NAS


Op 21 mei 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

buffalo_lsAl sinds ik mijn CD-verzameling opruimde in tweeduizendtwaalf, maak ik gebruik van een zogenaamde NAS. Een afkorting voor Network Attached Storage. Inmiddels draait er bij mij al een tweede versie, een Buffalo met twee TB. Hiernaast zie je hem. Een zwart kastje met drie lampjes en achter het voordeurtje twee harde schijven van één TB. Goed voor zo’n tweeduizend GB, in mijn geval duizend, want ik heb hem zo ingesteld dat de tweede harde schijf de eerste spiegelt, zodat je, wanneer er een schijf crasht, nog een schijf hebt met exact dezelfde informatie.

Mijn CD’s heb ik destijdse op twee manieren geript. Als MP-drie en als WAV-bestand. De MP-drie-afdeling is daarna flink gegroeid door de aanschaf van digitale muziek. Ook staan alle bestanden erop die ik wil bewaren, een soort archief dus, een back-up van mijn computer, filmpjes, eigen opnames en sinds kort schrijft een IP-camera er beelden op, wanneer er iets gaande is in mijn tuin. Die heb ik geïnstalleerd nadat ik erachter kwam dat iemand het leuk vindt om zaken uit mijn tuin weg te nemen, zoals bouwhout en aardewerk potten.

En die NAS draait gewoon, dag in dag uit. Eigenlijk weet je niet beter of het is een mapje dat je ziet op je computer of de muziekbibliotheek van de mediaspelers hier in huis. Eigenlijk heb je geen idee meer van hoe belangrijk de inhoud van die NAS is, tot dat er iets fout gaat. Maar goed, je hebt altijd nog die tweede harde schijf die erin zit, zou je denken.

Vorig weekend was ik druk bezig met het verleggen en testen van de elektriciteit in mijn badkamer en keuken. Omdat de stroom er nogal eens af en op moest, had ik mijn elektrische apparaten al uitgeschakeld, want ik bedacht me dat het nooit goed zou kunnen zijn dat de stroom er ineens vanaf ging. Dat was allemaal goed gegaan, totdat ik zondags bij het koken besloot om de internet blueszender over te schakelen naar Chopin. Ik vind het heerlijk om te koken met muziek van Chopin. Maar bij het zoeken naar mediabronnen kwam mijn NAS niet meer in beeld en ook niet bij de andere apparaten. Op de computer was de NAS ook onvindbaar voor de verkenner. En met het hulpprogramma van Buffalo zelf, die vond het apparaat wel, kwam ik erachter dat de NAS in EM stond. Emergency Mode. Geen idee wat dat betekende, maar toen besefte ik me pas dat er toch wel wat verloren zou gaan wanneer ik de NAS zou verspelen. Ik was het apparaat vergeten uit te schakelen eerder die middag en was er dus lustig wel en geen stroom op komen te staan. Iets waar de software in het apparaat niet tegen bestand was.

Omdat ik wel eens meer gecrashte computers heb gehad, heb ik inmiddels iets in huis waarmee je losse harde schijven kunt lezen. De schijven heb ik erop aangesloten, maar de bestandsindeling klopte niet met mijn Windows, zodat de schijven onleesbaar waren. Goed om te weten, maar op dat moment wordt je daar niet vrolijker van. Pas laat op de avond besloot ik, als laatste redmiddel, om dan maar de firmware van de NAS opnieuw te installeren en gelukkig wekte dat hem weer tot leven.

Nu heb ik een NAS naast mijn NAS, een zogenaamde personal cloud. Daar heb ik alle bestanden op overgezet. De nieuwe gebruik ik nu als DLNA-server (muziekstreamer) en alle nieuwe bestanden gaan daar op. De nieuwe NAS maakt nu automatische back-ups op de oude NAS, zodat ik er (bijna) zeker van ben dat mij niets meer kan gebeuren.
Maar even zweten was het wel.

 

Sport


Op 14 mei 2017, in Algemeen, door Ron

sportsDe tijd dat ik zelf actief aan sport deed ligt al even achter me. Niet dat ik nu niet bezig ben of beweeg, maar sporten in team- en competitieverband heb ik tot mijn vijftigste gedaan. Het sporten op zich was daarvoor niet de drijfveer, maar het spelen van een spel en proberen te winnen door er in teamverband moeite voor te doen, was dat wel. Samen keihard je best doen om de tegenstander te verslaan en daarna samen een feestje bouwen na een overwinning. Daar deed je het eigenlijk voor. Trainen vond ik dan ook alleen maar leuk wanneer er afgesloten werd met een leuk wedstrijdje.

Verder heb ik niet zoveel met sporten. Ik vind het leuk om er naar te kijken, maar als ik het gemist heb, vind ik dat ook niet zo’n probleem. Dit weekend is het een belangrijk voetbalweekend. Vandaag wordt bekend wie de landskampioen zal worden. Eigenlijk was er een ploeg vorig weekend al zeker van dat kampioenschap, maar dat was te vroeg gejuicht. Ik ken mensen die daar last van hebben gehad. Hoewel men in Zeeland woont heeft hun ploeg verloren. Ik kan niet begrijpen dat je daar last van hebt. Ik ben daar iets te nuchter voor, denk ik. Ik kan ook niet begrijpen hoe je als een onnozele op een tribune tekeer kan gaan met sjaals, vlaggen of rookbommen. Waarschijnlijk is dat het gevolg van supporteren in groepsverband en verlies incasseren in groepsverband blijkt ook wat moeilijker, getuige de ongeregeldheden die daarna plaatsvinden in het land.

Dat gaat mij allemaal iets te ver. Dat je een fan bent van een sportclub, prima. Dat je weekenden daardoor worden bepaald, ook prima. Dat je jouw feestje bouwt tijdens de wedstrijd met je vrienden, ook goed, evenals het feestje dat je viert na een gewonnen wedstrijd. Maar leer eens incasseren en leer eens dat je niet altijd kunt winnen. Jawel, dat is soms teleurstellend en voldoet niet aan je verwachtingen van die dag, maar laat daarna iedereen met rust. Wees sportief !

Jawel, dat stoort mij eigenlijk het meest, dat anderen het moeten ontgelden, omdat iemand zijn sportploeg niet heeft gewonnen. Breek de boel maar af, sloop maar een treinstel, gooi maar wat winkelruiten in of spring maar een politieagent op zijn nek. Te triest voor woorden als je ziet waarmee die supporters in het nieuws komen. Allemaal schade toegebracht aan mensen die er helemaal niets mee te maken hebben. Stoer hoor. Ik ben af en toe benieuwd waar die supporters door de week werken. Het zou zomaar een saai kantoorbaantje kunnen zijn.

Dus ja, mij houdt dat gesport niet zo bezig. Af en toe zie ik het op TV. Ik heb zelfs naar AJAX gekeken. Niet omdat ik voor die ploeg ben, maar omdat ik het leuk vind dat een Nederlandse ploeg het zo ver schopt. Volleybalwedstrijden vind ik ook nog steeds leuk om te zien. Ik denk dat ik af en toe zelfs mee zit te bewegen. De Tour de France kan mij ook wel bekoren. Toch zeker wanneer er Nederlanders een kans maken op een titel (en het prachtige Frankrijk natuurlijk). En vanmiddag denk ik dat ik ook wel even naar de Formule I kijk, omdat er een Nederlander meedoet. Maar wanneer er iets anders tussendoor komt, vind ik het ook niet erg.

Ik gun iedereen zijn sport en vind het prachtig wanneer zich een hele schare supporters verzamelt om de sporters aan te moedigen. Dat tribunes oranje kleuren van de fans en dat ze feesten na een overwinning. Men moet er echter wel rekening mee houden dat er winnaars en verliezers zijn, dat is het spel. Daarmee te moeten dealen blijkt soms erg moeilijk.

 

Sparen


Op 7 mei 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

spaarpotEigenlijk ben ik er als kleine jongen mee opgegroeid: sparen. Ook in die tijd was dat niet mijn favoriete bezigheid. Dan had je wat geld of je kreeg wat geld, dat je eigenlijk gelijk wilde uitgeven bij het snoepwinkeltje om de hoek, maar er werd  dan belerend gezegd: ‘Voor in je spaarpot’. Ik had een klein spaarpotje van, die bestond toen nog, de Raifeissenbank. Een half rond metalen dingetje dat aan de onderkant op slot ging en aan de bovenkant een gleuf had met verende kartelrandjes, waardoor je het stiekem terug vissen van je centjes wel kon vergeten. En eens in de zoveel tijd ging je dan met een boekje en je spaarpotje naar die bank om het geld eruit te laten halen. Dat werd dan geteld en het bedrag werd in je spaarbankboekje geschreven. Met een leeg spaarpotje en je bijgewerkte boekje ging je dan weer naar huis. Voor mij was er in die tijd niet veel lol aan, aan dat sparen.

Ook nu nog ben ik een fan van het vooral laten rollen van je geld, maar ik zorg wel dat ik iets achter de hand heb. Geen kapitalen, maar genoeg om wat tegenslag op te kunnen vangen. Door het internetbankieren kun je dat zelf allemaal regelen, inleggen of opnemen. Als beloning voor je spaarzame gedrag of als tegenprestatie voor het feit dat de bank over jouw geld kan beschikken, krijg je dan rente. Dat is best wel een tijdje de moeite waard geweest. Bij een rentepercentage van drie procent, kreeg je op jaarbasis dertig euro als beloning voor het sparen van duizend euro. Niet veel, maar wel mooi meegenomen wanneer je een paar duizend euro opzij hebt gezet. Toch ?

Voor die rente hoef je eigenlijk nu niet meer te sparen, dat wordt me nu onderhand wel duidelijk. In maart van dit jaar kreeg ik een berichtje van mijn bank dat de rente bijgesteld was naar nul komma twee procent, deze maand kreeg ik het bericht dat het nog maar nul komma vijftien procent was. Jawel, een beloning van anderhalve euro voor elke duizend euro. Er zijn banken die meer geven, maar om voor die paar centen van mij nu een andere rekening te gaan openen, daar heb ik niet zo heel veel zin in. Ik zie het nu maar als een manier om wat geld opzij te zetten dat te prefereren valt naast het in huis hebben van geld. Een soort virtueel kluisje.

De rente is op dit ogenblik erg laag. Vermoedelijk (dat denk ik dan hè) wordt dit bewust gedaan, zodat mensen wat meer gaan uitgeven en je in de krant weer kunt lezen dat het economisch beter gaat. Een huis kopen gaat ook wat makkelijker, want ook de rente op hypotheken is niet zo heel erg hoog. Ik schat dat dit momenteel ongeveer twee tot drie procent is. Geloof me, dat blijft niet zo, want wanneer het economisch weer wat beter gaat, zullen er weer redenen opgenoemd worden om de rente te gaan bijstellen. Redenen die een normaal mens niet snapt, maar waarmee je het moet doen.

Oké, nu met die lage spaarrente, de vergoeding die de bank betaalt om jouw geld te mogen gebruiken, is het wel eens leuk om te bekijken wat de bank rekent om hun geld te mogen gebruiken, naast de lage hypotheekrente, die een doel heeft om zo laag te zijn.
Ik ben gaan kijken bij mij ING bank, waar ik naast een betaalrekening ook een spaarrekening en een creditkaart heb. Als je iets koopt met je creditkaart, ik doe dat wel eens met PayPal, dan loont het om dat bedrag zo snel mogelijk te voldoen, want mijn ING rekent dertien procent rente. Dat is dus bijna honderd keer zoveel dan dat zij mij betalen voor het gebruik van mijn geld. Als je per ongeluk een keertje rood staat. rekent de ING je veertien procent rente voor jouw inschattingsfoutje.  Als je echt iets wil lenen van de ING, betaal je toch gauw zo’n tien procent aan rente. Nee, mijn bank heeft niet als motto: ‘Voor wat hoort wat’.

Misschien is sparen wel ouderwets geworden, ik weet het niet. Ik heb wel al berichten gelezen van banken die helemaal geen rente meer uitkeren over spaargeld of dat het wellicht in de toekomst geld gaat kosten. Lonend is het zeker niet meer. En voor de mensen die veel spaargeld hebben, tot die categorie hoor ik niet, komt er nog een rariteit bij. Vanaf een bepaald bedrag aan spaargeld (lees: vermogen) dien je vermogensbelasting te betalen. Ik dacht vanaf de twintig tot vijfentwintig duizend euro, afhankelijk van je totale inkomstenplaatje. Daarover moet je dan gewoon dertig procent belasting betalen, omdat men er vanuit gaat, dat je met je spaargeld een ‘fictief rendement’ kunt behalen.

Hoe dan ook, echt logisch klinkt het allemaal niet …

 

Spotify


Op 30 april 2017, in Muziek, door Ron

SpotifyOoit heb ik wel eens een gratis account aangemaakt bij Spotify, de muziekstreamingdienst, die nu ongeveer tien jaar bestaat en redelijk populair is. Maar dat beviel slecht. Je kreeg niet alleen reclame op de meest ongelegen momenten, maar ik meende dat de hoeveelheid spam op het mailadres waarmee ik inlogde ernstig was toegenomen. Ik heb er verder weinig mee gedaan. Ik had een berichtje gestuurd om mijn account op te heffen, maar daar heb ik nooit meer iets van gehoord.

Ik heb eigenlijk mijn eigen Spotify. De meeste muziek die ik mooi vind heb ik in huis en kan daarmee ook allerlei afspeellijsten maken voor verschillende gelegenheden of stemmingen en de noodzaak om die te delen met anderen zag ik zo een-twee-drie niet.

Toen ik vorig jaar overgestapt ben van kabeltelevisie naar televisie van KPN, zat er in dat abonnement een gratis Spotify premium abonnement. Ook daar heb ik verder niets mee gedaan, want ik zou daarvoor een code krijgen, maar die heb ik nooit gekregen en zo belangrijk vond ik dat nu ook weer niet. Totdat ik vlak voor de Meivakantie een berichtje kreeg van KPN dat ze destijds verzuimd hadden de code te verstrekken aan een groot aantal abonnees en dientengevolge de bewuste code zowel per mail als per papieren post bij mij binnenkwam. Ik kende de voordelen van een premium-abonnement inmiddels wel: geen reclame en een hoge kwaliteit muziek, zelfs offline.

Vorig weekend ben ik er eens ingestapt, in de wereld die Spotify heet en heb me werkelijk verbaasd over wat er al niet te vinden is. Ontzettend veel ! Nieuwe releases, maar ook heel veel oude nummers, die ik ooit op elpee had of op cassette of op een tape. Nummers waar ik groot mee geworden was of waarmee bepaalde herinneringen weer boven kwamen drijven. Een uurtje luisteren is niets. Wat een fijn tijdverdrijf is dat.

Met een groot deel van de abonnementsgelden worden de auteursrechten betaald. Daarnaast kun je beschikken over mobiele apps, overigens geen Windows-apps, of een desktop-versie. Maar goed, overal waar je kunt inloggen op internet, kun je beschikken over je account. Voorlopig heb ik een android-app op mijn telefoon geïnstalleerd en gebruik ik de desktop-versie. Al ging dat niet vanzelf. Die versie gaat automatisch op zoek naar muziek op je computer en in je netwerk, zodat je die muziek ook kunt opnemen in je favoriete afspeellijst. Maar mijn muziekbibliotheek is dermate groot, dat het programma een eeuwigheid doet over het indexeren van alle muziek. Het heeft even geduurd voordat ik daar achter was en had het programma eigenlijk alweer verwijderd. Door de optie direct na installatie uit te zetten, werk het programma echter prima en kun je je afspeellijsten gaan maken, maar ook die van anderen beluisteren of die van Spotify zelf.

Niet alles is er te vinden, daar ben ik inmiddels wel achter. Ook zit er veel ge-remastered materiaal tussen. Maar als je goed zoekt, vind je ook de originele nummers van toen. En het mooie is dat je van een bepaalde artiest ook vergelijkbare artiesten kunt opvragen en dat brengt je weer een nieuwe wereld aan muziek, die het waard is om te beluisteren.

Ik heb het abonnement nu gratis bij mij televisie-abo en ik weet niet of ik dat tientje in de maand ervoor over zou hebben. Wellicht wanneer ik zelf geen muziek in huis zou hebben. Maar als je het thuis zo weet te regelen dat de muziek ook afgespeeld kan worden over een hoogwaardige installatie, zoals bijvoorbeeld SONOS, dan zou het een heel goede vervanging kunnen zijn voor alles wat je in huis hebt.
Ik ben daarvan nog niet overtuigd, maar dat komt misschien nog wel.
Vooralsnog ben ik dik tevreden met Spotify.

 

Auto-band


Op 23 april 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Autospiegel_600Als je, net als ik, elke dag dezelfde route rijdt naar je werk, dan gaan er bepaalde zaken opvallen, toch zeker wanneer je omstreeks dezelfde tijd wegrijdt. Ik wil graag om kwart voor acht op school zijn, dus stap ik hier ongeveer om tien voor half acht in de auto. Even goed uitkijken voor de zilveren Mitsubishi van Kapoen, want die durft wel eens weg te rijden zonder te kijken. Ik zwaai haar meestal een vriendelijk ‘goedemorgen’.
Vaak wordt ik dan, nog voordat ik de Oostwestweg opdraai, gevolgd door een motorrijder met hinderlijke lampjes. Drie heeft hij (of zij) er aan de voorkant en die zijn vrij slecht afgesteld. Gelukkig weet ik dat de motorrijder de afslag Colijnsplaat neemt, zodat het ongemak slechts van korte duur is. Ik ken die weggebruiker dus, maar niet echt.

Op bepaalde dagen kom ik oud-collega’s van de school in Wissenkerke tegen. Dianne is bijvoorbeeld altijd erg vroeg op pad. Die kom ik vaak al tegen ter hoogte van het fietstunneltje. Als we elkaar zien, zwaaien we altijd. Ook de directeur van de school in Kortgene kom ik vaak tegen. Soms vroeg, soms laat, soms helemaal niet. Naar haar zwaai ik niet altijd, want, en dat weet zij denk ik niet, er rijdt op dat tijdstip precies zo’n zelfde auto me tegemoet met een man aan het stuur. Ook word ik vaak achtervolgd door een bedrijfsautootje van Colijn BV. Die moet ergens van Noord-Beveland komen. Die zit heel lang achter me, want die gaat bij mijn laatste bocht aan de Zomerweg in Kloetinge rechtdoor. Ik ken hem niet, maar ergens weer wel.

Herken je dat ? Je gaat je medeweggebruikers kennen, maar vaak weet je niet wie ze zijn. Als er iemand lang voor me rijdt of achter me rijdt, krijg ik daar soms toch een soort ‘band’ mee. Zoals afgelopen donderdag bijvoorbeeld, toen ik wat brutaal de Oranjeweg opdraaide op weg naar huis. Vrij dicht achter me reed iemand in zo’n nieuw Fiatje zeshonderd, een zwarte. Leuk autootje waarin pittig werd gereden. Bij het stoplicht bij het Omnium, waar je overigens altijd lang moet wachten wanneer je uit de richting van Mannee komt, kon ik mijn achtervolger wat nader bekijken. Een jongedame, ik schat een jaar of vijfentwintig, die met een zwaai haar krullend haar achterover gooide om in haar achteruitkijkspiegel haar uiterlijk te inspecteren. Ondertussen kijkt ze regelmatig op de rechter voorstoel. Ik denk dat daar haar telefoon lag, maar ze kijkt alleen maar en doet er verder niets mee.

Bij het stoplicht aan de ringbrug herhaalt zich dat. Aan het knipperlicht zie ik dat ze dezelfde weg gaat als ik. Haar rechter voorstoel blijft schijnbaar belangrijk. Ik rijd ondertussen al langzaam, om aan te geven (soms doe je dat, geen idee waarom) dat het zo groen wordt. Ik ken dat verkeerslicht. We rijden er pittig vandoor, over de verkeersdrempels en langs de lastig geparkeerde auto’s bij de houthandel. Ze kan goed volgen. De drie bochten in de ringweg om Wilhelminadorp nemen we beiden met tachtig waar je maar zestig mag. Bij de stoplichten aan de Deltaweg sluiten we beiden achteraan de lange stoet met auto’s over het Katse Veer. Bij de afslag Noord-Beveland geef ik pas laat richting aan en zie dat ze dezelfde kant op moet. Op het laatste moment duik ik ervoor. Op de rotonde gaat ze rechts, terwijl ik links moet. Ik had bijna gezwaaid. Ik had best nog een tijdje samen op willen rijden.

Soms maken dit soort voorvalletjes het autorijden leuker. Maar goed, dat is mijn beleving, want ik weet niets van mijn achterligger en zou haar waarschijnlijk voorbij lopen als ik haar te voet zou tegenkomen.

 

Plagiaat


Op 16 april 2017, in Muziek, door Ron

musicEd Sheeran was er onlangs mee in het nieuws, maar ook Led Zeppelin, Robin Thicke of Bruno Mars hebben er onlangs mee te maken gehad: beschuldigd worden van plagiaat, omdat het betreffende nummer teveel zou lijken op een nummer van een muzikant die het ooit gecomponeerd zou hebben. Miljoenen worden er geëist, niet zo zeer in Nederland, maar wel in de Verenigde Staten. Nabestaanden van Marvin Gay, een Amerikaanse soul- en blueszanger, die op vijfenveertigjarige leeftijd werd doodgeschoten door zijn vader, een dominee notabene, weten op het geied van plagiaat wel zo’n beetje het onderste uit de kan te halen.

Maar wat is plagiaat nu precies ? Plagiaat is geen wettelijke term, maar betekent niets meer dan het overnemen van intellectueel eigendom van anderen en grenst aan auteursrecht. Dus, wat een ander bedacht heeft kun jij niet meer bedenken, omdat het al bedacht is. Lekker vaag en ontzettend moeilijk vast te stellen als het om muziek gaat. Dat gaat veel gemakkelijker in de literatuur of bij wetenschappelijke studies, dat kun je vaak letterlijk vergelijken, Bij beeldende kunst, waaronder ook film en fotografie wordt het al ietsje moeilijker, maar bij muziek is het glad ijs, vind ik. Waarschijnlijk heb jij dat ook wel eens, dat je iets hoort op de radio en dat je het veel vind lijken op iets anders of dat je het al bijna als vanzelf mee kunt zingen, omdat het vervolg zo logisch lijkt.

Ik heb dat nogal eens een keer. Ik heb ondertussen al een berg muziek in mijn oren zitten, zodat er wellicht wat vaker een belletje gaat rinkelen. Aan de andere kant, veel muziek kent sowieso al een bepaalde gelijkenis, waarmee ze in een bepaald genre geplaatst wordt. Zo is hip-hop geen soul en klassiek geen disco. Zelf denk ik niet zo in van die hokjes, omdat heel veel muziek herleid kan worden naar hetzelfde, want ook muziek is door de jaren heen geëvolueerd. Ik durf bijna met zekerheid te stellen dat zeker de helft van de hedendaagse muziek zijn oorsprong heeft in de blues. En als je binnen het genre blues goed gaat luisteren, dan ben je uren zoet met het zoeken naar plagiaat, want heel veel lijkt op elkaar. Melodielijnen, akkoordenschema’s of de thema’s waarover de muziek handelt.

Hoe origineel kun je blijven binnen de muziek ? Is die koek nou nooit eens op en is de kans op herhaling van iets wat iemand anders ooit heeft ‘bedacht’ nu niet steeds groter ? Twaalf noten in diverse hoogtes zijn ontzettend vaak te combineren in akkoorden. Maar niet oneindig vaak. Ik las ergens dat je er zo’n twaalfhonderd akkoorden mee kunt spelen. En jammer genoeg kun je die niet random gedurende vijf minuten achter elkaar plakken. Er moet wel enig verband bestaan om een lekker lopend nummer te maken, tenzij je bezig bent met experimentele muziek. En dan nog is het eindig. En op die akkoorden kun je niet zomaar een melodie zetten. Ook dat moet enig verband houden met de onderliggende akkoorden, tenzij je gek bent op dissonanten.

Er bestaat dus een kans dat de muziek zich ergens herhaalt, dat een ander dat ook al eens heeft gemaakt en dat je daardoor belet wordt om jouw muziek te maken. Je kunt op dat moment dus geen muzikale uitdrukking geven aan je gevoel. Je bent daardoor expressief beperkt en ik vraag me af of we dat willen. Ik vraag me ook af of je je een combinatie van muzieknoten, een vrij absoluut gegeven, kan toe-eigenen. Je hebt ze immers niet bedacht, maar op jouw manier gecombineerd.

Zomaar wat zondagmorgengepeins …

 

Brokkenbak


Op 9 april 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

caddyIIToen ik begin vorig jaar mijn Opeltje Combo opruimde, had ik daar aan het begin van de Zomervakantie al spijt van. Dus ging ik op zoek naar een gelijksoortig bestelautootje in een gelijksoortige prijsklasse. De Combo kocht ik particulier, maar voor deze ging ik naar een garage. Nou ja, garage ? Meer een megahal met tweede hands autootjes. In- en verkoop van loop en sloop. Hoewel ik wist dat het vragen was om problemen, kocht ik daar voor een klein prijsje een Volkswagentje Caddy van het type II. Uit tweeduizend en één, met een vol jaar APK, voor wat het waard was natuurlijk.

Het begon al met motorproblemen, maar die losten zichzelf op, die waren ineens over, maar een bonkend geluid aan de voorkant verontrustte me al direct. En dat werd maar erger en erger. Omdat ik me voorgenomen had om zelf niet meer aan auto’s te sleutelen, iets dat ik vroeger veel en graag deed, bracht ik hem naar de plaatselijke garage. Dat bonkend geluid bleek van een los wieltje te komen. Jawel, je leest het goed, de wielbouten waren niet aangedraaid. Welke garage verkoopt er nu een autootje met een los wieltje ? Dat is toch levensgevaarlijk !
Andere mankementen heb ik zelf kunnen verhelpen, ondanks het voornemen om dat niet meer te doen, maar na wat garagerekeningen ga je daar anders over denken.

Gedurende de winter had ik de auto een eindje verderop geparkeerd. Totdat ik anderhalve maand geleden besloot de auto weer eens te gebruiken voor een vrachtje. Het voorgloeilampje van de diesel deed raar, maar na een paar keer draaien met de sleutel in het contactslot, kwam er weer leven in. Binnenin was het wat vochtig, dus ik denk dat er wat water naar binnen is gelekt.
Ik keerde het autootje om één van de bandjes wat op te pompen bij de benzinepomp, waarbij ik een fikse bonk hoorde aan de voorkant. Ik dacht dat er wat vastgeroest was en dat dit los kwam, dat kun je wel eens hebben met die oude bakjes. Bij de benzinepomp, nadat ik wat lucht in dat bandje had gepompt, bleek er geen druk meer te zijn op de koppeling. Omdat hij nog wel met enige kracht in zijn achteruit was te krijgen, heb ik hem achteruit geparkeerd bij de naastgelegen garage.

De diagnose was snel gemaakt door de nieuwe eigenaar van het bedrijf. De drukgroep was kapot en er was een veer, die rond de schokbreker zit, volledig afgeknapt. Goed voor een langdurige reparatie. Ik sprak met mezelf af dat dit het laatste was dat ik liet repareren aan het autootje, want de kosten wegen dan niet op tegen de waarde en de gebruiksfrequentie. De auto was netjes gerepareerd, al keken de monteurs wel bedenkelijk naar de onderzijde. Die was niet geheel vrij van roest, maar een jaartje karren moest nog wel kunnen.

Daarna reed ik er weer een paar dagen vrolijk in rond en was ik blij dat ik het brokkenbakje nog had laten repareren. Oké, het was wat vochtig binnenin, de raampjes gaan wat moeilijk omlaag en er rammelt een heleboel, maar het is dan ook niet mijn dagelijks vervoer.
Tot een paar weken terug, toen ik bijna thuis was, de auto er helemaal mee ophield. Midden op de weg. Starten hielp niet meer, de accu was nog één van de goede dingen die erin zat, de motor sloeg niet meer aan. Op de accuspanning (starten met de auto in de eerste versnelling) heb ik hem nog redelijk dichtbij kunnen parkeren. Auto wilde niet meer voorgloeien, en als dat sporadisch wel het geval was, sloeg de motor aan om er na een paar seconden weer mee op te houden.

Tja, wat is dan wijsheid ? Weer naar de garage brengen of hem op laten halen door een sloopbedrijf. Ik besloot voor het laatste te gaan en zocht naar een sloperij hier een beetje in de buurt. Al zoekende kwam ik toevallig op een forum, speciaal voor dit type auto, en er werd melding gemaakt van dit probleem en dat het vrij eenvoudig op te lossen was door een relais te vervangen in de zekeringenkast. Een veel voorkomend probleem bij deze autootjes. Een relais kostte me vijfentwintig euro via Ebay in Duitsland. Dat was er binnen een week, dus hing ik op een zaterdagmiddag onder het stuur en verving het relais. Het oude zag er trouwens nog best goed uit. Uiteindelijk bleek vervanging van dit relais niets uit te halen, want het autootje startte nog steeds niet. Ik had dat ding nog net geen schop gegeven en was nu zeer zeker van mijn zaak. De sloperij, want wat heb je nu aan een autootje dat niet start ?

En dan kan ik het niet loslaten hè. Zit ik maar te bedenken wat het nu wel kan zijn. Dat het wat elektrisch was, daar was ik wel achter. En na het afvinken van alle componenten, bleef alleen de unit voor het motormanagement over. Maar die kun je niet eenvoudig vervangen. Meestal zitten die dingen op onmogelijke plaatsen, maar erger nog, zoiets is gecodeerd vanwege de startonderbreking. Zodat iemand anders zonder de goede sleutel de auto niet kan starten. Je moet dan de boel in gaan laten lezen bij een Volkswagengarage. Dat kost niet alleen het nodige, maar hoe kom je er met een auto die niet wil starten ?

Intussen had ik de ECU er al uit gehaald, zo heet zo’n unit. Helemaal verroest en zeer waarschijnlijk de boosdoener van het probleem. Het typenummer kon ik nog net lezen. Een beetje hopeloos besloot ik maar eens te googlen op dat typenummer om te kijken hoe duur het dan wel zou worden. In Engeland vond ik een aanbieder, voor honderdvijftig pond had hij er eentje te koop. Plug and play stond er bij. In vaktermen betekent dit dat de startonderbreking eraf was gehaald. In feite kun je het dan vervangen met het risico dat de auto makkelijk te stelen is.
Laatste kans. Vorige week vrijdag was de unit binnen en zag er erg netjes uit. In een uurtje had ik het ingebouwd en dan ga je voor de zoveelste keer achter het stuur zitten en denk je; ‘Op hoop van zegen’.

Alle lampjes gingen aan, zelfs het voorgloeilampje deed het weer en, alsof er nooit iets aan de hand was geweest, startte de motor met gemak en liep als een treintje. Vooralsnog rijdt de auto probleemloos, al ben ik niet verder geweest van huis dan op wandelafstand. Ik vertrouw het (nog)  niet. Als ik het wat meer vertrouw, ga ik er weer wat langere afstanden mee rijden. Maar bij de eerste de beste grote reparatie is het einde verhaal en naar de sloperij. Dat weet ik nu zeker.

Denk ik.

 

Digitale dienstverlening


Op 2 april 2017, in Internet, door Ron

digitale_dienstverleningHet Zeeuwse Delta was de afgelopen dagen weer volop in het nieuws. Na de verkoop van de levering van internetdiensten (Delta Retail) aan een Zweeds bedrijf, is nu ook de Delta Netwerk Groep (DNWG) verkocht aan het Zuid-Hollandse Stedin. Van het eens zo grote Delta blijft alleen het energiebedrijf, dat nu ouderwets weer PZEM heet, over. Noodlijdend, dat wel, maar voorlopig even weer bij kas vanwege de opbrengsten van de verkoop. Men hoopt op een verhoging van energieprijzen over een paar jaar.
Iets waarop de consument in ieder geval niet zit te wachten.
Gelukkig lijkt het erop dat de mensen, die werkzaam zijn bij de verhandelde bedrijven, hun baan voorlopig behouden en dat de klant er weinig of niets van zal merken.

En nu dit alles weer onderwerp van gesprek is, krijg ik wat vaker de vraag of mijn overstap van destijds, met betrekking tot digitale dienstverlening en energie, nog steeds bevalt en of de kwaliteit van met name de internetdiensten, die toch geleverd worden door een dun telefoonkabeltje, goed is.
Over mijn energienota kan ik kort zijn. Voorheen betaalde ik bij Delta voor water en stroom, want ik heb geen gas, honderdtien euro in de maand. Dat is sowieso niet veel, maar ik heb dan ook een klein huisje en ik ben niet veel thuis. Ik betaal nu bij Green Choice negenenvijftig euro per maand aan stroom en aan Evides betaal ik negen euro per maand aan water. Onder de streep betekent dat voor dit kleine huisje toch een besparing van veertig euro per maand. Dat keer twaalf is een leuk bedrag per jaar en de stroom is gegarandeerd groen.

Voor wat betreft de levering van digitale diensten, is het maar net hoe je afnamepakket eruit ziet. Ik kijk een standaard zenderpakket en heb geen supersnel internet. Ik geloof dat zo’n telefoonaansluiting ook wel zijn beperkingen heeft. Gemiddeld haal ik zo’n zestig m-bit per seconde naast het kijken van televisie, dat ik op twee plaatsen kan doen en eventueel nog op een tablet, die niet aan plaats gebonden is. Maar goed, zo in mijn eentje, is op één plaats tegelijk wel genoeg en ik heb geen kinderen in huis die eisen stellen aan downloadsnelheden. Voor mij is het dus meer dan voldoende. En ik moet zeggen (KOW) nagenoeg storingsvrij.

Wel maak ik graag gebruik van allerlei features die ik erbij krijg. Een uitkomst is het opnemen van programma’s (ook al worden ze tegelijkertijd uitgezonden), het pauzeren van een uitzending of wanneer je er middenin valt, het bekijken vanaf het begin. Je kunt direct je pakket uitbreiden of aanpassen of films on demand bekijken en alles in een uitstekende beeldkwaliteit. Jawel ik ben daar erg tevreden over en vraag me ook wel eens af hoe dat allemaal kan door zo’n dun koperdraadje. Ik betaal voor internet, televisie en vast bellen (dat doe ik niet, maar kan het wel) zo’n zestig euro per maand aan KPN. Dat heb ik er graag voor over, als het maar storingsvrij blijft.
Voor mobiel bellen zit ik al jaren bij Telfort, die goedkoop is en gewoon gebruik maakt van het KPN-netwerk.

Ik zeg niet dat je het moet doen, maar je een beetje oriënteren binnen die markt, vooral voor energie, kan lonend zijn.

 

Internet & Privacy


Op 26 maart 2017, in Internet, door Ron

google-privacyAl geruime tijd ben ik een fervent Google-gebruiker. Ik gebruik er niet alles van, bijvoorbeeld de Chrome-browser, maar veel zaken wel. Gewoon, omdat ze handig zijn en je vaak niets kosten. De gratis cloud-opslag bijvoorbeeld, die ik niet zozeer gebruik om documenten te bewaren, maar om eenvoudig telefoonfotootjes te uploaden en ze op een andere computer weer te downloaden. Of wanneer ik thuis aan een document werk om het vervolgens op school even te printen. Voor de rest van mijn documenten gebruik in Microsoft OneDrive, die is voor ‘lang parkeren’ van bestanden.

Maar dat Google, is dat wel zo safe ? Dat heb ik me ook wel eens afgevraagd, omdat ik hele dagen ben ingelogd op Google. Het synchroniseert eenvoudig mijn agenda, zodat ik hem op al mijn devices kan raadplegen en aanpassen. Als ik ergens parkeergeld moet betalen met mijn parkeren-app, dan weet Google precies waar ik ben, zodat ik dat niet meer hoef in te geven. En als mijn navigatie mij even in de steek laat, dan gebruik ik de Google-navigatie en dan vertelt mijn smartphone me hoe ik moet rijden. Niet zo gelikt als de ingebouwde navigatie van de auto, maar wel altijd up-to-date.

Ik besef dat ik een deel van mijn privacy opgeef vanwege het gemak van de functionaliteit en betrap mezelf er af en toe op dat ik er blind op vaar. Omdat privacy en internet de laatste jaren een belangrijk en serieus issue is geworden, is Google gestart met een privacy-tour door Nederland. Een soort reclamekaravaan voor internetprivacy, want wat weet Google zo ondertussen van je en wat gebeurt er met die kennis. En dat heb je deels zelf in de hand.

Elke Google-gebruiker kan inloggen op zijn of haar account. Wat je daar vindt is één bonte verzameling van gegevens. Zo kon ik er mijn Google-zoekgeschiedenis best een eindje terug in de tijd bekijken. Ik kon ook precies zien waar ik de afgelopen twee tot drie jaar geweest was, want mijn telefoon zorgde voor het makkelijke traceren. Ik kon mijn telefoon vinden, wellicht handig wanneer ik hem kwijt ben, en ik kon er al mijn privacy instellingen beheren. Jawel, je kunt het ook allemaal uit zetten. Dan wordt er niets van je bijgehouden, maar dan heb je er verder ook geen gemak van.
Je leest het misschien wel tussen de regels door, ik heb daar zelf niet zo’n moeite mee. Het enige waar ik moeite mee blijf hebben zijn die vervelende advertenties op basis van je zogenaamde interesses en zoekgeschiedenis. Ook dat kun je uit zetten, maar daarmee ben je die reclames nog niet kwijt.

Welke reclames ? Ga maar eens naar bijvoorbeeld Coolblue en klik er eens een wasmachine aan, maakt eigenlijk niet uit wat je aanklikt, maar je bent wel verzekerd van irritante reclames over dat apparaat gedurende de komende dagen. Zo zijn er nog wel wat van die bedrijven, die denken dat je daarmee klanten trekt. Niet alles is door Google geregisseerd, maar veel wel. Waarschijnlijk zorgt dit ervoor dat er veel diensten gratis zijn, maar vervelend is het wel.

Ik blijf dus wel een Google-fan, omdat ze in mijn ogen er mede aan bijdragen dat internet gebruikt kan worden door iedereen, arm of rijk, en niet alleen door een klein select gezelschap. Dan neem ik die kleine ergernissen maar op de koop toe.

 

Stembureau


Op 19 maart 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

stembureau_kortgeneEn ? Ben jij gaan stemmen afgelopen woensdag ? Gelukkig kunnen veel mensen deze vraag positief beantwoorden. De opkomst was hoog. Hoger dan voorgaande jaren, al moet ik zeggen dat het opkomstpercentage in onze gemeente altijd wel iets hoger ligt dan het landelijk gemiddelde.
En, zoals ik wel vaker doe de laatste tien jaren, heb ik de hele dag meegekregen van achter de tafel van het stembureau. Want die stembureaus moeten bemand worden en geloof me, dan heb je het niet over een paar uurtjes geconcentreerd aan het werk, maar een fiks aantal uren.

Zoals gewoonlijk ging mijn wekkertje om half zes af. Ik heb een radiowekker, met een dubbele alarmfunctie opdat je niet door de eerste keer heen slaapt, en die heel fijn, heel zachtjes, een radiozender laat horen, waarvan het volume steeds harder wordt. Die knalt er dus niet in, zoals de meeste wekkers, waardoor je gelijk rechtop zit, maar deze laat je even wennen aan het wakker worden.
Half zes is mijn standaard wektijd, dan heb ik lekker de tijd om uit de kreukels te komen en om kwart over zeven in de auto te stappen richting Kloetinge. Maar niet afgelopen woensdag. Kwart voor zeven weg, zodat je even voor zevenen paraat bent bij het stembureau.

De dag begint met het checken van de opstelling, het tellen van de geleverde formulieren, het ophangen van bordjes en potloden, het vergrendelen van de stembussen, waarvan we er deze keer twee hadden en het drinken van een kopje koffie en het doornemen van de taken. Eén van de stembureauleden is de voorzitter en die checkt doorgaans de identiteitsbewijzen en neemt beslissingen in gevallen dat dit nodig is. Gelukkig komen calamiteiten zelden voor. Het vierde stembureaulid is vaak een ambtenaar, die tussendoor nog even gaat werken. Drie mensen achter de tafel is verplicht en de hulp van deze ambtenaar is erg handig om even te kunnen pauzeren of van taak te wisselen.

Normaal is een stembureau draaien een lange zit. Toch zeker op een klein dorpje, waar je af en toe eens iemand ziet. Maar in Kortgene hadden we van half acht ‘s morgen tot negen uur ‘s avonds altijd wel iemand binnen. Soms een enkeling, soms een hele lange rij. Ondertussen werden we door de beheerster van het dorpshuis voorzien van de nodige versnaperingen en maaltijden. Je komt echt niets te kort. Een broodje ‘s ochtends, een bolus bij de koffie, een kroketje bij de lunch en een toetje na de avondmaaltijd.

We hebben zo’n twaalfhonderd stemmers voorbij zien komen, een bont gezelschap. Oud-leerlingen, oud-ouders van school, kennissen die je al jaren niet meer hebt gezien, collega’s uit het onderwijs of ooit uit de sport, opvallend veel jongeren en best veel kinderen. Voor de laatste categorie hadden we een schaal met versnaperingen, waaruit ze mochten kiezen na het ‘helpen’ van hun ouders. En door die constante aanloop, was de dag redelijk snel voorbij. Daarbij hielp het bezoek van Omroep Zeeland ook een beetje (zie foto inzet) en even na vijven kwam een ambtenaar van de gemeente met een delegatie van de jongerenraad om hen uit te leggen hoe zo’n dag in zijn werk ging en wat de bezigheden van de stembureauleden inhielden. Omdat ik vond dat uitleggen niet voldoende was, heb ik mijn plaats tijdelijk afgestaan aan één van de jongeren. Even later zaten ze gedrieën achter de tafel om het werk zelf te ervaren. Leuk dat er vanuit de jeugd interesse is in dit soort werk, dat in mijn ogen toch redelijk in de buurt komt van vrijwilligerswerk.

‘Maar je krijgt er toch geld voor ?’, zou je zeggen. Als je dat omrekent naar een uurloon, de instructieavond bij de gemeente meegerekend, dan kun je maar beter gewoon naar je werk gaan, want dat levert meer op. Voor het geld moet je het niet doen. Je moet het vooral doen omdat je het leuk vindt, omdat je het fijn vindt om met mensen om te gaan.

Om kwart voor negen ‘s avonds verschijnen de extra tellers. Die heb je nodig, omdat je zelf al een eindje gaar bent na ruim dertien uur stembureau en er best veel geteld moest worden. Om negen uur sluit het stembureau (deze keer moesten we om een paar minuten over negenen iemand weigeren, dat had ik nog niet eerder meegemaakt) en kon het tellen beginnen. Eerst de formulieren, die onhandig groot bleken, sorteren op partij en tellen voor een eerste uitslag. Daarbij is het de bedoeling dat er net zoveel formulieren geteld worden als dat er die dag uitgegeven zijn, maar bij ons zat er een verschil van vijf. Onacceptabel, het moet kloppen. Nogmaals geteld en het verschil bleek geen vijf, maar twee. Nog niet goed, want er mag namelijk geen verschil zijn.

En de tijd verstreek en het werd maar later en later. Toen we de formulieren hertelden op naam, want dat moet ook gebeuren, bleek het onder de streep precies te kloppen. Grote verzuchting daar in dat dorpshuis in Kortgene, om één uur ‘s nachts klopte het. Inpakken dus, verzegelen en om half twee konden we onze spullen afleveren in het gemeentehuis. Ik dronk nog even een colaatje met de enkeling die er nog was op dat uur en vertrok naar huis. Daar, waar ik de deur om kwart voor zeven ‘s ochtends achter me dicht deed, deed ik hem nu om twee uur ‘s nachts, ruim negentien uur later, weer open.

Ik denk dat ik omstreeks half drie de slaap vatte en verzonk in drie uurtjes slaap, waarmee ik de volgende dag door moest komen.
Jawel, dat is prima gelukt.