Caramel


Op 18 juni 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

caramelschijfNu heb ik in mijn leven al heel wat gereedschap in mijn handen gehad en het komt maar zelden voor dat ik nog niet van een naam had gehoord, maar gisteren ben ik met iets bezig geweest dat toch helemaal nieuw voor me was: een zogenaamde caramelschijf. Oké, met zo’n naam zou je eerder verwachten dat het om iets lekkers gaat, een zoete koek, maar het is toch echt een stuk gereedschap.

In de deurpost van een auto zitten vaak stickers waarop het één en ander staat, bijvoorbeeld over de bandenspanning. Die sticker zit er bij mij ook, maar daarboven had nog een andere sticker gezeten, die de vorige eigenaar er niet helemaal lekker heeft afgekregen. Het enig dat er nu nog zat was een plakkerige smoezelige vieze plek. En dan ga je op internet eens rondkijken waarmee je die vieze stickerlijm kunt verwijderen. Je komt tips tegen over ammoniak of wasbenzine, föhnen zou ook aan te bevelen zijn en je hebt natuurlijk de kant en klare stickerverwijderaars.

Maar je bent wel met je auto bezig en wat niet wilt is het beschadigen van de lak. Daar ga je het liefst niet met chemicaliën op zitten boenen. Jawel, misschien gaat het goed, maar het kan ook niet goed gaan. Uiteindelijk kwam ik, via poetsbedrijven, uit bij een zogenaamde caramelschijf. Met zo’n schijf op je boormachine zou je stickers of lijmresten kunnen verwijderen zonder de lak van de auto te beschadigen. Zo’n schijf is niet heel duur, dus heb ik hem laten komen onder het motto: ‘baat het niet dan schaadt het niet’. Maar toch eerst proberen op een plekje dat uit het zicht zit.

Wanneer je met zo’n schijf bezig bent, het is een soort rubber, dan hoef je niet lang na te twijfelen over de naam van de schijf. Het ruikt heerlijk naar caramel. En of het werkt ? Het werkt geweldig. Als sneeuw voor de zon, zonder je lak te beschadigen. De schijf slijt wel snel, maar het resultaat mag er zijn.

Dus, mocht je ergens een sticker hebben zitten die je er veilig af wilt krijgen, koop dan een caramelschijf in plaats van agressieve goedjes.
Ik kan het je aanbevelen !

 

PO in Actie


Op 11 juni 2017, in School, door Ron

poinactieIk denk dat het ondertussen voor veel mensen duidelijk is, een baan in het primair onderwijs kies je niet om redelijk te kunnen verdienen of om relaxt je werk te doen. Al jaren koppen de kranten dat de werkdruk in het onderwijs veel te hoog is en dat daar tegenover een miniem salaris staat. Er gebeurt echter niets dat structureel een verbetering oplevert. Vakbonden krijgen maar bar weinig voor elkaar. Een paar procenten salarisverhoging waarmee je de inflatie nog niet gecompenseerd krijgt, laat staan de jaren dat onderwijzend personeel op de nullijn is gebleven. Het resultaat is een salaris dat erg veel achterblijft bij soortgelijke banen in de het bedrijfsleven of zelfs het voortgezet onderwijs.
Daarnaast hebben mensen die in het primair onderwijs werkzaam zijn een CAO waar geen touw aan vast te knopen is; niemand snapt het document.

Kijk, van lesgeven is nooit iemand rijk geworden. Dat mag ook geen reden zijn om voor het vak te kiezen, vind ik, maar iets aantrekkelijker had het wel gekund. Daarnaast moet je keihard werken voor die paar centen en ook dat is geen issue, maar constant te moeten dealen met onmogelijkheden is zo frustrerend. Je constant in een spagaat bevinden tussen wat de overheid van je verwacht en wat daadwerkelijk op de werkvloer mogelijk is zorgt ervoor dat het ziekteverzuim in het primair onderwijs momenteel zo hoog is. ‘Je wilt wel, maar je kunt niet’.

Wat staat er te gebeuren met PO in Actie ? Het enige dat men wil is de overheid met de neus op het feit drukken dat het niet langer kan op deze manier. Lage salarissen, hoge werkdruk en overvolle klassen. Daar zijn niet alleen leerkrachten de dupe van, maar ook de leerlingen, want de kwaliteit van onderwijs heeft er vaak onder te lijden.
Om de daad bij het woord te voegen gaat er gestaakt worden. Op zevenentwintig juni is er een mini-stakinkje afgekondigd: zoveel mogelijk scholen openen hun deuren een uur later. Nu ligt Den Haag al niet wakker van een dag staken, dus al helemaal niet van een uur. Wat dat betreft gaat het alleen leerlingen en ouders raken. Maar men moet wat. Hopelijk wordt de aandacht in de media zo groot, dat men er niet omheen kan. De eis is structureel meer geld opnemen voor onderwijs in het regeerakkoord.

Of ik iets merk van de zaken die genoemd worden op onze school ? Jawel. De werkdruk is behoorlijk groot en dat weerhoudt mij er soms om van leerkrachten nog wat extra’s te vragen; ik spring vaker zelf bij omdat ik vind dat de teamleden het al druk genoeg hebben. Dit jaar hebben we moeten draaien met twee klassen van drieëndertig leerlingen, want het getelde aantal leerlingen gaf geen recht op meer formatie. Die leerlingen telt men in oktober, aan het begin van het schooljaar. Dan tellen wij ongeveer honderdvijfenzestig leerlingen, maar niemand schijnt te beseffen dat dit gedurende het jaar groeit naar honderdnegentig en dat aantal moet je dus managen met dezelfde formatie.
Daarnaast heeft ons bestuur al meer geld uitgetrokken voor personeel. Heel goed, maar dan kan het zijn dat je schoolgebouw wat minder wordt schoongemaakt, want dat geld moet ergens vandaan komen. Dus het gevolg is dat leerkrachten ook nog staan schoon te maken, omdat de honden er geen brood van lusten. En ja, ze doen het allemaal en nee, ik heb geen buitensporig ziekteverzuim, maar ik ken scholen die dat wel hebben.

En sinds kort kennen leerkrachten het zogenaamde lerarenregister, waarbij je moet aantonen dat je je regelmatig bijschoolt. Normaal gesproken is dat een goede zaak, maar geef leerkrachten dan wel de tijd om zichzelf te kunnen laten nascholen. Het is allemaal CAO-geregeld. Een regeling vol dode mussen, waar je blij van zou moeten worden en waarvoor je wel wat extra’s moet doen.

Ik kan me voorstellen dat mensen daardoor het vak laten voor wat het is. Tel daarbij op dat het onderwijs vergrijst en dat er binnen nu en tien jaar veel leerkrachten met pensioen gaan (of wellicht eerder), dan hoef je niet erg geleerd te zijn om te kunnen voorspellen dat er, ondanks de krimp, een groot lerarentekort dreigt.

Is het vijf voor twaalf ?
Vermoedelijk wel, wanneer er niets verandert.

 

App-killer


Op 4 juni 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

TaskKillerTwee weken geleden kwam er een collega in mijn kantoor, die bemerkte dat de batterij in zijn telefoon redelijk snel aan het leeglopen was. Ik hoor er soms wel meer mensen over, dat ze amper een dag doen met een opgeladen accu. Nu heb je natuurlijk telefoongebruikers en telefoongebruikers. Bewuste collega gebruikt zijn telefoon nogal eens, maar om in de loop van de middag al op vijf procent te zitten, dat kan nooit de bedoeling zijn.

Ik ben niet zo’n actieve telefoongebruiker. Een paar telefoontjes per dag, wat parkeeracties, constant bluetooth aan en redelijk wat whats-app-berichtjes. Google-synchronisatie in verband met mijn agenda en locatiegeschiedenis aan. In het begin gebruikte dat ook redelijk wat accupower, maar had ik nog wel zo’n twintig procent accu aan het einde van de avond. Acceptabel, zou je zeggen. Maar als ik je vertel dat mijn telefoon nu gewoon op tafel ligt en hij gisteren om een uurtje of elf ‘s morgens van de lader is gepakt en dat ik nu nog vijfentachtig procent accupower heb, dan zal je dat misschien verbazen. Veel telefoons halen dat niet, ook niet als je hem niet of nauwelijks gebruikt.

Omdat zowat elke nieuwe telefoon apps heeft waarmee je eigenlijk niets doet en ik me daar vreselijk aan stoor (vooral een Facebook-app, maar ik heb geen Facebook en ik krijg hem niet verwijderd – hoe kan dat ? – het is toch mijn telefoon ?), had ik een half jaar geleden besloten om maar eens een app-killer aan te schaffen. In mijn geval heet de app ‘Package Disabler Pro’, daar moet je een kleinigheid voor betalen, maar er zijn ook gratis app-killers. En mijn app-killer liet mij haarfijn zien wat er allemaal op de achtergrond draaide op die telefoon van mij. Ik kreeg een lijst van meer dan tweehonderd processen.

En dan loont het de moeite om er eens even voor te gaan zitten en je af te vragen of jij dat allemaal wel nodig hebt. Gebruik je geen outlook op je telefoon, maar zit het er wel op ? Disable’n die handel, zo ook Facebook, Amazon, printservices, spelletjes, update-services en andere zaken, die je nooit gebruikt. Dat zijn er heel wat. Dit heeft ertoe geleid dat ik makkelijk twee dagen doe met een opgeladen accu (afhankelijk van het gebruik). En blijkt dat je iets toch nodig had, dan zet je hem weer terug aan. Zo blijf je baas over je eigen telefoon.

Andy Rubin, de ontwerper van Android, hoorde ik onlangs in een talkshow zeggen dat je tegenwoordig pas gemak hebt van je Android, nadat je ermee de strijd bent aangegaan. En is dat ook niet zo wanneer je een nieuwe computer koopt ? Wat je er allemaal niet af moet halen aan gratis proefprogramma’s, die irritant in beeld komen met de melding dat je je moet registreren en dat het nu toch echt geld gaat kosten. Het is toch te gek voor woorden.
Gelukkig ben ik handig genoeg om deze bloatware, zoals dat heet, te verwijderen en een computer (bijna) helemaal naar mijn hand te zetten.

Andy Rubin, op zijn beurt, is bezig met de ontwikkeling van een nieuwe telefoon, de Essential Phone, die binnenkort in de VS geïntroduceerd wordt. Naar verluid, draait die puur op Android, zonder ongevraagde rommel, tenzij je dat wilt.
Het lijkt een geduchte concurrent te gaan worden van marktleiders als Apple en Samsung.

 

Het dak kan er weer af


Op 28 mei 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Saab_93_cabrioEigenlijk ging ik een afspraak maken voor een grote beurt voor mijn Saab en eigenlijk was ik mijn huidige Saab nog niet echt beu, maar gezien het weer en de bijzonder sportieve en fraaie uitstraling van het laatste model Saab-cabrio met een smetteloos witte buitenkant en een comfortabele zwart lederen binnenkant, heb ik tegen alle verwachtingen in mijn Saab ingeruild voor deze cabrio. Nou ja, ingeruild eigenlijk niet, het was min of meer ruilen, omdat de waardes van de auto’s niet zover uiteen liepen.

Hoewel ik zo eens in de drie jaar van auto verander, gebeurt het nu iets eerder. Enerzijds blijft cabrio-rijden trekken (begin er niet aan), anderzijds is mijn huidige Saab wat saai. Jawel, het ding zit vol toeters en bellen, alle luxe aan boord, maar heeft toch wel de uitstraling van een bejaarde directiebak. Daarbij komt dat ik lang niet alle toeters en bellen gebruik. Van de stuurbediening gebruik ik alleen de cruise-control, de audio bedien ik gewoon door aan de knoppen te draaien, dat ben ik nu eenmaal zo gewend. Hoewel er veel stemgestuurde functies in de auto zijn, gebruik ik ze niet, want het blijft raar om tegen je eigen auto te praten. Ik bel verder nooit zelf onderweg, ik word gebeld. Beantwoorden gaat automatisch en beëindigen ook. Verder is de huidige Saab lekker groot en best wel zuinig. De auto heeft echter één groot nadeel en dat vermoedde ik al toen ik de auto twee jaar geleden kocht. Het beige stoffen interieur is erg besmettelijk. Toch zeker wanneer je, net als ik, vaak in zwart gekleed bent. Het professioneel reinigen van de bestuurdersstoel was dan ook een vast item bij elke onderhoudsbeurt.

En afgelopen week zei ik nog tegen een collega, toen we wegreden vanaf een oververhit parkeerterrein bij de BHV-specialist, dat het toch wel jammer was dat ik geen cabrio meer had. Dat is met die warme dagen toch wel ideaal. En dan is het heel toevallig dat je twee dagen later de kans krijgt om er eentje te kopen en nog wel een bijzonder mooi exemplaar met een zuinige dieselmotor.

Verder heeft de cabrio geen poespas, gewoon straight en eenvoudig, maar ik kijk nu al uit naar de rustgevende ritjes door de polder, door bosgebied, waarbij je alles rondom je hoort en ruikt. De wind door je haren, die tegelijkertijd ook je hoofd lijkt leeg te blazen na een druk dagje werken. Jawel, dat heb ik wel een beetje gemist. Het extra onderhoud dat je hebt aan een stoffen kap, neem ik graag voor lief, evenals de zeer geringe kofferbakruimte. En alleen een goede handsfree om gebeld te worden volstaat. Geen harde schijf voor de muziek, maar weer terug naar de gebrande cd’s en navigeren op de telefoon. Maar goed, dat doe ik nu ook al, want de navigatie van de Saab wordt niet meer ge-update en je staat versteld van wat er sinds tweeduizend elf aan wegen veranderd is.

Zo boeten we iets aan luxe in, maar staat er een berg extra rijplezier tegenover.

 

NAS


Op 21 mei 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

buffalo_lsAl sinds ik mijn CD-verzameling opruimde in tweeduizendtwaalf, maak ik gebruik van een zogenaamde NAS. Een afkorting voor Network Attached Storage. Inmiddels draait er bij mij al een tweede versie, een Buffalo met twee TB. Hiernaast zie je hem. Een zwart kastje met drie lampjes en achter het voordeurtje twee harde schijven van één TB. Goed voor zo’n tweeduizend GB, in mijn geval duizend, want ik heb hem zo ingesteld dat de tweede harde schijf de eerste spiegelt, zodat je, wanneer er een schijf crasht, nog een schijf hebt met exact dezelfde informatie.

Mijn CD’s heb ik destijdse op twee manieren geript. Als MP-drie en als WAV-bestand. De MP-drie-afdeling is daarna flink gegroeid door de aanschaf van digitale muziek. Ook staan alle bestanden erop die ik wil bewaren, een soort archief dus, een back-up van mijn computer, filmpjes, eigen opnames en sinds kort schrijft een IP-camera er beelden op, wanneer er iets gaande is in mijn tuin. Die heb ik geïnstalleerd nadat ik erachter kwam dat iemand het leuk vindt om zaken uit mijn tuin weg te nemen, zoals bouwhout en aardewerk potten.

En die NAS draait gewoon, dag in dag uit. Eigenlijk weet je niet beter of het is een mapje dat je ziet op je computer of de muziekbibliotheek van de mediaspelers hier in huis. Eigenlijk heb je geen idee meer van hoe belangrijk de inhoud van die NAS is, tot dat er iets fout gaat. Maar goed, je hebt altijd nog die tweede harde schijf die erin zit, zou je denken.

Vorig weekend was ik druk bezig met het verleggen en testen van de elektriciteit in mijn badkamer en keuken. Omdat de stroom er nogal eens af en op moest, had ik mijn elektrische apparaten al uitgeschakeld, want ik bedacht me dat het nooit goed zou kunnen zijn dat de stroom er ineens vanaf ging. Dat was allemaal goed gegaan, totdat ik zondags bij het koken besloot om de internet blueszender over te schakelen naar Chopin. Ik vind het heerlijk om te koken met muziek van Chopin. Maar bij het zoeken naar mediabronnen kwam mijn NAS niet meer in beeld en ook niet bij de andere apparaten. Op de computer was de NAS ook onvindbaar voor de verkenner. En met het hulpprogramma van Buffalo zelf, die vond het apparaat wel, kwam ik erachter dat de NAS in EM stond. Emergency Mode. Geen idee wat dat betekende, maar toen besefte ik me pas dat er toch wel wat verloren zou gaan wanneer ik de NAS zou verspelen. Ik was het apparaat vergeten uit te schakelen eerder die middag en was er dus lustig wel en geen stroom op komen te staan. Iets waar de software in het apparaat niet tegen bestand was.

Omdat ik wel eens meer gecrashte computers heb gehad, heb ik inmiddels iets in huis waarmee je losse harde schijven kunt lezen. De schijven heb ik erop aangesloten, maar de bestandsindeling klopte niet met mijn Windows, zodat de schijven onleesbaar waren. Goed om te weten, maar op dat moment wordt je daar niet vrolijker van. Pas laat op de avond besloot ik, als laatste redmiddel, om dan maar de firmware van de NAS opnieuw te installeren en gelukkig wekte dat hem weer tot leven.

Nu heb ik een NAS naast mijn NAS, een zogenaamde personal cloud. Daar heb ik alle bestanden op overgezet. De nieuwe gebruik ik nu als DLNA-server (muziekstreamer) en alle nieuwe bestanden gaan daar op. De nieuwe NAS maakt nu automatische back-ups op de oude NAS, zodat ik er (bijna) zeker van ben dat mij niets meer kan gebeuren.
Maar even zweten was het wel.

 

Sport


Op 14 mei 2017, in Algemeen, door Ron

sportsDe tijd dat ik zelf actief aan sport deed ligt al even achter me. Niet dat ik nu niet bezig ben of beweeg, maar sporten in team- en competitieverband heb ik tot mijn vijftigste gedaan. Het sporten op zich was daarvoor niet de drijfveer, maar het spelen van een spel en proberen te winnen door er in teamverband moeite voor te doen, was dat wel. Samen keihard je best doen om de tegenstander te verslaan en daarna samen een feestje bouwen na een overwinning. Daar deed je het eigenlijk voor. Trainen vond ik dan ook alleen maar leuk wanneer er afgesloten werd met een leuk wedstrijdje.

Verder heb ik niet zoveel met sporten. Ik vind het leuk om er naar te kijken, maar als ik het gemist heb, vind ik dat ook niet zo’n probleem. Dit weekend is het een belangrijk voetbalweekend. Vandaag wordt bekend wie de landskampioen zal worden. Eigenlijk was er een ploeg vorig weekend al zeker van dat kampioenschap, maar dat was te vroeg gejuicht. Ik ken mensen die daar last van hebben gehad. Hoewel men in Zeeland woont heeft hun ploeg verloren. Ik kan niet begrijpen dat je daar last van hebt. Ik ben daar iets te nuchter voor, denk ik. Ik kan ook niet begrijpen hoe je als een onnozele op een tribune tekeer kan gaan met sjaals, vlaggen of rookbommen. Waarschijnlijk is dat het gevolg van supporteren in groepsverband en verlies incasseren in groepsverband blijkt ook wat moeilijker, getuige de ongeregeldheden die daarna plaatsvinden in het land.

Dat gaat mij allemaal iets te ver. Dat je een fan bent van een sportclub, prima. Dat je weekenden daardoor worden bepaald, ook prima. Dat je jouw feestje bouwt tijdens de wedstrijd met je vrienden, ook goed, evenals het feestje dat je viert na een gewonnen wedstrijd. Maar leer eens incasseren en leer eens dat je niet altijd kunt winnen. Jawel, dat is soms teleurstellend en voldoet niet aan je verwachtingen van die dag, maar laat daarna iedereen met rust. Wees sportief !

Jawel, dat stoort mij eigenlijk het meest, dat anderen het moeten ontgelden, omdat iemand zijn sportploeg niet heeft gewonnen. Breek de boel maar af, sloop maar een treinstel, gooi maar wat winkelruiten in of spring maar een politieagent op zijn nek. Te triest voor woorden als je ziet waarmee die supporters in het nieuws komen. Allemaal schade toegebracht aan mensen die er helemaal niets mee te maken hebben. Stoer hoor. Ik ben af en toe benieuwd waar die supporters door de week werken. Het zou zomaar een saai kantoorbaantje kunnen zijn.

Dus ja, mij houdt dat gesport niet zo bezig. Af en toe zie ik het op TV. Ik heb zelfs naar AJAX gekeken. Niet omdat ik voor die ploeg ben, maar omdat ik het leuk vind dat een Nederlandse ploeg het zo ver schopt. Volleybalwedstrijden vind ik ook nog steeds leuk om te zien. Ik denk dat ik af en toe zelfs mee zit te bewegen. De Tour de France kan mij ook wel bekoren. Toch zeker wanneer er Nederlanders een kans maken op een titel (en het prachtige Frankrijk natuurlijk). En vanmiddag denk ik dat ik ook wel even naar de Formule I kijk, omdat er een Nederlander meedoet. Maar wanneer er iets anders tussendoor komt, vind ik het ook niet erg.

Ik gun iedereen zijn sport en vind het prachtig wanneer zich een hele schare supporters verzamelt om de sporters aan te moedigen. Dat tribunes oranje kleuren van de fans en dat ze feesten na een overwinning. Men moet er echter wel rekening mee houden dat er winnaars en verliezers zijn, dat is het spel. Daarmee te moeten dealen blijkt soms erg moeilijk.

 

Sparen


Op 7 mei 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

spaarpotEigenlijk ben ik er als kleine jongen mee opgegroeid: sparen. Ook in die tijd was dat niet mijn favoriete bezigheid. Dan had je wat geld of je kreeg wat geld, dat je eigenlijk gelijk wilde uitgeven bij het snoepwinkeltje om de hoek, maar er werd  dan belerend gezegd: ‘Voor in je spaarpot’. Ik had een klein spaarpotje van, die bestond toen nog, de Raifeissenbank. Een half rond metalen dingetje dat aan de onderkant op slot ging en aan de bovenkant een gleuf had met verende kartelrandjes, waardoor je het stiekem terug vissen van je centjes wel kon vergeten. En eens in de zoveel tijd ging je dan met een boekje en je spaarpotje naar die bank om het geld eruit te laten halen. Dat werd dan geteld en het bedrag werd in je spaarbankboekje geschreven. Met een leeg spaarpotje en je bijgewerkte boekje ging je dan weer naar huis. Voor mij was er in die tijd niet veel lol aan, aan dat sparen.

Ook nu nog ben ik een fan van het vooral laten rollen van je geld, maar ik zorg wel dat ik iets achter de hand heb. Geen kapitalen, maar genoeg om wat tegenslag op te kunnen vangen. Door het internetbankieren kun je dat zelf allemaal regelen, inleggen of opnemen. Als beloning voor je spaarzame gedrag of als tegenprestatie voor het feit dat de bank over jouw geld kan beschikken, krijg je dan rente. Dat is best wel een tijdje de moeite waard geweest. Bij een rentepercentage van drie procent, kreeg je op jaarbasis dertig euro als beloning voor het sparen van duizend euro. Niet veel, maar wel mooi meegenomen wanneer je een paar duizend euro opzij hebt gezet. Toch ?

Voor die rente hoef je eigenlijk nu niet meer te sparen, dat wordt me nu onderhand wel duidelijk. In maart van dit jaar kreeg ik een berichtje van mijn bank dat de rente bijgesteld was naar nul komma twee procent, deze maand kreeg ik het bericht dat het nog maar nul komma vijftien procent was. Jawel, een beloning van anderhalve euro voor elke duizend euro. Er zijn banken die meer geven, maar om voor die paar centen van mij nu een andere rekening te gaan openen, daar heb ik niet zo heel veel zin in. Ik zie het nu maar als een manier om wat geld opzij te zetten dat te prefereren valt naast het in huis hebben van geld. Een soort virtueel kluisje.

De rente is op dit ogenblik erg laag. Vermoedelijk (dat denk ik dan hè) wordt dit bewust gedaan, zodat mensen wat meer gaan uitgeven en je in de krant weer kunt lezen dat het economisch beter gaat. Een huis kopen gaat ook wat makkelijker, want ook de rente op hypotheken is niet zo heel erg hoog. Ik schat dat dit momenteel ongeveer twee tot drie procent is. Geloof me, dat blijft niet zo, want wanneer het economisch weer wat beter gaat, zullen er weer redenen opgenoemd worden om de rente te gaan bijstellen. Redenen die een normaal mens niet snapt, maar waarmee je het moet doen.

Oké, nu met die lage spaarrente, de vergoeding die de bank betaalt om jouw geld te mogen gebruiken, is het wel eens leuk om te bekijken wat de bank rekent om hun geld te mogen gebruiken, naast de lage hypotheekrente, die een doel heeft om zo laag te zijn.
Ik ben gaan kijken bij mij ING bank, waar ik naast een betaalrekening ook een spaarrekening en een creditkaart heb. Als je iets koopt met je creditkaart, ik doe dat wel eens met PayPal, dan loont het om dat bedrag zo snel mogelijk te voldoen, want mijn ING rekent dertien procent rente. Dat is dus bijna honderd keer zoveel dan dat zij mij betalen voor het gebruik van mijn geld. Als je per ongeluk een keertje rood staat. rekent de ING je veertien procent rente voor jouw inschattingsfoutje.  Als je echt iets wil lenen van de ING, betaal je toch gauw zo’n tien procent aan rente. Nee, mijn bank heeft niet als motto: ‘Voor wat hoort wat’.

Misschien is sparen wel ouderwets geworden, ik weet het niet. Ik heb wel al berichten gelezen van banken die helemaal geen rente meer uitkeren over spaargeld of dat het wellicht in de toekomst geld gaat kosten. Lonend is het zeker niet meer. En voor de mensen die veel spaargeld hebben, tot die categorie hoor ik niet, komt er nog een rariteit bij. Vanaf een bepaald bedrag aan spaargeld (lees: vermogen) dien je vermogensbelasting te betalen. Ik dacht vanaf de twintig tot vijfentwintig duizend euro, afhankelijk van je totale inkomstenplaatje. Daarover moet je dan gewoon dertig procent belasting betalen, omdat men er vanuit gaat, dat je met je spaargeld een ‘fictief rendement’ kunt behalen.

Hoe dan ook, echt logisch klinkt het allemaal niet …

 

Spotify


Op 30 april 2017, in Muziek, door Ron

SpotifyOoit heb ik wel eens een gratis account aangemaakt bij Spotify, de muziekstreamingdienst, die nu ongeveer tien jaar bestaat en redelijk populair is. Maar dat beviel slecht. Je kreeg niet alleen reclame op de meest ongelegen momenten, maar ik meende dat de hoeveelheid spam op het mailadres waarmee ik inlogde ernstig was toegenomen. Ik heb er verder weinig mee gedaan. Ik had een berichtje gestuurd om mijn account op te heffen, maar daar heb ik nooit meer iets van gehoord.

Ik heb eigenlijk mijn eigen Spotify. De meeste muziek die ik mooi vind heb ik in huis en kan daarmee ook allerlei afspeellijsten maken voor verschillende gelegenheden of stemmingen en de noodzaak om die te delen met anderen zag ik zo een-twee-drie niet.

Toen ik vorig jaar overgestapt ben van kabeltelevisie naar televisie van KPN, zat er in dat abonnement een gratis Spotify premium abonnement. Ook daar heb ik verder niets mee gedaan, want ik zou daarvoor een code krijgen, maar die heb ik nooit gekregen en zo belangrijk vond ik dat nu ook weer niet. Totdat ik vlak voor de Meivakantie een berichtje kreeg van KPN dat ze destijds verzuimd hadden de code te verstrekken aan een groot aantal abonnees en dientengevolge de bewuste code zowel per mail als per papieren post bij mij binnenkwam. Ik kende de voordelen van een premium-abonnement inmiddels wel: geen reclame en een hoge kwaliteit muziek, zelfs offline.

Vorig weekend ben ik er eens ingestapt, in de wereld die Spotify heet en heb me werkelijk verbaasd over wat er al niet te vinden is. Ontzettend veel ! Nieuwe releases, maar ook heel veel oude nummers, die ik ooit op elpee had of op cassette of op een tape. Nummers waar ik groot mee geworden was of waarmee bepaalde herinneringen weer boven kwamen drijven. Een uurtje luisteren is niets. Wat een fijn tijdverdrijf is dat.

Met een groot deel van de abonnementsgelden worden de auteursrechten betaald. Daarnaast kun je beschikken over mobiele apps, overigens geen Windows-apps, of een desktop-versie. Maar goed, overal waar je kunt inloggen op internet, kun je beschikken over je account. Voorlopig heb ik een android-app op mijn telefoon geïnstalleerd en gebruik ik de desktop-versie. Al ging dat niet vanzelf. Die versie gaat automatisch op zoek naar muziek op je computer en in je netwerk, zodat je die muziek ook kunt opnemen in je favoriete afspeellijst. Maar mijn muziekbibliotheek is dermate groot, dat het programma een eeuwigheid doet over het indexeren van alle muziek. Het heeft even geduurd voordat ik daar achter was en had het programma eigenlijk alweer verwijderd. Door de optie direct na installatie uit te zetten, werk het programma echter prima en kun je je afspeellijsten gaan maken, maar ook die van anderen beluisteren of die van Spotify zelf.

Niet alles is er te vinden, daar ben ik inmiddels wel achter. Ook zit er veel ge-remastered materiaal tussen. Maar als je goed zoekt, vind je ook de originele nummers van toen. En het mooie is dat je van een bepaalde artiest ook vergelijkbare artiesten kunt opvragen en dat brengt je weer een nieuwe wereld aan muziek, die het waard is om te beluisteren.

Ik heb het abonnement nu gratis bij mij televisie-abo en ik weet niet of ik dat tientje in de maand ervoor over zou hebben. Wellicht wanneer ik zelf geen muziek in huis zou hebben. Maar als je het thuis zo weet te regelen dat de muziek ook afgespeeld kan worden over een hoogwaardige installatie, zoals bijvoorbeeld SONOS, dan zou het een heel goede vervanging kunnen zijn voor alles wat je in huis hebt.
Ik ben daarvan nog niet overtuigd, maar dat komt misschien nog wel.
Vooralsnog ben ik dik tevreden met Spotify.

 

Auto-band


Op 23 april 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Autospiegel_600Als je, net als ik, elke dag dezelfde route rijdt naar je werk, dan gaan er bepaalde zaken opvallen, toch zeker wanneer je omstreeks dezelfde tijd wegrijdt. Ik wil graag om kwart voor acht op school zijn, dus stap ik hier ongeveer om tien voor half acht in de auto. Even goed uitkijken voor de zilveren Mitsubishi van Kapoen, want die durft wel eens weg te rijden zonder te kijken. Ik zwaai haar meestal een vriendelijk ‘goedemorgen’.
Vaak wordt ik dan, nog voordat ik de Oostwestweg opdraai, gevolgd door een motorrijder met hinderlijke lampjes. Drie heeft hij (of zij) er aan de voorkant en die zijn vrij slecht afgesteld. Gelukkig weet ik dat de motorrijder de afslag Colijnsplaat neemt, zodat het ongemak slechts van korte duur is. Ik ken die weggebruiker dus, maar niet echt.

Op bepaalde dagen kom ik oud-collega’s van de school in Wissenkerke tegen. Dianne is bijvoorbeeld altijd erg vroeg op pad. Die kom ik vaak al tegen ter hoogte van het fietstunneltje. Als we elkaar zien, zwaaien we altijd. Ook de directeur van de school in Kortgene kom ik vaak tegen. Soms vroeg, soms laat, soms helemaal niet. Naar haar zwaai ik niet altijd, want, en dat weet zij denk ik niet, er rijdt op dat tijdstip precies zo’n zelfde auto me tegemoet met een man aan het stuur. Ook word ik vaak achtervolgd door een bedrijfsautootje van Colijn BV. Die moet ergens van Noord-Beveland komen. Die zit heel lang achter me, want die gaat bij mijn laatste bocht aan de Zomerweg in Kloetinge rechtdoor. Ik ken hem niet, maar ergens weer wel.

Herken je dat ? Je gaat je medeweggebruikers kennen, maar vaak weet je niet wie ze zijn. Als er iemand lang voor me rijdt of achter me rijdt, krijg ik daar soms toch een soort ‘band’ mee. Zoals afgelopen donderdag bijvoorbeeld, toen ik wat brutaal de Oranjeweg opdraaide op weg naar huis. Vrij dicht achter me reed iemand in zo’n nieuw Fiatje zeshonderd, een zwarte. Leuk autootje waarin pittig werd gereden. Bij het stoplicht bij het Omnium, waar je overigens altijd lang moet wachten wanneer je uit de richting van Mannee komt, kon ik mijn achtervolger wat nader bekijken. Een jongedame, ik schat een jaar of vijfentwintig, die met een zwaai haar krullend haar achterover gooide om in haar achteruitkijkspiegel haar uiterlijk te inspecteren. Ondertussen kijkt ze regelmatig op de rechter voorstoel. Ik denk dat daar haar telefoon lag, maar ze kijkt alleen maar en doet er verder niets mee.

Bij het stoplicht aan de ringbrug herhaalt zich dat. Aan het knipperlicht zie ik dat ze dezelfde weg gaat als ik. Haar rechter voorstoel blijft schijnbaar belangrijk. Ik rijd ondertussen al langzaam, om aan te geven (soms doe je dat, geen idee waarom) dat het zo groen wordt. Ik ken dat verkeerslicht. We rijden er pittig vandoor, over de verkeersdrempels en langs de lastig geparkeerde auto’s bij de houthandel. Ze kan goed volgen. De drie bochten in de ringweg om Wilhelminadorp nemen we beiden met tachtig waar je maar zestig mag. Bij de stoplichten aan de Deltaweg sluiten we beiden achteraan de lange stoet met auto’s over het Katse Veer. Bij de afslag Noord-Beveland geef ik pas laat richting aan en zie dat ze dezelfde kant op moet. Op het laatste moment duik ik ervoor. Op de rotonde gaat ze rechts, terwijl ik links moet. Ik had bijna gezwaaid. Ik had best nog een tijdje samen op willen rijden.

Soms maken dit soort voorvalletjes het autorijden leuker. Maar goed, dat is mijn beleving, want ik weet niets van mijn achterligger en zou haar waarschijnlijk voorbij lopen als ik haar te voet zou tegenkomen.

 

Plagiaat


Op 16 april 2017, in Muziek, door Ron

musicEd Sheeran was er onlangs mee in het nieuws, maar ook Led Zeppelin, Robin Thicke of Bruno Mars hebben er onlangs mee te maken gehad: beschuldigd worden van plagiaat, omdat het betreffende nummer teveel zou lijken op een nummer van een muzikant die het ooit gecomponeerd zou hebben. Miljoenen worden er geëist, niet zo zeer in Nederland, maar wel in de Verenigde Staten. Nabestaanden van Marvin Gay, een Amerikaanse soul- en blueszanger, die op vijfenveertigjarige leeftijd werd doodgeschoten door zijn vader, een dominee notabene, weten op het geied van plagiaat wel zo’n beetje het onderste uit de kan te halen.

Maar wat is plagiaat nu precies ? Plagiaat is geen wettelijke term, maar betekent niets meer dan het overnemen van intellectueel eigendom van anderen en grenst aan auteursrecht. Dus, wat een ander bedacht heeft kun jij niet meer bedenken, omdat het al bedacht is. Lekker vaag en ontzettend moeilijk vast te stellen als het om muziek gaat. Dat gaat veel gemakkelijker in de literatuur of bij wetenschappelijke studies, dat kun je vaak letterlijk vergelijken, Bij beeldende kunst, waaronder ook film en fotografie wordt het al ietsje moeilijker, maar bij muziek is het glad ijs, vind ik. Waarschijnlijk heb jij dat ook wel eens, dat je iets hoort op de radio en dat je het veel vind lijken op iets anders of dat je het al bijna als vanzelf mee kunt zingen, omdat het vervolg zo logisch lijkt.

Ik heb dat nogal eens een keer. Ik heb ondertussen al een berg muziek in mijn oren zitten, zodat er wellicht wat vaker een belletje gaat rinkelen. Aan de andere kant, veel muziek kent sowieso al een bepaalde gelijkenis, waarmee ze in een bepaald genre geplaatst wordt. Zo is hip-hop geen soul en klassiek geen disco. Zelf denk ik niet zo in van die hokjes, omdat heel veel muziek herleid kan worden naar hetzelfde, want ook muziek is door de jaren heen geëvolueerd. Ik durf bijna met zekerheid te stellen dat zeker de helft van de hedendaagse muziek zijn oorsprong heeft in de blues. En als je binnen het genre blues goed gaat luisteren, dan ben je uren zoet met het zoeken naar plagiaat, want heel veel lijkt op elkaar. Melodielijnen, akkoordenschema’s of de thema’s waarover de muziek handelt.

Hoe origineel kun je blijven binnen de muziek ? Is die koek nou nooit eens op en is de kans op herhaling van iets wat iemand anders ooit heeft ‘bedacht’ nu niet steeds groter ? Twaalf noten in diverse hoogtes zijn ontzettend vaak te combineren in akkoorden. Maar niet oneindig vaak. Ik las ergens dat je er zo’n twaalfhonderd akkoorden mee kunt spelen. En jammer genoeg kun je die niet random gedurende vijf minuten achter elkaar plakken. Er moet wel enig verband bestaan om een lekker lopend nummer te maken, tenzij je bezig bent met experimentele muziek. En dan nog is het eindig. En op die akkoorden kun je niet zomaar een melodie zetten. Ook dat moet enig verband houden met de onderliggende akkoorden, tenzij je gek bent op dissonanten.

Er bestaat dus een kans dat de muziek zich ergens herhaalt, dat een ander dat ook al eens heeft gemaakt en dat je daardoor belet wordt om jouw muziek te maken. Je kunt op dat moment dus geen muzikale uitdrukking geven aan je gevoel. Je bent daardoor expressief beperkt en ik vraag me af of we dat willen. Ik vraag me ook af of je je een combinatie van muzieknoten, een vrij absoluut gegeven, kan toe-eigenen. Je hebt ze immers niet bedacht, maar op jouw manier gecombineerd.

Zomaar wat zondagmorgengepeins …