Dilemma’s


Op 31 maart 2011, in Politiek, door Ron

Als je, zoals ik, politiek actief bent dan kom je ze wat vaker tegen dan anders. Dilemma’s, keuzes maken uit alternatieven welke niet veel voor elkaar onder doen. Bungelen tussen alternatieven die door jezelf ingegeven zijn en alternatieven die door anderen ingegeven zijn. Afwegen van belangen, wie is waarmee gediend en daarbij dien je je eigen belang naar de achtergrond te schuiven. Ik kan dat redelijk goed, maar soms ‘struggle’ ik daar ook wat mee.

Een aantal weken geleden heb ik vragen gesteld over de problematiek die een aantal bewoners van een recreatiepark ondervonden. Afgelopen maandag vond ik een boekwerkje in mijn brievenbus dat speciaal voor dit onderwerp vervaardigd was door de belangengroep.

Waar gaat het om ? Het recreatiepark ligt aan het Veerse Meer. Bewoners van de eerste rij woningen wonen er prachtig, eigen steigertje, fantastisch uitzicht. Bewoners van de tweede of de derde rij wonen er ook wel mooi, maar hebben niet direct toegang tot het meer. Zij gebruiken stukjes land die om de één of  andere reden tussen de woningen van de eerste rij braak zijn blijven liggen. Daarmee hebben de bewoners een mooi overpad naar het Veerse Meer.
In de wandelgangen had men gehoord dat de gemeente voornemens was om deze stukjes braakliggend terrein te verkopen en de vrees ontstond voor het verlies van overpad. Ik kon dat goed begrijpen. In gedachten zag ik die mensen al een eind omlopen met de rubberboot onder de arm.

Vanuit de gemeente wordt daar anders naar gekeken. Het is namelijk grond op A-locatie en doet daar zo ongeveer duizend euro per vierkante meter. Verkoop van één van de stukjes land, ongeveer zevenhonderd vierkante meter, zou de Noord-Bevelandse burger wel eens positief in de belastingbeurs kunnen voelen. Een niet onbelangrijk gegeven.

Onze fractie heeft zich toen sterk gemaakt voor het behoud van tenminste één mogelijkheid van overpad voor de gedupeerde bewoners. Daarin wilde het college wel meedenken, maar achteraf blijkt dit voor de bewoners helemaal geen optie.

In het boekje dat ik de afgelopen dagen kreeg blijkt dat de stukjes land niet alleen voor overpad gebruikt worden, maar ook als recreatieterrein. Dus niet alleen je bootje er in het water laten, maar ook je parasol opzetten, de familie uitnodigen voor de barbecue, lekker zonnen, biertje drinken en al die andere dingen die andere mensen gewoon in hun eigen tuin doen. Met de verkoop van de grond kan men dat niet meer blijven doen.

Ik heb de woordvoerder van de belangengroep gezegd dat we ons sterk hebben gemaakt voor het behoud van het overpad. Daarmee is onze kous af.

Ik denk dat, wanneer ik de echte reden eerder had geweten, we ons niet zo sterk hadden gemaakt voor hun belangen. Ik had het wel begrepen, maar had een andere afweging gemaakt.
Iedereen zou toch graag zo’n stukje land aan het Veerse Meer willen confisqueren ?

 

XS4ALL – Het vervolg


Op 29 maart 2011, in School, door Ron

Internet voor als internet het niet doet. Jawel, het is waar. Bij ons lag internet er weer uit op school en het enige wat er nog te bereiken was, was de site van XS4ALL. Ik kreeg al een vreemd vermoeden.
Het begon eigenlijk allemaal door het feit dat de schoolmail door mijn mail geweigerd werd. Het komt vaak voor dat ik wat van school naar huis mail en vise versa. Maar mijn KPN-aansluiting blokte de laatste tijd alle mailtjes van school. Ik heb daarover gebeld en men kon mij niets vertellen in twintig minuten (à 0,10 per minuut). Na een beetje zoeken op het internet kwam ik erachter dat ons IP-adres op verschillende blacklisten staat aangemerkt als ‘verdacht’. KPN hanteert ook van die lijsten en dat zorgt ervoor dat de mail vanuit school niet aankomt. Ik had het antwoord zelf al gevonden.
Er stonden ook wat voorbeelden van mailtjes die door onze computers verstuurd zouden zijn en daar lusten de honden werkelijk geen brood van. Dat gaat van dure Cartier horloges tot mogelijkheden voor het vergroten van lichaamsdelen. De afzenders zijn onbekenden. Juist toen ik dacht: ‘Nou, daar zijn we mooi klaar mee’, merkte ik dat het internet trager en trager werd en daarna gewoon wegviel. Alleen de site van XS4ALL was nog te bereiken. Internet voor wanneer je internet uitvalt.

En jawel hoor, we hebben het weer aan onze broek. Vanwege het versturen van spam vanaf ons
IP-adres was ons ook nu weer de internettoegang ontzegd. Ik heb alle computers gescand, maar ik heb niets kunnen vinden. Helemaal niets. Dat verbaasde me ook niets, want ik had twee weken geleden al alles opgeschoond. Ik heb de netwerkbeheerder gebeld, die service zit immers in ons contract, die lossen het maar op. Ons netwerk is schijnbaar niet goed beschermd en dat moet eigenlijk niet kunnen. Ze komen dus maar eens kijken. Dat wordt donderdag dus. In de tussentijd is er geen internet mogelijk.
Alleen op mijn computer, want die heb ik op een proxyserver gezet, maar armoe is het. Heel vervelend.

En ik zit me daar een partij suf te piekeren over wat er nu precies aan de hand kan zijn. Er blijft nog één mogelijkheid over, dacht ik vanmiddag. In de groepen zeven en acht zit er één leerling te werken met een eigen netbookje. Het zou heel goed kunnen dat dit de boosdoener zou kunnen zijn. Die zit weliswaar niet op het netwerk, maar wellicht hebben virusmakers daar wat op gevonden. Er hangt bij ons een draadloos netwerk en in dat netbookje zit een netwerkkaart. Dat zou nog een laatste mogelijkheid kunnen zijn. Het is slechts een vermoeden.

Voor de rest word ik er moedeloos van. Ik heb nog zoveel te doen, maar oh, wat zijn we tegenwoordig afhankelijk van internet !

 

The King of Limbs


Op 27 maart 2011, in Muziek, door Ron

 

Blik op week 13


Op 27 maart 2011, in Blik op de week, door Ron

Waren jullie ook zo laat uit bed ? Ik wel. Tenminste, normaal gesproken zou het wel wat bijtijds zijn geweest, ware het niet dat we met z’n allen de klok weer vooruit moesten zetten. Waarom ? Dat weet niemand. Ooit is het ingevoerd vanwege een mogelijke energiebesparing. Of dat daadwerkelijk zo is, dat betwijfel ik. Zeker is in ieder geval dat de helft van de mensen bioritmisch ontregeld is. Zo werd ik tot gisteren steeds mooi wakker om even voor half zeven. De wekker gaat hier zelden af, maar ik zie de bui al hangen. De komende tijd zal ik uit mijn slaap wakker getrokken worden omdat mijn bioritme nu in ene op half acht staat.
In deze tijd waarin we er alles aan doen om de natuur niet teveel te ontregelen, daar zijn allerlei richtlijnen voor (en houd je er maar aan, want anders heb je de hele natuurbeweging tegen je), vergeten we zomaar dat wij mensen ook natuur zijn.

Laten we maar eens kijken wat week dertien brengen gaat. Hoewel het nog maar zondag is, durf ik dat wel aan. Trouwens, sinds ik er een digitale agenda op na houd, hoef ik er geen agenda meer bij te zoeken. Die staat automatisch op deze computer of op de tablet of op de schoolcomputer.
Ik zie dat ik morgenochtend een kennismakingsgesprek heb met ouders uit een naburig dorp. Men wil zich oriënteren en dat kan altijd natuurlijk. Graag zelfs. Tegen tweeën reis ik af naar Wilhelminadorp voor een bespreking in het kader van het strategisch beleidsplan. Dat zouden we vorige week al hebben gedaan, maar toen kwam er wat tussen.
Dinsdag heb ik een ICT-overleg en dat wordt deze keer bij ons op school gehouden. Daarvoor hoef ik dus de ‘deur’ niet uit.
Woensdagmiddag hebben we een voortgangsbespreking met het team en zullen we onze leerlingen nader op de keper nemen. Zijn de voorgenomen opbrengsten gehaald (jawel, wij denken ook in opbrengsten) en wat moet er eventueel gebeuren om deze alsnog te behalen. Dat zijn lange besprekingen hoor, die heel wat van je concentratie vragen, maar je hebt daarna een ontzettend goed beeld van de school.
Op donderdag staat er nog niets, dus als je me nodig hebt dan kan dat en op vrijdag staat er een ADV gepland, maar ik ga donderdag pas bekijken of dat een haalbare kaart is. Als ik het druk heb, dan haal ik hem op een ander moment in.

Dus ja, een heel relaxt weekje ziet het eruit. Net als mijn weekend overigens, ook heel relaxt. Gisteren heb ik wat gitaar gespeeld en vandaag ga ik wat musiceren op een apparaat dat ik eigenlijk te weinig gebruik. Het was een duur ding en staat waarschijnlijk bij iedereeen die er één heeft op een mooi standaardje met een beschermkleedje erover, bij mij staat (ligt) die achter de bank. Het is een synthesizer met een onmogelijk gewicht, je sjouwt je er een breuk aan, maar met een prachtige klank. Hele orkesten kun je eruit toveren. Ik heb hem maar één keer wat intensiever gebruikt, omdat ik een

koorpartij     
voor de plaatselijke muziekvereniging moest spelen. Vanmiddag ga ik me wat uitleven op dat ding ..

 

Drinken op vroeger, zwijgen over toen


Op 25 maart 2011, in Muziek, door Ron

Eigenlijk luister ik heel weinig Nederlandstalige muziek. Het zit ook maar erg dungezaaid in mijn cd-verzameling. Uit mijn hoofd noem ik Vandikhout en wat Vlaamstalig, meer niet. Wellicht komt het omdat ik denk dat de muziek me meer doet dan de tekst van een nummer, uitzonderingen daargelaten, en dat die muziek me daarin een eigen beleving laat. Nederlands is nou ook niet echt een taal waarin je ‘in sfeer’ je gevoelens uitdrukt.
En toch, zo af en toe, rolt er eens een cd binnen in de Nederlandse taal, want zo af en toe vind ik dat best eens leuk om naar te luisteren. Vorige week viel hier een cd binnen van Eva de Roovere. Hoewel die binnen een klein publiek best wel bekend was, heeft ze haar naam te danken aan het feit dat ene Diggy Dex één van haar nummers gebruikte voor een rapnummer. Ik meen dat dit vorig jaar was.

Naast het feit dat dit nummer lekker in het gehoor ligt, is de tekst origineel van opzet en gedurfd. Een beetje vreemd en een tikkeltje brutaal, ik mag dat wel. Het speelplezier is duidelijk te zien aan de gitarist, Roeland Vandemoortele, welke zich bedient van eenzelfde Gretsch die hier naast me staat. Zelf vind ik dat altijd leuk om te zien en moedigt me aan om te blijven oefenen ..

Natuurlijk ben ik na de hit van Diggy Dex eens beter gaan luisteren naar het werk van Eva de Roovere en bijna gelijk viel me één nummer op. Een nummer dat, ondanks de Nederlandstaligheid, op de één of andere manier toch iets met me deed. ‘Zoals in dat ene liedje’ is het getiteld en de sensitieve contradictie ‘drinken op vroeger en zwijgen over toen’ is daarin heel herkenbaar. Enerzijds klinkt het wat onmogelijk, anderszijds heeft het iets complot-achtigs moois.

We zien elkaar nog terug
Dat weet ik zeker
In een of ander café
Dan drinken we op vroeger
En we zwijgen over toen

Jawel, het heeft wel wat …

 

Ouderpanel


Op 24 maart 2011, in School, door Ron

Gisteren hadden we hier op school de eerste bijeenkomst van ons nieuwe ouderpanel. Een klankbordgroep, dat vind ik eigenlijk een betere naam, waarmee ik van tijd tot tijd eens van gedachten kan wisselen over de praktische ervaringen van schoolse maatregelen. Ik moet zeggen dat dit me heel goed bevallen is. Een relaxt gesprek met een kopje koffie aan de hand van een aantal punten die ik tevoren al kenbaar had gemaakt. Niet om beslissingen te nemen, maar om meningen te peilen die wellicht van invloed kunnen zijn op beslissingen. Daarna moeten veranderingen natuurlijk altijd via de medezeggenschapsraad, het officiële orgaan dat de ouders en het personeel vertegenwoordigt.

En zo spraken we gisteren onder andere over het godsdienstonderwijs in het perspectief van levensbeschouwing. Er werd gesteld dat we redelijk ruim tegemoet komen aan ouders met wensen voor godsdienstonderwijs. Zelfs meer dan in het bijzonder onderwijs. Volgens ouders kan er best een en-en-situatie ontstaan. De mogelijkheid dus voor het volgen van één uur godsdienstonderwijs (bij voldoende belangstelling) en één uur levensbeschouwing, dat gegeven wordt door de leerkracht zelf, mits dit uur in de praktijk niet terugvloeit of opgaat aan rekenen of taal. Het openbaar onderwijs moet de mogelijkheid tot het volgen van godsdienstonderwijs geven (vanaf zeven leerlingen), maar, en dat vind ik zelf, goede lessen levensbeschouwing zijn minstens zo belangrijk. Toch zeker wanneer we het spiegelen aan de diversiteit aan gezindten waarmee we hier op school te maken hebben. Kennisnemen en het respecteren van elkaars mening vind ik veel belangrijker dan slechts één geloof verkondigen.
Ook hebben we het gehad over de schooltijden. De huidige schooltijden in vergelijking met schooltijden van bijvoorbeeld acht tot twee. We hebben het gehad over dagarrangementen (dagopvang) en of daar interesse voor zou zijn. Over andere schooltijden werd niet negatief gedacht en voor ouders die in de moeilijkheden zouden komen zou een opvang van twee tot kwart over drie een uitkomst zijn. Over de dagarrangementen werd wel heel verschillend gedacht. Niet alle ouders zijn werkende ouders, weet je. Veel ouders zien een veranderende schooltijd ook als mogelijkheid om langer thuis van hun kind te kunnen genieten. Ik kijk zelf te vaak naar de voordelen voor de leerkrachten. Het is goed om ook eens de mening van de ‘buitenwacht’ te horen.

Voor de zomervakantie roep ik het ouderpanel nog één keer bij elkaar. De deelnemende ouders zouden de zaken die we besproken hebben ook eens proberen in een breder verband te bespreken. Ook wilde men zelf wat zaken op de agenda hebben. Daar had ik om gevraagd. Zo krijgt in een volgend overleg de overgang naar het voortgezet onderwijs aandacht en ook het ICT-gebeuren. Eigen vaardigheid van kinderen, maar ook het internetgebruik en de grenzen daarvan.

Jawel, erg zinvol deze bijeenkomst. Dat was niet alleen mijn mening, maar ook van de deelnemende ouders. Als laatste trapte ik nog even een open deur in. ‘Zijn ouders die we niet horen ook tevreden ouders ?’ Dat is natuurlijk niet zo. Aan het hek van de school schijnt er van alles op informele manier besproken te worden. Logisch. Noem mij één schoolhek in Nederland waar dit niet gebeurt. Daar zijn schoolhekken immers ook een beetje voor ..

 

Spoedje


Op 23 maart 2011, in School, door Ron

Hoewel het vorige week woensdag officieel boomfeestdag was, werd er pas deze week door onze school aandacht aan geschonken. Eerder deze week was er een medewerker van de gemeente te gast in de groepen zeven en acht om het één en ander te vertellen over het knotten van wilgen en vooral over dingen die je wel en niet moet doen tijdens deze activiteit.
Ik heb geen klas, dus heb ik er eigenlijk niets mee van doen, maar toen de meneer van de gemeente in de klas van Michiel een praatje hield, heb ik er toch even meegeluisterd.

Vanmorgen was het dan zover, iedereen op de fiets, laarzen mee en op het ergste weertype voorbereid. Gelukkig was het een stralende dag en ik kan je verzekeren, dat maakt zoveel goed. We hebben dit al vaker gedaan, dus we kunnen het weten. Op één van de vorige boomfeestdagen heeft Michiel ooit eens een wilgentak meegenomen en die achter de school in de grond gestoken. Deze ‘tak’ kon deze week als voorbeeldknotwilg dienen voor de instructie van het betere zaagwerk. Dat is werkelijk al een hele boom geworden.

Omdat er van die boom maar drie takken als voorbeeld zijn afgezaagd, besloot Michiel vandaag de klus te klaren door onze eigen knotwilg van haar kruin te ontdoen. De afgevallen takken werden door leerlingen klein gezaagd, zodat ze makkelijker opgeruimd konden worden.

Ondertussen zit ik hier lekker achter mijn computer de laatste hand te leggen aan een bovenschools ICT-beleidsplan, komt Annemarie door de gang gelopen en roept me alsof er brand uitgebroken was. Achter haar één van de leerlingen die belast was met het kleiner maken van de takken. De hand was provisorisch ingepakt met verband. Een eerste blik van mij onder het verband was genoeg om te concluderen dat we er beter mee naar de dokter konden gaan. Het was geen enorm bloedbad, maar de grootte van de jaap was dusdanig dat het wel eens erg lang kon gaan duren aleer deze wond geheeld zou zijn wanneer we er niets aan zouden laten doen. Een litteken zou het sowieso gaan worden, beoordeelde ik als leek.
Berlinda had de dokter al gebeld en we konden direct komen. Dat is echt geweldig hoor van onze dokter, we hebben nog nooit een ‘nee’ te horen gekregen.

Ondanks de berichten die je leest, was het een gezellige drukte in de wachtkamer van de dokter. Ik kende er wat mensen, de assistente natuurlijk en op de achtergrond deed Beethoven flink zijn best door de speakertjes. Direct na de patient die binnen was, waren we aan de beurt. Ik verontschuldigde me even in de wachtkamer met opgehaalde schouders. ‘Spoedje’.

De dokter zelf was er niet, het was een vervangster. Ze bekeek de wond en kwam tot dezelfde conclusie. Dat moest gehecht worden, maar mooi ging het niet worden. De brede zaagtanden van de wilgenzaag hadden namelijk teveel weefsel verwijderd. Ook een tetanus-injectie moest het kind ondergaan.
Normaal gesproken kan ik niet op zulke wonden kijken, maar vanmorgen viel dat wel mee. Er werden stevige verdovingsprikken gegeven die, aan het gejammer van het kind te horen, geen pretje waren. Daarna is het gehecht. Niet mooi, maar wel afdoende en effectief.

We zijn redelijk lang bezig geweest bij deze dokter. Zij moest namelijk heel veel zoeken, want ze verving ook wel op andere adressen en bij elke dokter liggen de spullen weer ergens anders. Ze verzekerde mij ervan dat dokter Hans er geen rommeltje van maakte. ‘Het is een zeer ordelijke praktijk !’ kreeg ik te horen, maar het duurde even voor haar voordat zij haar weg er had gevonden.

Op weg naar buiten bedankte ik de wachtenden in de wachtkamer voor het geduld.
Of je daarop zit te wachten na anderhalf uur, dat weet ik niet.
Maar goed, het was dan ook een ‘spoedje’ ..

 

Taartje


Op 22 maart 2011, in School, door Ron

Eens in de zoveel tijd komt er bij mij zo’n ijsman aan de deur. Je kent die wel, van die mannetjes die het eiland rondcrossen met zo’n vriesauto. Ik neem daar regelmatig iets van, dat is wel makkelijk, maar de man overvalt me meestal. In die zin, dat ik wel weet dat hij zou komen, maar dat ik het vergeet en dan staat hij in ene aan mijn deur. Dat betekent dat ik dus in het deurgat moet staan te bedenken wat ik nodig heb.
De laatste keer dat hij bij me was, wist ik het ook niet precies en toen zei ik hem maar eens een taartje te doen. Dat is wel eens makkelijk. Tenminste, als je nog weet dat je een taartje in de vriezer hebt.
Gisteravond legde ik twee puntjes uit de vriezer voor de lunch van vandaag, waarbij ik op het bewuste taartje stuitte. Ik besloot ook het taartje te laten ontdooien en dat vandaag mee naar school te nemen. Waarom ? Zomaar.
Op de personeelstafel liet ik een bericht achter;

Carpe-diem-taartje in de koelkast
Gefeliciteerd met de lente !

Dat zou ik eigenlijk vaker moeten doen, zomaar een taartje voor die keien die hier dagelijks toch weer geweldig onderwijs staan te geven.

 

 

Blik op week 12


Op 21 maart 2011, in Blik op de week, door Ron

We gaan een goede gewoonte maar even voortzetten, de blik op de komende week. Dat is voor mij handig, dan kan ik me al wat voorbereiden op hetgeen er komen gaat en dan weten jullie weer waar ik uithang.

Ik kom net van een bespreking vandaan, die stond voor vandaag geagendeerd, op een school in Goes, waarbij je, wanneer je niet al te ver wilt lopen, een parkeerbonnetje moet trekken. Ik vind dat niet echt handig. We bespraken er met een viertal directeuren hoe we een vervolgcursus van de interne academie van ons samenwerkingsverband vorm kunnen geven. Daar zijn we redelijk uitgekomen. Voorlopig was dit het enige ‘andere’ agendapunt in mijn agenda voor vandaag. Morgenochtend heb ik ‘s ochtends een oudergesprek, na schooltijd een uitgebreide leerlingenbespreking en ‘s avonds hebben we een fractieberaad voor de raadsvergadering van donderdagavond.
Woensdagochtend hebben we voor de eerste keer een bijeenkomst van het ouderpanel en gaan we het onder andere hebben over de schooltijden en het godsdienstonderwijs. ‘s Middags zit ik om één uur in Wilhelminadorp voor een gesprek over het strategisch beleidsplan. Over dit plan is er in diverse settings gesproken en er ligt nu een ruwe verslaglegging van die gesprekken. Met een kleine groep gaan we kijken wat deze gesprekken eventueel voor gevolgen hebben voor het uiteindelijke plan. Zowel met stakeholders als met personeelsleden is dit plan besproken. De uitkomsten daarvan nemen we mee in een definitieve versie van het plan.
Om half zes heb ik op dezelfde locatie, ik hoop dat er niet al teveel tijd tussen zit, een vergadering over de formatie voor het komend schooljaar. Geen idee hoe lang dat duren gaat, maar ik hoop dat ik na afloop wel een duidelijk plaatje heb voor de teamleden.
Donderdag heb ik alleen ‘s avonds iets. Om half zeven zit ik in het gemeentehuis om er te spreken over het WMO-beleidsplan. Ik moet me daar nog op voorbereiden, ik heb wel een idee waarover het gaat, maar nog niet zo’n heel precies idee. Aansluitend hebben we dan een raadsvergadering en op zich is dat niet zo’n bevalling. Op vrijdag staat er (nog) niets. Ik zag op de schoolkalender dat Michiel vrij was. Wellicht is het een idee om mijn vrije dag van vorige week in te halen. We hebben hier inmiddels weer internet, vorige week vrijdag om twaalf uur kregen we weer groen licht.
Mijn weekend was stevig. Evenals vorig weekend heb ik iemand in Limburg helpen verhuizen. Zo waren het vorige week nog allemaal dozen en los spul, dat gemakkelijk met de Combo verhuisd kon worden. Dit weekend waren het wat serieuzere spullen die op een tandemasser achter de cabrio geladen werden. En daarna moest het allemaal naar boven, een trap op. Een trap met een draai. Zware eikenhouten meubelen, onhandelbare bedden en niet te vergeten de wasmachine. Maar goed, het is allemaal gelukt, om twaalf uur ‘s nacht was ik weer thuis. Ik dacht dat ik maar één keer geflitst was. Ik had er flink de vaart in.
Mijn zondag was rustig, dat kon ook niet anders, alle spieren deden zeer. Ik moest mijn gemak wel houden, of ik wilde of niet, maar de gedachte iemand uit de brand geholpen te hebben maakt weer zoveel goed.

 

Relatienummer


Op 17 maart 2011, in School, door Ron

Alle scholen worden voorzien van goedkoop en snel internet van XS4ALL. Een uitkomst, want de huis-, tuin- en keukenproviders zijn vaak te duur wanneer het gaat om een snelle verbinding.
XS4ALL, access for all, ofwel toegang voor iedereen. Maar, zo bleek afgelopen woensdag, niet voor ons.

Na de ochtendpauze, kwart voor elf, lag het hele internet van onze school eruit. En dan probeer je te zoeken waaraan het ligt. Je reset het modem, checkt de kabels en je gaat zelfs met je mobiel op internet zoeken naar eventuele storingen. Omdat veel programma’s, waaronder ons nieuwe administratieprogramma, webbased zijn, zijn we zonder internet nergens.

Dus ik bellen naar Amsterdam. Ik worstel me door het eerste menu (‘wil je dit, toets dat, wil je dat, toets dit en als je wat anders wil, dan toets je wat anders). Dan kom je weer in een menu (heb je een vraag over dit, toets dat, heb je een vraag over dat, toets dit, heb je een vraag over iets anders, toets wat anders) en dat sluit dan met de melding om je vier cijfers in te toetsen van je postcode. ‘In dit postcodegebied is ons niets bekend van een storing’.
En dan neemt er een meneer op, dat gaat overigens best snel, en die leg je het probleem voor. De meneer vraagt om een relatienummer. Dat heb ik wel, maar dat staat ergens op een papier dat ligt in één van de vier propvolle laatjes van mijn bureau-ladenkastje. ‘Ja meneer’, dat hebben we echt nodig’. Ik vraag hem of hij iets kan met een inlognaam, maar dat kon hij niet. Daarna vroeg hij om een postcode en zei: ‘Tja, daar zit wel een probleem, maar dat kunnen we alleen oplossen wanneer we uw relatienummer hebben.’ Ik beloofde hem nog eens te zoeken en terug te bellen.

Ik vond de inlognaam met de inlogcode en ik had een betalingskenmerk van een acceptgiro en daar moest vast en zeker een relatienummer in verwerkt zitten. Ik had Berlinda al laten bellen naar het administratiekantoor om te kijken of zij wellicht een relatienummer konden vinden op een factuur. Dus ik bel met de nieuwe gegevens terug. Ik moest weer door de menu’s worstelen, de meneer zei geen eigen nummer te hebben, en ik krijg een andere meneer aan de telefoon. Ik doe mijn verhaal weer en geef hem de gegevens die ik had. ‘Daar kan ik helemaal niets mee’, zei de meneer en hij vroeg me naar de postcode. ‘Tja, daar zit wel een probleem, maar dat kunnen we alleen oplossen wanneer we uw relatienummer hebben. En ik zei hem dat het toch een eitje moest zijn voor hem om dat op te zoeken en wat voor geheimzinnig gedoe dit allemaal was. Ik begon echt wat geduld te verliezen. Zegt die man: ‘Ja, je kunt wel zeggen dat je die en die bent, maar hoe weet ik dat dat waar is ?’ ‘En wat gebeurt er als ik niets doe’, had ik die meneer gevraagd, ‘laat u dan een hele school zonder internet zitten ?’ ‘Jawel, dat doen we, voor zolang het nodig is. Geen relatienummer, geen internet.’ Nou zeg, alsof je een crimineel bent, zo werd je daar toegesproken en zeer geïrriteerd, doch fatsoenlijk, heb ik opgehangen. Daarna heb ik alle papieren doorgespit. Op zoek naar een nummer waarvan je dacht dat je het nooit nodig zou hebben. We hebben wel eens meer een storing gehad, maar dat werd altijd netjes opgelost. Dit was werkelijk een heel vreemd verhaal.

Na een kwartier werd ik gebeld door een mevrouw van de helpdesk van XS4ALL, behalve voor ons, en die toverde dan de bekende aap uit de mouw. Vanaf ons IP-adres werd spam verstuurd, niet te weinig en dat belastte het systeem teveel. Waarschijnlijk een mass-mailer die op één van de systemen genesteld zat. Zolang dat niet opgelost werd, kregen we geen internettoegang. Dus ging ik woensdagmiddag, na een bijeenkomst in Kortgene, één voor één elke computer scannen. Eerst op malware en daarna met de virusscanner. En jawel hoor, op een computer uit Michiel zijn klas haal ik een tiental virussen waarvan het bekend is dat ze vanaf afstand tot spammen aangezet kunnen worden. Ook op een computer in de klas van Hilde haalde ik nodige virussen. Twee computers dus, ernstig besmet.

Om zeven uur ‘s avonds hield ik het voor gezien, ik kon geen blauw vorderingsbalkje meer zien. De twee computers die nog aan het scannen waren liet ik voor wat ze waren en ging vanmorgen al vroeg naar school. Gelukkig bleef het bij die twee computers. Ze zijn inmiddels opgeschoond. Morgen zou ik vrij zijn, maar ik ga alle computers nog een keer nalopen en vervolgens bij XS4ALL, maar even niet voor ons, melden dat we er vanaf zijn. Ik moet daarvoor opgeven wat ik verwijderd heb, de namen van de virussen dus, welke programma’s ik daarvoor gebruikt heb, of ze ge-update waren en of alles in veilige modus was gebeurd. Ik ga het afwachten.

Maar volgende week hang ik bij de beheerder aan de telefoon. Hoe is het nou mogelijk dat wij met onze moderne systemen besmet zijn geraakt met virussen ? Dat mag toch niet gebeuren ?

Ik hoop dat we in de loop van morgen weer XS4ons krijgen ..