Blik op week 22


Op 30 mei 2011, in Blik op de week, door Ron

Er is bar weinig van schrijven gekomen, de laatste tijd. De vrije avonden en de weekenden gaan op aan klussen aan het nieuwe restaurant van mijn zoon. Daar worden in een paar weken tijd bergen verzet om de boel op tijd klaar te krijgen. Aanstaande woensdag is het opening voor genodigden en de donderdag daarna wil hij open. Aangezien het dan Hemelvaart is en er best wat toeristen op het eiland worden verwacht, moet je bedrijfsklaar zijn. Het Paasweekend is door de late overdracht ook al misgelopen.

Deze week is het een kort weekje. En ik kan nu niet echt zeggen dat de week nokkie zit. In mijn agenda staat bovenaan de week met grote letters: ‘Schoolwerkplan klaar’. Dat is de planning en wanneer ik deze week nuttig besteed moet dat gaan lukken. Wellicht moet ik daarvoor vrijdag nog even naar school, maar dan kan het doorgestuurd worden naar de schoolbegeleidingsdienst die wat tips geeft over welke i’s nog punten behoeven. Tijdens de laatste studiedag geeft het team goedkeuring en dan kan het ter fiattering en kennisname verder verstuurd worden.

Op de avonden staat niets gepland en dat is lekker, dan houd ik die nog even vrij voor wat klusjes. Morgenochtend staat er een directie-overleg gepland in Wilhelminadorp en dat is eigenlijk het enige. Daarnaast moet ik nog een paar keer een klas of leerlingen overnemen. Michiel heeft een paar hoognodige afspraken elders en Jeriene, onze klassenassistente, is ziek.

Tussendoor werk ik dus aan het schoolwerkplan. Een plan voor de komende vier jaren. Eigenlijk een soort bedrijfsplan, waarin staat wat je wilt bereiken in de genoemde periode. Daarvoor hebben we bovenschoolse wensen en wensen op schoolniveau. Lopende trajecten krijgen er een plaatsje en naar aanleiding van een stuk analyse hebben we met het team wat veranderplannen. De cito-toetsing zegt niet alleen iets van de prestaties van de individuele kinderen, maar zegt daarnaast ook wat van ons onderwijs. Niet dat er zaken onvoldoende zijn, maar sommige dingen kunnen beter. Ons streven is om op landelijk niveau bovengemiddeld (of hoger) te scoren.
Het is best een belangrijk plan, dat schoolwerkplan. Elk jaar maken we op basis daarvan een jaarplan. Een verzameling van zaken die we in een bepaald jaar willen aanpakken.

Dus ja, aan mijn weekenden en vrije avonden mis je niets. Zo spannend zijn die niet. Ik schilder en zie er vooral niet uit in dat smerige goed van me. Wel schoon natuurlijk, maar onder de vlekken. Omdat ik zowat de hele voorgevel op mijn naam heb staan, kan ik je vertellen dat het een heel sociaal werkje is. Ik sta werkelijk om het kwartier met iemand te kletsen. Collega’s en oud-collega’s, mensen uit de politiek, mensen die ik van vroeger ken en zelfs de eigenaar van die beruchte Granadabar. De man is oud geworden, maar beloofde nog wel een poster van toen.
Gisteren heb ik mijn schilderwerk afgerond, de boel aangeveegd en ik heb er een fotootje van genomen. Je moet maar eens kijken op hun site (link zit rechts), daar vind je het op de eerste pagina. Tussendoor hang ik dan ook nog lampjes op en doe ik wat ander elektrisch werk en gistermiddag hebben we de keuken gestoomd.
Jawel met hete stoom gaat al die vettigheid er prima af en daar zat een berg vettigheid. Alles is roestvrij staal dus eenvoudig schoon te maken. Je kunt er nu van de vloer eten, maar aan een tafeltje zit je wat prettiger.

Aan het einde van de laatste studiedag gaan we er met het team eten en ook de collega directeur uit Kortgene, die zo’n beetje mijn vaste supporter was tijdens het schilderen, heeft een avond besproken voor een etentje met zijn team.

Zelf zal ik blij zijn om er eens te kunnen genieten op het terras van een drankje, eens even niets te moeten schilderen of schroeven. Gewoon even heerlijk niets. Ik kijk er nu al naar uit.

 

Op zoek naar ..


Op 26 mei 2011, in School, door Ron

Gistermiddag gingen Hilde en ik als echte newshunters door het dorp. Gewapend met een draaiboek en een camera bezochten we een deel van ondernemend Wissenkerke.
Uiteraard niet op zoek naar nieuws, maar wel op zoek naar onze maatschappelijke partners vanuit het perspectief van onderwijs.

Een aantal interviews hadden we gepland, maar na een tijdje besloten we het bedrijventerrein Cruijckelkreke te ‘overvallen’ en de ondernemers daar dezelfde vragen te stellen. Het waren maar drie vragen en daarover konden ondernemers zoveel uitwijden als hij of zij zelf wilden.

1. Is de kwaliteit van onderwijs en de goede naam van de school van belang voor uw bedrijf/organisatie ?
2. Wat kan de school als maatschappelijke partner op haar beurt van uw organisatie verwachten ?
3. De krimp: Een bedreiging of een uitdaging ? Kunnen we daarin wat voor elkaar betekenen ?

Dit bleek een goede manier om het netwerk rondom de school in kaart te brengen. Ondernemers die mede afhankelijk waren van de verkoop van producten aan dorpsbewoners en de leefbaarheid in het dorp vonden goed onderwijs in de buurt van groot belang. Dat de kwaliteit van hun bedrijfsvoering dezelfde spin-off heeft naar de school is ook duidelijk en de krimp is iets van ons allemaal. Daarvoor zouden handen ineen geslagen moeten worden.

Ondernemers die hier gevestigd zijn, maar niet direct zaken doen met de plaatselijke bevolking vinden goed onderwijs wel belangrijk, maar de aanwezigheid van een school van welke kwaliteit dan ook heeft weinig invloed op de omzet. De zaken gaan toch wel door.
Een enkele ondernemer daar wilde niet gefilmd worden, maar wilde toch even wat zeggen. Nou, dat hebben we geweten. De gemeente en alles werd erbij gehaald om duidelijk te maken dat bepaalde zaken niet deugen, dat vroeger alles veel beter was en dat er te weinig rekening gehouden werd met de eigen bevolking. Het werd zomaar ineens een politiek verhaal. Ik heb me maar wat op de vlakte gehouden, dat was immers niet onze missie.

Vanmiddag zitten we in het gemeentehuis om in ieder geval de wethouder te spreken die over bouwen en wonen gaat. Natuurlijk bespreken we met hem dezelfde vragen. In eerste instantie zullen we uitgaan van onze eigen schoolsituatie, maar het is onvermijdelijk om het daarna wat breder te benaderen. Wat eilandser.
Volgende week gaan we wat gesprekken voeren met partners in de non-profitsector.

Maar erg leuk om te doen, dat is het zeker. Ook Hilde genoot ervan. Hier en daar kregen we koffie of een rondleiding door het bedrijf en stonden we versteld van de grootte van de zaak. Eén van de ondernemers moest veel van zijn opdrachten weigeren, omdat hij niet aan goed personeel kon komen. Had hij dat wel gehad, dan was hij zeker twee keer zo groot geweest. Wellicht is er dan toch ergens een link met onderwijs, maar dan meer in de voortgezette sector.

Omdat we eindigden bij de garage, nam ik er de Saab gelijk mee. Die stond daar vanwege chronische leegloopproblemen aan één van de voorbanden. Het ventiel bleek niet goed te zijn.
Gelukkig, het ligt deze keer niet aan mijn rijstijl ..

 

Raadsexcursie Haverleij


Op 24 mei 2011, in Politiek, door Ron

Vorige week vrijdag stond er een raadsexcursie op het programma. Zo af en toe gaan we eens ergens kijken om met de opgedane impressies wat te doen in eigen plannen of beleid. Vorig jaar deden we een rondje Nederland en bezochten we allerlei woonvormen op het water. Daarmee waren we twee dagen zoet en liepen we na afloop krom vanwege de afmetingen van het busje waarin we ons verplaatsten.

Dat moest dit jaar anders. Ten eerste moest het goedkoper, want ook het raadsbudget heeft te lijden gehad van de bezuinigingsronde, en ten tweede moest het vervoer wat ruimer. Als haringen in een ton over de snelweg is eigenlijk geen doen. Je zat nog net niet met je neus tegen het raam gedrukt.

Vrijdagochtend stond ik dus al vroeg op, want ik had geluid beloofd op het sportveld. Dat was rond een uurtje of acht klaar en uitgetest (sorry Kamperland voor de overlast) en de lift terug naar huis was geregeld. Om half tien kon ik dus aansluiten bij het reisgezelschap in de kantine van het gemeentehuis. Onder het genot van een bakkie met een bolus bestudeerden we het programma en dat zag er mooi verzorgd en afwisselend uit.

In Haverleij aangekomen bezochten we de golfbaan voor een uitgebreide lunch, waarna een rondleiding volgde door en langs de plannen die in de vorm van een kasteel of een burcht gebouwd waren. Heel speciaal, dat moet gezegd. Er heerste vooral rust in de woonwijken. Auto’s verdwenen ondergronds en er liep amper iemand over straat. Toch waande je je ergens anders wanneer je in zo’n wijk liep. Het eerste plan zou zomaar een wijk van een grote stad kunnen zijn geweest en binnen de muren van het tweede plan kreeg je weer een wat mediterraan gevoel. Maar overal de wat serene rust. Geen van de plannen was uitgerust met een leuk café, gemeenschapshuis of winkeltjes. Dat zou het voor mij al redelijk ongezellig maken. Oké, je woont er wel uniek, maar dan heb je het ook gehad en als je niet van golf houdt, dan heb je pech.

Wat we ermee voor Noord-Beveland moeten, daarvan heb ik geen idee. Ik zou geen locatie weten en als we het al zouden willen, dan zou de kans groot zijn dat veel mensen op hun voorhoofd gaan wijzen. Wellicht in een kleinere vorm in de Stadspolder bij Kortgene, maar ik zie dat nog niet gebeuren.

Na de flinke rondwandeling, men schatte het een kilometer of vijf, dronken we nog wat en vertrokken we naar Den Bosch voor een rondvaart op de Binnen-Dieze (zie plaatje). En waar niemand een bekende tegenkomt, kom ik natuurlijk wel een bekende tegen. Marieke, één van de cursisten uit Amsterdam, was er met een clubje schooldirecteuren. Zij waren ook van plan de rondvaart te gaan doen. Ik heb haar even gesproken en we spraken af dat we zouden doen alsof we elkaar niet kenden. Op die manier waren we er toch een beetje uit. Natuurlijk lukt dat niet en heb je het over onderwijs en de cursus.

De rondvaart was prachtig. De boot lag wel wat scheef te water, maar dat wende. Sommige leden van onze raad wegen toch meer dan ik dacht. We hadden een leuke gids, die erg veel van de stad en het watertje wist. Na een tijdje kom je er al snel achter dat het toch wel erg veel gewelf en stadsmuur is dat je te zien krijgt. Ik vind dat niet erg; een beetje dobberen op het water is altijd een fijne verpozing.

Het diner genoten we in Restaurant Lux, gelegen aan een echt eetstraatje (Korte Putstraat), waarin het ene restaurant na het andere zit en door het mooie weer was het daar een gezellige bedoening op de, tegenover elkaar gelegen, terrassen. Op zich is dat al eens een bezoekje waard voor de lekkerbekken onder jullie. Het eten was perfect, een lekker wijntje completeerde het geheel. Voldaan gingen we onze touringcar weer in. Op weg naar huis.

Tja, of deze raadsexcursie elementen had die zich terug kunnen vertalen naar onze gemeente, daarover heb ik mijn twijfels. Gezellig was het wel en ook wel interessant, maar daar houdt het mee op. Zonde van het gemeenschapsgeld ? Welnee, bij excursies al deze is er altijd sprake van een zekere teambuilding. Je leert elkaar ook eens anders kennen en je leert elkaar beter begrijpen. Zo wordt zo’n raad een beetje meer eenheid. In mijn optiek dus ook wat slagvaardiger en daarmee is onze gemeente zeker gediend.

 

Blik op week 21


Op 23 mei 2011, in Blik op de week, door Ron

Het weekend is weer achter de rug. Tijd dus om een blik te werpen in de nieuwe week om te zien of het een beetje druk gaat worden. Inmiddels is het al maandag. In het weekend had ik weinig tijd vanwege bijzondere werkzaamheden, bestaande uit het schilderen van kozijnen, latjes, deuren en noem maar op. De lucht zit nog een beetje in de neus.

Vandaag heb ik er al een tijd opzitten. Ik heb zojuist Michiel zijn klas gedraaid omdat hij aanwezig moest zijn bij een gesprek. Ik heb de post ook al gehaald en ik heb gesproken met de stagebegeleiding van onze stagiair, die net in het deurgat van mijn kantoortje stond en een opgelucht ‘Yes !’ slaakte. De stagebegeleiding was tevreden en vroeg me of hij na de zomervakantie ook een plaatsje kon krijgen. Dat is natuurlijk geen probleem.

Naast het overnemen van de klas van Michiel staat er niets bijzonders voor de maandag in mijn agenda. Vanavond is er een bijeenkomst van ondernemend Noord-Beveland waarvoor ik uitgenodigd was, maar vanochtend zag ik dat ik me had moeten opgeven. Dat heb ik niet gedaan, dus blijf ik vanavond maar thuis. Komt goed uit, het huishouden schreeuwt om aandacht. Na schooltijd gaan Hilde en ik wat filmbeelden schieten voor de promofilm die we met z’n tweeën gaan maken voor onze school. Buitenopnames, dus het is zaak dat we daar een zonnig weertje voor kiezen.

Morgen lijkt het wat drukker te worden. ‘s Ochtends heb ik een afspraak met de schoolbegeleidingsdienst over het contract dat we met hen hebben. Daarnaast spreek ik met de man nog even over het schoolplan voor de komende vier jaar. Na schooltijd heb ik een ICT-overleg in Goes en dat is jammer, want ik had afgelopen vrijdag een wethouder gestrikt voor een interview in het kader van het belang van goed onderwijs voor de gemeente. Met name op het gebied van bouwen en wonen. ‘s Avonds heb ik een fractie-overleg voor de raadsvergadering van donderdag.

Woensdagmiddag gaan Hilde en ik verder met opnames. Dan gaan we aan de slag met het belang van goed onderwijs voor de bedrijven. We doen dan een aantal flitsinterviewtjes waaruit we een kleine selectie zullen maken.
Donderdagavond heb ik eerst om half zeven een discussie met de jongerenraad over jeugdbeleid. dat doen we aan de hand van stellingen. Aansluitend, om half acht, hebben we een besluitvormende raadsvergadering.

Dat zijn zomaar wat highlights uit de agenda voor deze week. Vorige week vrijdag ging ik met de raad op stap richting Den Bosch, meer hierover misschien in een volgend bericht, en zaterdag brachten Annemarie en ik een bezoekje aan het jubileumfeest van de peuterspeelzaal. Het was leuk om te horen dat zowel de wethouder, als de unitmanager, als wij zich uitspreken voor een nauwere samenwerking in de toekomst. Dat komt goed uit, het staat al in ons nieuwe schoolplan.

Voor de rest ben ik veel aan het schilderen geweest in de nieuwe zaak van mijn zoon. Allerlei priegelwerkjes, randjes en hoekjes, maar ik heb nogal wat geduld, dus het is allemaal gelukt. Zaterdag brandde ik zowat af daar in de volle zon, gisteren waaide ik zowat van mijn trapje met die straffe wind. Maar goed, het ziet er weer puik uit. Het is alleen een hele klus om achter elkaar door te werken. Om het kwartier komt er wel een bekende voorbij die even een praatje komt maken. Het lijtk wel of ik meer mensen in Kortgene ken dan hier van het dorp. Erg gezellig dus, dat schilderen aan een restaurant.

Aan het einde van de zondag hielden we een wijnproeverijtje. Ik had een vijftal dozen laten sturen van een goed wijnmerk, Roche Mazet. Twee witte soorten, een rosé en twee rode soorten. Ik ben niet zo’n witte wijndrinker en toch zeker niet met de neus vol verflucht, maar deze twee waren prachtige wijnen. Toch zeker wanneer je ze wat koeler zou serveren. We besloten om ze alle vijf te houden en in het huiswijnassortiment dus wat keuze te laten. De witte Chardonnay moet heerlijk smaken langs een visgerecht en de witte Sauvignon Blanc zal het koud erg goed doen op een zonnig terras, evenals de Cinsault Rosé. De rode Merlot is werkelijk een plaatje van een wijn. Heerlijk bij een vleesschotel, maar ook heerlijk op andere momenten. Eigenlijk kan die altijd. Mooi rond van smaak, beetje vlezig en ik proef er een vleugje chocola in. Je leest het, ik weet al wat ik daar drinken ga. De rode Cabernet-Sauvignon is wat pittiger, iets kruidiger. Ook daarvoor zijn ongetwijfeld liefhebbers. Het spreekt voor zich dat we geproefd hebben. Dus met een emmer ernaast. Zonde natuurlijk, maar als je niet uitkijkt smaakt alles op een gegeven moment lekker hè.

 

Oesterschelde


Op 18 mei 2011, in School, door Ron

Het was al even geleden dat ik aan de oevers van de Oosterschelde vertoefde. Vandaag moest ik invallen voor Michiel in de groepen zeven en acht. Er stond een excursie op het programma. In het kader van onze Oosterscheldeweken vertrokken we naar het Goese Sas om er aan het ‘strandje’ activiteiten te doen waardoor we kennis zouden maken met allerlei leven in en rond de Oosterschelde. Door de natuurouders was er al gewaarschuwd voor de Japanse oester. Een venijnig scherp schelpdier waaraan je je zomaar zou kunnen bezeren.

Ik schrok er echt van. Vroeger moest je uitkijken voor gladde stenen met algen en pokken, maar nu is het er vergeven van de Japanse oesters. De meeste stenen zijn volledig bedekt met dit grillig groeiend goedje. Die waarschuwing, waarvan ik in eerste instantie dacht: ‘Het zal wel meevallen’, was dus heel terecht. Uitkijken geblazen daar !

De kinderen zijn heerlijk aan het ontdekken geweest. Er waren allerlei ‘doe-stationnetjes’ opgesteld waar je aan de hand van een werkblad erg leuke ontdekkingen kon doen. Allerhande schelpdieren, zeepieren, garnalen, kleine visjes, zeesterren en noem maar op. Het waren vooral de krabbetjes die bij de kinderen erg in trek waren. De één na de ander werd geshowd en verdween voor een moment in een kijkpot. Wat is daar bij laagwater veel te vinden zeg ! Het was alleen jammer dat het geen strandje was. Het was gewoon modderig slik en omdat ik niet gewaarschuwd was over de aard van de plaats van bestemming, stond ik daar in mijn goede goed, terwijl de meesten van ons gesierd waren met waterdichte rubberen laarzen. Die had je echt wel nodig.
Toch heb ik me geen moment verveeld en was ik erg blij met de zoomfunctie van het fototoestelletje van Juf Ann. Die had ik even geleend en gelijk ook maar haar auto. Daar kunnen heel wat meer kinderen in dan in de cabrio.

Er waren niet alleen veel krabbetjes daar, maar er werd ook veel gedoken door mensen. Het moet daar welhaast een goede duikstek zijn. In ganzenpas verdwenen ze achter elkaar in het water. Ik vroeg aan de laatse mensen of er misschien een feestje was daar onder water, maar nee, het waren de sepia’s die hun aandacht trokken. Dat schijnt daar in de Oosterschelde een mooi schouwspel te zijn.

Op het einde hadden we alle opdrachtjes zo wat gedaan. De krabbetjes die gevonden werden waren steeds vaker dood of misten een poot of wat. In ieder geval hadden we schelpen verzameld, dat was de vraag van Michiel. We hebben alles netjes opgeruimd en geen (zichtbare) sporen achtergelaten. Ik vertrok er als laatste om me er van te vergewissen dat we alles en iedereen hadden.

Toen ik de dijk opliep dacht ik een zacht krabachtig gejuich achter me te horen. Ze waren blij met de teruggekeerde rust, zochten wat verloren ledematen en gingen weer vrolijk verder met Oosterscheldebelletjes blazen.
Ik had ze moeten waarschuwen. Morgen komt er weer een groep ..

 

Directie-uitje


Op 17 mei 2011, in School, door Ron

Ik vond dit leuke stilleventje tussen mijn afbeeldingen en eigenlijk geeft dit precies weer waar wij ons afgelopen vrijdag mee bezig gehouden hebben. Toen trokken wij er met de directeuren en de medewerkers van het kantoor op uit in het kader van het jaarlijkse directie-uitje.

Eén van de collega’s had het programma voorbereid. ‘s Middags zouden wij een bezoekje brengen aan een museum in Sint Annaland (Stalland voor de ingewijden) en halverwege de middag zouden we ons vervoegen bij een ‘restaurant’ in Bergen op Zoom voor een culinair samenzijn.

Het museum in Sint Annaland, de Meestoof genaamd, geeft mooi weer hoe zaken gelopen zijn de afgelopen tweehonderd jaar. Veel bezienswaardigheden van het platteland, zoals oude ambachten, onderwijs, meekrapcultuur of klederdrachten. De collega die het organiseerde deed ook de rondleiding. In zijn vrije tijd doet hij dat wel meer.
Voor mij zijn er in zo’n museum steeds meer zaken te zien die ik ken uit mijn eigen leven. Allerlei gebruiksartikelen die mijn moeder ook hanteerde in mijn jonge jaren. Ik word oud. Gelukkig maar.
Jawel, mocht je eens op Tholen verdwaald zijn en zoek je een leuke verpozing ? Dan is een bezoekje aan museum de Meestoof zeker het overwegen waard.

Na vele omzwervingen bereikten we de plaats van bestemming in Bergen op Zoom. Wij besloten achter twee vrouwelijke collega’s aan te rijden vanwege de aanwezigheid van een Tomtom in hun auto, maar we hebben uiteindelijk half Bergen op Zoom gezien. Midden in een bouwput stopten ze en werd er uit het raampje geroepen dat we er bijna waren. Even later vonden we een parkeerplaatsje op nog zo’n vijftien minuten lopen afstand.

Het Culinair Atelier, zoals dat zo mooi heet (geen restaurant dus, dat moet je er namelijk zelf van maken), ‘Kok au Vin’ vind je in de Lievevrouwenstraat. Eigenlijk is er aan de buitenzijde niet zoveel te zien. Binnen vind je er echter een behoorlijk goed uitgeruste keuken met daaronder een gewelfje waar je gezellig aan kunt schuiven voor het nuttigen van je eigen dis. Die moet je er zelf maken. Gelukkig loopt de eigenaar er rond om je te voorzien van deskundig advies.
Ons menu voor die avond:

Meli-Melo van Appel, Avocado en Rivierkreeftjes
met Currysaus à la Maison

~

Heldere Madrileense Tomatensoep

~

Hollandse Asperges, Krieltjes en Gepocheerde Zalm
met Mousselinesaus

~

Carrot Pie met huisgemaakt Aardbeiensorbetijs
met een Whiskey-Caramelsaus

Onze groep van twaalf personen werd in vier groepen verdeeld en je kon aansluiten bij de gang die je wilde helpen bereiden. Drie personen per gang. Met twee collega’s bereidden wij het hoofdgerecht. De zalm met de asperges.
Eenmaal aan tafel hadden we de grootste pret, maar tijdens de voorbereidingen in de keuken ging het er aardig serieus aan toe. Onze hoofdgerechtploeg leek behoorlijk goed op elkaar afgestemd. Eén collega ontfermde zich over de saus, een nauwkeurig karweitje dat zomaar ineens mis kan gaan. De andere collega stond heel secuur asperges te schillen, dat had hij wel vaker gedaan, dat kon je zien. Ik bemoeide me met de aardappeltjes, de eieren en de zalm. Wat een feest zeg. Twee keer vijftig centimeter zalm van het vel ontdoen en vervolgens  portioneren in mootjes van twintig bij vijf. Wat een mooi werkje.

In het kort het hoofdgerecht. Krieltjes (Pommes de Ré) borstelen en beetgaar koken in de schil. Eieren hard koken en af laten koelen, saus maken (kan ook een Hollandaise saus zijn hoor) op basis van geklaarde boter. Eieren pellen en het eigeel door de zeef persen tot er een soort mimosa achtige bolletjes ontstaan. Visbouillon maken op basis van kant-en-klare visfond en witte wijn. Asperges dun schillen en mooi rond proberen te laten.
Vlak voor het opdienen de zalm in een braadslee pocheren in de hete visbouillon. Asperges koken. Krieltjes opwarmen en mengen met boter en peterselie. Saus voorzichtig opwarmen en mengen met stijf geslagen room.
Bordjes netjes opmaken en garneren met Hollandse garnaaltjes. En ik moet zeggen dat het er behoorlijk professioneel uitzag. Natuurlijk dankzij de adviezen van de cuisinier.

We hebben het ons goed laten smaken. Het was werkelijk allemaal voortreffelijk. Iedere ploeg serveerde het eigen gerecht en ruimde het serviesgoed ook weer op terwijl de volgende ploeg de keuken in ging voor hun gerecht. Natuurlijk ging het er gezellig aan toe daar in dat gewelfje onder die geweldige keuken. En ik raad het je aan. Wanneer jij eens iets hebt met je collega’s, vrienden of vriendinnen, dan is dit een geweldige leuke kans om elkaar eens op een andere manier te leren kennen.

Foto’s zijn er natuurlijk ook genomen. Die vind je tussen de galleries op de hoofdpagina, maar je kunt ook hier klikken.

 

Blik op week 20


Op 16 mei 2011, in Blik op de week, door Ron

Ik heb al een tijdje niets geschreven. Het is er de afgelopen dagen niet van gekomen. Vrijdag ging ik op stap met de directeuren en de medewerkers van het kantoor, daarover later in de week meer, en het afgelopen weekend ben ik druk aan het schilderen geweest in de nieuwe zaak van mijn zoon. Nooit gedacht dat ik ooit nog eens liggend op de dansvloer van de oude Granadabar plintjes zou schilderen.

Laten we maar eens kijken wat de week brengen gaat. Vandaag is het niet echt druk, maar ik heb nogal wat administratie liggen. Aan het einde van de middag heb ik een gesprek met de algemeen directeur over de managementrapportage. Het wordt tevens een functioneringsgesprek werd mij vorige duidelijk via de mail. Twee vliegen in één klap dus.

Morgen staat er ook niet zo heel veel op de rol. Het is geen politieke week, dus dan is het wat rustiger dan anders. Ik heb alleen een afspraak met een man van de DE. Ik vermoed dat het over koffie en koffiemachines gaat. Dat ga ik even afwachten. Voorlopig doet onze Nescafé koffiezetter het nog uitstekend.
Woensdag neem ik Michiel zijn klas over. Die moet naar een afspraak. Net die morgen is er een excursie gepland naar het strand van de Oosterschelde, nabij Wilhelminadorp, met opdrachtjes en doedingetjes. Wel erg leuk, maar niet de makkelijkste ochtend om te vervangen. Gelukkig ken ik de pappenheimers.

Voor donderdag staat er: ‘Geluid KDV’. Dat betekende dat ik iets van geluid moest klaarzetten bij de peuterspeelzaal. Om de één of andere reden is mijn geluidsinstallatie ineens erg populair, want vrijdag moet ik er ook al mee op stap naar het sportveld in Kamperland en dat kan eigenlijk niet want dan heb ik een ADV-dag waarop een raadsexcursie gepland staat. Met een beetje kunst- en vliegwerk en vroeg opstaan, moet ik het kunnen redden. Op donderdag de Combo vol geluid laden, de knoppen uitleggen aan Michiel, vrijdagmorgen de boel klaarzetten en uittesten en een lift regelen naar het dorp, zodat ik op tijd in het gemeentehuis ben. Michiel rijdt de Combo dan weer terug, nadat hij de boel heeft ingepakt natuurlijk.
Over het geluid bij de buren zal ik het deze week eens hebben. Wanneer ze alleen microfoongeluid willen, heb ik nog wel wat anders in de aanbieding. Weliswaar geen zeshonderd watt, maar tweehonderd moet toch ook voldoende zijn.

En ja, als alles meezit ben ik vrijdag op pad met de gemeenteraad. We gaan ergens in de buurt van Den Bosch kijken naar een kasteelachtig nieuwbouwplan. De woningen zijn er in de vorm van een soort burcht gebouwd. Ik dacht dat het Haverleij heette. Ik ben heel benieuwd. Het spreekt voor zich dat we er een gezellig uitstapje van maken.

Zo, je weet weer waar ik de hele week uithang ..

 

De Drie Nee’s


Op 13 mei 2011, in Muziek, door Ron

En we hebben weer niet de finale van het Eurovisie Songfestival gehaald. Volgens de nieuwsberichten is het de zevende keer op rij. Ik houd dat niet bij, maar het lijkt me geen record om trots op te zijn.

De gemeenteraadsvergadering van gisteren was vrij vlot verlopen, ik was dus wat eerder thuis dan anders en kon zodoende nog wat meekrijgen van het Songfestival. Ook had ik al wat voorproefjes gezien van onze 3JS en ik moet je eerlijk zeggen dat ik hun liedje geen gek nummer vind. Ik zou het niet kopen, maar het ligt wel lekker in het gehoor. De mannen weten het ook goed te brengen, maar alles bij elkaar was het schijnbaar niet genoeg om Europees mee te tellen. Daarvoor moet je, zo zag ik in het overzicht dat aan het einde werd uitgezonden, heel wat meer uit de kast halen. Wat valse noten produceren schijnt niet van belang te zijn, je moet vooral opvallen. Ofwel door een maffe clowneske performance of door een spectaculaire show. Muzikale kwaliteiten lijken bij dit songfestival op een tweede plaats te komen. Jammer.

Ook kan ik me niet van de indruk onttrekken dat de Balkanlanden elkaar de hand een beetje boven het hoofd houden. Vroeger was het heel normaal dat je je buurland wat meer punten gaf, een soort solidariteitsgedachte. België gaf Nederland wat meer en andersom. Noorwegen deed dat weer met Zweden. Maar nu heb ik het idee dat de Balkanlanden elkaar zo’n beetje in de finale prijzen. Er zijn veel landen die meedoen, de spoeling is dun, en dan zouden dit soort praktijken funest zijn voor landen als Nederland, dat wat meer op zichzelf staat.

De inzending van twee jaar geleden is niet te vergelijken met die van dit jaar. Hoewel ik niets tegen homofilie heb, denk ik dat je jezelf met het propageren daarvan, in de landen die wat oostelijker liggen, sowieso uit de markt prijst. Dat kan hier in Nederland zonder problemen, maar daarvoor is heel Europa nog niet klaar.
Dit jaar was onze inzending veel neutraler. Een goed lied, niet te overdreven en zuiver gebracht door drie sympathieke personen. Wat kun je nog meer ?

Zou het niet verstandiger zijn om maar niet meer aan het songfestival mee te doen ? Muziek is cultuur en misschien wordt hetgeen wij als Nederlanders goed vinden niet mooi gevonden door de bevolking van andere landen. Daarin zit misschien ook wel het succes van de Balkanlanden. Men herkent elkaars muziek, het maakt wat los vanbinnen, het is herkenbaar.

Ik tip toch Denemarken als winnaar.

 

Woensdag verbanddag


Op 12 mei 2011, in School, door Ron

En ik wist dat ik wat zaken over het hoofd zag toen ik ‘blik op week’ schreef. Dat heeft alles te maken met het feit dat niet alles wat op de schoolkalender staat ook in mijn agenda staat. Wellicht is het een goed idee om toch alle activiteiten ook in mijn eigen agenda te zetten.
Zo hadden we gistermiddag een BHV-herhalingscursus EHBO en kon ik dus geen teamvergadering houden. Die hebben we maar dinsdag gedaan en vandaag gaan we verder, want we kwamen tijd tekort.

Gistermiddag ging ik dus naar Wilhelminadorp om er in de school aldaar een herhalingscursus EHBO te bezoeken. De cursus was opgedeeld in twee stukken. Het stuk voor de pauze handelde over verbanden, wonden, pleisters, mitella’s, verbrandingen en vergiftigingen. En dan moet je jezelf af en toe weer eens op het hoofd krabben hoor, want hoe zat het ook al weer. Moest je kinderen die een bijtende stof hebben ingeslikt nu wel of niet laten drinken, wel of niet laten braken ? Jawel, het is goed om dat jaarlijks te herhalen, want die kennis heb je te weinig paraat omdat je daar, gelukkig maar, te weinig een beroep op moet doen.

Bijtende stoffen wel verdunnen, drinken dus, maar nooit laten braken. Dan gaat dat stofje nog eens een keer door die slokdarm en mond. Producten op oliebasis, daar moet je eigenlijk niets mee, behalve ermee naar de dokter. Andere schadelijke stoffen, zoals medicijnen, moeten er zo vlug mogelijk al brakend uit. Eigenlijk heel logisch allemaal, maar weet je dat ook nog als het zover is ? Kun je in al die consternatie het hoofd koel houden en de juiste beslissing nemen ? Laten we voor de patient hopen dat je dat wel kan.

Verder zijn we wat aan het oefenen geweest met pleisters en verbanden, zodat enkelen van ons er aardig melaats uit begonnen te zien.
Ooit hadden we eens een herhaling met Lotus-figuranten, die heel erg goed opgemaakt waren en hun rol levensecht speelden. Dat vergeet je nooit, ook de handelingen niet die je er toen verrichtte.

Na de pauze gingen we verder met levensreddende operaties, beademen, reanimeren, oefenen met de AED en wat grondoefeningen zoals de stabiele zijligging. Eén persoon in ons groepje vertelde dat ze, wanneer ze eenmaal in zo’n situatie terecht zou komen, niet wist of ze wel in actie zou komen. Ergens kan ik dat wel begrijpen en ik denk dat, wanneer je niet echt zeker van jezelf bent, je er ook maar beter niet aan kunt beginnen. Wellicht dat je met iemand anders samen een goede tweede kunt zijn.
Zelf zou ik geen moment twijfelen. Je weet namelijk de essentie van het handelen. Of dat nu vijfentwintig hartmassages zijn of dertig, al dan niet afgewisseld met twee of noem maar op hoeveel beademingen, je verleent op dat moment goede eerste hulp.

Het is net het werken met zo’n AED waarbij ik wat minder zeker zou worden. Daarvoor moet je namelijk de kledij van het slachtoffer openknippen en eventueel met een scheermesje overbehaardheid weghalen. Dan moet je wel echt zeker weten dat er iets serieus aan de hand is natuurlijk, dat je niet te maken hebt met iemand die een tukkie ligt te doen. Jawel, in dat laatste geval zou ik wat minder zeker zijn, vooral als het een vrouw zou betreffen. Iets in mij zegt dat je die toch minder snel het bovenlijf zou ontbloten dan een man.

Maar goed, als de nood aan de man is, ga je vaak volledig over op ratio. Ik merk dat op school wanneer er kinderen met heftig bloedende wonden verzorgd moeten worden. Normaal gesproken kan ik daar slecht naar kijken, maar als er gehandeld moet worden is het net of dat ‘eigen gevoel’ naar de achtergrond gaat. Pas later besef je dan dat je geen last hebt gehad van het kijken naar zo’n wond.

Zo’n EHBO-herhaling vind ik altijd een verrijking. Je kunt wat betekenen voor iemand in moeilijkheden, je weet wat je moet doen en in tegenstelling tot de herhaling van het BHV-brandgedeelte, zijn we hier constant aan de slag geweest. Drie uur lang. Een goed bestede middag.

Dat vonden de vogels op de tak boven mijn cabrio ook waarschijnlijk.
Ik moest even poetsen alvorens ik naar huis kon ..

 

Europadag


Op 9 mei 2011, in Politiek, door Ron

Wist je dat er zowat elke dag wel wat te vieren valt ? En dat het elke week wel de week van iets is ? Hele kalenders kun je ermee vol krijgen. In mijn tijd had je, dacht ik, wat feestdagen, moeder- en vaderdag en je eigen verjaardag. Daarmee was het wel een eind op. Nu hebben ze elke dag wel wat en als er nog een dag over zou zijn, dan hebben ze daar binnenkort wel een invulling voor.

Vandaag is het Europadag. Ik hoorde het ook nog maar vanochtend tijdens het nieuws.
‘De Europadag geniet weinig bekendheid, maar Europese ambtenaren hebben een dag vrij’, staat er op Wikipedia te lezen. Nou, dan zijn er in ieder geval mensen die blij zijn met Europa. Een dagje vrij is nooit weg.

Voor de rest hoor ik weinig of geen positieve verhalen die maar enigszins bevestigen of we met die Europese Unie wel ooit de juiste stap hebben gezet. Kijk maar naar de Europese verkiezingen, daar werd ook niet al te gretig gehoor aan gegeven. Europese wetgeving is velen een blok aan het been, zowel op zakengebied als in de agrarische sector. Steeds meer landen gaan het ietwat spijten dat ze zich ooit hebben aangesloten bij die Europese Unie. Voornamelijk de wat zuidelijk gelegen landen komen in de knel waar het gaat om begrotingstekorten. Griekenland, zo hoorde ik ergens, overweegt zelfs om uit de Unie te stappen.

Landen veeg je niet zomaar op één hoop om er daarna een mooie vlag aan te hangen met sterretjes. Op papier zou dat misschien wel kunnen, maar in de praktijk pakt dat anders uit. Nederland met bijvoorbeeld Griekenland vergelijken is als het vergelijken van appels met peren. Grote verschillen op het gebied van mentaliteit, cultuur en onderlinge omgang. Zo staat in de Westerse landen geld vaak op een eerste plaats, in de wat zuidelijker landen gaat de familie toch echt voor. Hier zijn we ook vaak punctueel, terwijl men in sommige landen wat meer tijd nodig heeft. Het zijn maar wat verschillen, maar daarin zit hem toch ook wel de essentie van het feit dat die landen, volgens Europese afspraken, zoveel tekort komen op hun staatsbegroting.

Nu wil men voor een tweede maal Europees geld pompen in de Griekse economie. Het lijkt me water dragen naar de zee, want Griekenland zal nooit de braafste leerling in de Europese klas worden. Dat probeert Nederland wel te zijn. Onze begroting moet kloppen ook al gaat dit ten koste van kinderen die het wat moeilijker hebben op school, ook al gaat het ten koste van dat beetje cultuur dat we nog hebben. We zijn flink op weg om langzamerhand een kleurloos land te worden zonder eigenheid. Een land dat aldoor probeert in de pas te lopen met regels en afspraken, ook al worden we er zelf een beetje gek van. ‘Roept u maar, wij volgen wel’.

Je leest het, voor mij hoeft die Europadag niet. Voor mij hoeft dat hele één Europa sowieso niet. Laat elk land gewoon zijn eigen plan trekken, dat doen waar ze goed in zijn, en vooral hun eigen gezicht bewaren. Niet opgaan in het geheel, maar juist weer de nadruk op het eigen karakter.

Je kunt van landen geen algemene mentaliteit verwachten. In sommige landen is de economie nog handje-klap. Zeg nou zelf, dat is toch ook wel een beetje charmant ?