Sinds


Op 25 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

 

Sinds je mij voor altijd
bent binnengegaan,
ben ik tot aan de rand
van je vervuld.

Dwars door de rukwinden
van het verdriet
voel ik je onder mijn huid
bewegen, warm en goed
als vroeger
toen wij overnachtten
binnen de omheining van
elkanders armen.

Wat doet het er dan toe
dat de wereld leeg
en winters is geworden
nu mijn ogen
je nooit meer zullen zien
en ik mijn hoofd niet langer
in je schoot kan leggen

Hanny Michaelis

 

Even bijkletsen II


Op 24 juli 2011, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Onder de noemer van ‘Groeten uit Wissenkerke’ heb ik een nieuwe oude ansicht opgezocht. Dit keer van mijn dijkje en zo moet het eruit gezien hebben als je naar links keek wanneer je bovenaan de trappen stond. Echter, die trappen waren er destijds nog niet. Je moest er gewoon vanuit de Voorstraat de dijk oprijden en dan was linksaf de doorgaande weg naar Kamperland. Als je goed kijkt zie je dat ik thuis ben, de auto staat voor de deur.

En ook deze week is het qua weer geen toeristentrekkertje en ik kan me goed voorstellen dat veel mensen hun heil zoeken in een last-minute boeking naar de zon. Hier ben ik nog niet echt aan bouwwerkzaamheden toegekomen omdat veel karweien buiten moeten gebeuren, wil ik er binnen geen stoframp van maken. De meeste materialen heb ik al in huis gehaald, het wachten is even op droog weer zodat ik elektrische apparaten met een gerust hart buiten kan gebruiken, zonder steeds het weer te hoeven checken. Er moet ook nog een aantal gasbetonblokken gezaagd worden en ook dat kan je maar beter buiten doen.
Dus ja, ik zit nog niet echt in het ritme van een verbouwing.

Ondertussen kijk ik wat naar de tour, jawel, dat vind ik leuk, vooral ook die mooie filmbeelden vanuit Frankrijk, ga ik op bezoek bij mijn vader en doe ik wat klusjes bij mijn zoon. Daar is altijd wel wat te doen. Dan belt hij en zegt dan: ‘Hé pa, kan ik even je klopboor gebruiken ? Ik heb hem maar een uurtje nodig, dus je kan erop wachten.’ En daarmee wil hij eigenlijk zeggen: ‘Kom even een uurtje klussen, er moeten nog wat dingen opgehangen worden.’ En ik vind dat dan weer niet erg. Gaatjes boren in tegeltjes is best lastig en in ruil voor een bakkie doe ik dat graag. Het waren voornamelijk zeep- en handdoekautomaten voor in de keuken en wat brandblusmiddelen. Het ziet er nu weer netjes uit.

Wat eerder in de week belde hij met de mededeling dat de buitenboxjes op het terras alleen maar bromden wanneer hij ze aanzette. Heel erg technisch is hij niet en dat bleek, want er was een buitenkabel gebruikt waarop ‘s avonds de buitenverlichting werkt. Overdag ging het dus goed, maar ‘s avonds was er alleen maar een brom. Meer krijg je namelijk niet te horen als er tweetwintig op staat en dan heb  je nog geluk, voor hetzelfde geld slaan de vlammen eruit.

Ach, weet je, ik vind dat soort karweitjes wel leuk. Toch zeker wanneer ik na wat reparaties dezelfde boxjes weer aan de praat krijg. Dat spaart weer wat eurootjes. Daarnaast is het ook wel gezellig om er wat te vertoeven. Er komt altijd wel iemand langs waarmee je aan de praat raakt.
Vorige week zondagavond heb ik er even een hapje gegeten, wellicht doe ik dat vanavond weer, en het was erg lekker. Laat hem dan niet al te technisch zijn, van eten weet hij toch een feestje te maken. En dan komt hij zelf serveren en vol trots zet hij je dan een prachtig bord voor.

Kinderen worden groot en wat is dat een partij leuk als dat op die manier kan gaan.

Ik ga hopen op een beetje weer volgende week. Volgens de berichten zou het vanaf morgen of overmorgen wat aangenamer kunnen worden. Dan kan ik hier aan de slag, want het wordt hoog tijd. Dan zal ik je niet meer vervelen met gedichtjes en verhalen, want daar heb ik dan geen tijd meer voor.

 

Een gemiste kans


Op 23 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

 

 

“Mag ik nog even wat vragen stellen?”

Voor mij staat een neger die een pasje van de politie toont.

Oh ja! Dank u wel lieve Heer in de hemel, God bestaat, dit is mijn dag! Hier heb ik mijn leven voor geleefd! Hiervoor ben ik op aarde! Eindelijk, maar dan ook eindelijk heb ik mijn ultieme natte droom binnen handbereik! Een neger! Binnen! En er is verder niemand in huis! En nog wel een neger met een politiepasje. Ja, mevrouwtje, gaat u daar maar even tegen de muur staan, ja, met uw billen naar mij toe. Ja, we hoorden dat u een beetje stout bent geweest. Dus dat komen wij even controleren. Ja, wat u nu voelt is een politiestok. Nee, echt, blijft u maar gewoon even stil staan.

“Er doet een verhaal de ronde dat de bewoners van nummer 19 vorige week donderdag hier waren?”, vraagt de rechercheur.

“Eh, ja, de buurman en de buurvrouw die kwamen hier even wat drinken. En de sleutel brengen”, zeg ik.

“De sleutel brengen?”

“Ja, voor de poesjes, ik heb voor de poesjes gezorgd, want ze gingen een weekendje weg.”

“En hoe laat was dat?”

“Ja, kan 3 uur geweest zijn”, zeg ik.
“Of misschien 4 uur.”
“Ja, nee, toch 3 uur.”
“Of 5.”
“Eh.”
“Ja, volgens mij tussen 3 en 5, zoiets, want ze moesten daarna nog ergens naartoe en wij gingen barbecuen.”
“Eh, maar weet je, misschien kun je dat beter aan m’n man vragen, want die is veel beter met tijden en onthouden en dat soort dingen. En die drinkt ook niet. Ik had die middag al wat roseetjes op.”

Fuck.

Zei ik nou zelf dat ik een man had?

Fuck.

Chantall van den Heuvel alias Electric Luna

 

Iedere ochtend


Op 22 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

 

 

Iedere ochtend
tussen geur
en weten
dat jij dat bent

hou ik weer
meer van jou

Michael Grünlo

 

Nu


Op 21 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

 

Ik kan je nu al zeggen
nog voor eender wat,
dat je mijn hart allang
niet meer verlaten kan.

Tenzij heel even – zoals nu,
om wadend door m’n bloed
naar m’n hoofd te stijgen.

Dan denk ik aan je.

Zoals nu.

Stijn Vranken

 

Nacht


Op 20 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

Gil vander Heyde

 

Tijd


Op 19 juli 2011, in Gedichten & Verhalen, door Ron

Tijd

Tijd is geen lijn, maar is een kring:
dezelfde zachte schemering
doet de dag open en weer dicht.
De laatste ster
geeft als eerste weer licht.

Willem Wilmink

 

Even bijkletsen I


Op 17 juli 2011, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Gedurende de vakantie zal ik af en toe wat posten onder de noemer ‘Even bijkletsen’ en voor de gein heb ik er een oude ansicht van Wissenkerke bij gezocht. Ik moet zeggen dat de huidige opgeknapte Voorstraat best wel wat gelijkenis heeft met de vroegere situatie. Dat komt omdat we nu ook weinig of geen verhogingen hebben in de straat, hetgeen wel een ruimtelijk beeld geeft.

‘Groeten uit Wissenkerke’ en je zal er maar zitten als toerist in je tentje op de camping. Dan kan ik je verzekeren dat je het niet al te breed hebt gehad, want het weer hield niet veel over. Vooral de donderdag was een natte en onstuimige dag waarop velen hun biezen hebben gepakt en huiswaarts zijn gekeerd.

Zelf heb ik daar niet al teveel last van gehad, want ik had bezigheden die niet van het weer afhingen. Ik heb mijn zaken op school afgerond en ga dus nu ook aan een schoolloze vakantie beginnen. Vooral op de maandag en de dinsdag ben ik er te vinden geweest. Het was er een drukte van belang. Op maandag waren de vloerenwassers er en, en dat wist ik ook niet, kwamen de mannen van de glashandel twintig ruiten vervangen. Ze waren niet blij met elkaar, maar zijn er redelijk uitgekomen. Zo zijn al onze lekkende dubbele beglazingen verleden tijd en ligt de vloer er als een spiegeltje bij.

Dinsdag was mijn zoon jarig, dus daar ben ik nog even langs gegaan. Maar als je een eigen bedrijfje hebt, heb je weinig tijd voor verjaardagsperikelen. Van zijn vriendin begreep ik dat ze voor de avond nog wat leuke mensen had uitgenodigd. Ik zal vanavond eens gaan vragen hoe het geweest is.
Omdat mijn zoon en ik dit jaar dubbelen, ik word twee keer zo oud als hij, had ik maar eens uitgepakt. Hoewel ik zelf helemaal geen Mac-fan ben, had ik voor hem de nieuwste I-Pad gekocht met alles erop en eraan. Daar was hij een partij blij mee, want hij is namelijk wel een Mac-fan.
En ik moet zeggen dat het apparaat, vergeleken met mijn tablet, een mooi en snel ding is. Een witte, de jeugd houdt van stijl ..

Woensdag moest de Saab voor een APK. Ook die heb ik maar bij de plaatselijke garage gebracht. Ja, ze hadden me destijds met de Combo zo netjes geholpen, dat ik besloten heb de Saab er ook maar naartoe te brengen. Aangezien de motorentechniek toch veel op elkaar lijkt, de Saab-motoren komen ook van GM (net als bijvoorbeeld die van Opel) is dat hen wel toevertrouwd, daarbij komt dat de dorpsgarage nog de ouderwetse service kent. Zo komen ze gerust je auto voor de deur ophalen en er weer terugzetten als hij klaar is. Je hoeft maar te bellen. Kijk, dat is wel iets dat ik altijd bij de Goese garage miste.

Ik had hem zelf gebracht en ben op het gemakje terug naar het dorp gelopen, dat is ongeveer een kwartiertje en goed te doen wanneer het niet regent. Toen bedacht ik me dat ik gelijk wel even naar de kapper kon en die had zowaar een plaatsje vrij die dag. Dus ja, daar is ook weer een onsje of wat vanaf en dat werd wel een beetje tijd. Toch ben ik ooit van plan, heel erg ooit, om mijn haar eens wat langer te laten groeien. Dan moet ik natuurlijk niet wachten totdat ik kaal word. Maar dat zal wel niet, anders was dat nu al wel een beetje begonnen.
Voorlopig zit het weer netjes. Wind- en watervast, dat is ook wel weer makkelijk.

Ik weet niet of je het gemerkt hebt bij het laden van deze site ? Het gaat allemaal wat sneller dan je gewend was. Ik had het namelijk helemaal gehad met de oude host en ben in de loop van vorige week een verhuizing gestart. Ik klokte dat ik bijna tachtig seconden moest wachten voordat ik iets op mijn scherm kreeg en dat is niet meer van deze tijd.
Al met al ben ik daar toch een hele zaterdag mee zoet geweest. Wat ik vermoedde klopte, het overzetten van de database is een knap lastig karwei. Vooral bij het forum waar de meer dan tienduizend berichten in de database zijn opgeslagen, is het van belang dat dit goed verloopt.
Het ene database-programma is het andere niet en aangezien ik nu bij een wat modernere host zit met software die meer up-to-date is, zijn er wel wat gegevens kwijtgeraakt of niet meegekomen. De oude host is nog steeds zeer onstabiel en het is heel lastig om er een grote database te exporteren omdat hij eens in de zoveel tijd wegvalt of down gaat.
Maar goed, het is gelukt en ik ben blij met de snelheid waarmee we nu in de site kunnen rondneuzen.

Tussen alle bedrijven door, ik heb het al met al best druk gehad, knapte ik ook nog de Novation op. Helemaal schoongemaakt, software vervangen en het apparaat teruggezet naar de fabrieksinstellingen. Hij is nu klaar om muziek te gaan maken en klinkt nu zo:

 

Vandaag ga ik hier wat opruimen en wat muziekinstrumenten elders parkeren. Ik denk dat ik in de loop van volgende week wel wat ga sjouwen met cement en andere poederachtige zaken. Aangezien dat altijd zorgt voor veel stof, ook al scherm je het nog zo goed af, kan ik maar beter zorgen dat er geen dure dingen in de buurt staan.

Je leest het, ik verveel me nog niet en ik kan ook niet direct zeggen dat ik de rust in mijn lijf hervonden heb.
Dat komt ongetwijfeld nog ..

 

Novation SuperNova II


Op 10 juli 2011, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

“Hoe oud zijn ze ?” vroeg ik, terwijl ik langzaam door mijn knieën zakte om de beestjes van dichtbij te bekijken. “Acht weken, dus als je interesse hebt, je kan er zo eentje meenemen”. “Ze zijn leuk”, antwoordde ik, “maar ik heb er jammer genoeg geen tijd voor”.

“Ik zal het apparaat even voor je pakken”, zei hij en verdween de woonkamer uit. Ik haalde ondertussen de kleine katjes aan die nieuwsgierig rond mijn voeten speelden. Ik telde er acht.

Vanuit mijn gehurkte positie bestudeerde ik de woonkamer van het hoekhuis in de bloemenbuurt van dat Randstaddorp. Een interieur waarvoor menig werkster terug zou deinzen. De voorkamer werd gebruikt als opslagruimte voor dozen, flightcases en een hometrainer, terwijl de achterkamer was ingericht met een afgeleefde bank, een salontafeltje en een zelf in elkaar geprutst rekje. Zelfs de kringloopwinkel zou hiervoor geen interesse hebben. Het was duidelijk te merken dat de acht kleine katjes in deze kamer zich thuis voelden, getuige de uitwerpselen die her en der verspreid lagen over het gedateerde tapijt. Het verklaarde tegelijk ook de kringen in de bank en de weerzinwekkende lucht die me tegemoet kwam toen ik het huis betrad. Het hield het midden tussen de geur van verzadigde babyluiers en die van natte honden. Gek genoeg ruik je dat na een poosje niet meer totdat je buiten komt.

“Nou, dit is ‘m dan”, zei de man en plantte het apparaat bovenop het rekje en sloot het aan met een netsnoer. Hij had het zelf al geruime tijd niet meer gebruikt en de staat van het apparaat verklapte waarom de prijs aan de lage kant was. “Je hoeft hem niet helemaal aan te sluiten hoor, ik wil alleen zien of het backlight werkt”, zei ik en door de aanslag heen kon ik in de verte zien dat er iets brandde. “Heb je verstand van synthesizers ?” vroeg de rossige man die de mouwen opstroopte waardoor de tatoeages op zijn sproetige armen opvielen. Ik kon niet echt ontdekken wat ze voorstelden, de afbeeldingen waren wat verweerd en vaal geworden. “Ach, soms doe ik wel eens iets met synthesizers, dus ik kom er wel uit”, antwoordde ik bescheiden.

“Ik zie dat je gitaren bouwt” vroeg ik hem, daarmee doelend op de body’s aan de wand en toen vertelde hij dat hij een specialist was in het lamineren van hout. Het plakken van verschillende laagjes hout om zo een bepaalde sterkte te krijgen. Toevallig was hij deze week aangenomen bij het vliegtuigbedrijf bij hem in de buurt op grond van de foto’s die hij meegnomen had van zijn werk. Het werd hoog tijd, want hij vertelde ernstig in geldnood te zitten. Wat later bleek dat dit ook de reden was van de verkoop van de synthesizer.

“Wat zie jij er netjes uit man”, lachte hij mij toe bij vertrek, “ben je soms een clubeigenaar ?” “Nee hoor, ik zie er altijd zo uit”, antwoordde ik. “Dan zal je wel een manager van het één of ander zijn’, was zijn conclusie. “Zoiets”, zei ik en rekende met de man af. Waar is de tijd gebleven dat men mij inschatte als theater- of museumdirecteur of kunstenaar ?
Het aangeboden tasje sloeg ik af, gaf de man een hand en nam het apparaat mee. Ik voelde me een beetje weeïg en was blij met de buitenlucht. Bij het benzinestation waste ik mijn handen en wierp een blik in de kofferbak. Het laatste apparaat op mijn verlanglijstje, maar te vies om aan te pakken.

 

El Baño


Op 7 juli 2011, in Dagelijkse beslommeringen, School, door Ron

En de laatste loodjes beginnen al wat zwaarder te worden. Toch merk ik bij ons op school, op een enkeling na, niet veel stress en zijn de meesten van ons de lessen aan het afronden, de spullen mee naar huis aan het geven en wat meer ruimte gaan creëren voor gezelligheid.

Ook ik ben hier een beetje aan het afbouwen, terwijl iedereen zich verwondert over mijn opgeruimde bureau. Ik liep zojuist zelfs met een sopje om wat dingen te ontstoffen. Ik ben een eind rond en dat is heel wat anders dan de voorgaande jaren waarin ik op donderdag en vrijdag nog klas moest draaien. Zoals het er nu naar uitziet, zal ik alleen maandag nog wat werk moeten verrichten. Dan maak ik de laatste postronde en zal ik me ontfermen over de laatste facturen. Dan heeft iedereen zijn centjes nog op tijd.

Veel van de collega’s gaan in de vakantie richting Frankrijk. Bettie, Ella, Annemarie en Nancy ook, dacht ik. Michiel blijft thuis. Die heeft onlangs een paard gekocht en dat moet verzorgd worden. Hoewel het beest verkeersmak is, ziet hij het niet zo zitten om het voor een woonwagen of een caravan te spannen. Hilde gaat iets doen met een boot. Ik dacht een tijdje gezellig varen met de boot van haar vader. Van Dianne weet ik het niet, maar het zou me niet verbazen als dat ook Frankrijk werd. Mariel en Ann-Marie, onze tweeling, gaan dicht bij huis op vakantie. Die zitten in Kortgene. Ik kan je vertellen dat je daar ook een geweldig vakantiegevoel kunt krijgen hoor. Het hoeft niet altijd ver weg te zijn.

Het dichts bij huis blijf ik, tenminste, zo het zich laat aanzien. El Baño noem ik het maar. El Baño de la Casa. Op zich klinkt dat wel lekker, een beetje costa-achtig, maar in feite is het niet meer dan de badkamer. Daarin is nog een berg te doen. Ik moet nog tegelen, nog wat elektrisch aanleggen, een strak plafonnetje erin maken, een urinoir hangen, een fonteintje plaatsen, wat afvoeren regelen, de vloerverwarming aansluiten en zo zou ik die lijst nog wel wat langer kunnen maken.
Heerlijk, ik kijk er naar uit. Lekker bezig zijn met andere dingen en, dat is nog wel het belangrijkste, dat verstand eens lekker resetten. Niet op nul, maar wel op klusniveau. Tussendoor neem ik het er wel van, maar klussen is voor mij ook een beetje vakantie.
Aan de andere kant ken ik mezelf en als het echt kriebelt in de benen, dan ben ik in no-time vertrokken. Het waarheen maakt me dan niet zo heel veel uit.

Wie weet, schrijf ik hier af en toe wel een beetje door. Ik weet het nog niet, ik ga het zien.
Ik ga jullie in ieder geval een zeer plezierige, zonnige vakantie wensen. Maak het jezelf leuk en gezellig.

Doe vooral geen dingen die ik ook niet zou doen ..