Blik op week 48


Op 27 november 2011, in Blik op de week, door Ron

En jammer genoeg ben ik dan toch ziek geworden. Dat houd je niet tegen, daar kun je je maar beter bij neerleggen, letterlijk en figuurlijk. Dus ik heb me gisteren en vandaag wat rustig gehouden en er een berg aan papieren zakdoekjes doorheen gejast. Hoe het morgen zal zijn, daarvan heb ik geen idee. Ik heb in mijn agenda wel een gesprek staan met ouders van een kind uit een naburig dorp en daarvan heb ik geen telefoonnummer. Het lijkt erop dat ik me toch maar moet vermannen en dat gesprek ga voeren. Ik ga afwachten hoe ik me voel. Ofwel ik blijf werken ofwel ik ga na het gesprek weer naar huis om verder ziek te zijn.

Dat weerhoudt me er niet van om alvast eens in de agenda te bladeren om te zien wat er allemaal op me afkomt deze week. Ik moet in deze week in ieder geval mijn managementrapportage schrijven. Die staat voor maandag in de agenda, maar dat kan ook op een andere dag.
Op dinsdagochtend staat er een directie-overleg in Wilhelminadorp en ‘s middags kijk ik samen met Bettie naar de opgenomen gesprekken met ouders die Michiel en Annemarie van zichzelf hebben gemaakt. Donderdagmiddag kijken we daar samen met een intern begeleider van een andere school naar met als doel de gesprekken nog beter te voeren. Het was een onderdeel van een cursus die we ooit volgden. Door omstandigheden is die cursus niet meer voortgezet, maar ik wil met de mensen die daar hun best voor hebben gedaan de zaak toch afronden.
Die zelfde middag staat er ook een afspraak met iemand van de schoolbegeleidingsdienst, maar dat lijkt me een oude afspraak die al lang plaatsgevonden heeft en die ik vergeten ben te verwijderen. Omdat ik daar echter niet zeker van ben, laat ik hem staan en houd ik daar een nog een heel klein beetje rekening mee.
‘s Avonds is er een inpakavond op school en hebben we een fractieberaad. Ik hoop op beide plaatsen te kunnen zijn.

Woensdagochtend zit ik weer in Wilhelminadorp. Dit keer voor de werkgroep professionalisering die tot doel heeft om hetgeen ik zojuist beschreef over cursussen niet meer gebeurt. Van dingen die niet lopen kun je wat leren.
Voor de rest is de woensdag (nog) onbezet.

Donderdagochtend zit ik in vergadering voor het ICT-platform in een kantoor van een ander samenwerkingsverband. Dat zal ik moeten zoeken op het Stationspark in Goes. We spreken dan over de inrichting van een themadag voor alle ICT-ers van alle Zeeuwse scholen.
Na schooltijd kijken we dus naar de video-opnames van de collega’s. Ik hoop dat ze er wat van opsteken.
‘s Avonds hebben we een raadsvergadering waarvan de agenda nokkie zit en ik vraag me werkelijk af of dat niet beter verdeeld kan worden in de toekomst. Vorige week waren we in een dik kwartier klaar, nu staat de agenda barstensvol. Dat zal ik dus in mijn vrije tijd moeten voorbereiden. Er zitten dikke stukken bij, waaronder de bestuursrapportage, een belangrijk document in het proces van bestuur.

Vrijdag hebben we een Sinterklaasviering op school waarbij ik me dienstbaar op zal stellen. Ik heb geen klas, ik heb geen lootje getrokken, dus ik zal helpen waar dat nodig is. Stukje gitaar spelen, zaken klaarzetten, pleinwacht lopen terwijl de collega’s voorbereiden en ga zo maar door.
‘s Middags spreek ik ouders die van plan zijn hier een huis te kopen en (alvast) eens op school wilden kijken. Het moment is niet zo gunstig gekozen, maar omdat de mensen van ver moeten komen reizen en die dag er sowieso al waren, staat die afspraak daar. Men weet van onze ‘ongewone’ situatie van die dag.

Je bent weer bij. Ik hoop veel van mijn afspraken te kunnen afwerken, want als ik ergens een hekel aan heb, is het wel ziek zijn. Ik kan daar behoorlijk ontstemd van raken, maar weet tegelijk dat het niets uithaalt.

Wie hier leest via de homepage van mijn site, neemt tegelijk de achtergrondmuziek mee. Deze keer is het een stukje piano van Leo Nissim. Ik hoorde het achter een promootje van Discovery. En omdat ik op zoek was naar een nieuwe ringtone ben ik gaan speuren wat het was. Michiel heeft mijn oude telefoon, maar heeft de ringtone niet gewijzigd. Hij speelt nu hetzelfde stukje als die van mij, muziek uit de film Amélie. Ik kan maar moeilijk iemand vragen zijn ringtone te wijzigen omdat ik dezelfde heb, toch ? Dus zocht ik naar een ander pianopareltje en kwam bij deze meneer uit. Vandaag ga ik eens uitzoeken wat hij nog meer heeft gecomponeerd.

 

Even bijkletsen V


Op 25 november 2011, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Ik heb deze week weinig van me laten horen (lezen). Enerzijds was het lekker druk met allerlei zaken, anderzijds ontbrak het me ook wat aan inspiratie. Ik heb mijn weinige vrije tijd, tussendoor, lekker egoïstisch voor mezelf gebruikt om mijn zinnen wat te verzetten. Even gewoon lekker thuis zijn en de dingen doen die ik op dat moment leuk vind om te doen. Daar komt heus wel weer verandering in.

Jawel, er zijn dingen die me bezighouden, die zijn er altijd wel, maar soms zijn ze minder geschikt om over te schrijven, omdat ik het de tijd (nog) niet vind om het te delen of omdat ik er eerst met anderen over wil praten voordat ik een mening ventileer. Dus deze week ga ik gewoon even bijkletsen, even omkijken naar de afgelopen week waarin ik op één of andere dag een koutje heb opgelopen waardoor ik nu wat zit te snotteren.

Op de inzet zie je de afbeelding van mijn bureaublad. Dat vond ik zomaar leuk. Thuis en op school heb ik dezelfde, alleen staat die op school wat voller gevuld dan die op mijn eigen laptop. Hoewel het een zwart-wit afbeelding is, vind ik hem toch wel sfeervol.
In de reeks bijkletsen is dit dus nummer V, waarmee ik gelijk maar wil zeggen dat ik daarmee het Romeinse cijfer vijf bedoel en niet iets dat begint met de letter ‘V’.

En zo schreef ik afgelopen zondag dat ik geen gitaar kocht vanwege het feit dat ik er al genoeg heb, maar ik heb het toch niet kunnen laten. Het type dat ik wilde was erg lastig te verkrijgen, maar na wat gezoek op internet kwam ik in Almelo terecht waar een muziekwinkel er nog één had staan in een hoekje. Dit keer eens geen zwarte, dat wilde ik ook niet, maar een beetje vioolkleur-achtig. Het is een zogenaamde hybride-gitaar. Elektrisch en akoestisch in één. Daarnaast zitten er een aantal zaken ingebouwd zoals een equalizer en een stemapparaat, dat hebben tegenwoordig de meeste gitaren aan boord, maar deze heeft ook een reverb, echo en een overdrive. Je kunt er dus heel gevoelig en subtiel mee voor de dag komen, maar met een druk op de knop scheurt dat ding als motorzaag.
Weet je dat ook weer.

Wat hebben we deze week allemaal uitgespookt ? Dinsdag stond het hier op school in het teken van het inspectiebezoek en dat had ik met Bettie op maandag al netjes voorbereid. Documenten klaargezet en geordend zodat de mevrouw op haar gemakje achter een computer kon gaan zitten om de stukken te bestuderen.
Nu kan ik wel heel stoer lopen roepen dat zo’n bezoekje me niets doet, maar dat doet het wel natuurlijk. Er is toch een bepaalde spanning op zo’n dag, ondanks het feit dat je weet dat veel zaken dik voor elkaar zijn en je nooit het predikaat zwak of zeer zwak gaat krijgen. Dus ja, een beetje spannend, maar zeker niet zenuwslopend. Daar is het de mevrouw niet voor.
Ze vond dat onze kinderen lieve en meelevende kinderen waren, ze had een aantal kinderen gesproken en was onder de indruk dat dit zo gemoedelijk verliep. Ook ons zorgsysteem, dus hoe wij kinderen met extra leerbehoeften tegemoet komen, vond ze goed in elkaar zitten. Dat is altijd fijn om te horen van de onderwijsinspectie, toch zeker in een tijd waarin zaken als een één-zorg-route hot items zijn. Op dat gebied vind ik dat we een dikke pluim hebben gekregen en natuurlijk waren er zaken wat minder in orde, maar die hadden meer met organisatie en onderwijstijd te maken dan het onderwijs op zich.
Ik was tevreden in ieder geval en heb in het afsluitende gesprek de bevestiging gekregen dat we op de goede weg zitten met ons onderwijs.

Afgelopen woensdag hadden we onze alternatieve Sinterklaasviering op het dorp. Een kindervoorstelling in combinatie met een Sinterklaasbezoek. Nu, wanneer je dat van plan bent, raad ik je dat ernstig af. Dat is teveel voor jonge kinderen, toch zeker wanneer, zoals in ons geval, de voorstelling niet overliep van boeiende zaken. Je kunt beter eerst een afmattende rondgang door het dorp hebben achter de muziek. Dan zijn de kinderen al wat energie kwijt.
De kinderen vonden het leuk, zo heb ik gehoord, en daar doe je het uiteindelijk voor. Dit jaar is er schijnbaar veel commentaar geuit op de organisatie, vreemd genoeg doet men dat niet tegen mij, en dreigen mensen hun bijdrage niet meer te geven ten behoeve van de organisatie van oranjeactiviteiten.
Sommigen van ons comité trokken zich dat aan, maar ik weet dat je als organiserende club altijd commentaar krijgt. Ik ben van mening dat mensen die vinden dat het beter kan, dat dan maar moeten laten zien. Zolang dat niet gebeurt doen wij het, want anders gebeurt er niets.

Gisteren hadden we een studiedag en er is veel besproken, geëvalueerd, van gedachten gewisseld en besloten. Aan de ene kant best intensief, aan de andere kant zorgen we er natuurlijk wel voor dat de nodige pauzes worden genomen. ‘s Middags hadden we iemand van een Brabantse begeleidingsdienst te gast en ook hierover kan ik zeggen dat er veel progressie is geboekt. We weten waar we naartoe willen en we weten wat we als school straks willen betekenen voor kinderen met speciale behoeften.

Natuurlijk had ik nog allerlei zaken tussendoor, zoals een raadsvergadering gisteravond. Er is geen record gebroken, maar deze vergadering werd na negentien minuten afgehamerd. Daarvoor zaten we even met het presidium bij elkaar en spraken we over het winkelverbeterplan voor onze gemeente en de haven van Kats. Ik heb er mijn ongenoegen kenbaar gemaakt vanwege het feit dat wij als raad iets geagendeerd hadden willen zien in de eerste decemberraad en er iemand zomaar besluit dat niet te doen. Daarmee moet je net bij mij zijn. Vooralsnog is het een raadsvergadering waarbij de raad uitmaakt wat er op de agenda komt en niet iemand anders. De boodschap is overgekomen en het betreffende punt komt in de tweede vergadering van december op de agenda.

Voor vandaag staat er weinig meer op de agenda. Ik heb wat kinderen begeleid met rekenprobleempjes en wat administratie gedaan. Voor de rest houd ik me maar wat gedeisd en hoop ik met gekruiste vingers dat ik niet zieker wordt dan nu.
Voor morgenavond staat er nog een Fright Night op het programma en daar wil ik ook graag bij zijn. Niets is leuker dan hetgeen je in vergaderingen besproken en voorbereid hebt in de praktijk ‘tot leven’ ziet komen.

Tot zover vandaag. Hier op school gaat het langzaam meer en meer naar pepernoten ruiken. Geen vervelend luchtje, het heeft wel wat vertrouwds.

 

 

Blik op week 47


Op 20 november 2011, in Blik op de week, door Ron

Op de televisie gaat het over Ajax en allerlei bestuurlijke perikelen. Ik volg het niet, je kunt moeilijk maar alles volgen. Het geluid staat uit, want uit mijn boxjes komt muziek van ‘The bear that wasn’t’, waarvan ik denk dat maar een enkeling dat kent. Om de één of andere reden speel ik die muziek zowat elke dag, soms meerdere keren. Het heeft wel iets ontwapenends, iets rustigs, iets jaren zeventigs ook wel. Ik zal kijken of ik aan het eind van dit stukje er wat van kan plaatsen, zodat je een indruk krijgt van wat mij op dit ogenblik bevalt.

We staan weer aan het begin van een nieuwe week. Een weekje waarin ik me niet ga vervelen, maar al met al niet ondoenlijk. Ik pak mijn Google-agenda er even bij die, als het goed is, nu wel is gesynchroniseerd. Ik had wat probleempjes met de tablet. Waneer ik nieuwe afspraken invoer dient het te synchroniseren met mijn centrale agenda bij Google. Mijn telefoon doet dat wel netjes, maar de tablet weigert wel eens. Waarschijnlijk omdat die niet onafgebroken op internet kan. Hoe dan ook, alles lijkt nu overal hetzelfde.

Morgenochtend staat er een vergadering in Wilhelminadorp over de scholing aan onze asielzoekers, maar ik dacht dat de aanwezigheid daarbij vrijblijvend was. Ik heb morgen veel andere zaken te doen, dus wellicht sla ik dat even over. Morgenavond staat er een vergadering van de medezeggenschapsraad. Daar ben ik in ieder geval wel bij. Mijn inbreng wordt, door een nieuwe werkwijze, min of meer leidend.

Dinsdag hebben we een dagje de onderwijsinspectie op bezoek. Dat is al jaren geleden, ik denk zo’n zes à zeven jaar, terwijl het een vierjaarlijks gebeuren zou moeten zijn. Enerzijds een goed teken natuurlijk, anderzijds kun je je voordeel doen met een inspectiebezoek. Daar komen altijd aanwijzingen en tips uit waarop zaken nog beter kunnen. Hoe de dag eruit gaat zien, daarvan heb ik nog geen idee, behalve een globaal schema. In tegenstelling tot andere inspectiebezoeken hebben wij geen bezoekrooster, is er geen gesprek met leerkrachten of een medezeggenschapsraad en is een gesprek met de algemeen directeur optioneel. Dat is vreemd genoeg vaak anders. Ook de afspraak verliep een beetje hals over kop. Meestal geeft men ruim tevoren aan wanneer men komt. In ons geval is er een kleine twee weken geleden gebeld.
‘s Avonds hebben we een fractievergadering, maar ik denk dat die gecancelled gaat worden. De agenda van de gemeenteraad stelt weinig voor, er zijn veel hamerstukken en ik ben die avond maar alleen in de fractie.

Woensdag hebben we het Sinterklaasfeest op het dorp waarover veel onduidelijkheid is ontstaan. Ergens is het communicatief niet helemaal goed gegaan. In tegenstelling tot eerdere berichten is het wel gratis voor alle kinderen en hoef je je niet tevoren op te geven. Er is geen intocht zoals we die gewend zijn, waarschijnlijk volgend jaar weer wel, maar er is wel een Sinterklaas.
Misschien moesten we er maar eens over denken om dit feest eilandbreed aan te pakken. Alle subsidies op één hoop gooien en op afwisselende plaatsen een prachtige intocht organiseren voor alle kinderen in de gemeente. Een manier van denken die ons in de toekomst voordelen kan opleveren. Dat vind ik dan hè. Ik heb er ook geen problemen mee wanneer alle kernen hun eigen feestjes willen behouden, maar het kan in mijn ogen efficiënter.
Oh en ik zie dat ik ‘s morgens in ‘s Heer Arendskerke zit vanwege een werkgroepje tussenschoolse opvang. Met twee collega’s buigen we ons over die voorziening om te kijken wat de mogelijkheden zijn binnen het huidige aanbod. Dit om de opvang voor ouders zo goedkoop mogelijk te houden.

Donderdag hebben we een studiedag met het team. We hebben een volle agenda waarvan het merendeel in de ochtend afgewerkt moet worden, want ‘s middags komt er iemand van een Brabantse schoolbegeleidingsdienst om ons verder te helpen in het traject om meer begaafde leerlingen een leerlijn aan te bieden die voorziet in hun behoeften.
Nou, en ‘s avonds hebben we een raadvergadering. Voorafgaand vergader ik met het presidium over een aantal zaken, zoals het winkelverbeterplan (de stand van zaken) en de haven van Kats. Daarin moeten we als raad een duidelijk standpunt in gaan nemen voor de toekomst. Wat willen we er wel en wat willen we er zeker niet.
Ik schat in dat ik voor negenen thuis kan zijn.

Op vrijdag staat er niets bijzonders, maar op zaterdagavond zijn we weer druk bezig met onze Fright Night. Een activiteit voor de jongeren die tussen wal en schip vallen (twaal jaar tot achttien jaar zo’n beetje). Twee jaar geleden zijn we daarmee gestart in de vorm van een vossenjacht, maar vorig jaar maakten we er een nachtelijke dropping van. Dat doen we dit jaar weer. Alleen maken we het dit jaar wat griezeliger. Voor de die hards met stalen zenuwen.

Dat wordt een afwisselend weekje zoals je leest, maar wel leuk. De week daarop staat in het teken van de Sinterklaasviering op school.

Mijn weekend was wederom lekker rustig. Zaterdagmorgen ben ik met Ellen (uit de fractie) gaan helpen bij het ontbijt voor de vrijwilligers en de mantelzorgers. Dat was behoorlijk aanpoten. Tafels dekken, serveren, schenken, afruimen en afwassen. De hulp werd gewaardeerd. Daarnaast was het ook leuk om te doen. Hier en daar eens een praatje met oude bekenden, tevreden gezichten en dankbare bezoekers. Ze hebben het verdiend om eens in het zonnetje te worden gezet, want tegenwoordig lijkt het allemaal maar heel gewoon dat je wat extra’s doet voor niks. Zo’n ontbijtje is een leuk steuntje in de rug.

Voor de rest heb ik weinig bijzonders gedaan. Een beetje opgeruimd hier in huis, een bakkie gehaald bij mijn zoon, muziek geluisterd, dvd-tje gekeken. Allemaal van die dingen waarover je niet ernstig hoeft na te denken maar lekker mag laten gebeuren. Heerlijk.
Ik had bijna nog een nieuwe gitaar gekocht, maar heb me bedacht omdat ik er al zoveel heb. Niet zo één die ik had gezien, maar wel andere mooie. Dus ik deed het maar niet. Dat krijg je wanneer je wat tijd hebt. Dan heb je tijd om wat te kopen. Dus in feite is werken en het draaien van een drukke agenda stukken beter voor je portemonnee.

 

 

Negenennegentig


Op 17 november 2011, in Ergernissen, door Ron

Ze vertegenwoordigen negenennegentig procent van de mensen en noemen zichzelf Occupy. Geïnspireerd door de protesten op het Tahrirplein in Caïro demonstreert men in de buitenlucht vanaf medio september. Eerst in Amerika, later in Europa, waaronder Nederland.
Een aantal weken geleden zag ik er al wat van voorbijkomen op de televisie en deze week weer. Men demonstreert er op het Beursplein en het geheel doet mij wat denken aan de manifestaties uit de zestiger of zeventiger jaren. Maar wat zit er die mensen nu precies dwars ? Waar haal je de tijd vandaan om hele dagen op zo’n plein te bivakkeren ? En waar komt dat percentage van negenennegentig vandaan ?

Ik heb hier en daar eens gezocht en kwam op een site waarop wat meer te lezen viel over deze nieuwe beweging die, naar ze zeggen, al zo lang stil is geweest.
Ze zijn moe van de wereld zoals hij nu is, valt er te lezen. Ze bezetten steden om op die manier een global change in gang te zetten. Collectieve intelligentie, passie en compassie zijn de kernwoorden. De wereld zal eruit komen te zien op de manier zoals zij dat willen. De beweging schijnt veel groter te zijn dan alleen de mensen die in de tentenkampen zitten. Dat moet ook wel, want ik reken even snel dat we pas met zeven miljard mensen op de wereld zijn, dus negenennegentig procent is een dikke zes miljard. Dat gaat natuurlijk nooit allemaal kunnen  kamperen op pleinen.

Van de Amsterdamse afdeling lees ik dat ze dringend spullen nodig hebben om zich voor te bereiden op de komende winter. Dat gaat van dekens tot oliekachels, rode diesel of houtskool. Verder natuurlijk zaken zoals voedsel, kleding, schoonmaakspullen en bakfietsen, waaruit ik opmaak dat de mensen slecht van huis zijn gekomen of niet van plan waren om er zo lang te zitten.
Men heeft last van agressieve bezoekers in het tentenkamp en verslapte media-aandacht. Verder zoekt men het debat om de global change in gang te zetten. Er zijn dus toch nog mensen die geloven in het feit dat oeverloos discussiëren ergens toe kan leiden.
In dit geval een betere wereld, betere verdeling van de rijkdom en inperking van de macht van de banken en multinationals. Ik kan me daarin als socialist en pacifist redelijk vinden, maar een plan om dit te bereiken ligt er niet. Dat heeft men niet, dat moet vanzelf gaan ontstaan.

Je moet het welhaast tussen de regels gelezen hebben, mijn cynisme. Ik geloof daar niet in. Oké, ze hebben een punt, er moet ergens een keerpunt komen, maar dan wel graag begeleid door mensen die verstand van zaken hebben. Ik proef bij deze groep demonstranten een beetje kift. ‘I will never get a job in this economy’, prijkt er op de borden. En zolang je daar in zo’n tentenkamp zit, gaat dat niet gebeuren ook.
Als je een beetje je best doet, is er werk zat. Dan moet je wel willen aanpakken natuurlijk, maar werk is er. Dat dit misschien niet de job is waarvoor je opgeleid bent is heel goed mogelijk. Sluit je aan bij de anderen die wel werk aanpakken met zicht op wat beters of geschikters.

En wie nu denk dat Meuldijk vindt dat die hele Occupy-beweging een groep werkeloze armoedzaaiers betreft, die zit er niet ver naast. Ik stoor me mateloos aan mensen die gezond genoeg zijn om te werken, maar in plaats daarvan uitkeringtrekkend op zo’n plein een onzinnige actie zitten te voeren. En nee, ik ben geen rechtse rakker geworden en ik ben het ook niet eens met de verdeling van rijkdom op aarde. Dat heb je in voorgaande stukjes inmiddels kunnen lezen. Maar niets rechtvaardigt dat je je dan maar aan de maatschappij onttrekt, er commentaar op hebt en toch maar je hand op blijft houden, terwijl er voor de mensen die het echt nodig hebben steeds minder middelen overblijven. Dat stoort me. Het is een bepaalde arrogantie waarvoor ik geen goed woord overheb.

Als je wat veranderen wilt zul je terdege moeten nadenken over de manier waarop. Zomaar wat kreten roepen kan iedereen. Gestalte geven aan een global change is heel wat anders dan je werkeloze dagen slijten op een plein met ongefundeerd boegeroep.

 

Catalogus


Op 15 november 2011, in Dagelijkse beslommeringen, Ooit, door Ron

Het valt me op dat je thuis steeds meer reclame in je brievenbus krijgt. Oké, dat hoeft niet natuurlijk wanneer je zo’n sticker op je deur plakt, maar dan krijg je ook niets meer.
Bij mij komt het er meestal op neer dat ik bij binnenkomst het foldermateriaal oppak, het valt bij mij op de mat, en meteen meeneem naar de doos met oud papier. Ik kijk er werkelijk nooit in. Vroeger las ik nog wel eens een huis-aan-huis -nieuwsblaadje, maar dat gaat tegenwoordig ook direct op de stapel, tenzij ik weet dat er iets of iemand in staat die ik ken.

Alles bij elkaar zijn dat kilo’s foldermateriaal en soms vind ik het net zo erg als spam in je mailbox. Als je dan af en toe ook eens iets bestelt bij Wehkamp of Neckermann, dan krijg je daar ook weer boekwerken van. Die gaan bij mij ook linea recta op de stapel van het oud papier, want als ik iets nodig heb kijk ik wel op internet. Ik bestel veel via internet. Voor druk bezette personen is dat een uitkomst.

Afgelopen zaterdag viel er echter een boekwerkje in de bus waarvoor ik wel de tijd nam. Ik weet niet van welk bedrijf het was, maar het boek stond vol met dingen waarvan je je afvroeg: ‘Hoe verzinnen ze het’.
Je kon het zo gek niet bedenken of het stond er wel in. Vreselijke kitsch zoals schilderijen met een klok erin, afzichtelijke kerstversieringen of schaalmodellen van auto’s. Maar ook andere, een beetje lachwekkende, zaken zoals pantoffels met ingebouwde verwarming, een apparaat dat het geluid maakt van een blaffende hond als er iemand in de buurt komt, horloges met ingebouwd fototoestel of een elektrisch verwamde ruitenkrabber voor je auto.

Ik zal er niets bestellen, maar ik zit zomaar glimlachend door dat boek te bladeren en verwonder me over de creativiteit die mensen hebben om oplossingen te bedenken voor problemen die voorheen geen probleem waren. Want wie verzint er nu een elektronisch tuinhek voor ongewenste dieren in je tuin. Het apparaat detecteert de poes of de hond en zendt daarna een ultrasoon geluid uit dat je zelf niet horen kunt, maar poezen en honden zou afschrikken. Wie koopt er nu zoiets ? Er zal toch wel een markt voor zijn, denk ik. Het is alleen wat moeilijk te controleren of je apparaat naar behoren werkt. Jawel, ik kan me flink amuseren met zo’n catalogus.

Vroeger, als kleine jongen, was ik ook al geïnteresseerd in bedrijven die zulk soort zaken in hun catalogus hadden staan. Ik meen dat dat vroeger Ter Meulen Post heette, zegt je dat wat ? En dat boekje bladerde ik dan driftig door totdat ik bij de bril was waarmee je door muren, hout en zelfs kleding kon kijken. Een zogenaamde X-ray-bril. Die kostte een gulden of zeven. Nu weet je inmiddels dat het nooit veel soeps kan zijn geweest en als het had gewerkt, vreselijk ongezond zou zijn. Toch konden wij, mijn vriendjes en ik, mateloos fantaseren over wat we met zo’n bril al niet bekijken konden. Kan je nagaan, amper tien jaar oud en dan zulke brillen in een boekje zien. Echte fotootjes stonden er in dat boek niet, het waren een soort getekende zwart-wit plaatjes, maar dat mocht onze pret niet drukken natuurlijk.

Het voorbeeld dat ze gaven dat je kon doen met zo’n bril was het controleren van je grafietstift in je potlood op breukjes en het zoeken van kapotte onderdelen in machines zonder ze open te maken.

Ik kan je vertellen dat wij heel andere plannen hadden wanneer we zo’n bril hadden kunnen bemachtigen ..

 

Blik op week 46


Op 13 november 2011, in Blik op de week, door Ron

Gelukkig is de site weer bereikbaar, de webhost lag eruit voor wat betreft de databases. Aangezien dit helemaal via databases loopt en het forum ook, waren beide tijdelijk niet te openen. Laten we maar eens kijken wat week zesenveertig in petto heeft.
 
Zo druk als vorige week wordt de komende week niet, maar evengoed toch goed gevuld.
Maandag staat in het teken van het afscheid van Juf Ella. Zij is inmiddels al met pensioen, maar op maandagmiddag trakteren de leerlingen haar op een eenvoudig programma met voordrachtjes. Ik denk dat het erg gezellig gaat worden, ik heb gisteren de geluidsinstallatie al klaargezet.
Om drie uur moet ik in het gemeentehuis zijn voor een bespreking met het zogenaamde maatschappelijk middenveld. We zitten midden in een kerntakendiscussie en we zijn als raad van plan wat zaken te schrappen als taak van de gemeente, want we doen meer dan we eigenlijk zouden moeten. In de bespreking van maandagmiddag valt te bezien hoe het maatschappelijk middenveld eventuele bestaande taken voor haar rekening kan nemen. Of niet natuurlijk, maar dat zien we wel.
‘s Avonds nemen we als personeel afscheid van Ella, die toch zo’n dertien jaar bij ons op school heeft gewerkt. Dit combineren we dan gelijk met het feit dat we de afgelopen tijd drie jubilarissen hadden. Michiel, Ann en Mariel waren vijfentwintig jaar in het onderwijs werkzaam. Maandagavond gaan we koken voor elkaar. We hebben de gangen verdeeld en per twee zullen we een gang bereiden. Annemarie en ik nemen, net zoals de vorige keer, het voorgerecht voor onze rekening. Het spreekt voor zich dat we niet weer witlofsoep gaan maken. Ondanks de verzoeken van de collega’s.
 
Dinsdagmorgen zit ik in Wilhelminadorp omdat ik in een werkgroepje professionalisering zit. We gaan kijken hoe we het nascholingsaanbod van ons samenwerkingsverband verder in kunnen vullen. Daartoe zullen we eerst de afgelopen periode moeten evalueren. We gaan zien hoe dat lopen gaat.
Na schooltijd zit ik in Kapelle in het Fruitteeltmuseum voor een vergadering van de raad van advies van Historisch Museum de Bevelanden, waartoe dit museum ook behoort. Er is een visie opgesteld voor de toekomst en die zal die middag centraal staan. Ik moet het nog bestuderen, dus kan daar weinig van zeggen.
‘s Avonds heb ik een ouderraadsvergadering. Daar ben ik al een tijdje niet bij geweest, maar dinsdagavond heb ik daar tijd voor. Wedden dat het over de Sinterklaasviering gaat ?
 
Woensdagmiddag hebben we weer een uitgebreide voortgangsbespreking. Alle kinderen van de groepen drie tot en met acht passeren dan en waar nodig zullen we daar kort of wat langer bij stilstaan. Dit allemaal in aanloop naar het eerste rapport.
 
Donderdag staat er een lesbeoordeling van Lisanne in de agenda en vrijdag staat er een ADV. Het ligt er maar helemaal aan hoeveel ik tussendoor kan doen aan schooltaken of ik die dag opneem of niet. Zaterdag ga ik samen met Ellen, mijn fractiegenoot, meehelpen het ontbijt te verzorgen aan vrijwilligers en mantelzorgers. We helpen elk jaar al mee aan het boerenontbijt voor nieuwe inwoners, nu gaan we dat ook doen voor de vrijwilligers. Jawel, ik had er als vrijwilliger ook tussen kunnen gaan zitten natuurlijk, maar een handje toesteken vind ik net zo leuk, misschien nog wel leuker.
 
Mijn weekend was rustig. Vandaag heb ik wat gewassen en gedroogd, wat muziek geluisterd en zelfs een paar DVD’s bekeken. Allemaal lekker relaxt genieten van uurtjes waarop ik eens niets moet, maar dingen mag. Tijd om in mijn bovenkamertje de zaken eens te ordenen, op een rijtje te zetten, want ik merk dat ik mezelf daar weinig tijd toe gun. Ik had net een ‘oude’ vriendin aan de telefoon en die zei dat ik niet zo makkelijk iets deel met anderen waar het gaat om emoties. Dat is ook zo, ik vind dat wat van mij en daar ga ik iemand anders niet mee lastig vallen. Hoe goed de uitgereikte hand ook bedoeld is.  Uiteindelijk ben ik toch zelf degene die ermee dealen moet en dat gaat het beste in mijn eigen kleine omgeving, alleen, met wat muziek. Zo vallen de stukjes het best op de plaats.
 
 

Hobbezakken en IPads


Op 12 november 2011, in School, door Ron

Ik heb de week weer overleefd. Ik ben net terug van school, want er moesten nog wat kleinigheden gebeuren, maar we hebben het gehaald. Ik zou er pagina’s vol over kunnen schrijven, maar daar gaan we natuurlijk niet aan beginnen. Daarbij komt dat ik van de week helemaal geen tijd had om wat te schrijven, omdat ik druk doende was om me van het één in het ander te storten. In al die drukte slippen er wel eens wat dingen tussendoor, die heb ik zojuist afgemaakt.
Het viel me op dat het erg warm was op school. Dat bevreemde me voor een zaterdag. Ik zal in de loop van volgende week de verwarmingsman eens bellen om de nieuwe ketels in te regelen, zodat ze in ieder geval in het weekend niet voluit staan te draaien.

Ik neem jullie mee naar de afgelopen woensdag. Afgelopen woensdag waren het dé onderwijsdagen, jawel met een accent op de e van de. Een grootse ICT-happening in Utrecht waarvoor ik weer erg bijtijds uit de veren moest om de trein van even over zevenen te halen. Met een overstap in Rotterdam was ik om kwart over negen in Utrecht.
Het was in de Jaarbeurs zo stond het op de papieren en omdat ik al meer in de Jaarbeurs was geweest, jij misschien ook wel, stak ik na Hoog Catharijne de weg over richting het complex van de hallen. Er was maar één zaal met ICT, dus dacht ik dat ik daar wezen moest. Ik had mijn jas al afgegeven bij de garderobe toen ik bemerkte dat het wel erg weinig onderwijsachtig was. Ik zat verkeerd en besloot mijn toegangsbewijs nog maar eens te checken. Behalve een levensgrote streepjescode stond er ook nog wat tekst waarin te lezen was dat het in het Beatrixgebouw was. Dat zit tegen Hoog Catharijne aan en daar was ik zojuist voorbij gelopen.
Dus ik mijn jas meer opgehaald (ik kon mijn geld zelfs terugkrijgen, maar had de dames gezegd er maar een kopje koffie van te gaan halen), terug de weg over en naar het Beatrixgebouw. Enerzijds wel jammer van al dat geloop, anderzijds kon ik nog eens lekker een peukje opsteken. Het was nog geen tien uur, dus ik had tijd zat.

De entree van die dag was vierhonderdvijftig euro, maar ik mocht er gratis naartoe, vraag me niet waarom. Ik kreeg een badge, zodat iedereen wist wie ik was (ben daar nooit zo happig op, zo’n ding aan je borstzakje) en ook de garderobe was gratis. Ik kende er helemaal niemand, maar ik amuseerde me prima met een bakje koffie en het zicht op al die mensen, want druk was het er zeker wel. Van primair onderwijs tot aan universitair, allemaal onderwijsmensen die iets met ICT van doen hebben. En bijna allemaal wel gewapend met een IPad of een laptopje. Ik had mijn tablet ook mee, omdat ik raadsstukken wilde lezen in de trein, maar ik had niet geweten waarom ik daar op dat moment het ding moest gebruiken. Ik had een papieren plattegrond van het gebouw, het lijstje met workshops had ik al uitgeprint, in mijn agenda wilde ik niet kijken (dat had ook geen zin), ik twitter niet en als ik het zou doen dan zou ik dat niet de hele tijd door doen, maar, zo bleek achteraf, kon je een app van deze dagen downloaden en dan had je alles op je IPad.

Misschien ben ik ouderwets en hoewel ik ook best een freak ben waar het gaat om gadgets, hebbedingetjes en internet vind ik zo’n treffen in Utrecht ook vooral iets tussen mensen. Iets sociaals zou het moeten hebben, maar schijnbaar loop ik daarmee achter. Bij de openening van de dag in de grote zaal van het Beatrixgebouw stond er een man zijn best te doen voor een volle zaal waarvan zeker driekwart zat te computeren. Wat ze allemaal deden, dat weet ik niet, maar ik zat midden in de zaal en werd gestoord van al die felle schermpjes en de geluidjes. Blijf dan thuis, zou ik denken. Ofwel je komt luisteren naar die man en geeft hem het idee dat je geïnteresseerd bent in hetgeen hij vertellen gaat of je gaat lekker ergens anders zitten met je IPadje. Misschien had het wel zo moeten zijn, maar ik was totaal niet onder de indruk van al dat gedoe. Ik vond het eerder a-sociaal.
Jawel, schijnbaar moest het een IPad zijn, want iets anders zag ik niet. En ik moet al helemaal niets van Apple hebben, ik houd niet van eigenzinnigheid op een markt die compatible en grotendeels gratis zou moeten zijn. Een antipathie die bij mij al is ontstaan toen het nog Macintosh was.

Ik had voor die dag drie workshops uitgezocht die mij wel iets leken en daarvan bleek er één zinvol te zijn geweest. De andere twee waren gewoon boring en ik heb daar niets opgestoken. Of ik weet al veel, of de gemiddelde onderwijsman weet nog niet zoveel. Vooral het cloudcomputen is hot schijnbaar, maar dat wisten we een jaar geleden ook al. Het is dat ik een afspraak had om drie uur, anders was ik vroeger opgestapt, want ik vond het erg zonde van mijn tijd.

In de lunchpauze hadden we een treffen met de primaire sector. De organisatie had er een kleine zaal voor gereserveerd. Er werd gretig in de broodjes gegraaid, alsof men een week niet te eten had gekregen en er was een man die wat vertelde over de plannen voor het primair onderwijs. Ik ben wat achteraf gaan staan. Zo had ik wat beter zicht op de presentatie van de meneer en kon ik alles op het gemakje gadeslaan.
Zijn er nu werkelijk geen onderwijsmensen die ‘s morgens kijken wat ze aantrekken ? Ik wil niet generaliseren hoor, maar het hobbezakkengehalte is toch wel erg groot. Broeken van waar ik me afvraag waar je die kopen kunt. Textiel met een elastiek, meer is het eigenlijk niet. Oké, wel een IPad, maar er verzorgd uitzien is blijkbaar een ander verhaal. En ik kan me voorstellen dat je niet je beste kleren aantrekt wanneer je met kleuters moet gaan schilderen, maar om nu naar je werk te gaan alsof je zo uit je moestuintje komt, vind ik ook nogal wat. Je hebt een voorbeeldrol wanneer je met kinderen werkt en je hebt een rol in de zin van PR naar ouders toe en het merendeel van de ouders gaat zo ook niet naar het werk.

Om een uurtje of drie sprak ik een drietal mensen voor wat nadere afspraken. Dat had ook telefonisch gekund of per e-mail, maar goed, nu heb je er ook gezichten bij. Ik kon de trein van even over vieren terug nemen en was kwart over zeven thuis en dat was vroeg genoeg voor de vergadering van acht uur die avond.

Een treinreis blijft een relaxt gebeuren, vind ik. Het heeft veel raakvlakken met het zitten op een terrasje. Zonder drankje dan, maar wel met mensen die in- en uitstappen en als je daarin geen zin hebt, kijk je gewoon naar buiten naar het landschap dat voorbij zoeft. Heerlijk ontspannen.

 

Blik op week 45


Op 6 november 2011, in Blik op de week, door Ron

Terwijl er schaatsers rondjes draaien op televisie en een nieuwe CD van My Morning Jacket uit de speakers komt, schrijf ik nu alvast een blik op de volgende week.
Ja, om de één of andere reden kijk ik naar schaatsen op de televisie. Niet dat ik daar zo van houd, maar hij staat al sinds vanochtend op één en ik luister verder wat muziek. Het is meer een bewegende factor in mijn huiskamer en ik weet dat, als ik een tijdje blijf kijken, ik het op een gegeven moment nog leuk ga vinden ook. Dat heb ik met de meeste sporten op televisie. Ik ga er niet voor zitten, juist niet eigenlijk, maar als ik er midden in val, gaat het soms boeien. Of dat nu schaatsen is of voetbal of tennis, het gaat meestal zo.

Voor wat de komende week betreft weet ik één ding zeker, ik ga me niet vervelen. Komende week is overwegend blauw in mijn agenda, de kleur voor ‘bezet’, en leunt al zachtjes als een dikke dijk tegen mijn weekend. Ik probeer er nog zo weinig mogelijk aan te denken, maar voor sommige zaken moet je je nu eenmaal al van tevoren voorbereiden.

Maandagmorgen heb ik iemand van het bestuurskantoor op bezoek. Het is de nieuwe medewerkster financiën en die komt eens kennismaken met ons en met de school. Een goede zaak, dan weet ze in ieder geval wat meer van de situatie wanneer ze onze belangen behartigt.
Juist wanneer deze mevrouw opstapt komt er een PABO-leerkracht op bezoek. Hij komt met mij van gedachten wisselen over de afstudeeropdracht van Lisanne, onze LIO-stagiaire. We proberen de verwachtingen op elkaar af te stemmen. Wat de PABO verwacht van haar student en wat wij verwachten van de stagiaire.
‘s Middags komt de nieuwe unit-manager van het kinderdagverblijf nader kennismaken. Ik zal haar proberen bij te kletsen en de draad proberen op te pikken vanaf het moment dat de vorige manager vertrok. Dit jaar wil ik kijken of we daadwerkelijk meer kunnen samenwerken waar het gaat om totale dagopvang.
Na schooltijd heb ik, samen met een leerkracht, een gesprek met een ouder. ‘s Avonds heb ik een presentatie van een plan in het gemeentehuis.
Een vol dagje dus, waarop ik hoop dat ik tussen de bedrijven door nog tijd heb om lopende zaken af te handelen.

Dinsdagochtend heb ik een directie-overleg in Wilhelminadorp. Ik heb wel al een agenda voorbij zien komen, maar heb hem nog niet bestudeerd, dus dat moet ik nog even afwachten. ‘s Middags zit ik daar na schooltijd weer vanwege een sollicitatiegesprek. Michiel gaat solliciteren op zijn eigen functie teneinde aanspraak te kunnen maken op een andere salarisschaal, een zogenaamde LB-functie. Google daar maar even op als je nieuwsgierig bent, het is een te lang verhaal om hier neer te zetten. In ieder geval moet hij heus solliciteren.
‘s Avonds heb ik een onderwijsebat in Nieuwdorp dat georganiseerd wordt door de partij. Aan de ene kant ben ik wel benieuwd welk standpunt er wordt ingenomen, maar aan de andere kant moet ik me beseffen dat ik de volgende morgen vroeg uit bed moet voor een treinreis. Ik laat het van de dag zelf afhangen of ik er naartoe ga of niet, soms moet je keuzes maken.

Woensdag zit ik overdag de hele dag in Utrecht vanwege een ICT-bijeenkomst van Kennisnet. Dat is in de jaarbeurs en ik ga er wat workshops volgen. Om drie uur heb ik er wat afspraakjes met diverse contactpersonen die ik nog niet ken. Ik hoop bijtijds de trein terug te kunnen nemen, want ‘s avonds heb ik een vergadering over het Sinterklaasfeest hier in het dorp. Ik zal alvast melden dat ik  mogelijk wat later ben en dat ze alvast maar beginnen zonder mij.

Donderdag en vrijdag geef ik les. Na urenberekening blijkt dat Nancy teveel uren werkt en dat moet gecompenseerd worden. Dat was vorig jaar eigenlijk al zo, toen werkte Hilde wat meer. Die heeft echter ook een drukke taak dit schooljaar, zodat ik zelf het compensatieverlof ga invullen. Ik vind dat niet erg, dat weten jullie, maar ik had dat liever gedaan in een rustiger week. Dat zijn van die dingen die je niet van tevoren weet. Hoe dan ook, het lijkt me weer eens leuk om voor de klas te staan en ik heb begrepen dat de leerlingen het ook een goed idee vinden.

Donderdagavond is er wel een raadsvergadering, maar we hebben geen tijd om een fractie-overleg te voeren. Als ik dinsdag naar Nieuwdorp ga, kunnen we dat wellicht onderweg doen of anders maar op een ander moment. Die agenda is nu ook niet zo heel erg moeilijk, maar er staan wel wat belangrijke zaken bij, zoals bijvoorbeeld het jeugdbeleid.

Of er veel tijd voor het schrijven van stukjes overblijft, daarvan heb ik geen idee. Ik verwacht het niet eigenlijk. Vorige week was het ook maar magertjes, terwijl we bijvoorbeeld toch een heel serieuze brandoefening hebben gehad met veel rook en alle toeters en bellen van onze nieuwe alarmering. Ik had nog ergens een toneelrookmachine staan en die zet werkelijk in een kwartier tijd een flinke ruimte vol rook. De kinderen vonden het prachtig. Als BHV-er moet ik zeggen dat het hier en daar niet vlekkeloos verliep, maar dat we over het geheel genomen tevreden kunnen zijn. Onze overburen vonden het ook leuk.

Mijn weekend was rustig. Ik heb veel muziek geluisterd en mijn gemak gehouden. Donderdagavond hadden we een begrotingsraad en vrijdagavond hadden we een etentje met de raad, het college en het MT. Dit keer was het hier op het dorp en ik moet zeggen dat het uitstekend verzorgd was. Laat dit dan een klein dorpje zijn, dat Wissenkerke, maar we hebben er toch een restaurant dat kwalitatief kan wedijveren met ‘de grote stad’. We kregen het werkelijk niet aangegeten, zoveel. En echt lekker hoor. Ik ben niet zo’n grote eter, maar ik heb mijn best kunnen doen.
Overdag was ik nog even naar de kapper geweest en dat zorgde die avond ook voor het nodige commentaar. Ik heb me aan diverse mensen opnieuw voor moeten stellen. Niet dat het zoveel anders is, maar we besloten om al dat haar vanachter in de nek er maar eens af te halen. Dat wordt al snel te lang en oogt dan wat slordig. Aangezien ik toch geen staart (meer) in mijn haar wil, kon het er net zo goed af. Jawel, het staat leuk, het ziet er allemaal wat frisser uit.

Nou, wish me luck met deze drukke week, dan doe ik dat ook met jouw week.

 

Time flies


Op 3 november 2011, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Dinsdagavond was ik even bij mijn vader. Eigenlijk wilde ik maandagavond gaan, maar toen kwam het er niet van. Dus besloot ik dinsdag te gaan en zonder op de klok te kijken vertrok ik met als gevolg dat ik er even na half zeven aan de deur stond.

Dat weet hij, ik sta daar op de meest uiteenlopende tijdstippen aan de deur, als ik kom, want ik besluit dan opeens dat ik wel eens naar Zeeuws-Vlaanderen kon afreizen. Hij weet dat ik ook niet zo van plannen ben en eerlijk gezegd is hij steeds verrast om mij te zien op die tijden dat je niemand verwachten zou. En dat is juist leuk.

En dan drinken we een bakkie en roken we een peukje en hebben we het over allerlei uiteenlopende zaken. Hoewel hij tachtig moet worden over een paar maanden, is hij nog goed bij en valt er een leuk gesprek met hem te voeren. Hij vertelde me zelfs dat hij vindt dat waar hij nu woont wel eens niet zijn eindbestemming kon zijn en dat hij af en toe de neiging had om te willen verhuizen. ‘Naar wie heb ik te kijken ?’ Nu zie ik dat nog niet direct gebeuren, maar die uitspraak herken ik wel. Ik denk dat ook wel eens.

Een tijd hebben we zitten bomen over het leven en de dood. Dit naar aanleiding van het overlijden van een oude vriendin. Van dit nieuws was hij zichtbaar onder de indruk. Hoewel het ooit anders was, is hij nu toch blij dat hij zo oud mag worden zonder al teveel mankementen en beseft hij zich terdege dat het zomaar gedaan kan zijn. Hij troost zich met de gedachte dat hij zich dan weer verenigen mag met mijn moeder. Dat lijkt voor hem een flinke steun in de rug.
‘Hoe zou jij erbij zitten als je tachtig wordt’, vroeg hij mij. ‘Ik word geen tachtig pa, daar leef ik te ongezond voor’. En dat is ook zo en dat laat ik ook zo. Gezien het feit dat velen die mij dierbaar waren mij ontvallen zijn, leef ik met de dag en geniet ik waar dat kan en besef ook ik me terdege dat het zomaar gedaan kan zijn.

Twee uurtjes later stap ik op, hij loopt een eindje door de donkere miezerregen met me mee naar de parkeerplaats. Wanneer ik uit het zicht ben gaat hij naar binnen.

Op weg naar huis heb ik in de auto genoeg stof tot nadenken na al dat geboom bij een bakje koffie. De tijd gaat hard en voordat je het weet is je leven klaar. Oké, ik ga geen tachtig worden, maar stel dat dat eens zeventig zou zijn. Dat is eigenlijk al best snel. Wat is zestien jaar nu op een mensenleven. Dat is zestien keer Kerstmis. Wat is nu zestien keer Kerstmis, dat is niks. Toch zeker niet als die jaren zo snel omvliegen als de laatste tijd het geval is.

‘Time flies when you’re having fun’, zeggen ze weleens, maar de tijd vliegt ook wanneer je het retedruk hebt. Dat is zeker. Als je jong bent en je hebt nog een heel leven voor je dan lijkt dat een enorme tijd voor de boeg. Kijk je om, dan besef je dat het allemaal vreselijk snel gaat en dat je Kerstdagen geteld zijn. Misschien doe ik daarom wel niets aan al die feestdagen, omdat ze me eraan herinneren dat de tijd zo snel gaat. Wie zal het zeggen.

Volgens mijn vader is er geen factor tijd na de dood. In dat geval zou er al een last van mijn schouders vallen als het mijn tijd is. Zelf ben ik daar niet zeker van en ben ik opgehouden te speculeren over wat er na de dood zou zijn. Zelf zeg ik altijd dat ik dan ga naar hoedanigheid van voor mijn geboorte en daar heb ik ook niets aan overgehouden. Zo erg zal het dus niet zijn.

En nee, ik ben niet depri, maar vraag me alleen af en toe dingen af. Zoals op die terugweg die avond, waarop ik overigens wel blij was dat de brug bij Terneuzen eens een keer niet openstond.

Daar heb ik al heel wat tijd van mijn leven staan te verdoen.

 

Whatever Lola wants


Op 1 november 2011, in Muziek, door Ron

‘Whatever Lola want, Lola gets’, is een uitspraak die in Engeland nog steeds opgemerkt wordt bij vrouwelijke personen die precies weten wat ze willen, recht op hun doel afgaan en zeker van zichzelf zijn. Een uitspraak die dan ook veel bezongen is waneer we de muziekgeschiedenis erop naslaan en dan blijkt de versie van Sarah Vaughan de meest bekende.
In het onderstaande filmpje is het nummer van Sarah Vaughan gemixt met tango-muziek, hetgeen op zich wel een mooie combinatie is. Ik houd wel van de tango, niet alleen de muziek, maar ik zou hem ook best willen kunnen dansen. Dansen is niets voor mij, maar als ik dan toch dansen zou, doe dan maar de tango.

Insiders zeggen dat de tango niet zomaar één-twee-drie te leren is. Het is een moeilijke dans waarbij passie een grote rol speelt. De tango is de dans bij uitstek om emoties te tonen en daardoor niet te vergelijken valt met een foxtrotje. Op de één of andere manier fascineert die tango mij. Mensen die mij al langer kennen, weten dat inmiddels.

 

Whatever Lola wants, Lola gets
And little man, little Lola wants you
Make up your mind to have
No regrets
Recline yourself, resign yourself, you’re through

I always get what I aim for
And your heart and soul is what I came for
Whatever Lola wants, Lola gets
Take off your coat, don’t you know you can’t win
You’re no exception to the rule
I’m irresistable you fool
Give in

Whatever Lola wants, Lola gets

I always get what I aim for
And your heart and soul is what I came for
Whatever Lola wants, Lola gets
Take off your coat, don’t you know you can’t win
You’re no exception to the rule
I’m irresistable you fool
Give in
Give in
Give in.

 

Het nummer, en daarmee de uitspraak, komt niet zomaar uit de lucht vallen en vindt zijn oorsprong in het midden van de negentiende eeuw. De naam Lola verwijst naar een dame die zichzelf de naam Lola Montez had aangemeten waarmee ze optrad als Spaanse danseres in gelegenheden, zoals dat zo mooi gezegd wordt, van dubieus allooi.

Eigenlijk heette deze dame Eliza Gilbert, geboren in Ierland, en na wat omzwervingen trouwt deze jongedame al vroeg en na zeven jaren huwelijk stond ze er alleen voor en moest zelf de kost verdienen. Hoewel haar danstalent niet van een hoog niveau was, bleek er vanuit haar tarantella toch sprake te zijn van een zekere erotische uitstraling en dat bleef niet onopgemerkt.
Al snel kwam Lola in de belangstelling bij vermogende bewonderaars en de pers schreef meermaals over haar in verband met allerlei schandalen.
Op toernee door Frankrijk trok ze op met onder andere Frans Liszt en Alexandre Dumas. In München trok ze de aandacht van de koning van Beieren, die haar een adelijke titel bezorgde. Doordat zij vrij veel invloed had op deze koning kwam het volk in opstand en dat had tot gevolg dat de koning afstand deed van de troon. Montez vluchtte naar Engeland waar ze haar memoires schreef.

Daarna vertrok ze naar Amerika waar ze naam kreeg met haar ‘spider-dance’ waarin ze op zoek gaat naar mogelijke spinnen in haar kledingstukken. Ook runde ze haar eigen saloon.
Na een kleine escapade in Australië keer ze uiteindelijk weer terug naar Amerika om er een boek uit te geven over de geheimen van de lichamelijke verzorging. Verder sprak ze zich in diverse lezingen uit tegen de slavernij en de achterstelling van de vrouw en raakte geïnteresseerd in het geloof.

Na een herseninfarct werd ze bedlegerig en stierf uiteindelijk aan een longontsteking. Volgens veel mensen in armoe, maar daarover zijn de meningen verdeeld. Ze werd net geen veertig jaren oud.

Deze informatie heb ik natuurlijk niet van mezelf, maar vond ik op Wikipedia. En na het verhaal gelezen te hebben dacht ik dat deze dame uiteindelijk toch wel een jaar of zestig, zeventig moet zijn geworden gezien hetgeen ze allemaal gedaan heeft. Maar ze werd nog geen veertig. Dat moet een heftig en turbulent leventje zijn geweest dat deze dame, die zich zo graag liet portretteren met een sigaret, jachthonden en een zweepje, heeft geleden.

Waartoe zo’n tango al niet leiden kan hè ?