Blik op week 5


Op 29 januari 2012, in Blik op de week, door Ron

En ik heb weer een mooi plaatje gevonden van een nummer. Ik zag dat de cirkel bijna rond is om over een week of zes aan te sluiten bij nummer elf, het getal waarmee ik vorig jaar begonnen ben. Het internet staat vol met nummers, dus een nieuw rondje van tweeënvijftig nummers moet welhaast lukken zonder in herhalingen te vallen Mocht je een uitzonderlijk mooi nummer ergens tegenkomen, dan houd ik me aanbevolen zonder de garantie dat ik hem gebruiken ga. Wie mij kent, weet wat ik bruikbaar vind.

Ik heb geen idee wat week vijf brengen gaat. Het enige dat ik weet is dat met de tweedaagse van vorige week er wat administratie in te halen valt en ik weet dat het geen politieke week is, hetgeen me een paar vrije avonden zou kunnen bezorgen. We gaan het zien.

En het blijkt inderdaad een rustige week te gaan worden. Maandagmorgen zit ik in het bestuurskantoor. Ik weet dat het iets met kleine scholen is, maar naar de aanleiding moet ik gissen. Wellicht gaat het om een gezamenlijke visie op de toekomst. Ik ben daar vrij resoluut in. Het in stand houden van kleine schooltjes mag onder geen beding ten koste gaan van de formatie van andere scholen binnen het samenwerkingsverband. Iedereen heeft de formatie hard nodig om niet te verzanden in volle klassen met leerkrachten die gebukt gaan onder een te hoge werkdruk.
De aanwezigheid van de kleine school is meer en meer een maatschappelijke behoefte in het kader van de leefbaarheid in de kleine kern, een discussie die op gemeentelijk niveau gevoerd moet worden. Waar wij ons op stichtingsniveau misschien wel wat meer zorgen om moeten maken zijn de betrekkelijk kleine scholen in grote wijken.
Tussen de middag breng ik de auto even naar de garage voor een kleine beurt en wat andere storinkjes. Niet onoverkomelijk, maar wel wat vervelend. Zo verliest er één band steeds druk, zodat ik die elke twee weken wel een keer bij moet pompen en mijn raampjes doen ook gek. Die gaan wel open, maar willen niet dicht. Jawel, die gaan goed omhoog, maar daarna weer automatisch half open. Ik denk dat dit een softwareprobleem is en ik vraag me af hoe de dorpsgarage dat gaat fixen zonder Saab-apparaten.
‘s Avonds zit ik bij een vergadering van de ouderraad. Die was eigenlijk vorige week gepland, maar ging plots niet meer door. Collega’s die voor het bijwonen van die vergadering thuis allerlei zaken hadden geregeld, vonden dat niet fijn.

Op dinsdag staat er helemaal niets. Een mooie dag dus om de nieuwsbrief te maken, de facturen te doen en me te buigen over een aangepaste klachtenregeling voor in de schoolgids. De inspectie vond onze regeling niet voldoende. Ik dacht dit te kunnen aanpassen met het herschrijven van de schoolgids voor het volgend schooljaar, maar de mevrouw belde me vorige week met de vraag waar die klachtenregeling bleef. Uiteindelijk heb ik haar beloofd dat de aangepaste regeling aan het einde van week vijf klaar zou zijn. Zo’n inspectrice moet je altijd maar een beetje te vriend houden, vind je niet ? Je weet maar nooit waarvoor dat ooit nog eens goed is.

Woensdagmiddag zit ik in het bestuurskantoor van een andere stichting voor een overleg van het Zeeuwse ICT-netwerk. Ik geloof dat bijna de helft zich heeft afgemeld vanwege andere verplichtingen, dus ik ben benieuwd wat de opkomst wordt. En het is maar de vraag wat er met het netwerk gaat gebeuren nu duidelijk is geworden dat Kennisnet, de faciliterende instantie, geen geld meer steekt in dit soort netwerken. Ook dat gaan we die middag bespreken.

Op donderdag en vrijdag zou ik lesgeven. Dit vanwege het compensatieverlof van een collega. Die collega heeft inmiddels aangegeven die dagen zelf voor de klas te willen, dus kan ik de dagen anders besteden. Er is geen politiek aan het einde van deze week dus ook die twee dagen zijn bij mij nu blanco pagina’s in de agenda.
Wat een weelde !

Mijn weekend was rustig. Vol huishouden, dat wel, maar dat vind ik niet erg. Soms komt dat gedachtenloze werk je wel eens goed uit. Mijn zoon heeft in zijn enthousiaste verbouwingsbui een achterlicht (en ik denk ook de bumper, maar hij zegt van niet) van de Combo naar zijn grootje gereden, dus heb ik wat adresjes gezocht voor een nieuwe. Ik moet zeggen dat je op internet voor allerlei automerken en types nog heel wat onderdelen te pakken kan krijgen, zowel gebruikt als nieuw. Zou dat straks voor Saab ook gelden, nu het merk niet meer is ?

Ik wens je een fijne werkweek.

 

Passend Onderwijs I


Op 27 januari 2012, in School, door Ron

Nog een leuk onderwijsfilmpje voor we het weekend ingaan:

 

Onder de indruk


Op 27 januari 2012, in Internet, door Ron

Ik ben niet zo snel ergens van onder de indruk. Toch zeker niet wanneer ik daartoe moet meegaan in de energie van de ander.
Gisteren kwam ik via een tweet terecht op een site van een Belgische blogster, waar ik toch enige tijd vertoefde en waarvan mij het stukje van  gisteren erg aansprak. Zo erg zelfs dat ik het hier een stukje ga citeren om het met jullie te delen.

Ik vond het bericht op Kerygma en ik denk dat het geschreven is naar aanleiding van afgekondigde stakingen in België in ondermeer de sectoren politie, openbaar vervoer en de gezondheidszorg. Uit onderzoek is gebleken dat zestig procent van de Belgen voor de inperking van het stakingsrecht is.

Zelf ben ik niet zo’n staker, wellicht omdat ik vind dat het lerende kind niet de dupe mag worden van grote-mensen-onenigheid en het niet verdient dat die onenigheid over hun rug wordt uitgevochten, maar de schrijfster van het stuk weet tussen de regels door de huidige maatschappij voortreffelijk te schetsen. Cynisch, kritisch, maar met gepaste humor afrekenend met de burgelijkheid die de mond vol heeft met meningen.

Hé, u daar met uw smartphone op twitter en facebook. U met uw iPad vol meningen en tijd om die online te verkondigen, tijdens en buiten de werkuren. U bent het die in de gazet van vandaag staat onder het kopje dat de Vlaming de staking niet moet. Gezien?
Ja inderdaad. De burger, die is tegen de staking. U las het – u volgt uw actualiteit, nietwaar – overal, en u heeft uw meningen knikkend bevestigd gezien. Daar in uw aangenaam warme huis (de thermostaat springt aan een uurtje voor het opstaan, dan is de kilte zo fijn gebroken) tijdens uw ochtendkoffie. U, de burger, bent goed bezig.

U bent de burger, zo blijkt. Niet de mama van twee die slechts deeltijds gaat werken omdat één van de kinders vaak ziek is en opvang niet gemakkelijk is. Die heeft geen tijd en geen geld om online meningen te hebben.
U bent de burger. Niet die gast die in ploegen aan den band werkt en elke maand moet scharten om rond te komen. U bent de burger, niet die 15% van de Vlamingen onder de armoedegrens. En ook niet het grote aantal procenten dat daar net boven zit, en dat ploetert om te overleven.

Lees verder op Kerygma. je kunt er eventueel een berichtje achterlaten voor de Vlaamse schrijfster Ilse.

Maar het mooiste van dit stukje is de onweerlegbare conclusie, die denk ik vooral een mondiaal karakter heeft:

De bovenkant van de middenklasse vecht met de onderkant er van.
Ondertussen lachen zij die de crisis niet voelen met ons

Jazeker, er varen mensen wel bij de crisis ..

 

 

Woudschoten


Op 25 januari 2012, in School, door Ron

Even na vijven was ik gisteren weer thuis vanuit Zeist. Woludschoten is een fraai complex dat eerder deed denken aan een sanatorium dan aan een conferentiecentrum. Het zou me niets verbazen wanneer dit ooit een sanatorium of ander bouwwerk met medische achtergrond is geweest. Hoe dan ook, het lag er prachtig bij daar op die Utrechtse heuvelrug, midden in de bossen.

Zondag vertrok ik dus al richting Utrecht. Achteraf bleek dat een goede keuze, want ik sprak iemand die vanuit Alkmaar moest komen rijden en daar normaal anderhalf uur over deed, maar die ochtend er drie uur mee bezig was.
Ik kon op het gemakje wakker worden in Utrecht, lekker ontbijten en rond negenen de auto instappen om naar het nabij gelegen Zeist te vertrekken. Oké, de kamer was verre van luxe, maar daar was de prijs ook naar. Eenvoudig, maar schoon en dat laatste maakt een berg goed. Als extra was er dan wel een balkonnetje, maar het weer was niet van dien aard dat je er voor je plezier een peukje ging roken. Gezien het aantal peuken dat er op het onderliggende dak te vinden was, was er reeds eerder gretig gebruik gemaakt van betreffend balkonnetje.

Het Thais restaurant op de begane grond bleek een uitstekende keuze te zijn voor de avondmaaltijd. Ook niet duur en kwalitatief erg goed. Later vertelden wat insiders me dat dit veruit de beste keuze van Utrecht was. Er zaten niet echt veel mensen te eten aan de tuintafel-achtige setjes, maar er werd afgehaald bij het leven. Brommertjes reden er af en aan met bezorgmaaltijden. En ik heb er voortreffelijk gegeten. Meer dan voldoende en uitstekend van smaak. Niet de meest romantische stek, maar voor mij afdoende.

Op Woudschoten trof ik een aantal gelijkgeïnteresseerden. Bovenschoolse ICT-ers uit het hele land. De meesten kenden elkaar al, ik was eigenlijk de enige vreemde eend in de bijt. Wie mij kent, weet dat ik daar niet mee zit en het gezelschap was dusdanig open in het contact maken, dat dit voor niemand een probleem had op hoeven te leveren. De dagen waren constructief van opzet. De ene helft ging vooral aan de slag met de vraag wat de school voor een rol ging spelen in een digitale leeromgeving van de toekomst, waarin het hele leerproces in de cloud wordt gehangen en de school dus taken minder krijgt. Ze mochten er vanuit gaan dat alles mee zat en er geen leerlingen met specifieke problemen waren. Een interessant onderwerp, dat sowieso.

Onze groep ging aan de gang met de gegevens ICT en IB (interne begeleiding). Hoe kan ICT een nog grotere rol spelen bij de ondersteuning van de extra behoeftes van leerlingen. Dat hoeft op zich niet zo’n groot issue te zijn, maar in de praktijk blijkt dat de combinatie ICT-er en IB-er nu niet echt de ideale combinatie blijkt, want er bestaan nu eenmaal extreme tegenstellingen. Wij maken dat hier niet mee, maar daar sprak ik mensen uit het hele land en dan blijkt dat veel IB-ers last hebben van een soort ICT-allergie. Alsof ze elkaar niet kunnen velen. De ICT-ers die soms doorslaan in moderne technologieën en de IB-ers die vooral willen zorgen en vasthouden aan methodes die altijd al goed waren.
Vaak hoor je ook dat leerkrachten die belast zijn met de ICT-taak gewoon hele dagen voor de klas moeten in het kader van bezuinigingen en amper meer tijd vinden voor die extra taak. Dat is echter een andere discussie.
Wij hebben ons dus beziggehouden met de vraag hoe we ICT-ers en IB-ers dichter tot elkaar kunnen brengen. Vanuit de praktijk, want zo slecht doen we het hier nog niet, heb ik zinvol kunnen bijdragen aan de discussie die leidde tot tips die bruikbaar zijn op de werkvloer.

Het mag gezegd, gedurende die twee dagen kwam je er niets tekort. Het verblijf was er erg goed verzorgd en het eten was lekker. Je had de hele dag door koffie of sap en de lunch en het diner waren uitgebreid. Dat zal me behoorlijk wat gekost hebben. De organiserende instantie, Kennisnet, doet op deze manier toch goede zaken, want met zulke dagen krijgen zij frisse input vanuit het onderwijs voor innovaties. Deelnemers gaan op hun beurt weer naar huis met nieuwe ideeën of hebben in ieder geval hun horizon verbreed waar het gaat om informatietechnologie in het basisonderwijs.

Wie wat wilde doen met zijn of haar hobby was daar gelukkig vrij in. Gezien het feit dat mijn manier van muziek maken nu eenmaal niet zo toegankelijk is voor mensen die aan het einde van een dag discussiëren zo melig als een meloen zijn geworden, heb ik daar verder niet over gerept. Wel had ik tussen mijn hobby’s ‘rode wijn en mooie vrouwen’ vermeld en dat heb ik nog lang aan moeten horen. 

Aan het einde van de rit kon ik niets anders concluderen dan dat het leek alsof ik al jaren deel uitmaakte van deze groep, een stel bevlogen en inspirerende mensen. Ik heb het dan ook erg leuk gevonden en met de uitkomsten van de discussie over ICT en zorg kunnen we in ons eigen Zeeuwse ICT-groepje voorlopig verder.

 

 

Blik op week 4


Op 21 januari 2012, in Blik op de week, door Ron

Zaterdag, ik ben al een eindje op orde met m’n huishouden en er pruttelt een lekker kipje in de pan. Daar ga ik straks een feestje mee maken op mijn bord. Het ruikt heerlijk door het ‘hele’ huis. Jawel, tussen aanhalingstekens, want zo groot is het hier nu ook weer niet.
Het is misschien wel wat vroeg om een blik op de volgende week te werpen, maar ik heb geen idee hoe mijn zondag eruit gaat zien. ik denk dat ik halverwege de middag op de weg zit en ik wil ook nog wat uitslapen. Aangezien ik aan dat uitslapen geen tijd wil verbinden, werp ik nu dus alvast een blik op week vier.

Een vreemd weekje, denk ik, want de eerste twee dagen zit ik in Zeist voor een landelijk ICT-overleg. Geen idee wie daaraan deelneemt, ik las dat het er een stuk of acht waren, ik ken er niemand. Ook heb ik geen idee waarover het gaat. Straks daarover meer.

Woensdagmiddag staat er een gesprek gepland met een instantie die wat meer gaat vertellen over wat ze kunnen betekenen voor onze school. Het zal richting alcohol- en drugspreventie gaan en over cyberpesten. Te denken valt aan gastlessen, lespakketten of andere manieren. We gaan het afwachten. We zijn Hilde en Michiel. Ik zit erbij omdat ik het wel interessant vind.

Donderdagmiddag spreek ik iemand van een Brabantse begeleidingsdienst over manieren waarop we ons als school nog wat nadrukkelijker kunnen profileren. Ik weet het, we doen en bieden al een hele hoop. Nu is het nog zaak om het meer mensen te laten weten.
‘s Avonds heb ik een vergadering van de gemeenteraad, voorafgegaan door een overleg met het presidium, dacht ik. Op de agenda staan geen onoverkomelijke punten. Het zal een herhaling van zetten zijn. Zo waren wij vorige keer tegen de komst van een camperpark bij de Schotsman, dat zijn we nu nog steeds. Ik zal nogmaals beargumenteren dat het geen gat in de markt is, weinig economische werking heeft en dat het geen arbeidsplaatsen biedt. Campermensen zijn erg op zichzelf, hebben alle gemakken aan boord en zouden het liefst die campers neerzetten waar ze het uitkomt. Dat willen we allemaal. Kamperende motorrijders zijn ook niet zo conformistisch, maar moeten toch naar een camping. Geen idee waarom we een uitzondering zouden maken voor campers. Wat zij willen, dat wil iedereen.

Op vrijdagmiddag staat er een gesprek gepland met ouders van een mogelijke nieuwkomer. Ik heb een rondleiding beloofd en wat nadere informatie. Dat heb ik dit schooljaar al heel wat keren gedaan, hetgeen geleid heeft voor wat extra aanwas buitenom de reguliere leerlingeninstroom.

Wel merk ik dat, wanneer we kinderen aanmelden voor een nader onderzoek, er heel snel verwezen wordt naar het speciaal onderwijs. Dit, terwijl we de leerlingen heel goed zelf kunnen begeleiden. Vreemd genoeg doen deze onderzoekers geen enkele moeite om met ons team te overleggen. Als dit voortduurt zal ik dit eens gaan bespreken in een breder verband. Wanneer dit bij meer scholen speelt, moeten we dit eens aankaarten bij de betreffende instanties. Wij overwegen ouders te adviseren om naar een ander onderzoeksbureau te gaan, hetgeen te gek voor woorden is natuurlijk. Maar goed, zolang de onderzoeksresultaten twijfelachtig, subjectief en soms ongeloofwaardig zijn, zit er niets anders op.

En je hebt het gelezen. Omdat ik voorzitter ben van het Zeeuwse ICT-netwerk voor basisonderwijs, word ik geacht deel te nemen aan een landelijk overleg. Twee dagen in de buurt van Zeist zonder enige verwachtingen. Misschien dat de andere deelnemers wel weten wat de bedoeling is, omdat ze dit al vaker hebben gedaan, het blijft voor mij gissen. Ik hoop dat het wat opbrengt, want ik moet er een berg voor regelen. Als je bedenkt dat Zeist in de buurt van Utrecht ligt, waar je vanuit Zeeland ‘s morgens vroeg gegarandeerd in de file schuift, zul je behoorlijk bijtijds uit bed moeten om daar om half negen, negen uur te zijn.
Voor mijn gemoedsrust heb ik maar op eigen kosten een hotel geboekt voor morgenavond in Utrecht, dat scheelt me een hoop gehaast. Het is een behoorlijk low-budget hotel, de kamer kost nog geen vijftig euro, dus je hebt er bar weinig extra. Dat zal me een worst zijn. De bijeenkomst is in één of ander groot conferentiecentrum met alle faciliteiten en de kamer die ik daar krijg gaat waarschijnlijk een berg goed maken. En nee, het is nooit zoals thuis natuurlijk.

Bij de mail met het programma voor die dagen zat de vraag of je je hobby’s op wilde geven. Op zich vond ik dat wel wat vreemd. Nu blijkt dat we met die hobby’s wat gaan doen. Daarover kreeg ik van de leidinggevende juffrouw een heel enthousiast mailtje met fijn dit en dan doen we leuk dat. Daar heb ik dus helemaal geen zin in. Dat station ben ik in mijn loopbaan reeds lang gepasseerd. Sterker nog, het zou voor mij een gegronde reden zijn om van het hele gebeuren af te zien. Maar goed, ik heb me opgegeven, maar ik behoud me het recht voor om op te stappen wanneer ik vind dat het niets meer met ICT en school te maken heeft. Ik zit daar toch al niet voor m’n lol, het gaat immers ten koste van mijn vrije tijd. Dat heb ik er in principe wel voor over, maar dan moet ik me niet in een kleuterklas wanen, snap je ? Dus ik ga niet toneelspelen, sportief lopen doen of een liedje zitten zingen omdat een ander dat zo’n lollig plan vindt.

Volg de tweets maar als je wilt weten hoe het mij vergaat.
Als het mogelijk is, zal ik af en toe wat ‘roepen’ …

 

Over rozen


Op 18 januari 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Laten we het eens over rozen hebben. Ik ben niet zo’n bloemen- en plantenliefhebber, maar van de beeldspraak waarin rozen vaak een rol spelen, ben ik meestal wel gecharmeerd.

Vorige week sprak ik iemand die ik al een hele lange tijd niet gezien had en vroeg haar hoe het haar in het leven vergaan was. In dertig jaar kan er immers veel gebeurd zijn. ‘Nou, mijn leven is niet over rozen gegaan’, was het antwoord. En die uitspraak hoor je wel meer, het leven is niet over rozen gegaan. En ik zou dan wel eens willen weten wiens leven er wel over rozen is gegaan, hoe dat er dan precies uitziet en wat er dan uiteindelijk van je terecht gekomen is.
En als je leven niet over rozen is gegaan, over wat is het dan wel gegaan. Dan vullen mensen waarschijnlijk de meest pijnlijke metaforen in die er te bedenken zijn.

Hoe is jouw leven je vergaan ? Stel je jezelf die vraag wel eens ? Waren dat de spreekwoordelijke rozen of waren dat pijnlijk beloopbare andere zaken ?

Ik heb het eigenlijk nooit met iemand over mijn levensloop. Daar heeft iemand anders in mijn optiek niet zoveel aan en ik ben ook niet direct het type dat het daar eens uitgebreid over gaat hebben. Wat ik wel weet, en daarin maakt het niet zoveel uit waarover mijn leven is gegaan, is dat alles wat ik daarin meegemaakt heb mij gemaakt heeft tot wie ik nu ben. Met ups en downs, met vallen en opstaan, met pieken en dalen. Zonder dat was ik nooit degene geweest die ik nu ben. Ik trok lering uit negatieve invloeden en vergat, bracht respect op voor de positieve invloeden en onthield. Dat doe ik nog steeds. Meer dan dat het voor ieder mens verschillend is, kan ik daar niet van zeggen. Ook niet of dat bij mij erger was of beter dan bij de ander, want mijn leven was en is mijn leven. Iets persoonlijks in ervaren.

Dat rozen vroeg of laat verwelken lijkt misschien bijzaak. maar er komt beslist een tijd dat daarvan niet veel meer overblijft dan broze bloemblaadjes, dorre stengels en stekelige doornen. Houd dat altijd in gedachten en zorg dat je op dat moment verder bent en niet ingehaald wordt door de tijd doordat je te lang omkeek.

De rozen zijn je leven, zolang de voorraad strekt.

 

Blik op week 3


Op 15 januari 2012, in Blik op de week, door Ron

Week drie alweer. Ik denk dat we nu wel een eind kunnen stoppen met nieuwjaarswensen, vind je niet ? Ik heb de meeste bekenden in de afgelopen weken wel voorbij zien komen, dus ik ga er een eindje mee ophouden.
Buiten is het mooi maar koud. De PZC kopte afgelopen zaterdag: ‘Lente op Noord-Beveland’ met een leuk fotootje van narcissen op ons dijkje. Ze waren mij nog niet opgevallen, maar goed, dat doen ze in de lente ook niet. Misschien dat het meer opvalt wanneer je fietst, maar dat doe ik al een tijd niet meer. Jawel, ik heb een fiets (met lege banden, denk ik). Toch is dat ding schijnbaar een leuk object, want afgelopen zomer stond een toerist er een foto van te maken. Die dacht dat hij echt antiek was natuurlijk.

Laten we maar eens een blik werpen op de komende nieuwe week. Eens kijken wat mijn cloud-agenda zegt.
Maandag heb ik een hele dag training in Wilhelminadorp. Er staat iets met CZ en dat zal te maken hebben met het nieuwe verzuimmeldingssysteem (wat een woord) waarop we als stichting zijn overgestapt. Ik heb me er al eerder over verwonderd. Een hele dag om een programma onder de knie te krijgen ? Dat lijk me een beetje overdone, maar ik kan me vergissen. Ik heb er wel al wat over gelezen en ik denk dat we ons moeten beseffen met die verzuimregistratie dat we geen dokters zijn en dat zieke personeelsleden privacy hebben. Zolang wij willen dat personeelsleden weer graag aan het werk willen en dat zij dat zelf ook willen, lijkt me er niet zoveel aan de hand. Met burn-outs en daaraan gerelateerde klachten wordt het iets ingewikkelder. Wel moeten we af van de gedachte dat het nooit aan de directie of het management kan liggen.
‘s Avonds heb ik een vergadering van de medezeggenschapsraad, maar ik hoorde dat men hem wilde verzetten. Dat lijkt me rijkelijk laat. Wanneer men de vergadering, zoals ik hoorde van het plan, opschuift naar volgende week zullen ze het zonder mij moeten doen. Dat kan natuurlijk net zo goed.

Op dinsdag staat er nog helemaal niets. Is dat niet lekker ? Enfin, wanneer je me nodig hebt, weet je welke dag je moet kiezen. Woensdagochtend zit ik weer in Wilhelminadorp. Dit keer voor de werkgroep professionalisering. Die stond voor vorige week gepland, maar kon niet doorgaan. We gaan het waarschijnlijk hebben over het scholingsaanbod voor het personeel. Ik ga het afwachten.
‘s Avonds heb ik een vergadering met het oranjecomité over de afgelopen activiteiten en de komende. We gaan weer, zoals het ooit vroeger was, een lampionnenoptocht organiseren voor iedereen die dat leuk lijkt. Achter de muziek aan in de vroege avond, want het moet wel een beetje donker zijn natuurlijk. Anders heeft die lampion weinig zin. Ik heb gehoord dat de geplande datum wellicht ook onzeker is in verband met wensen van de mensen die de Voorstraat officieel willen openen. We gaan ons erover beraden, want dan valt het in het weekend van carnaval voorafgaand aan de Voorjaarsvakantie (jawel, vakanties doen we nog steeds met een hoofdletter) en dan zijn er misschien mensen op vakantie, waaronder organiserende vrijwilligers. Ik niet hoor.

Op donderdag en vrijdag geef ik weer les in de groepen zes en zeven. Enerzijds om een collega compensatieverlof te kunnen verlenen, anderzijds om toch nog een beetje feeling te houden met
‘de werkvloer’. Jullie weten het, lesgeven vind ik niet erg. Nu maar hopen dat de geschiedenisles niet al te interessant is, want dan loop ik weer hopeloos uit op het programma. De vorige keer gaf ik zowat anderhalf uur geschiedenis in plaats van drie kwartier. Ik had niets in de gaten en de kinderen vonden de verhalen prachtig. Daarvoor moet ik dus oppassen !
‘s Avonds heb ik de tweede studiebijeenkomst voor de gemeenteraad. ‘Duale rolinvulling’ heet die cursus. Op zich best interessant, maar deze keer wil men de wethouders erbij uitnodigen. Dat vonden de meesten een goed plan. Nou, ik dus niet. Ik denk dat ik in de minderheid was, want het werd vreugdevol aangekondigd. Ik weet het, sommigen hebben ernstig veel moeite met hun duale rolinvulling (die denken dus nog gewoon dat ze de baas zijn), maar daarvoor moeten ze zelf maar op cursus. Dit is iets van de raad.

Op vrijdag staat er, behalve een dagje lesgeven, niets bijzonders op de agenda. Dat wordt een leuk en afwisselend weekje en kan ik me al eens mentaal gaan voorbereiden op een ICT-tweedaagse op de volgende maandag en dinsdag in Zeist. Menigeen zou ervan smullen. Een hotelovernachting, lunchen, dineren en de hele mikmak, maar ik ben daar niet zo dol op. Ik ben nogal gesteld op mijn vrije tijd. Daar geniet ik thuis het nu eenmaal het best van. Met mijn instrumenten binnen handbereik en af en toe een peukje. En nu voorzie ik het al, ik zal weer een een halve avond met een peukje uit een hotelraam moeten hangen. Wel gezond, maar niet mijn feestje.

Mijn weekend was rustig. Ik heb de spiegels van de Combo weer gemaakt. Ik had op internet een andere besteld, omdat de vorige er weer eens afgetrokken was. Ik dacht via Marktplaats wel een andere te kunnen scoren. En jawel, een sloper had een tweedehandse voor vijfendertig euro, dus ik had al wat informatie aangevraagd. Na wat verder zoeken vond ik een nieuwe voor vijfentwintig euro inclusief verzendkosten. Dat is vreemd hè. Dus nu hangt er een glimmende nieuwe aan. Ik kan je verzekeren, in die Combo heb je echt aan beide zijden een spiegel nodig.
Verder is het huishouden weer een eind op orde en dat is ook niet voor z’n tijd. Zo kan ik er maandag weer fris tegenaan.

 

Waar voor ons belastinggeld


Op 11 januari 2012, in School, door Ron

Het was vanmorgen weer onaangenaam wakker worden bij het nieuws. In het journaal vertelde er iemand dat uit een rapport van het Sociaal en Cultureel Planbureau blijkt dat investeringen in het onderwijs niet hebben geleid tot betere resultaten. Men baseert dat rapport grotendeels op de gemiddelde cito-resultaten van de scholen. Tussen neus en lippen kon de goede verstaander uit het relaas opmerken dat onderwijs daarmee een goede kandidaat zou zijn voor bezuinigingen.
‘Al vijftien jaar investeren we in het onderwijs en het laat zich niet terugbetalen. Van betere prestaties is niets te merken.’ Dat was de conclusie uit het rapport met de titel ‘Waar voor ons belastinggeld’.

Dit soort conclusies zaten er aan te komen. Daar kon je op wachten. Ten eerste is het een mooi excuus om bezuinigingen in het onderwijs door te zetten, daarnaast geeft het de kortzichtigheid en onkunde van bewindvoerders mooi weer. Zolang men onderwijs blijft zien als een soort conservenfabriek waarbij je met investeren meer opbrengst mag verwachten, hoeven we niet te rekenen op enig begrip van bovenaf, laat staan op maatregelen die er echt toe doen. Men heeft gewoon geen idee waarover men praat en ik krijg de indruk dat er beleid wordt gemaakt op basis van eigen ervaringen in de familiekring. Wat onderwijs nu echt inhoudt, daarvan heeft men geen notie.
Geobsedeerd door de kleine terugval van Nederland op de lijst van de kennislanden, wordt er krampachtig naar maatregelen gezocht waarbij men de grote fout maakt te denken dat extra investeren de gemiddelde intelligentie van de basisschoolleerling opkrikt. Dat zou moeten blijken uit hogere cito-scores. Hoe dom kun je zijn.

Innovaties ? Die kennen wij in onderwijsland niet. Bij ons is innovatie hetzelfde als een inhaalslag maken om bij te kunnen benen met de maatschappelijke ontwikkelingen. Op het moment dat vele bedrijstakken zich al bedienen van moderne technologieën, moeten wij nog beginnen. Eerst met krijgertjes van mensen die nog wat over hebben en pas veel later besluit de regering toch maar wat te investeren in het onderwijs. Hoe kunnen we vanuit die museale stoffigheid kinderen ooit voorbereiden op een maatschappij die al veel verder is ? Daar zijn vele leerkrachten in het land druk mee bezig. Dat kost, met de beperkte middelen die we hebben, een berg tijd en energie. Nee, dat meet je niet met een cito-toets. Zoals je zoveel niet kunt meten met een cito-toets. Zo’n cito-uitslag blijft nagenoeg onveranderd, evolueert, maar laat nooit plotselinge veranderingen zien. Slimme kinderen zullen beter scoren dan minder begaafde kinderen. Een logica die welhaast iedereen begrijpen kan, behalve het Sociaal en Cultureel Planbureau.

Wie denk dat wij met extra geld beperkingen van kinderen kunnen wegtoveren, die heeft het mis. Wij kunnen alleen wat extra betekenen in de voorwaardelijke sfeer. Moderne methodieken, goede technische ondersteuning, veilig leerklimaat, deskundige leerkrachten en het enthousiasme om in elk kind een uitdaging te zien. Dan halen we echt het beste in het kind naar boven. Een IQ-garantie kunnen wij daarbij niet geven.

En met alles wat er in het onderwijs op de leerkrachten afkomt, is het steeds moeilijker om mensen enthousiast te houden. Met de komst van gedrochten als Passend Onderwijs, ook zo’n kwinkslag van de regering, wordt dat bordje van die leerkracht alleen maar voller en moet er naast lesgeven bijna even zoveel tijd in administreren worden gestoken. Effectief bijdragen aan de kwaliteit van onderwijs doet dit bijna niet, maar de minister wil het. De minister wil ook het leerlinggebonden budget afschaffen, maar toch zoveel mogelijk leerlingen binnen het basisonderwijs houden. De minister wil zoveel, maar zolang er niet naar het onderwijs geluisterd wordt, zolang niemand zich eens afvraagt wat maatregelen voor een effect hebben op de werkvloer, blijft het natte-vinger-werk.

En jammer genoeg is dat natte-vinger-werk voldoende om een groot deel van het onderwijspersoneel te demotiveren, waardoor bij voorbaat al één van de voorwaarden voor kwalitatief goed onderwijs wegvalt.

 

Mobiel parkeren


Op 9 januari 2012, in Internet, door Ron

Parkeergeld betalen met je mobiel. Toen ik dat voor het eerst las, moest ik me eens achter het oor krabben. In Goes behoort dit nu tot de mogelijkheden en daarmee is dat de enige plaats in Zeeland.
Na wat speurwerk op internet blijkt dat je in veel meer gemeentes op deze manier je parkeergeld kunt betalen en dat zou wellicht kunnen voorzien in een nieuw soort betaalgemak.

Als ik ergens parkeer dan stop ik die automaat meestal voldoende vol omdat ik niet gehaast wil worden door mijn parkeertijdeinde. Ken je dat ? Dan stop ik er een euro of wat in en per saldo had ik met de helft toe gekunnen. Bij terugkomst blijkt dat ik best nog een uur had kunnen winkelen of wat dan ook. Maar goed, ik heb mooi geen last gehad van de parkeertijd-deadline.
Wanneer je er echter achter komt dat je geen enkele munt in je zak hebt, heb je een groter probleem. Ik heb nog wel wat euro’s op de chipknip staan, maar dat vergeet ik steeds, dus zoek ik me een ongeluk naar een gratis parkeerplekje met het gevolg dat ik een flink eind moet lopen.

Als ik de berichten lees, zou dat tot het verleden moeten kunnen behoren en kun je voortaan per minuut afrekenen met je mobiele telefoon. En dat is ook zo en het werkt nog eens makkelijk ook. Het enige dat je moet doen is je aanmelden bij een parkeergeldprovider (in Goes is dat Parkmobile) en de rest is eigenlijk peanuts.
Je betaalt vijf euro inschrijfgeld, dacht ik (zo uit mijn hoofd hè) en daarna nog eens vijf euro per kenteken. Nu heb ik twee auto’s en met beide ga ik regelmatig op stap. Een paar dagen later had ik voor elke auto een mooi pasje om voor het raam te plakken of te schuiven.

Betalen kan je op een aantal manieren. Je kunt een sms-je sturen met daarop je kenteken en je parkeerzonenummer. Je kunt het via mobiel internet doen of je kunt ook gewoon bellen en een menu afwerken. Het nummer van de parkeerzone vind je op de automaat. Zo kun je de parkeerplaats aan- en afmelden.

Ik doe het anders. Voor degenen die handig zijn met apps voor op de telefoon is er een speciale applicatie en dat werkt goed.
Je parkeert je auto en start de app. Eerst krijg je een plaatsbepaling die de app voor je maakt in combinatie met de GPS op de telefoon. De app vogelt daar het juiste parkeerzonenummer bij en zelf hoef je alleen aanmelden te klikken. Meer niet. Als je weggaat meld je jezelf op dezelfde manier weer af. Eéns in de maand worden de parkeergelden van je rekening afgeschreven, inclusief vijfentwintig eurocent per transactie. Maar goed, normaal gesproken had ik die parkeerautomaat toch ook rijkelijk voorzien van muntjes.

Ik vind het werkelijk waar een uitkomst. Omdat de cabrio ook in de auto GPS ontvangt, kan ik alles voor het uitstappen regelen. Om diefstal van de parkeerkaart minder zinvol te maken is de parkeerkaart aan het nummer van je mobiele telefoon gekoppeld en aan het kenteken van de auto. Online kun je zelf bepalen welke kentekens er met welk mobiel telefoonnummer mogen corresponderen. Handig voor als je getrouwd bent of de auto deelt met iemand anders.

In grote steden kun je met het systeem ook in parkeergarages, in Goes nog niet. Ook is het in de grote steden niet nodig om de parkeerkaart voor je ruit te stallen. Parkeren met je mobiel is daar wat meer gemeengoed dan hier in het Zeeuwse. Maar een uitkomst vind ik het wel.

 

Blik op week 2


Op 8 januari 2012, in Blik op de week, door Ron

Op televisie wordt geschaatst, ik heb het geluid uit, dan is het ook heel goed te volgen. Uit de boxen komt het nieuwe album van Moby, Destroyed. Het is de typische Moby-sound, ik houd daar wel van, maar om de één of andere reden is het wat wennen aan de nummers. Op het eerste gehoor is het allemaal wat vlak.

Tja en de Kerstvakantie zit er nagenoeg op. Tijd voor mij om alvast weer eens te gaan wennen aan het leven van alle dag, hoewel ik rustig kan stellen dat de afgelopen weken erg relaxt verlopen zijn. Ik heb twee middagen op school gewerkt, zomaar een paar uurtjes, en daar is het gelukkig bij gebleven. Het was er koud en ik heb nog niet genoeg verstand van de nieuwe verwarmingsketels om ze uit hun vakantieprogramma te halen.

Laten we maar eens ouderwets gaan bekijken wat de komende week brengen gaat. Week twee begint op maandag met een nieuwjaarsreceptie van ons samenwerkingsverband. Ik denk dat ik daar met de meeste teamleden wel even ga kijken. Het is in Kortgene, dus dat is nu niet zo enorm ver rijden. Het uitdelen van nieuwjaarswensen is wel niet zo mijn hobby, maar het lijkt me leuk iedereen weer even te zien.

Dinsdagavond, en dat stond niet in mijn agenda, hebben we een fractievergadering. Ik heb de dikke envelop van de gemeente nog niet opengemaakt, dus heb geen idee of het een korte of lange agenda gaat worden. Ik heb verder nog niemand gesproken, want die nieuwjaarsreceptie heb ik overgeslagen. Ik voelde me die dag niet toppie en besloot dat het beter was wat bijtijds het steetje in te duiken.

Op woensdagavond staat er een bijeenkomst gepland van de werkgroep die zich bezig houdt met de krimpproblematiek in onze gemeente. Er is een nulmeting en er liggen prognoses. Voordat daar nieuw of ander beleid op toegepast kan worden, lijkt het ons zinvol om daarover met de burgers van de kernen van gedachten te wisselen, zodat ook hun mening meegenomen kan worden. Minder hoeft niet altijd slechter te zijn.

Donderdagavond heb ik een raadsvergadering waarvan ik nog niet precies weet waarover die gaat, wel ongeveer, maar de onderliggende stukken heb ik nog niet gelezen.
Op vrijdagmiddag staat er een overleg met de projectgroep professionalisering van ons samenwerkingsverband. In de loop van de week zal ik verifiëren of dat klopt, want meestal wordt er niets gepland op vrijdagmiddagen. Niet dat ik dat erg vind hoor, maar het staat daar zo raar in die agenda.

En nu ik dit zo overlees, herinner ik me de vraag van iemand waarom ik het altijd heb over ‘ons samenwerkingsverband’ en waarom ik dat niet gewoon bij naam noem. De reden daarvoor is heel eenvoudig. Ik wil niet dat mensen die met een zoekmachine zoeken op de naam van het samenwerkingsverband hier terecht komen. Mijn schrijverij heeft daar in essentie niets mee te maken. Dat is eigenlijk de enige reden.

Ik heb mijn vakantie, zoals ik eerder schreef, relaxt doorgebracht. Ik was van plan om een dag muziek te maken, ik heb nog wat apparaten die nagenoeg niet gebruikt zijn, maar dat is er niet meer van gekomen. Ik was van plan om een dagje te gaan winkelen in Antwerpen, maar dat is er ook niet van gekomen. Ik heb zomaar van alles en nog wat gedaan. Dingen die nog moesten, kleine karweitjes of wat huishouden. Ik heb nog een keer voor mijn vader gekookt, dat hadden we afgesproken, en de man genoot ervan. Zowel van het eten als van het koken. Af en toe heeft hij het moeilijk. Moeilijk om zijn dagen zinvol inhoud te geven. Het ontbreekt hem aan de lust. Dat zijn van die dipjes die ik goed begrijpen kan. Dan is zo’n kookafspraak een leuk verzetje voor hem om naar uit te kijken.

Gisteren ging ik na een lange tijd weer eens uit eten met mijn zoon. Hun bedrijf wordt verbouwd tot hotel, zijn vriendin ging naar haar ouders en hij belde me om wat af te spreken. We hebben weer eens leuk bijgepraat in het Grand Café in Kortgene (daar kun je roken en eten, vies hè, maar wij vinden dat juist niet erg) over dingen waarmee de zaak nog beter zou kunnen draaien en over het belang van plannen maken en duidelijke afspraken. Daarmee kun je sneller en beter uitzoeken waar schoenen wringen. Niet om iemand ergens op af te rekenen, maar juist om te kijken of het beter kan en er eventueel hulp nodig is. Daarnaast voorkom je ermee dat de boel een gekkenhuis wordt waarin iedereen kris-kras door elkaar van alles loopt te regelen en te doen.

Ook hadden we het over sociale media. Hij is wat meer gaan Twitteren nu ik dat ook zo af en toe doe. En hij was het roerend met me eens dat de manier van communiceren heel anders is geworden en dat ik stelde dat allerlei bedenkingen op dat vlak aan mij liggen. ‘Jij weet het dan tenminste van jezelf’, zei hij, ‘veel ouderen blijven daarin achter. Die zijn uit het tijdperk dat je perse een stem moet horen of ogen moet zien. Dat is soms nog wel eens handig, maar dit werkt veel beter’. Tot die conclusie was ik ondertussen ook al gekomen. Eén, dat het aan de ouderen ligt en twee, dat het vaak efficiënter is.

Hij praat me ondertussen bij over de mogelijkheden. Ik kan mailen, sms-en, bloggen, twitteren, maar er is meer. Hyves en Facebook zijn meer etalage-kanalen. Je kunt er jezelf mee presenteren en privé-aangelegenheden wel of niet delen. Pingen is iets dat uit de Blackberry-hoek komt. Het is een soort chatten. Dat ging tot voor kort alleen onder Blackberry-gebruikers, vandaar dat de telefoon ook redelijk populair is geworden. Nu is er Pingchat dat hetzelfde werkt maar geschikt is voor meerdere types smartphones. Whatsapp is een berichtenapplicatie en geboren uit het feit dat jongeren zo veel sms-ten en daarmee gigantisch op kosten werden gejaagd. Nu heb je voor een prikje internet op je telefoon en met Whatsapp doe je hetzelfde als sms-en maar dan voor niets. Sms-en lijkt achterhaald te worden.

Hij is het met me eens. Veel jongeren beschouwen de uren onderwijs als digitale dippen in hun dag. Dat ligt niet aan de jongeren naar mijn mening, maar aan het steeds ouder wordende onderwijzend personeel dat zich verschuilt achter de angst om een blote borst op een monitor te krijgen en panisch blijft vasthouden aan een half uurtje voorlezen voor het slapen gaan.

Mijn menig hè !