Blik op week 9


Op 27 februari 2012, in Blik op de week, door Ron

En als je via de beginpagina bent binnengekomen, dan moet ik je vertellen dat het niet aan je computer ligt dat je geen muziek hoort. Ik heb de optie verwijderd. Per saldo was dat iets waar maar heel weinig mensen gebruik van maakten en waar ik elke week toch wel wat tijd in stak. Er zijn ook niet erg veel mensen gediend van een stukje muziek op de achtergrond, dat heb ik eigenlijk zelf ook op andere sites. Als ik muziek wil, dan kies ik er zelf voor.
Als ik tijd heb zal ik de player hiernaast nog eens verversen, zodat je, wanneer je daar behoefte aan hebt, zelf een muziekje kunt uitzoeken.

Gisteren had ik weinig tijd om de komende week in te duiken, dat doe ik nu even, ondanks het feit dat de week al begonnen is. Week negen lijkt een afwisselend weekje te worden waarin ik me niet hoef te vervelen. Ik geloof niet dat er weken bestaan waarin ik me verveel. Eigenlijk verveel ik me nooit, er is altijd wel wat te doen.

Vandaag staat er weinig gepland en dat is wel lekker, want na een weekje vakantie is er altijd wat meer post door te nemen. Zowel op papier als elektronisch. Na schooltijd heb ik een ICT-overleg waarbij het computernetwerk wat op de scholen gebruikt wordt centraal zal staan. Onze beheerder biedt keuzemogelijkheden aan en het is zaak dat er ook daadwerkelijk gekozen gaat worden. Ik zal de keuzes globaal inventariseren en op termijn, na overleg met de collega-directeuren, een dag organiseren in samenwerking met diezelfde netwerkbeheerder die dan een aantal keuzemogelijkheden in het bestuurskantoor zal demonstreren. Niet elke directeur is even handig met ICT, weet je.

Morgen ben ik een soort vliegende kiep door de school. De collega’s werken met groepsplannen en die moeten geëvalueerd en bijgesteld worden. Om te voorkomen dat dat allemaal na schooltijd moet heb ik de collega’s morgen allemaal een uur ‘vrijgeroosterd’. Ik neem hun klas over, zodat zij met onze IB-er aan de slag kunnen. ‘s Ochtends neem ik twee keer een klas over en ‘s middags twee keer.
Om half twaalf staat er een interview met de plaatselijke krant. Waarschijnlijk gaat dit over de manier waarop we als gemeente de krimpproblematiek oppakken en burgers actief betrekken bij de totstandkoming van een toekomstvisie, zowel voor het eiland als voor de individuele kernen. We gaan het afwachten.
‘s Avonds heb ik een vergadering van het oranjecomité. Dat zal vermoedelijk over de aanstaande Koninginnedag gaan. Denk je ook niet ?

Woensdagochtend zit ik in het bestuurskantoor voor een bijeenkomst van de werkgroep professionalisering. Ik zag daar net wat mail over binnenkomen, maar die moet ik nog lezen. Het is de werkgroep die het nascholingsaanbod voorbereid.
‘s Middags zit ik in het bestuurskantoor van een ander samenwerkingsverband voor een overleg met het Zeeuws ICT-netwerk. Ik heb Kennisnet gevraagd wat ze, nu ze de bekostiging stoppen, nog wel kunnen betekenen voor het basisonderwijs. Ook moeten we ons op termijn af gaan vragen of het voortzetten van dit Zeeuwse netwerk nog wel zinvol is. Ik denk het wel, maar kan me voorstellen dat er anders over gedacht wordt.
‘s Avonds zit ik in Kats voor de eerste bijeenkomst in het kader van de toekomstvisie van de gemeente. Er zullen naast de wethouder ook wat raadsleden aanwezig zijn. Deze bezoekers zijn uitdrukkelijk verzocht hun mond te houden om toch vooral de bevolking aan het woord te laten en ze niet te beïnvloeden om in een bepaalde richting te denken. We willen echt weten wat burgers denken hoe hun kern er op langere termijn uit komt te zien. We hebben de prognose van het inwoneraantal en we willen van de burger horen welke voorzieningen daar bij passen en wat men belangrijk vindt.
Het gaat dus alleen maar om de input. Natuurlijk worden burgers op een later moment geïnformeerd over wat we met die input hebben gedaan en ook dan nog is er een mogelijkheid tot inspraak.
Dat is wat extra werk, maar wel een voorbeeld van hoe het democratisch kan.

Op donderdag en vrijdag ga ik voor de klas. Dit keer om een collega  te compenseren voor een tweetal uren die ze per week teveel draait. Het zijn de groepen zes en zeven en die vinden het helemaal niet erg wanneer ik twee dagen te gast ben. Gelukkig vind ik het ook niet erg om een paar dagen daar te zijn. Dus dat komt goed uit. Alleen oppassen dat ik niet uitloop bij de geschiedenisles. Ach, en wat dan nog ? Wie is er eigenlijk de directeur ?

Mijn vakantie verliep rustig. Ik heb van alles en nog wat gedaan. Ik had wat politieke afspraken staan en ben nog even op bezoek geweest bij mijn vader. Dat was ook al even geleden.
Gisteren toog ik naar Capelle aan den IJssel voor een bezoekje aan Ruud, de gistarist van ons vorige muziekproject. Gek genoeg rijd ik daar sneller naartoe dan naar Hulst waar mijn vader woont. Jawel, ondanks de weg over Bruinisse, die maar niet opschieten wil, ben je sneller in de Randstad dan in Oost Zeeuws-Vlaanderen.

Natuurlijk hebben Ruud en ik lekker bijgekletst over toen en natuurlijk ook over nu en over een nieuw muziekproject en waar dat dan over zou moeten gaan. Heel verrassend ging dat eigenlijk best snel en zijn de eerste ideeën geboren. Het ei is gelegd, nu het broeden nog.
Waar we heen gaan ? Daarvoor is het nog wat vroeg om over te berichten. Het wordt in ieder geval een project dat op Noord-Beveland wordt geschreven en daarin proberen we feiten en belevingen muzikaal te vertalen. Het zogenaamde DNA van Noord-Beveland is daarin leidend. Maar ja, dat liet zich al zo moeilijk op papier zetten. De doorvertaling naar muziek zien we dan ook als een pittige uitdaging.
Hoe en wanneer, daarvan kan al helemaal niets gezegd worden. We hebben beiden soortgelijke functies en hebben het dus allebei razend druk.

 

Ouwe dag


Op 22 februari 2012, in Opmerkelijk, door Ron

De mensen worden ouder. Dankzij de vooruitgang op medisch gebied ligt de gemiddelde sterfteleeftijd in Westerse landen beduidend hoger dan pakweg vijftig jaar geleden. Dat is niets nieuws, dat kan een leek nog wel voorspellen, denk ik.
Ondertussen neemt het bevolkingsaantal gestaag toe, wereldwijd. In Westerse landen met een piek na de oorlog. Ook wel bekend als de ‘babyboom’. Opgeteld betekent dit dus meer ouderen die op enig moment van hun ouwe dag willen gaan genieten. daar hebben ze hun leven lang voor betaald. Allemaal niets nieuws, dat kon een beetje statisticus twintig jaar geleden nog wel voorspellen. De meesten van jullie zullen waarschijnlijk ook niet verbaasd zijn, want dit zijn feiten die we al een tijdje wisten.

Dan ga ik me toch ernstig afvragen waarom honderdendrie pensioenfondsen nu ineens ‘overvallen’ wordt door deze cijfers. Ik wist het, jij wist het, de halve wereld wist het, behalve de pensioenfondsen. En ik weet niet hoeveel jij per maand betaalt voor je pensioen, of je partner, maar dat is over circa vijfenveertig jaar bekeken niet gering. Zuur verdiende centen waarmee verschillende pensioenfondsen middels beleggingen een pot maken waaruit iedereen die de pensioengerechtigde leeftijd bereikt een uitkering krijgt. Dat is jarenlang goed gegaan, maar nu, met de financiële crisis op de achtergrond, gaat het wat minder goed. Zo minder goed zelfs dat de huidige pensioenen met gemiddeld vijf en een half procent gekort gaan worden en dat hakt er stevig in.

Jawel, je leven keihard gewerkt en braaf steeds je pensioenbijdrage betaald en nu worden de gevolgen van de tekorten bij de pensioenfondsen afgewimpeld op de ‘gewone man’ die overigens gedurende het leven al diverse offers heeft moeten brengen om de staatskas op orde te houden.
Er is niemand die rept over het wanpresteren van de pensioenfondsen, die alles zagen aankomen en er is geen minister van financiën die zich naar Den Haag rept voor een spoedoverleg om de pensioenen op peil te houden. Miljarden hebben we gestoken om banken overeind te houden, miljarden steken we in eurolanden die feestvieren met de staatskas, maar nu het een zwakkere bevolkingsgroep treft, nemen we het voor zoete koek aan en moeten zij de schulden dragen die onbekwame instellingen hebben veroorzaakt. Is dat niet vreemd ?

Laten we hopen dat de regering en de werkgevers hun verantwoording nemen. Ooit mochten zij geld ontvangen, miljarden, vanwege het feit dat de dekkingsgraad van de fondsen veel te hoog was.

 

Blik op week 8


Op 19 februari 2012, in Blik op de week, door Ron

Hoewel het geen schoolweek wordt, toch maar een blik op de week deze zondag. Ik ben niet geheel vrij, volgens mijn agenda, maar het wordt vast een afspraakluwe week.
Ondertussen kijk ik wat televisie en staat er een muziekje op. Het is de nieuwe ceedee van Mark Lanegan met de macabere titel ‘Blues Funeral’. Hij heeft wel wat en luistert lekker, als je tenminste van donkere mannenstemmen houdt. Tussendoor, zo zie ik op televisie, komt er aldoor (geen) nieuws over een prins die zijn eigen kunnen onderschat heeft en ongelukkig genoeg onder een berg sneeuw is terecht gekomen tijdens het wintersporten. En zo zie je maar dat roekeloosheid je beroemd kan maken als je je maar in de juiste kringen begeeft. Iemand van het Belgische koningshuis is tot schande gemaakt, terwijl hij eigenlijk in diezelfde drang naar avontuur in een auto stapte.
Oké, leuk is het niet voor die prins, maar al die ophef ? Dat snap ik ook niet helemaal.

Op dinsdagavond heb ik een fractieberaad. Hoewel de raadsvergadering van donderdag niet overloopt van interessante onderwerpen, er is eigenlijk maar één bespreekpunt, houden we toch maar een vergadering. Onze fractievolger heeft wat zaken die hij met de fractie wil delen en hoewel ik weet in welke richting die zaken gaan, moeten we toch maar tijd maken om ernaar te luisteren. Dat doet hij immers naar ons ook altijd.

Donderdagavond is er dus een raadsvergadering met maar één punt en een presentatie. We gaan het hebben over twee brandweerbussen. Daar waren we de vorige keer eigenlijk al over uitgepraat, maar hebben het niet tot hamerstuk getorpedeerd, omdat er anders wel erg weinig op de agenda kwam. Misschien dat de rondvraag nog iets nieuws aan het licht brengt, maar dat is altijd maar afwachten. Misschien heb ik wel wat, maar dat hangt maar helemaal af van berichten die ik deze week krijg over het wel of niet plaatsen van een meisje op het ROC in Goes. Ik zal het je uitleggen.

Op ons dorp is er pas een Joegoslavisch (uit de tijd dat het nog Joegoslavië heette) gezinnetje komen wonen. De twintigjarige dochter, die overigens niet op een verhuizing van Gouda naar hier zat te wachten, vroeg mij om hulp bij het zoeken naar de juiste school om haar opleiding te vervolgen. Ze studeerde in Gouda aan het ROC een bepaalde studierichting die men in Goes ook aanbiedt. Precies dezelfde, maar ze kan niet geplaatst worden. Uit communicatie met de leidinggevende kon ik opmaken dat men er min of meer de regel hanteert dat wanneer je verhuist, je automatisch doubleert. Ik dacht dat verkeerd begrepen te hebben, maar het meisje vertelde mij dat ze haar precies hetzelfde hebben meegedeeld. In tijden dat we ons drukmaken over vervroegde schoolverlaters, vind ik dit een uiterst dubieus verhaal. Voordat ik me al te boos ging maken in de richting van het ROC, we hebben daar af en toe studenten van als stagiaire, heb ik de zaak gemeld bij het centrum voor jeugd en gezin. Die zijn daar voor, naar mijn mening. En net als bij mijn vraag aan het ROC, heb ik ook nu weer gezegd dat er eventueel een stageplaats op onze school mogelijk is.
Ik ga komende week kijken hoever het CJG komt. Als die ook hetzelfde verhaal te horen krijgen, zal ik er een vraag over stellen in de raad. Het ROC is immers een streekschool en dan hoop ik dat de wethouder mij uit kan leggen hoe zaken geregeld zijn.

Vrijdagmorgen heb ik een voorbereidend gesprek in het kader van de projectgroep ‘Krimp’. De wethouder en ik hebben een afspraak met een gastspreker die we gaan voorbereiden en informeren op de avonden waarop hij spreken moet. Wanneer je gastspreker bent in een bepaalde kern en waarbij het gaat om toekomstbeelden gespiegeld aan het krimpscenario, dan is het goed iets te weten van hetgeen er speelt in die kern. Daarvoor hebben we een uurtje.
Verder is de week vrij, maar je begrijpt dat ik er niet een week tussenuit kan. Jawel, dat kan wel als ik de afspraken afzeg, maar dat doe ik niet. Ik heb wel wat afspraakloze dagen ertussen zitten en daarvan weet ik nog niet wat ze brengen gaan.

Zondag spreek ik Ruud weer. Hij was één van de twee gitaristen die meegespeeld hebben in ons muziekproject van vijf jaar geleden. Ik ga eens lekker met hem bijpraten, wat musiceren natuurlijk, maar ook de fantasie eens de vrijheid geven in aanloop naar voorbereidingen voor een eventueel nieuw muziekproject. Wie weet komt daar wat uit. Ik hoop het, want ik heb wel weer zin in een verzetje.

Als je op vakantie gaat, dan wens ik je veel plezier.
Alle anderen wens ik een heel fijne werkweek.

 

Katse Haven


Op 15 februari 2012, in Politiek, door Ron

Gisteravond togen Ellen en ik, de hele fractie dus, richting Kats alwaar we welkom waren in een galerie op uitnodiging van het Havencomité Kats. Een aan de dorpsraad geliëerde groep enthousiastelingen die zich vooral focust op de haven en haar toekomst. De huidige situatie wordt gedoogd, maar is niet hetgeen men voor ogen heeft op de lange termijn.

Ik haalde Ellen bijtijds op en dat bleek achteraf maar goed ook, want het was nog een heel gezoek daar in Kats. Ik weet het, het dorp is niet supergroot, maar de locatie van vergadering bleek niet eenvoudig te vinden.
Het enige dat ik onthouden had was Molstraat en een mogelijk nummer zes of acht. Met in het achterhoofd dat we bij een galerie of iets dergelijks moesten zijn, had ik gedacht het met deze gegevens wel te kunnen vinden. Niet dus.

Het bordje Molstraat was vrij snel gevonden, maar staat zodanig onduidelijk te bewegwijzeren dat je niet weet of de straat die je moet vervolgen nu zo heet of de straat waarnaar je moet afslaan. Gezien het feit dat één van de mogelijkheden niet meer was dan een modderig karrenspoor, kozen we voor de doorgaande weg en kwamen vrijwel direct in een kale polder te staan waarin niemand een galerie zou huisvesten.
Na heel wat gedraal en gekeer besloten we het maar ergens te vragen. Wie doet er open op dat uur van de avond ? Er staat een auto met draaiende motor voor de deur en er wordt op je bel gedrukt. In deze tijden is dat best gevaarlijk op een afgelegen plek. Ik weet niet of ik zelf open zou doen wanneer ik niemand verwachtte.
Er deed een oud vrouwtje open die ons verzekerde dat we toch echt het karrenspoor moesten hebben. Even over achten parkeerden we bij het enige, op een galerie lijkend, pand daar in die Molstraat. Het bleek inderdaad niet meer dan een modderig pad met kuilen zonder verlichting.
Dat we goed zaten verklikten de kaarsjes in de lantaarns ons. Die stonden langs het tuinpad dat ons leidde naar de achterdeur. Dat heeft wel wat, zo’n met kaarslicht verlicht pad. In ieder geval duidt het op enige bewoning, want er moet toch iemand zijn die de kaarsjes aansteekt.

We stapten de galerie, atelier of hoe je het ook noemen wil, binnen. Het gezelschap zat nagenoeg volledig klaar in een met schilderijen behangen ruimte waarin een houtkachel zorgde voor een aangename warmte. Niet moeilijk om je hier welkom en thuis te voelen, het had iets jaren zestigs, zeventigs.
Er was kofiie uit een pot, er was melk uit een kannetje en op mijn verzoek werd er ergens bruine suiker vandaan gehaald, waarin je een beetje moest hakken omdat die er waarschijnlijk al een tijdje stond. In die setting, daar in dat pandje in Kats, was dat helemaal niet erg. Eigenlijk paste dat daar wel. Gek om te zeggen misschien, maar daar pastten zeker geen suikerklontjes of een Senseo-apparaat.

Eigenlijk wisten we al een beetje in welke richting het gesprek zou gaan. Wij hadden er al wat van vernomen, wij hadden het hier en daar in de gemeenteraad al eens aangekaart, maar een tijdstip om het in de raad op de agenda te zetten is moeilijk te kiezen. Er zijn gemengde belangen en politiek bedrijf je nu eenmaal beter op basis van feiten dan op basis van vermoedens en vrees.
Van onze zijde was er begrip voor de toekomstvisie van de groep. Men verzekerde ons dat dit de visie van het hele dorp was. Dat denk ik zelf ook. Soms heb ik wel eens mijn bedenkingen bij uitspraken van dorpsraden die zeggen namens het hele dorp te spreken, maar in dit geval had ik die twijfel helemaal niet. Waarschijnlijk omdat de visie echt Kats is en bij Kats past.

Op het ogenblik is er op het haventerrein van Kats vergunning voor zware industrie. Ik denk dat dit een staartje is van de activiteiten van DOS-bouw dat zich bezighield met de fabricage van matten waarop de stormvloedkering gebouwd is. De grote kranen die je er ziet getuigen daar nog van.
Het bedrijf dat er nu zit, een bedrijf in staalbouw, zal er voorlopig niet wijken of vertrekken. Daar is het de tijd niet naar. Het nautisch bedrijf dat ernaast zit, zit er goed en zou eventueel wat uit willen breiden.
De Katse bevolking heeft vrede met de huidge situatie, maar voorziet een sombere toekomst wanneer er sprake is van verandering van de bezetting daar op de haven. Gebruik maken van een zogenaamde wijzigingsbevoegdheid in het bestemmingsplan zou in dit geval wat rust kunnen brengen. Daar zijn we op gemeentelijk niveau al mee bezig. We hebben echter geen richting aangegeven waartoe de wijziging zou moeten leiden. Alleen het opheffen van het ruimte bieden aan zware industrie is daarin min of meer een zekerheid.
Zolang de situatie ongewijzigd blijft kan het bestemmingsplan sowieso niet gewijzigd worden op die plaats.

We hebben beloofd de lijntjes kort te houden. Zodra wij iets weten wat voor dit comité van belang zou kunnen zijn, laten we het weten. Andersom is die afspraak ook gemaakt. Uiteindelijk willen we hetzelfde, voor ons is het soms even balanceren op het randje van wijsheid en begrip. Het is namelijk niet altijd even handig om zaken in de openbaarheid te bespreken.

Na het gesprek werd er een flesje wijn opengetrokken. Ik deed een glaasje mee en raakte in gesprek met mijn buurman, die opvallend genoeg geen aantekeningen maakte in zijn opschrijfboekje, maar tekeningen. En we hadden het over het Noord-Bevelandse landschap, een cultuurlandschap waarin de invloed van de mens duidelijk zichtbaar is. De weidsheid, de polders en de daarmee gepaarde schoonheid.

Wie goed kijkt, ziet het verleden spreken.
Jawel, dat is zichtbaar voor wie daar oog voor heeft.

 

Blik op week 7


Op 12 februari 2012, in Blik op de week, door Ron

Zevens genoeg om de week aan te duiden. Of het ook mijn lucky week gaat worden ga ik, ondanks Valentijnsdag, betwijfelen. Ik vrees dat het een week gaat worden als alle andere: met uitzondering van de vrijdag, behoorlijk volzet.
Ik zit aan een bakkie, de televisie staat op schaatsen, de muziek staat aan (Snowy White), af en toe draai ik een peukje, maar daar merk jij gelukkig niets van aan de andere kant van het internet en ik heb maar eens nieuwe schoenen aangetrokken. Die had ik al een tijdje, best leuke, maar die deden na een dagje akelig zeer. Niet dat ze te klein zijn, maar de pasvorm is anders dan van de schoenen die ik gewend ben. Dus draag ik ze maar wat in huis om ze een beetje uit te lopen. Binnen kun je veters lekker open laten en gooi je ze uit wanneer het je uitkomt. Dat kan onder een vergadering zomaar niet. Jawel, dat kan wel, maar wat gaat men er dan van denken en daarnaast zal ik ze toch weer aan moeten trekken om verder te gaan.

We gaan aan week zeven beginnen en ik ga de agenda er eens bij pakken om te zien wat er gaat gebeuren. Ik zie trouwens steeds meer mensen met een Google-agenda op Android en dat is een goede zaak. Dat werkt fijn. Toch zeker voor mensen als ik waarvan het geheugen zich liever bezig houdt met onvergetelijkheden.

Maandag geef ik een klein dagje les. Dianne moest ergens naartoe en ik vang haar klas op. Je weet dat ik dat niet erg vind. Groep vijf zal het tot een uurtje of twee met mij moeten doen en ik denk dat ze dat wel oké vinden. Na twee uur zal ik mijn werkzaamheden moeten doen die ik normaal overdag zou hebben gedaan. Daartussen zitten geen dringende zaken.

Op dinsdagmorgen zit ik in Wilhelminadorp (mensen zeggen tegen mij al als ze me in de auto zien stappen: ‘Oh je moet zeker naar Wilhelminadorp’) voor een directie-overleg. Ik heb de agenda nog niet bekeken, maar wel binnen zien komen. Ik ga het afwachten. Zelf heb ik nog wel het één en ander voor dat overleg.
‘s Avonds zitten Ellen en ik namens de partij bij een aantal Katsenaren thuis. Ze willen graag praten met ons over de toekomst van de haven aldaar. Daarover is in de politiek nog niet zoveel te doen, maar wellicht heeft men voor ons nieuwe informatie waarmee we iets zouden kunnen. Waar we voor op moeten passen is om niet mee te gaan in koffiedikkijkerij op basis van vermoedens. Ach, dat doen wij eigenlijk nooit. Wat dat betreft zijn wij een vrij nuchtere fractie.

Op woensdagmiddag zit ik weer in Wilhelminadorp. Dit keer voor een overleg over kwaliteitszorg. We moeten onze eigen laptop meenemen en gaan aan de slag met een programma dat de kwaliteit deels monitort (is dat een werkwoord ?). Ik hoop dat we daarmee wat nieuws gaan opsteken, want er gaan teveel bijeenkomsten over zaken die we al weten. Zonde van de tijd.
Eigenlijk zou je die bijeenkomsten bij voorbaat al moeten skippen. Bijeenkomsten waarbij je welhaast zeker weet dat je niets nieuws te weten komt en bijeenkomsten waarbij je allerlei geitenwollensokkenspelletjes moet gaan spelen om aan je informatie te komen. Dat is zó jaren zeventig, tachtig, maar een enkele schoolbegeleidingsdienst denk ermee nog behoorlijk modern te zijn.

Donderdagmorgen zit ik weer in Wilhelminadorp. Jawel, ik zou er op den duur mijn eigen kantoortje kunnen gaan claimen. Dit keer voor een overleg met onze netwerkbeheerder. Als het aan de ICT-ers van de scholen ligt gaan we naar een open netwerkstructuur in de scholen, wel met ingestelde rechten natuurlijk, maar met wat meer vrijheid. Grote voordelen van zo’n switch zijn de snelheid die we krijgen door het wegvallen van de shell waardoor we meer geheugen vrij krijgen (zou ook wat voor in mijn hoofd zijn) en het kostenplaatje. Per saldo is zo’n netwerk behoorlijk goedkoper dan hetgeen we nu hebben.

Voor de rest staan er tal van zaken in de agenda waarvan ik denk dat ik ze vergeet, maar die ga ik hier allemaal niet neerzetten. Daar mis je niets aan. Al met al lijkt me week zeven goed te doen. Vier van de vijf avonden thuis en dat komt niet zo vaak voor.

Eén van onze bezoekers attendeerde me erop dat de site al meer dan zevenhonderdduizend visites heeft gehad. Dank daarvoor, ik hou dat zelf niet meer in de gaten. Wel zag ik dat het forum bijna niet meer gebruikt wordt. Dat is jammer, want daar zat een berg ontwikkeltijd in. Misschien ga ik dat wel opdoeken. Tijd voor renovatie. De meeste mensen loggen gelijk op deze pagina in en niet meer via de hoofdsite en dat is niet zo gek ook. Mensen zoeken naar veranderende content en de hoofdpagina verandert niet zoveel en is daarmee eerder aanhangsel geworden dan hoofdzaak. Dat geeft weer stof tot denken.

Ik zag net dat het buiten sneeuwde. Er was toch dooi voor vandaag afgegeven. Hoe dan ook, ik denk dat het uitkijken geblazen wordt in de komende dagen. De nachtvorst zijn we nog niet kwijt en dat in combinatie met regen of smeltende sneeuw kan voor de nodige gladheid of ijzel zorgen. De Combo staat voor de deur nu, dus wanneer ik enigszins twijfel pak ik die oude bak. Daarmee durf ik wel een eindje te glibberen.

Fijne week toegewenst !

 

 

Kinderkunstweek


Op 9 februari 2012, in School, door Ron

De kinderkunstweek. Had je daar al eens van gehoord ? Misschien al eens wat van gelezen in de krant. Het is een initiatief van een groepje Zeeuwse mensen die linken aan onderwijs en kunst. Zij proberen, zie het als tegenhanger van de kinderboekenweek, een kinderkunstweek van de grond te krijgen.
Alle basisscholen draaien een bepaalde week in het jaar rondom een kunstthema. Een weekje leren en doen, op school of in een galerie of atelier. Kunstbeleving zal centraal staan en daarbinnen zijn er natuurlijk legio mogelijkheden. Dat is nu weer het leuke van kunst. Het thema is ‘beweging’, maar daarbinnen kun je natuurlijk alle kanten op en dan zou ik bijna zeggen: ‘Laat dat maar aan kinderen over’. Die kunnen dat uitstekend, dat weten we uit eerdere projecten.

Omdat het idee nieuw is en een olievlekwerking ergens moet beginnen, zijn er een aantal pilotscholen uitgenodigd om dit initiatief verder gestalte te geven in de school. In zo’n pilotfase kun je rekenen op ondersteuning, begeleiding en hulp wanneer je onverhoopt ergens tegenaan loopt.
Er was ruim voldoende animo vanuit onderwijzend Zeeland, er doen twintig scholen mee in plaats van de voorziene tien. Gelukkig wordt daar geen probleem van gemaakt.
Gisteren was de kick-off in Middelburg waar Annemarie en ik naartoe gingen voor het naadje van de kous.

Nu heb ik die nieuwe weg naar Middelburg al wat keren gereden. Meestal naar de Mediamarkt, maar van de eerdere afslagen heb ik nog geen kaas gegeten. Ik moest voorop, we reden met twee auto’s vanwege verschillende verplichtingen na afloop, en nam dus een afslag te vroeg. Het duurde echt een tijdje voordat ik Middelburg weer herkende en voorzichtig concludeerde ik dat het niet de plek was waar ik uit wilde komen.
Gelukkig zaten we niet ver van de Balans waar het Centrum voor Beeldende Kunst is gevestigd.

Er werd geadviseerd om op de Dam te parkeren, maar ik vond een plekje in een straatje dichterbij, zodat dit ons wat geglibber zou besparen. Na de parkeermeter te hebben gevuld met digitale euro’s, het kaartje achter de voorruit te hebben gestoken, stond ik blij te wezen met een plekje zo dichtbij.
Annemarie bleek echter voor een uitgang te staan en onder mijn auto ontwaarde ik door de plekken in de sneeuw een wit kruis. Toen ik in de rondte keek zag in op een etage aan de overzijde dat ik werd gespot door een oud vrouwtje bij een open raam. Misschien had ze wel wat geroepen en had ik dat niet gehoord, maar in mijn verbeelding zat ze al met de telefoon in de aanslag om de wegsleepdienst te bellen.
Ondanks het betaalde parkeergeld startten we de auto’s om alsnog op de Dam te gaan parkeren. Daar was ruimte zat.

Ik heb geld op mijn chipknip staan, maar die gebruik ik eigenlijk nooit. Nu kwam dat dus wel goed uit. Annemarie had me al gewaarschuwd voor de blauwe knop, maar ik begreep haar niet. Later, op de Dam, wel. Als je op die blauwe knop drukt kun je je parkeertijd steeds vijf minuten verder instellen. Nu moesten we ruim twee uur parkeren, dus ik heb nogal wat op de blauwe knop staan drukken. Toen pas begreep ik de waarschuwing. Ik stopte bij vier uur, maar de tijd tikte vrolijk verder omdat ik zo enthousiast had staan te drukken. In plaats van tot vier uur kon ik tot de volgende morgen blijven staan voor zeven euro. Daar hebben we wel even om moeten lachen, daar bij die parkeerautomaat. Annemarie vond het zonde van het geld, maar ik kon er niet mee zitten. Het was voor mij immers al vergeten geld dat daar op die chipknip stond.

We hebben toch nog moeten zoeken naar het juiste adres van het Centrum. Er stond een foutief nummer in de uitnodiging en daar was de man op nummer zeven niet blij mee. Die stond al mensen door te sturen naar een paar panden verderop. Wij hebben hem niet lastig gevallen, maar volgden een groepje dames waarvan we dachten dat het welhaast onderwijsmensen moesten zijn. Ja, soms kan je die herkennen. Hardop stelde ik dat ik bij het zien van deze mensen meer aan theezakjesknutselwerk moest denken dan aan beeldende kunst. Dat is natuurlijk niet zo netjes, maar ik geloof dat niemand het hoorde.

Het Centrum voor Beeldende Kunst is gevestigd op de plaats waar vroeger de kunstuitleen zat. Je had twee kunstuitlenen. Eén was er een beetje commerciëler, die zat in de Kuiperspoort en eentje die zogenaamde BKR-werken uitleende, die was van de gemeente. Die zat daar. Dertig jaar geleden, zo lang al, kon je daar werk lenen uit de verzameling kunstwerken die kunstenaars moesten maken voor de gemeente om aanspraak te kunnen maken op een uitkering. Daar zaten niet de meest inspirerende werken tussen, maar je kon het treffen.
Een mooi oud pand, daar aan de Balans. In de tussentijd is het helemaal gerenoveerd, maar de sfeer hing er nog en was nog in staat om me in gedachten mee te voeren naar weleer. Mooi.

Annemarie kwam er wat bekenden tegen en ik ook. We hebben allebei immers onze studententijd gesleten in Middelburg. Zij christelijk, ik openbaar, we zijn elkaar nooit tegengekomen. Of misschien wel, maar is dat niet opgevallen.
Jawel, ik zag een aantal bekende gezichten, maar namen kon ik er niet meer bij vogelen. Ik deed daar ook geen moeite meer voor, onbegonnen werk. Eén meisje (misschien nu wel oma) sprak me aan en ik zei: ‘Hey, ik ken je van de opleiding, maar ik ben je naam vergeten. Toen had je een ronde bril en nu niet meer’. Zij zei dat ze me nog wel kende, omdat ik in die tijd vierentvijftig uren had zitten schaken in een etalage en dat was ik weer helemaal vergeten. Toch wel leuk, zo’n bijeenkomst.

Het was een enthousiast ‘startschot’ voor de kinderkunstweek. Allemaal mensen die er zin in hadden, bevlogen sprekers en ik denk dat iedereen opgeladen de gelegenheid verliet. Laten we hopen dat de kinderkunstweek het halen gaat. Iets dat ik betwijfel, maar niet als voldongen feit ga aannemen. Leerkrachten hebben het druk, de bordjes liggen vol. Maar het mooie van een kunstproject is toch wel het gegeven dat je het in zowat alle lessen kunt verweven. Je hoeft er niets voor te laten. Eind maart gaan we ermee aan de slag.

Onderweg naar de auto bespraken Annemarie de bijeenkomst in vogelvlucht, maar het benieuwst was ze toch wel naar de mensen met wie ik stond te praten. Een aantal mooie en interessante mensen, zei ik haar, waarbij je, onder het praten en zonder het er over te hebben, voelt dat je dezelfde passie deelt. Dat vind ik mooi, daarvan kan ik op mijn manier genieten.

Dat ‘iets’ zonder woorden is wonderlijk mooi.

 

 

Druk ochtendje


Op 7 februari 2012, in School, door Ron

Het was een druk ochtendje op deze dinsdag. Dat we bezoek zouden krijgen van Omroep Zeeland, dat wisten we, dat hadden we ook al op onze Twitter gemeld. Dat vandaag de Cito-eindtoets ging beginnen, dat wisten we ook al, maar zoals voorgaande jaren verliep dat niet geheel vlekkenloos.

Omroep Zeeland kwam eigenlijk al gelijk met mij aan rijden. Ik was wat vroeger van huis gegaan, zodat ik zeker zou weten dat de deur open was wanneer er in alle vroegte al mensen op het plein zouden staan. De verslaggever kende ik, hij gaat al wat jaren mee bij de omroep, hij deed een tiental jaren geleden ook een deel van de verslaglegging toen we op school een wat turbulente periode doormaakten.
Even later kwam er een man met videomateriaal om zich te gaan nestelen in het lokaal van groep acht. Een jong mannetje nog, wel erg aardig.

Op het schoolplein verzamelden zich al wat kinderen en een enkeling gaf al eens een voorzichtig antwoord voor de microfoon. Later werden dat er meer en tussen de middag hoorden we op Omroep Zeeland het hele verslag. Daar hadden ze echt iets leuks van gemaakt. Wat interviewtjes, wat achtergrondgeluiden (die voor ons zo gewoon zijn geworden, dat we ze niet meer horen) en een gesprek met Michiel, die duidelijk uitlegde wat hij ervan vond. Zelf was hij er ook erg tevreden over.

Wat het camerawerk heeft opgeleverd gaan we vanavond pas zien. Ook die jongeman deed het wel leuk met de kinderen, tenminste, voor zover ik dat kon beoordelen. Michiel werd ‘gewired’ zodat hij draadloos voor de klas kon lopen en spreken. Ik ben niet in beeld geweest, hoefde ook niet, het is echt een groep-acht-ding en ik ben niet zo’n type dat zich op een Kees van Kooten-achtige manier in beeld probeert te werken. Er zal hoogstens een mouw te zien zijn van me, want ik doe de deur dicht als afsluiter van de opname.
Natuurlijk kijk ik vanavond even om zes uur en als ik dat niet haal, dan weet ik dat het elk uur herhaald wordt. Ben benieuwd.

En het ging allemaal over de start van de Cito-eindtoets. Voor de leerlingen met de papieren versies was er niet zoveel aan de hand, maar voor de leerlingen die per computer aan de toets moesten beginnen was er een serverprobleem bij Cito. Eerst ga je natuurlijk twijfelen aan de verbindingen op school, want een Cito, dat zal toch niet mankeren op zo’n belangrijk moment. Maar jawel, net als vorig jaar kon de server van Cito de massale aanmelding niet aan. Pas na de ochtendpauze kon er mondjesmaat ingelogd worden met als gevolg dat die leerlingen een heel eind achterlopen.
Daar kunnen ze zelf niets aan doen, ze hebben zich ook verbeten toen ze zagen dat de rest van de klas wel aan de slag kon.

Ik heb daarop naar Cito gebeld, een paar keer zelfs, maar na een aantal keren over gaan verviel ik steeds in een in-gesprektoon. Even later was er op de site te lezen dat men vanwege een technische storing telefonisch niet bereikbaar was. Wedden dat er meer aan de hand was bij Cito ? Ze hebben die telefoon er natuurlijk gewoon uitgegooid omdat ze het wel wisten wat er fout was en hebben zich het zweet op het voorhoofd gewerkt om die serverprobemen op te lossen.
Iets waarvoor ze een jaar de tijd hebben gehad en nu, juist op het moment suprème, niet opgelost bleek.

Via Twitter zocht ik naar berichten die over Cito gingen en al snel las ik dat we niet de enige school waren die gedupeerd was. Veel moppers en ik mopperde met de schooltwitter een eindje mee.
Even later de krant aan de lijn, want die volgt één van ons. We gaan zien wat die ervan schrijven.

Zelf heb ik de journaliste niet te woord gestaan, want ik was op bezoek bij de wijkagent. Een kennismakingsbezoek in het gemeentehuis. We hebben gezellig zitten kletsen en toen bleek dat de man nog geen wijkagent was, maar het wel graag wilde worden. Hij had gesolliciteerd. Hij was wel een gewone agent, maar schijnbaar moet je bij de polititie voor zo’n interne verschuiving solliciteren.
Ik hoop dat hij het wordt. Jawel. Uit zijn woorden kon ik opmerken dat hij erg enthousiast is en met het lot van mensen is begaan. Echt zo’n agent waarop je terug kunt vallen als je tegen allerlei muren op loopt. Dat schat ik zo in hoor, geen idee of dat echt zo is, maar daarin vergis ik me niet zo vaak.

Nu zijn de groepen vijf tot en met acht naar de schaatsbaan, de lagere groepen vermaken zich achter de school op de heuvel en de vijver. Dolle pret alom.

 

 

Blik op week 6


Op 5 februari 2012, in Blik op de week, door Ron

Zeldzaam koud is het op het ogenblik buiten. In de nacht bereiken we hier ongekende minima voor een kustprovincie, want echt erg koud is het hier eigenlijk nooit.
En terwijl schaatsminnend Wissenkerke haar weg zoekt richting de schaatsbaan, kijk ik met een gezellig knorrend kacheltje op de achtergrond en een lekker bakkie, vooruit naar de komende week.
Naar mijn weten moet ik geen afstanden reizen deze week en dat zou zomaar eens goed uit kunnen komen met de verraderlijke staat van het wegdek. Wel, en dat had ik gisteren al gezien, is het elke avond wat. Veel thuis zal ik dus niet zitten.

Maandag heb ik overdag niets. Wel mijn gewone werk natuurlijk, maar geen bijzondere verrichting zal ik maar zeggen. ‘s Avonds zit ik in het gemeentehuis vanwege de projectgroep die zich bezig houdt met het onderwerp Krimp. We gaan de stand van zaken even doornemen en de planning voor de komende maanden. Wanneer je ook wilt weten hoe de burgers over bepaalde zaken denken, iets dat ik heel belangrijk vind, moet je nauwkeurig en ruim te voren plannen. Hier en daar heb ik wel wat vraagjes, maar die zal ik jullie hier besparen.

Dinsdagavond heb ik een overleg met een aantal ouders, ik meen voornamelijk vaders, die wat meer willen doen voor het dorp. Tenminste, dat heb ik in het voorbijgaan begrepen. Wat mijn rol hierbij is, daarvan heb ik geen idee, mogelijk zien ze mij als een specialist, een soortje hoofdbemoeial, of zoeken ze een bepaalde samenwerking. Ik zal zien waarmee ik van dienst kan zijn.

Woensdag is het wat drukker en kan ik kiezen waarheen ik wil. Er is een schooltuinvergadering ter voorbereiding op de boomplantdag waarop we wat meer media-aandacht krijgen in verband met de nieuw aan te leggen schooltuin. Er is een overleg op het gemeentehuis over leefbaarheid en er is een vergadering in Middelburg waar we wat meer te horen krijgen over een kunstproject dat we mogelijk gaan draaien in maart. Ienemienemutte dan maar doen hè. Nee hoor, ik had al gekozen en heb gezegd dat ik naar Middelburg wil vanwege het kunstproject, samen met onze cultuurcoördinator, die hebben we ook, Juf Ann.
Best kans dat de middag anders uitpakt en dat ik alsnog op het dorp blijf. Iedereen moet vooral gaan naar een bijeenkomst waar de persoonlijke belangstelling ligt. Mijn belangstelling is vooralsnog erg breed.
‘s Avonds hebben we een ouder-informatie-avond rondom het onderwerp ‘Kind en veiligheid’. We hebben twee sprekers uitgenodigd. Eén zal het onderwerp vanuit een verkeerstechnische hoek benaderen, de ander vanuit een sociaal-emotionele hoek. Dat lijkt me een interessant avondje te worden.
Het is overigens al jaren geleden dat we zo’n avond organiseerden. Meestal deed onze ouderraad dat, maar die is daar drie jaar geleden mee gestopt. Eigenlijk vanwege de geringe opkomst. Laten we hopen dat dit deze keer beter wordt. Wat is gering ?

Donderdagavond heb ik eerst een vergadering van het predidium, alle fractievoorzitters bij elkaar, en daarna een raadsvergadering. De agenda is niet om over naar huis te schrijven, maar er zijn wel twee presentaties, waaronder één van de politie over de zogenaamde wijkscan en het werkplan voor het komende jaar. Oké, daarvan ga je ook niet op het puntje van je stoel zitten, maar het is mogelijk interessant.

Vrijdag staat er een ADV gepland en ik laat het van de dag afhangen of ik hem neem. Misschien wel, misschien niet wanneer ik mijn tijd op een zinvolle manier kan besteden.

Mijn weekend verloopt naar wens. Vrijdagmiddag reed ik naar Goes en toen dacht ik zo halverwege de Oostwestweg: ‘Eigenlijk best gevaarlijk om over die verse sneeuw te rijden’. Maar goed ik zat achter een strooiwagen en iemand moet het zout toch door die sneeuw rijden hè. Daarbij komt dat ik met de Combo was en dat rijdt dan een stuk relaxter dan met de Saab. Een deukje meer of minder maakt bij de Combo niet uit.
Zaterdag parkeerde ik hem voor de deur om een deel van het stookhout eruit te halen. Er lag een halve kuub in en dat merk je best wel wanneer je een drempeltje neemt. Ik heb niet alles eruit gehaald, ik zou niet weten waar ik het laten moest. Daarnaast is het bestelautootje ook een prima mobiel schuurtje. Als het hout hier op is, rijd ik hem weer voor de deur.
Verder vermaak ik me met muziek, een dvd-tje en wat hout stoken. Vooral dat laatste blijft erg leuk. Ergens ben ik daarin toch een kleine jongen gebleven. Overigens vinden de meeste mensen die ik spreek fikkie stoken leuk. Ik ben schijnbaar niet de enige.

 

Administratie


Op 2 februari 2012, in School, door Ron

Vroeger deed ik hier op school alles zelf. Daar ging veel tijd in zitten, vooral als je zaken perfect voor elkaar wilde hebben ging dat nogal eens ten koste van je weekend, omdat je daarnaast ook nog twee dagen les gaf. Eigenlijk wist ik niet beter dan dat directeur van een school zijn ook af en toe aan je weekend kwam.

Door de komst van een administratief medewerkster, zo’n drie jaar geleden, heb ik een berg administratie niet meer hoeven doen. Bepaalde zaken hield ik graag nog in eigen hand zoals de facturenbetalingen of de leerlingenadministratie, maar al het andere papierwerk kon door iemand anders gedaan worden en daar is flink gebruik van gemaakt, toch zeker als je iemand in de school hebt die daar ervaring mee heeft en van administratief wanten weet.
Ook leerkrachten konden daarmee wat administratie uit handen geven, hetgeen weer voordeel in het lesgeven bracht en ook ouders konden vanwege deze kracht rekenen op extra services zoals bijvoorbeeld de schoolberichten per e-mail ontvangen.
Daarnaast had ik de handen vrij om mijn taken wat uit te breiden richting werkgroepjes en om wat dieper in de kwestie onderwijs en ICT te duiken.

Ondanks het wegvallen van de administratieve kracht doe ik die werkzaamheden nog steeds en aan de andere kant probeer ik het administratieve pakket zo goed mogelijk op te vangen. We hebben ouders beloofd dat zij zo weinig mogelijk zouden merken van het wegvallen van onze administratieve kracht. Dat je je dan soms drie keer in de rondte moet werken, heb ik gisteren gemerkt bij het opstellen en verspreiden van de nieuwsbrief en een uitnodiging voor een ouderavond, naast mijn gewone werkzaamheden, en dan ben ik nog redelijk rap met ICT-zaken.

Alle mailadressen, oudergevens en ander zaken die nodig zijn staan hier op de administratiecomputer en dat is niet mijn computer. Om niet van hot naar her te hoeven lopen heb ik al die zaken geëxporteerd en in mijn computer ingelezen. Ik heb dus nu een barstensvol adresboek.
Documenten staan hier op de server, dus die zijn eenvoudig op te pakken en te herschrijven. De nieuwsbrieven maakte ik altijd in een oud tekstverwerkingsprogramma (Lotus), maar sinds kort heb ik dat overgezet naar Word en gelijk het schoollogo voorzien van een motto.

Oké, dan is die nieuwsbrief er en die laat ik standaard even nalezen, ik lees namelijk over mijn eigen fouten heen. Maar iedereen is hier verder aan het werk, die staan voor de klas, dus moet ik een pauze afwachten.
Dan kan de nieuwsbrief in productie, terwijl ik daarnaast bezig ben met een ontwerp voor een uitnodiging. De meeste exemplaren gaan per mail. Gelukkig is in het geïmporteerde adresboek alles netjes in mapjes gezet, dus kan ik de mappen tegelijk eenzelfde mail sturen. Ouders van nieuw ingeschreven leerlingen moeten de mail ook ontvangen. Die adressen moeten er nog in.
Ondertussen draait de printer en begin ik op elke nieuwsbrief de naam van het kind te schrijven, zodat de leerkracht zelf niet hoeft uit te zoeken wie wel en wie geen mail heeft.
Daarna krijg ik twee mailings terug, één adres is niet geldig en van de ander is de mailbox vol. Huppetee, die dan ook maar een papieren exemplaar.

Website. Oh ja, we hebben ook een website waarop die nieuwsbrief moet. Zoeken naar de login en een linkje plaatsen. Dan zie ik dat er op die website ook een kalender staat die bijgewerkt moet worden met activiteiten uit de nieuwsbrief. Zoeken naar de juiste wachtwoorden en in Google de agenda bijwerken. Daarna een tweet plaatsen met het bericht dat de nieuwsbrief uitgegaan is en voor de volledigheid ook voorzien van een bitly-linkje.
Hetzelfde herhaalt zich bij het verspreiden van de uitnodiging voor de informatie-avond van volgende week.

Tussen de bedrijven door zit ik de post te lezen, mail te beantwoorden, te telefoneren en een ICT-vergadering van het Zeeuws netwerk voor te bereiden. Iemand stuurde nog een Powerpoint met de vraag of ik die in het netwerk wilde presenteren, want die ging het zelf niet redden.

En dan verandert zo’n woensdagochtendje in een klein heksenketeltje waarin ik mijn best doe, ik houd helemaal niet van haastig werken, om een beetje humeur te bewaren en me niet al teveel af te vragen of dit is wat ik dagelijks wil doen. Dat niet alleen , het is een ideale voedingsbodem om fouten te maken en dat wil ik niet. Maar ze zouden er zomaar in kunnen sluipen.

Nog een paar van die ochtendjes en dan kan mijn portie naar Fikkie en hang gelijk maar alles in de boom.

Bij het Zeeuwse ICT-netwerk hadden we het over allerlei zaken. Cloudcomputing, Khan-academy en de themadag die we in april organiseren. En het lijkt dan of zo’n ochtend ook je middagstemming wat beïnvloedt.
Dan zit ik me onderwijl te bedenken dat wij als ICT-ers wel met allerlei leuke programma’s en ideeën kunnen komen, maar wellicht teveel op de fanfare vooruit lopen. Zouden we beter niet eens moeten stilstaan bij de vaardigheden van de gemiddelde leerkracht en het feit dat digiborden ongebruikt blijven hangen. Ik noem maar een paar dwarsstraten. Met termen als cloudcomputing zijn we voorlopig nog wel een paar jaar roependen in de onderwijswoestijn.

Zo’n ochtendje schaal-vijf-werk maakt me cynisch en sceptisch tegelijk. Wie mij kent, weet dat dit een dodelijke combinatie kan zijn.