Blik op week 13


Op 25 maart 2012, in Blik op de week, door Ron

De zon durft op het ogenblik nog niet tevoorschijn te komen. Ik wel hoor. Op de achtergrond een televisie met autoracen en geen muziek. Geen idee hoe het komt, maar er klinkt geen muziek en daar gaan we eerst wat aan doen.

Zo, dat is beter. De televisie op mute en een lekkere blues door mijn kamer. Hoe de buren daar over denken, weet ik niet, maar ik denk dat niemand dit echt vervelend kan vinden. Ik luister al weken naar de band Gov’t Mule en dat bevalt me uitstekend.

Ik heb al gezien dat de agenda voor de komende week er rustig bij ligt. Niet zonder afspraken, maar goed te doen lijkt me. Of dat in de praktijk ook zo gaat worden, daarover heb ik mijn twijfels. Er zouden zomaar zaken tussendoor kunnen komen.

Op maandag staat nog steeds dat ik een afspraak moet plannen met de zieke ICT-er waarover ik vorige keer schreef. Dat is er helemaal bij ingeschoten de vorige week. Dat moet ik morgen dus echt doen. Verder staan er weinig bijzonderheden op die maandag.

Op dinsdag ga ik weer wat filmen door de school. We zitten midden in een kunstproject en door filmpjes op You-Tube te plaatsen willen we het enthousiasme van onze kleine kunstenaars met anderen delen. Ik ga mijn best doen.
Hilde en Nancy hadden al wat geprobeerd en hun filmpjes naar me opgestuurd, maar daaover moeten nog betere afspraken gemaakt worden. In ieder geval met elkaar. Zo kreeg ik alle filmpjes dubbel binnen, zat er een enkele foto tussen en waren de opnames dan weer liggend en dan weer staand gefilmd. Dat monteert niet prettig en het resultaat is dan ook niet denderend. Net alsof je tussen twee tramdeuren zit te kijken. Ook had de ene flim geluid en de andere weer niet. Dus daar heb ik maar niets mee gedaan. Jawel, ik had het gemonteerd en op You-Tube gezet om te laten zien wat het zou worden. Ik heb het er nu afgehaald.
Dinsdagavond zitten we met de gemeente in het dorpshuis hier in Wissenkerke voor de vijfde sessie in het kader van de volksraadpleging. Ik ben benieuwd wat de opkomst zal zijn. Mijn verwachting is niet hoog, ik hoop dan ook dat ik het verkeerd inschat.

Woensdagmiddag zit ik in Goes voor een middagje nascholing voor het administratieprogramma. Kijken of ik er straks nog meer kan uithalen dan ik nu al kan en dit daarna delen met anderen die dat ook willen kunnen. Ik denk wel dat het een pittig middagje wordt. Ik ga samen met Bettie, onze IB-er, en we gaan ieder twee workshops volgen. Ik hoop dat we er wat van opsteken.
‘s Avonds hebben we een fractievergadering over de raadsvergadering van aanstaande donderdag. De agenda is niet heel erg moeilijk, maar een overleg is toch wel wenselijk.

Donderdagavond hebben we dus een raadsvergadering, maar het is ook afsluiting van het kunstproject bij ons op school. Ik ga bekijken hoe ik dat ga combineren. Dat moet op de één of andere manier lukken.

Vrijdag heb ik een ADV, maar die is al deels ingevuld. Met een aantal leden van de gemeenteraad gaan we twee dagen aan de slag met het project ‘Rondom Colijnsplaat’. We voeren voornamelijk gesprekken met mensen die iets willen ontwikkelen. De vraag is dan: ‘Waarin kunnen wij als gemeente wat betekenen en wat kan de ondernemer of ontwikkelaar zelf betekenen’. De lijst met gasten is lang en ik hoop dat we een strak schema hanteren. We blijven er ook overnachten, dus dat wordt aan de ene kant wel gezellig, maar aan de andere kant ook wel wat afzien voor mensen die niet zo van hotels houden, zoals ik. Het hotel is aan de Vlissingse boulevard, dus de omgeving hebben we in ieder geval mee. Waarom daar ? Ik heb geen idee, ik zit niet in de organisatie.

Mijn weekend was eigenlijk best wel leuk. Beetje spannend ook wel, maar niet akelig spannend. Ik had een TV-interview vrijdagavond in een studio in Vlissingen. Samen met de wethouder waren wij tafelgasten om iets meer te vertellen over de volksraadpleging van onze gemeente. Dat is toch wel leuk om mee te maken hoor. Die camera’s, de afspraken, de visagie en de andere tafelgasten natuurlijk. Ik had eerst al gevraagd of ik me ook met andere onderwerpen mocht bemoeien, je kent me hè, en dat was geen probleem. Erg leuk om allemaal mee te maken.
Ik heb hierover niets verteld aan anderen. Net een collega van school wist het. Ik ben er ook nog niet over aangesproken en dat zegt al iets van de bekendheid van het programma. Toch doet die presentator het wel leuk. Ik kreeg zelfs via hem de hartelijke groeten van een vriend van vroeger waarmee ik veel optrok, maar die ik al jaren niet gezien heb. Zij kennen elkaar blijkbaar van een Zeeuwse organisatie die zich bezig houdt met muziek.

Gisteren toch maar wat opgeruimd hier en twee kostuums besteld waarvan ik er van één zo mijn twijfels heb. Het heeft een hele mooie zwarte structuurstof, maar het colbert van de combinatie is een zogenaamde longblazer. Ik ga het afwachten. Misschien is het wel zo heerlijk fout dat ik het gewoon aantrek. In zwart kan je het bont maken hoor.

Oké, je weet het weer even. Ik ga verder wennen aan de tijd, wie verzint het, en me maar eens in een pak hijsen. Misschien rijd ik wel even naar Goes. De mevrouw van de visagie had me hartelijk uitgenodigd voor een evenement aldaar en aangezien ze ogen had waarin ik zowat verdronk, echt heel mooi, zit ik daar nu ernstig over te twijfelen.

 

Stemmen


Op 19 maart 2012, in Politiek, door Ron

Wanneer je in de gemeenteraad zit voor een bepaalde partij, dan ben je ook lid van die partij. Voor welke partij ik in onze gemeente zit, mag onderhand duidelijk zijn en dat betekent niet dat ik bij voorbaat achter alle ideeën van die partij sta. Ik kan me vinden in de grootste gemene deler, het grondbeginsel van die partij, een sociaal-democratische samenleving.

Wij, onze fractie, zal dit grondbeginsel altijd als uitgangspunten nemen bij beslissingen of meningsvorming. Dat gaat eigenlijk vanzelf, omdat dat grondbeginsel niet zo ver van je eigen manier van denken verwijderd is.

Gezien onze partij in een landelijke setting in de oppositie zit, zul je je moeten profileren in die oppositiesituatie en daar moet je mens voor zijn. Zoals je hebt kunnen lezen, kun je dat niet alleen op basis van fatsoensnormen, maar moet je een klein straatvechtertje zijn, die goed van de tongriem gesneden is, om je staande te houden.
Jammer genoeg werkt het zo in de hedendaagse politiek en daarvan mag je denken wat je wil.

Op enig moment houdt de fractievoorzitter ermee op, ook daarvan mag je denken wat je wilt, en gaat men op zoek naar een nieuwe fractievoorzitter. Men besluit om daar heel democratisch mee om te gaan, met het installeren van een opvolger, door de leden te raadplegen en hen de vraag voor te leggen wie men de geschikste opvolger vindt.
Eigenlijk vind ik dat die kamerfractie dat zelf het beste kan beoordelen, maar wanneer mijn mening gevraagd wordt dan ben ik best bereid die te geven, want die heb ik daar wel over.

Ondertussen staan er vijf fractieleden op en gaan met elkaar een vredelievende strijd aan waarin men elkaar niets in de weg legt, zelfs elkaars goede kwaliteiten benadrukt, en zichzelf kan profileren als de nieuwe nummer één.
Niks mis mee. Het komt wat onwezenlijk over, maar als het zo kan, moet men dat vooral doen.
Waar ik meer moeite mee heb is de manier waarop leden, waaronder ik, kunnen stemmen op hun favoriet. Want ik had wel een favoriet en nee, die is het niet geworden. Ik had die kandidaat graag heel mijn stem gegeven, maar dat bleek niet mogelijk. En juist dat vind ik een beetje raar.

Er zijn vijf kandidaten en daarin mag je een nummering aangeven van één tot en met vijf. Jouw favoriet geef je nummer één en dan tel je zo af via die kandidaten naar jouw minst favoriete, de nummer vijf. Je kunt dus nooit voor honderd procent op iemand stemmen. Je moet ook anderen een deel van je stem geven.

Elk punt dat je kunt geven is zes komma zes procent (vijftien-honderdste) van je stem waard. Je kunt jouw favoriet dus maximaal vijf keer zes komma zes procent geven en dat is slechts drieëndertig procent van je stem. De nummer twee, die dus niet jouw favoriet is (daarvan kun je er maar één hebben volgens mij), moet je in de rangschikking dik zesentwintig procent geven. Degene die je helemaal niet geschikt vindt, de rest van de lijst, moet je ook waarderen.

Ik vind dat een rare manier van stemmen. Je kiest wellicht beter degene die je het meest geschikt vindt en daarmee besluit je de anderen niet te kiezen. Oké dat is minder lief, maar wel duidelijk.

Ik ben toch best benieuwd welke strategie er achter deze manier van stemmen zit.

 

Blik op week 12


Op 18 maart 2012, in Blik op de week, door Ron

En terwijl de vaatwasser en de wasmachine op volle toeren draaien, schrijf ik jullie even bij over de prognose voor de komende week. Ik ben nog niet buiten geweest, maar echt zonnig ziet het er van binnen naar buiten niet uit. Toch trek ik er straks nog even op uit. Maar niet nadat ik stevig heb opgeruimd, want het begint zo langzaamaan weer dicht te slibben hier. Nu had ik het een eind aan kant, dus is het zaak van regelmatig bijhouden als ik tijd heb. Dat is veelal in de weekenden.

Ik ga de agenda er eens bijpakken. Veel drukker dan de afgelopen twee weken kan het eigenlijk niet worden. Dat waren echt weken waarvan je er maar een paar per jaar gebruiken kunt. Afgelopen week was er één van mentale drukte en dan merk je dat je moet oppassen dat zaken niet te dicht bij je eigen ‘ik’ komen. Ik heb bewust afspraken afgezegd omdat ik die er even niet bij kon hebben. Dat is op dat moment gewoon het slimst. Even naar jezelf, even naar de basis en zaken reorganiseren.

Maandagochtend begin ik in het bestuurskantoor. De vergadering van afgelopen dinsdag bleek te kort om de hele agenda af te handelen. De rest, zaken die ook belangrijk zijn, komt dus maandag aan bod.
Ook moet ik die dag een afspraakje maken met een oud-ICT-er, die ineens uitgeschakeld werd door iets waardoor hij een heel revalidatieproces heeft moeten doorlopen. Ik ga hem even bijlkletsen over ICT-end onderwijs en zal hem wat overhandigen namens zijn ICT-collega’s. Deze week moet dat wel ergens lukken.
‘s Avonds heb ik een overleg met een drietal ouders over iets wat ik nog steeds niet duidelijk heb. De initiatiefnemer zou een korte taakomschrijving formuleren, maar die heb ik tot op heden nog niet ontvangen. Uit navraag in het dorp, bij andere verenigingen, blijkt dat men niet zit te wachten op een extra overleg. Daarvoor hebben we de dorpsraad en misschien hebben ze wel gelijk. Ook ik zit, met mijn drukke agenda, niet te wachten op extra overleg waar niet direct vraag naar is.

Op dinsdag komt er iemand van kopieermachines. Dat ga ik even afwachten, want onze machine is nog niet aan het einde van de contractperiode. Dat duurt volgens mij nog minimaal een jaar. De afspraak staat op een ongelukkig tijdstip, tussen de middag, wellicht is het zo gebeurd.
Om half drie zit ik in het bestuurskantoor voor de werkgroep professionalisering. Ik denk dat we een mooi plan hebben voor een nascholingstraject dat niet duur hoeft te zijn, omdat we van elkaars capaciteiten gebruik kunnen maken. Dat gebeurt te weinig.
Daarna rij ik door naar een school voor speciaal onderwijs om met de directeur daarvan eens van gedachten te wisselen. Volgens mij is zijn visie op zorg niet de mijne. Nu kan ik me daar wat boos over maken, maar beter spreek ik met hem om te kijken of we eventuele misverstanden uit de wereld kunnen helpen. Want over de verwijzingen van het regulier basisonderwijs naar het speciaal onderwijs kan ik onderhand wel een boekje schrijven. Dat gebeurt in drie van de vier gevallen achter onze rug om en dat in een tijd waarin we spreken van passend onderwijs. Er gebeuren, naar mijn idee, kwalijke zaken. Ik hoop dat ik daar na dinsdagmiddag anders over denk, anders gaat er een serieuze en officiële klacht richting de verwijzingscommissie.

Woensdag doe ik een ochtendje kleuters. Het is dan best een drukke dag met kunstprojecten en de boomfeestdag, maar ik houd het programma eenvoudig. Het lijkt mij wel weer erg leuk en ik denk dat ik in de loop van dinsdag maar eens op bezoek ga in de klas om ze alvast wat aan me te laten wennen. Hoewel, ik ben er vaak genoeg. Ik had beloofd om nog eens gitaar te komen spelen in de klas en nu lijkt mij die woensdagochtend de gelegenheid bij uitstek om die belofte in te lossen.
‘s Avonds zit ik in Kamperland om daar eens de gemoederen te peilen met betrekking tot het toekomstbeeld en de opkomende vergrijzing. Wat vindt Kamperland leefbaarheid ? Dat zou zomaar eens wat anders kunnen zijn dan in de eerder bezochte kernen.

Donderdag en vrijdag liggen er nog maagdelijk bij. Dat probeer ik zo te houden. Ook het schoolwerk gaat gewoon door.

Mijn weekend was leuk. Vrijdag werd mijn vader tachtig en dat wilde hij vieren met zoveel mogelijk familie erbij. Zo zag ik weer eens wat oude ooms, tantes, neven en nichten. Die zie ik niet elke dag, zelfs niet elk jaar. Ik ben niet zo’n familiemens en gelukkig weet men dat wel een beetje. De oudste broer van mijn vader had een soort speech waarin hij allerlei anekdotes aanhaalde die hij met mijn vader had meegemaakt in de jonge jaren, waarop ik tegen mijn oudste broer zei: ‘Die hebben samen meer meegemaakt dan wij’. Ik trok eigenlijk meer op met mijn jongste broer, met die anekdotes kan je een avondvullend programma maken, maar met mijn oudste broer heb ik eigenlijk niet zoveel. We zien elkaar op dit soort gelegenheden en meer niet eigenlijk. Niet dat we ruzie hebben ofzo, maar dat is zo gegroeid.
Het lijkt erop dat we daar allebei vrede mee hebben.

Ik wens jullie een fijne werkweek en, zoals mij afgelopen week duidelijk werd, let een beetje op jezelf.

 

Mevrouw Meuldijk


Op 17 maart 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Ze zullen ongetwijfeld bestaan, mevrouwen Meuldijk, maar in mijn leven is dat een feit geweest dat maar drie jaar stand heeft gehouden. Vooropgesteld dat ik het altijd jammer vind dat vrouwen na het huwelijk met een man klakkeloos van achternaam veranderen, gaat de wet er min of meer vanuit dat dit een logisch gevolg is van deze blijk van trouw, tenzij nadrukkelijk anders verzocht.
Gelukkig zie je het steeds meer, hoewel het soms verwarrend is, dat vrouwen na hun huwelijk hun eigen achternaam blijven hanteren. En terecht. Want waarom zou je, wanneer je vijfentwintig jaar als Miep Flipse (ik noem maar wat hè, ik ken die verder ook niet) door het leven gaat, jezelf ineens bijvoorbeeld Mevrouw Jansen noemen. Ik krijg daar automatisch een beeld bij van een vrolijk huppelend meisje dat eindigt in een schort achter het aanrecht in een jaren zestig keuken.
Maar goed, iedereen moet vooral doen wat men zelf wilt.

Vanmorgen ging de telefoon. ‘Geen melding’ gaf mijn huistelefoon aan en hoewel het mijn gewoonte is om ‘s avonds en in de weekenden niet op te nemen wanneer een corresponderend nummer ontbreekt, nam ik hem toch maar op. Er was deze week al vaker gebeld, zag ik in mijn belgeschiedenis.
Ik kreeg een dame aan de lijn die zich netjes voorstelde als medewerkster van postorderbedrijf.com en als je een voorbeeld wilt van rolpatronendenken, dan moet je de dames van postorderbedrijf.com hebben.
Ik bestel wel eens wat bij dat bedrijf. Ze hebben soms leuke kleding en wanneer je iets bestelt is dat erg snel geleverd. Daar houd ik wel van. Bij de online adressering geef ik altijd netjes aan dat ik ‘Dhr.’ ben en niet ‘Mevr.’ Enfin, dat ken je wel, maar daar lezen de dames van postorderbedrijf.com kennelijk overheen. Ik heb dit bedrijf wel eens meer per ongeluk aan de lijn gehad en maakte dan gretig gebruik van deze ‘slordigheid’.

“Met de dame van postorderbedrijf.com. Spreek ik met mevrouw Meuldijk ?”
“Nee, daar spreekt u niet mee.”
“Is mevrouw Meuldijk in de buurt ?”
“Nee, die is niet in de buurt.”
“Oh, dan bel ik op een andere tijdstip wel terug. Bedankt voor uw tijd.”

En dan hangen ze op. Ik verbaas me daarna ernstig over de kortzichtigheid waarmee deze dames het telefoonbestand afstruinen. Die denken achter elke telefoon een stereotyp soortje happy family aan te treffen. Man en vrouw met tandpastalach in gezelschap van twee kinderen, een jongen en een meisje, gezellig op de bank, terwijl een elektrische luchtverfrisser twee soorten geuren verspreidt, met de afstandsbediening in de hand richtend op de televisie van postorderbedrijf.com en die zich verheugd afvragen wie het nu toch zal zijn die er belt.
Dat is van mij natuurlijk wat overdreven gedacht, maar die indruk krijg ik wel.
Vanmorgen was de dame van postorderbedrijf.com wat aanhoudender en liet zich niet zondermeer uit het veld slaan door het spel dat ik meespeelde.

“Met de dame van postorderbedrijf.com. Spreek ik met mevrouw Meuldijk ?”
“Nee, daar spreekt u niet mee.”
“Is mevrouw Meuldijk in de buurt ?”
“Nee, die is niet in de buurt.”
“Kunt u mij vertellen wanneer mevrouw Meuldijk thuis is”.
“Nee, daarover kan ik u niets vertellen. Dat kan nog even duren”
“Op welke dagen is mevrouw Meuldijk het best bereikbaar ?”
“Mevrouw, er is hier helemaal geen mevrouw Meuldijk !”
*stilte*
“Dan bent ú degene die bij ons regelmatig bestelt.”
“Ja, mevrouw ik bestel af en toe wel eens wat bij jullie.”

En toen volgde er natuurlijk een aanbieding die ik vooral niet moest laten lopen. Maar er moet daar bij postorderbedrijf.com (nee, dat bestaat niet, maar .com moet genoeg zeggen) in dat callcentrum toch hoognodig gecoached worden. Iemand moet daar eens gaan vertellen hoe de moderne samenleving in elkaar zit. Dat er alleenstaanden zijn en dat vrouwen niet altijd de kleding bestellen en de heren de computers. Dat het wel eens heel kwetsend kan zijn om zo hardnekkig naar een mevrouw te vragen.
Een voorbeeldje van ingestudeerde persoonlijke betrokkenheid dat bij mij heel onpersoonlijk overkomt.

Rest mij logischerwijs de vraag: “Ik zal toch niet de enige mannelijke klant zijn bij dat bedrijf ?”

 

Blik op week 11


Op 11 maart 2012, in Blik op de week, door Ron

De tweede ‘Blik op week elf”. Dat betekent dat ik al een jaar rond mijn agenda met jullie deel. Ook nu lijkt de tijd om te vliegen. Daarnaast hoop ik dat berichten met een zelfde naam technisch niet voor problemen zorgt. Ik ga ervan uit dat het programma daarmee kan dealen, anders zien we dat dan wel weer.

Ik ben vroeg vandaag. Op TV is er geen sport, maar praat men over politiek in het programma Buitenhof. Soms kijk ik daar naar en dat komt meestal door het feit dat ik graag naar Vrije Geluiden kijk. Vanwege gemak en andere bezigheden zet ik het geluid zacht, maar laat de TV aan. Als gemeentepoliticus interesseert de landelijke politiek mij in mindere mate. Dat is meer op afstand. Dat betekent dat je er wat van mag vinden, daarover kunt praten met anderen, maar beïnvloeden kun je dat niet op korte termijn. Voorlopig rest mij het lijdzaam toezien hoe allerlei sociale zekerheden uit het maatschappelijk beeld verdwijnen of dusdanig worden aangescherpt dat nog maar een enkeling daarvan gebruik kan maken.

Enfin, daar kan ik wel een heel stuk over schrijven, maar dat doe ik vandaag niet. Ik ga eens voorzichtig in de digitale agenda kijken om te zien wat voor een week het wordt. Voor zover ik nu weet, ben ik geen enkele avond thuis.

Op maandagochtend heb ik een oudergesprek. Inhoudelijk weet ik daar nog niets van, maar het is een goede zaak dat ouders die ergens mee zitten of informatie willen me weten te vinden. Vroeger had ik spreekuur, maar tegenwoordig gaat het ook gewoon tussendoor. Dat is wellicht beter. Als ik zelf iets wil, dan wil ik dat ook zo snel mogelijk en zou ik niet willen hoeven te wachten op een dag met een spreekuur.
‘s Avonds zit ik in het dorpshuis van Colijnsplaat. Na Kats en Geersdijk is dit de derde kern in de reeks van de ‘volksraadplegingen’ in het kader van de toekomstvisie van onze gemeente. Tot nu toe lijken de bijeenkomsten een succes.

Dinsdagmorgen zit ik in het bestuurskantoor voor een directie-overleg. Ik heb nogal wat ICT-zaken te melden en het is belangrijk dat ik daarin niets vergeet.
Ook zie ik dat die dag de beamers in onderhoud gaan. Ik heb dat al in de teamvergadering verteld, ik zal dat morgen nog eens doen. Jawel, dat is best belangrijk om te weten als leerkracht. We hebben de ouderwetse krijtborden niet meer en dat digitale bord is zo’n wezenlijk onderdeel van de lessen geworden, dat het wegvallen van de beamer de voortgang van het dagprogramma kan verstoren. Wie had dat tien jaar geleden ooit gedacht ?
‘s Avonds hebben we een fractievergadering. Ik heb de raadsstukken nog niet gelezen, maar de agenda is redelijk vol voor donderdag, dus er is ongetwijfeld stof tot spreken.

Op woensdag staat mijn managementrapportage gepland waarin ik beschrijf hoe we de laatste drie maanden gedraaid hebben. Of alles naar wens verloopt en op schema ligt. Ook de begroting van het vorig boekjaar zal besproken worden. De exploitatie van onze school is op de begroting ongeveer een halve ton, iets meer, en het is zaak om daar zo netjes mogelijk binnen te blijven. Voorgaand boekjaar zat ik daar al redelijk in de buurt, over het afgelopen boekjaar zit er een positief verschil van tachtig euro. Dat is op dat, naar verhouding, grote bedrag een te verwaarlozen verschil. Tenminste, dat vind ik dan hè.
Woensdagavond heb ik een vergadering van het oranjecomité. We lopen dan even de stand van zaken door. Het is eerder dertig april dan je denkt.

Donderdagavond heb ik eerst een vergadering met het presidium van de raad en daarna een raadsvergadering. Ik zal vandaag de stukken bekijken. Alle stukken staan trouwens op de site van de gemeente, dus als je nieuwsgierig bent, kun je daar zelf ook eens gaan neuzen. Ik denk dat we het in het presidium maar eens over begrippen als vertrouwen moeten hebben. In veel gevallen blijkt dat vertrouwelijke informatie op straat komt te liggen met alle gevolgen van dien.

Op vrijdag wordt mijn vader tachtig jaar. Dat vind ik, met zijn manier van leven, een hele prestatie. Die rookt lekker zijn peukje, die drinkt zijn borreltje, maakt hier en daar eens een praatje en mankeert naar verhouding betrekkelijk weinig. Levenslust is mijn enige zorg, maar dat heeft niets met zijn fysieke gesteldheid te maken. Van het leven genieten doe je nu eenmaal fijner met zijn tweetjes, zo zegt hij. Daarover verschillen we dus van mening, maar hij is dat zo gewend na al die jaren huwelijk.

Nou, ik ben er klaar voor. Laat die week maar beginnen morgen.

Vrijdag ben ik weer eens bij de kapster in Kamperland geweest, dat was al een tijdje geleden. We hebben, onder het knippen door, het dorpse leven weer eens nader op de keper genomen. Dat is het leuke van zo’n kapsalon hè, je hoort nog eens wat.
Gisteren heb ik mijn cabriokap onder handen genomen en dat was erg nodig. Hier en daar sloeg de stof groen uit. Als het goed is ben ik daar nu een tijdje vanaf. Het weer lijkt prachtig vandaag, ik ben nog niet buiten geweest, dus misschien maak ik straks nog een toertje.

 

Zwart


Op 9 maart 2012, in Opmerkelijk, door Ron

Op één of andere manier, op enig moment en zonder aanwijsbare reden is de kleur zwart mijn lijfkleur geworden. Sommige mensen vinden het geen kleur. Ik wel. Als ik ervan uit ga dat dingen zich onderscheiden door kleur, dan is zwart ook een kleur. Is geen kleur ook een kleur. Zwart is geen kleur in de zin van dat wit alle kleuren zou zijn. Natuurkundig gezien is dat wel waar, maar in ons dagelijkse leven, de maatschappij, is zwart wel degelijk een kleur. Weliswaar doorgaans geen vrolijke, maar toch steeds aanwezig in het keuzegamma aan kleuren waaruit gekozen kan worden bij de aanschaf van allerlei zaken.

Inmiddels ben ik eraan gewend en zijn mensen eraan gewend. Ik denk dat het zelfs zo gewoon is dat, wanneer men willekeurig aan iemand in de buurt vraagt wie toch die man is die altijd in het zwart loopt, men automatisch in mijn richting wijst of denkt. Niet erg, alleen maar makkelijk. Volwassenen denken daar zo hun eigen ding van, maar kinderen winden daar, in al hun spontaniteit, geen doekjes om. Vaak is het zo dat wanneer kinderen zich in zwarte kleding hullen, ze dat vol trots aan mij komen laten zien. Ik vind dat namelijk, volgens de kinderen, altijd erg mooi. Dat is ook zo, ook bij kinderen vind ik zwart een mooie kleur. Echter, hun lievelingskleur is het niet. Allerlei kleuren zijn hun lievelingskleur, behalve zwart. Vanuit dat perspectief stellen kinderen mij vrijwel wekelijks de vraag waarom ik toch steeds zwarte kleren aan heb en of dat dan misschien mijn lievelingskleur is.

Je kunt het gek vinden of niet, maar dat houdt mij ook wel eens bezig. Waarom toch die drang naar dat zwarte en de nuances daarin ? Waarom toch de voorliefde voor bijvoorbeeld zwart-wit-foto’s en hun grijstonen en niet de kleurrijke kiekjes ? Wel kan ik van zomaar één andere kleur in een zwart-wit-foto genieten. Verder dan dat gaat het toch echt niet.
Dat betekent niet dat ik een hekel aan andere kleuren zou hebben. Dat heb ik helemaal niet, als ik het maar niet hoef te kiezen. Daar kwam ik achter na lang gepeins. Ik kan best aardig tekenen, potloodtekeningen, maar wanneer je me daarbij een doos kleurpotloden voor mijn neus zou zetten, zou ik helemaal gek worden. Vooral van die dozen kleurpotloden met een veelvoud aan gradaties van kleuren. Dat is werkelijk waar voor mij genoeg om te bedanken voor het maken van iets creatiefs. Ik kan daaruit niet kiezen, ik wil daaruit niet kiezen, omdat ik vind dat in zo’n geval kleur eerder iets afdoet aan mijn creativiteit dan dat het iets toevoegt. Ik wil me daar dan ook niet mee bezig houden.

Vanwege mijn beroep heb ik me nogal verdiept in allerlei vormen van autisme en ik concludeerde dan op ook op een gegeven moment voor mezelf dat ieder mens een vleugje autisme in zich heeft. Noem het gewoonte, noem het ‘zijn gangetje’, het zijn zaken die we nu eenmaal gewend zijn te doen en waarvan we het niet leuk vinden dat het verstoord wordt. De één kan met zo’n verstoring wat makkelijker omgaan als de ander, maar leuk vinden we het niet. Ik denk dat we ons met die vleugjes van autisme onderscheiden van anderen, dat maakt ons de mens die we zijn. Ieder heeft zo zijn eigenaardigheidjes die de één als raar kan klassificeren, maar een ander weer leuk kan vinden. Die klassificatie is heel persoonlijk en daaraan liggen de persoonlijke eigenaardigheidjes van de ander weer ten grondslag. Sommigen zoeken daarin herkenbaarheid, anderen zoeken daarin weer complementaire elementen. Kun je me nog een beetje volgen ?
Pas wanneer die autistische vleugjes wat meer aanwezig willen zijn dan dat we gewend zijn spreken we van autisme.

Ik wil mezelf niet als autist hier neer gaan zetten, maar bij mij ligt het toch aan de basis van die zwarte kleding. Zo vond ik vroeger de overgang van zwart-wit televisie naar kleurentelevisie helemaal niet erg. Ik had meer moeite met de plotse toevoeging van een heleboel zenders. Op de één of andere manier kan ik daar slecht mee omgaan. Ik weet niet wat te kiezen. De enorme keuzemogelijkheid, waar menigeen blij mee zou zijn, is voor mij een ramp. Ik ben meer iemand van één-voor-één dan iemand van alles tegelijk. Jawel, dat went dan weer wel, maar op dat moment vind ik het storend. Net als die enorme hoeveelheid kleuren uit de kleurdoos dat storend werkt op een tekening die ik zou maken.

Er zijn zat mensen die dagelijks lopen in spijkerbroek of spijkerjasje. Niemand die dat opvalt, zoveel mensen dragen dat. Ik vroeger ook. Makkelijk, je loopt naar de kledingwinkel, je zoekt de afdeling spijkerbroeken en je kiest er een leuke uit. Je kijkt naar de pasvorm, het model of andere details, maar op de kleur hoef je niet te letten.
En dat is nu precies de reden waarom ik denk dat ik zo graag zwart draag. Op een gegeven moment wil je wat netters, wat klassiekers aan dan spijkerbroeken. En dan is blauw een wat minder makkelijke kleur. Zwart is dat wel, tenminste voor mij. En zwart past gemakkelijk bij zwart en nuances in zwart, zelfs grijs.

Zwart is voor mij dus een makkelijke kleur, die even veelzijdig kan zijn dan een andere kleur. Zwart past bij elke gelegenheid of dat nu vrolijk of serieus is, of dat nu blij of droevig is. Ik voel me er lekker bij, want op de één of andere manier past die kleur bij mij en mijn gemoed, dat doorgaans erg rustig is.
Maar het allermakkelijkst van zwart is toch wel dat ik geen ‘kleur’ hoef te kiezen. Dat kan ik, zoals je leest, wat minder goed. Wel ben ik in voor allerlei nuances binnen de kleur zwart, zoals motiefjes en tinten, zacht of opvallend, dat maakt me niet uit.

 

Staken of niet


Op 7 maart 2012, in School, door Ron

Jullie zullen begrijpen dat het wel of niet staken bij ons op school uitgebreid aan de orde is geweest. Het stakingsrecht is een verworven recht waarvan, zelfs als directies hoog en laag springen, op bepaalde momenten gebruik gemaakt kan worden. Op onze school was gisteren een studiedag gepland, dat was aan het begin van het schooljaar al bekend, maar toch heeft dat een collega er niet van weerhouden om gebruik te maken van het recht om te staken.

Er wordt gesproken van de grootste onderwijsactie ooit en terwijl men dat constateerde werd er in Den Haag groen licht gegeven voor de voorgenomen bezuinigingen in het onderwijs. Dat is een beetje wrang, maar toch ben ik van mening dat je geen kristallen bol nodig had om dit te kunnen voorspellen. Verwacht van geen enkele minister dat die verstand heeft van de portefeuille die hij of zij toebedeeld heeft gekregen, laat staan feeling heeft met de werkvloer.

Ik ben geen staker. Ik heb, dacht ik, ooit eens één keer gestaakt in mijn onderwijsloopbaan, lang geleden, maar daar houdt het een eind mee op. Aan de ene kant zie ik op tegen dat massale kuddegedoe, de collega omschreef het vanmorgen als een combinatie van The Night of the Proms en carnaval, aan de andere kanten heb ik ook mijn bedenkingen met betrekking tot de effectiviteit van zo’n actie.

Ik had daar vorige week een e-mailwisseling over met iemand die ik vroeger kende, uit het oog verloor, en die ik toevallig via Twitter, dertig jaar later, tegen ‘het lijf’ liep. Om voor mezelf niet in herhalingen te vallen zal ik de korte mailwisseling citeren:

Hoi Ron
ik ben zomaar benieuwd ,gaat jouw school plat op 6 maart?
De onze wel.Maar onze directeur staat er niet achter.Dus dat leverde wel wat spanning op .
 
grt Xxxxxxx
 

Hoi Xxxxxxx,
 
even snel tussendoor. Onze school gaat niet daarom dicht.
We hadden op die datum al een studiedag gepland en die gaat gewoon door.
 
Gezien leerkrachten het recht hebben om te staken mogen directies hen geen haarbreed in de weg leggen.
Het is een verworven recht en mag dus niet verboden worden.
 
Wel is er op die dagen geen aanspraak op salaris (wel op een uitkering uit de stakingskas (behalve de eerste dag, dacht ik)) en dient de school voor opvang te zorgen voor kinderen van ouders die moeilijk zitten vanwege werk of afspraken. Je moet dus wel kinderopvang bieden.
 
Hoewel het iedereen vrij staat, gaat er bij ons maar één teamlid staken.
Een dorp verderop houden ze een lawaaioptocht op de middag als ludieke actie.
 
Zelf ben ik principieel tegen staken in het onderwijs, maar begrijp het min of meer van anderen.
Het haalt namelijk niets uit. Je legt geen samenleving plat, je krenkt geen hebberige directieleden, het levert geen sociaal gemopper op.
In mijn optiek maak je dus geen punt, maar bezorg je de Efteling een leuke dag en ontzeg je onderwijs aan kinderen die het juist zo nodig hebben.
Ze zijn er, kinderen waarvoor elke dag onderwijs er één is.
 
Onderwijs is geen conservenfabriek of vervoersbedrijf.
Wij werken met een kwetsbare doelgroep over wiens rug we, naar mijn mening, geen acties moeten ondernemen.
 
Een alternatief is er niet zo snel, behoudens wat ludieke acties.
 
Ik weet niet waarom jouw directeur bedenkingen heeft, maar ik kan het wel begrijpen.
 
Wat jij gaat doen is gewoon gebruik maken van je recht.
Dat mag/moet verder geen spanningen opleveren binnen de school.
 
Succes !!
 
Groeten,
Ron
 

Ha Ron,dank voor je reaktie,ja zoals jij het stelt,kan ik wel begrijpen dat je staken als middel in het onderwijs niet ondersteunt.
En ja ze zijn er.kinderen voor wie iedere onderwijsdag er een is.Maar ze zijn er ook,kinderen die absoluut niet uit de verf komen in een grote groep.Die echt individuele aandacht nodig hebben.
dat zul jij ook wel be-amen.Ik heb nu 32 kleuters en dat is echt niet te doen.ik kan een keurig groepsoverzicht en groepsplan schrijven,maar in de praktijk uitvoeren?
Dat gaat niet lukken .Daar ben ik niet de enige in.Zo gaan erdus  momenteel nogal wat onderwijsdagen verloren aan heel veel kinderen.
 
Ik besef wel dat zo`n stakingsactie hier geen verandering in zal brengen,maar toch vind ik dat we op de een of andere manier een statement moeten maken.
Al eerder hebben werknemers en werkgevers aan het kabinet gevraagd om deze bezuiniging niet door te voeren.Zij hebben de minister realistische alternatieven aangereikt,zoals de suggestie om dit bedrag te besparen ,door de door het kabinet voorgenomen prestatiebeloning niet uit te voeren.Dit voorstel werd overgenomen door de oppositieparijen,maar is weggestemd door PVV,VVD en CDA.Hun gedoogaccoord is belangrijker dan de zorg voor leerlingen.
Meedoen aan de stakingsactie geeft mij het gevoel ,dat ik voor de kinderen opkom.Maar misschien is dat wel wat naief.Dat realiseer ik me wel.
Maar goed,ik hoef met jou deze discussie niet aan te gaan,jij hebt het over staken als middel.
 
Mijn school heeft trouwens nooit studiedagen op lesdagen.Ook al zoiets….wij moeten dat op de woensdagmiddagen doen.Ons schoolhoofd wil dat onze leerlingen het maximaal aantal lesuren haalt aan het einde van de basisschool,betekent weinig lucht voor zaken als studiedagen ed.
Ik heb het gevoel dat veel van mijn collegea er dinsdag het bijltje bij neer gooien om hun eigen werkdrukfrustratie eruit te gooien.
 
enfin, ik hou erover op ga weekend houden jij ook een fijn weekend
 
Groet Xxxxxxx
 

Hoi Xxxxxxx,
 
je schetst, denk ik, het grootste probleem dat zich momenteel voordoet in het onderwijs.
De bordjes van de leerkrachten liggen te vol, er is een hoop administratie bij komen kijken.
 
Of dat allemaal wat toevoegt aan de kwaliteit van onderwijs, is volgens mij maar de vraag.
Laat er dan meer aandacht zijn voor het individuele kind, maar er komt niets van kwaliteit terecht wanneer leerkrachten op hun tenen moeten lopen en regelmatig (of voorgoed) afhaken.
 
We zijn een paar plaatsen gezakt op de zogenaamde PISA-lijst, de lijst van kennislanden en daaruit is het gedrocht passend onderwijs geboren.
Verzonnen door een minister die geen enkele notie heeft van hetgeen zich afspeelt op de werkvloer.
Onderwijs is altijd al passend geweest, ook met wat grotere klassen.
 
Etc.. etc.. 

 
En daarna heb ik nog een heel relaas over mogelijkheden waarop een dirtecteur een school  zou kunnen inrichten om te voorkomen dat leerkrachten teveel hooi op de vork krijgen.
Maar goed, door deze mailwisseling zie je dat er op verschillende manieren tegen het fenomeen staking aangekeken wordt binnen het onderwijs. Gelukkig is er begrip voor elkaars mening, ook hier op school.
 

Blik op week 10


Op 4 maart 2012, in Blik op de week, door Ron

En ik zou me eigenlijk diep moeten schamen, ik weet het, ik heb de afgelopen week geen enkel stukje geschreven en heb je het moeten doen met die ene blik in de agenda.
Ik heb het verloop van de week niet in de hand. Deels wel natuurlijk, maar als er van alles bijkomt dan moeten mijn schrijfsels het toch vaak als eerste ontgelden. Sorry daarvoor, ik hoop deze week wat vaker van me te laten horen.

De televisie geeft een beeld van afdalende skiërs op een blauw en rood gestreepte sneeuwhelling. Het geluid staat uit, maar alles bij elkaar heeft het wel iets Nederlands, dat rood-wit-blauwe. Gov’rt Mule klinkt uit mijn speakers, een bluesformatie die de echte onversneden blues speelt. Koffie heb ik inmiddels al binnen en zit nu aan een beker drinkontbijt. Dat drink ik door de week ook, omdat ik een boterham ‘s ochtends zo’n gedoe vind. Jawel, ik ben vandaag wat laat met mijn schema, het is half twee nu.

En nu je weet hoe ik er een beetje bij zit, ga ik de agenda er maar eens bijpakken. Voor zover ik weet zit ik de eerste drie avonden buitenshuis. Laten we hopen dat het overdag wat meevalt, zodat ik op school weer wat orde op zaken kan stellen.

Morgen overdag heb ik niet zoveel. Er staat een afspraak met een Joegoslavisch meisje, dochter uit een gezin dat hier pas is komen wonen en die maar geen school kan vinden om haar, reeds ingezette, opleiding voort te zetten. Hoe langer ik met die materie bezig ben, hoe meer verhalen ik tegenkom van soortgelijke ervaringen met het ROC in Goes. Zelfs wanneer je van Vlissingen naar Goes overstapt, kun je niet instromen in dezelfde studierichting. Ja, dat kan wel, maar dan heb je geen stage-adres en zul je het jaar eropvolgend hetzelfde leerjaar opnieuw moeten starten. Doubleren dus, ook al ben je hartstikke goed en gemotiveerd. Het ROC in Goes weet niet van wijken. Ook het Centrum voor Jeugd en Gezin kreeg geen poot aan de grond. Ik heb het met de wethouder besproken en die wil zijn best nog wel een keer doen. Zelf vind ik dat wat krom, omdat ik nu toevallig een wethouder ken die daar achteraan wil.
Vanuit betrouwbare bron, ik hoor wel eens wat, heb ik vernomen dat juist de stage bij het ROC de moeilijkheid is. Er zijn voldoende stage-adressen voor handen, maar men kan de stages niet begeleiden. Daar zijn geen mensen genoeg voor. Aangezien leerplichtigen voorrang krijgen, zijn gemotiveerde leerlingen, die niet meer leerplichtig zijn, het haasje. Kijk, dat verhaal kan ik nog wel begrijpen, maar er is niemand op het ROC die dat verhaal vertelt. Ze hullen zich liever in vaagheid.
‘s Avonds heb ik een vergadering van de medezeggenschapsraad. Er zijn wat wisselingen na de afgelopen verkiezing. Ik heb mijn managementrapportage nog niet geschreven, dus die zal niet centraal staan. Wel kan ik de leden ‘uit het vuistje’ wat bijpraten.

Dinsdag hebben we een studiedag. Michiel zal er niet bij aanwezig zijn, die gaat staken. De rest zal er wel zijn. Waarom niet iedereen gaat staken ? Daarin is iedereen vrij, ieders beweegredenen om dingen wel of niet te doen, kan ik begrijpen. Zelf ben ik principeel tegen stakingen in het onderwijs. Daarover ga ik nu niet uitwijden, dat doe ik misschien wel op een later tijdstip.
Op de agenda van de studiedag staan allerlei belangrijke zaken die met schoolontwikkeling te maken hebben. Ook is die dag bedoeld om allerlei lopende processen te evalueren. Eigenlijk vind ik het wel jammer dat we niet compleet zijn.
‘s Avonds zit ik in Geersdijk vanwege ‘de grote volksraadpleging’ vanuit de gemeente Noord-Beveland. Wellicht heb je het stuk erover in de krant gelezen. We steken daar veel tijd in, maar daarna kan ook niemand zeggen dat hen niets gevraagd is. We proberen de grootste gemene delers vanuit die avonden mee te nemen bij het schrijven van nieuw beleid voor de toekomst. Op zich is de manier van werken wel uniek. We leggen de burgers niets op, ze mogen vertellen hoe men denkt dat het moet. Deze week of volgende week moeten we met de projectgroep naar één of ander radiostation voor een interview. Een exacte datum daarvoor heb ik nog niet. Ook de naam van het radiostation moet ik je schuldig blijven. Het is in ieder geval van een presentator die voorheen bij Omroep Zeeland werkte, maar nu niet meer. De naam van de man ken ik wel, maar die ga ik hier niet schrijven.

Woensdag staat er overdag niets. ‘s Avonds hebben we met diezelfde projectgroep een bespreking. We zullen in ieder geval de eerste twee avonden in de kernen Kats en Geersdijk evalueren en misschien is er nieuws vanuit de andere twee projectgroepen, waarvan je wat minder hoort in de media.
Op de hele donderdag staat niets. Lekker hè en de vrijdag erna heb ik een ADV. Jawel, die ga ik nemen, want ik heb een afspraak bij de kapper. Deze keer ga ik weer eens naar de kapsalon in Kamperland. Via Twitter zag ik dat ze de boel mooi verbouwd hadden en via dat zelfde Twitter heb ik een afspraakje gemaakt. De eigenaresse, de hoofdkapster zeg maar, ken ik nog uit vroegere jaren. Wellicht is het vrijdag een mooi moment om eens bij te kletsen en een blik te werpen in die nieuwe kapsalon. Ik ben benieuwd.

Dus ja, zo ziet mijn week er globaal uit. Ik probeer hem ook zo te houden hoor. Ik heb voor school ook tijd nodig. Vorige week werd het drukker dan ik had gedacht. Zowel op dinsdag als op donderdag en vrijdag heb ik klas gedraaid. Dinsdag door de hele school om collega’s vrij te roosteren om met Bettie, onze IB-er, hun groepsplannen te evalueren en bij te stellen. Op die manier hoeven ze daar na schooltijd geen extra tijd in te steken en ik hou nog wat contact met het gebeuren in de diverse klassen. Op donderdag en vrijdag had ik de groepen zes en zeven gedraaid om Nancy compensatieverlof te kunnen verlenen voor teveel gewerkte uren.
Zulke dagen zijn erg leuk, maar best vermoeiend. Je doet namelijk een beroep op een heel andere soort conditie dan je vergader- en kantoorconditie. Het is veel intensiever en je gebruikt ook andere spieren, getuige het feit dat ik vrijdagochtend wat stijf uit bed stapte. Mijn kuiten deden zeer. Geen idee waarom, maar het heeft vermoedelijk alles te maken met het lesgeven. Je zit geen moment, je loopt van hot naar her en ik denk dat ik best druk ben in mijn manier van doen.
Natuurlijk schonken wij aandacht aan de nationale complimentendag en kwamen de leerlingen  erachter dat complimenten geven en ontvangen eigenlijk best leuk is. Tussendoor speelden we een leuk taalspel waarbij je een prijsje kon verdienen. En het werd best spannend aan het eind !
Vrijdagmiddag pakte ik de gitaar erbij en speelden we vrolijke deuntjes met klap- en stampgeluiden. Heerlijk ! Toen ik de gitaar weer in de koffer legde en in de klassenmap keek, zag ik dat ik eigenlijk begrijpend lezen had moeten doen. Nou, dat is dan jammer hoor, dat halen ze nog maar eens in.