Getijdenwachters


Op 23 april 2012, in Kunst en cultuur, door Ron

Even na Geersdijk, tenminste, als je van Wissenkerke komt, ligt er, op het punt dat je juist gas wil geven na de snelheidsremmer of je doodergert aan een trage tractor, een galerie aan je rechterzijde.
Ik was er nog nooit geweest, had me wel eens verbaasd over de prachtige renovatie van de oude hofstede en de vreemde kleurkeuze, maar gisteren toog ik toch naar Geersdijk, naar die galerie om aanwezig te zijn bij de onthulling van
‘De Getijdenwachters’, de verzamelnaam voor een viertal kleurrijke sculptures in de berm van de weg.

Ik was er ruim op tijd en sprak zodoende nog even met de enthousiaste uitbaatster van de galerie en haar oude, maar nog kwieke man. Ik kende de klussenman die nogal wat karweitjes had verricht aan die hofstede en hij kletste me bij over alle bouwkundige wetenswaardigheden van het optrekje. Het is er werkelijk waar prachtig verbouwd. Je kunt gerust stellen dat dit een galerie is van regio-overstijgende allure.
Voordat ‘De Getijdenwachters” onthuld zouden worden, had ik nog even tijd om een blik te werpen op de aanwezige kunst. Niet echt uitgebalanceerd werk in een bepaald thema of een bepaalde stroming, maar voor elk wat wils. Misschien schrijf ik beter: voor sommigen wat wils, want de prijskaartjes logen er niet om. Voor een stukje kunst moet je er al gauw gemiddeld rond de tweeduizend euro neertellen. Maar dan heb je ook wat.

Zoals het schilderij dat ik voor de inzet gebruikte. Een werk van Neeltje Meerman, je moet maar eens op haar site kijken, een kunstenares die gewoon in Geersdijk woont. Ik vind haar werk adembenemend en als ik niet op mijn euro’s moest passen, dan kocht ik gegarandeerd wat van haar. Het is een beetje magisch-realistisch, een beetje sprookjesachtig en qua kleur in een juiste balans.
En ik maar denken dat Kats het dorp van de kunst was. Enfin, wanneer je tijd hebt en langs de hofstede rijdt moet je er vooral eens gaan kijken. Het is werkelijk de moeite waard, ook de tuin is prachtig aangelegd en kent diverse kunstobjecten.

En zo pakte dat bezoekje gisteren van mij, wat ik niet van plan was te doen, toch verrassend uit. En natuurlijk sprak ik er nog wat raadsleden, de kunstenaar van De Getijdenwachters, de eigenaar van het woonzorg complex aan de overzijde van die weg en natuurlijk de CvdK en haar man. De CvdK was gevraagd het geheel officieel te openen en ze had een leuke informele toespraak. Over die getijdenwachters natuurlijk. En zij dacht ook, net als de meeste aanwezigen, dat het iets met eb en vloed te maken had.
Zo is het echter niet, het zijn meer jaargetijdenwachters, ze zijn de vertaling van de lente, de zomer, de herfst en de winter. Waarvan de eerste twee aan de zijde van de galerie zijn geplaatst en de laatste twee aan de zijde van het woonzorg complex.
Ze doen het leuk, die beelden, daar in de berm van de weg, net na Geersdijk. Daar waar je het nu wel uit je hoofd haalt om gas te geven. Een onfortuinlijke aanvaring met één van die sculptures zou een hele lelijke kunnen zijn.

Na afloop liep ik nog even met het gezelschap mee naar de gebouwen van Rijckholt, die onderdak bieden aan bemiddelde bejaarden. Een kamertje kost je meer dan vijfduizend euro in de maand, maar ook dan heb je wat.

Sommigen proostten er met champagne, maar ik hield het bij een koffietje. Champagne is niet aan mij besteed, dat wringt mij altijd een beetje in de maag. Een rondleiding in het woonzorg complex is me in ieder geval toegezegd door de eigenaar. Daar ben ik best nieuwsgierig naar. Want hoewel ik dat nooit ga kunnen betalen, de vraag is of je dat zou willen gaan betalen, wil ik toch wel eens weten hoe dat eraan toe gaat.

 

Blik op week 17


Op 22 april 2012, in Blik op de week, door Ron

Ik ga me niet meer verontschuldigen voor het niet plaatsen van berichten, dat heeft geen zin. Het is gewoon te druk om tussendoor zaken te belichten of aan te kaarten. Werk gaat voor en de rest komt in het kielzog, waaronder mijn blog.
Het is zondag vandaag, op TV praat men over politiek, en ik sta in dubio. Ofwel een bezoek brengen aan een onthulling van beelden een dorp verderop, ofwel lekker mijn gemak houden en thuis wat ‘tutten’. Ik denk dat ik voor het laatste kies, want ik heb eigenlijk geen zin om me een paar uur op te prikken als gemeentebestuurder. Volgende week is iedereen weer aan de beurt.
Ik heb trouwens nog een avondje werken in de benen, want gisteren moest ik achter de potten en pannen in het restaurant van mijn zoon, omdat hij eerder die dag onfortuinlijk getroffen werd door een garagedeur. Een flinke jaap, wat blauwe plekken en een tiental hechtingen als gevolg. Gelukkig ziet het er niet ernstig uit. Nu maar hopen dat het geen blijvend zichtbaar litteken wordt. Ik zal vanavond nog eens poolshoogte nemen hoe het met hem gaat en of hij niet al teveel klachten heeft gehad van klanten. Ik vermoed van niet, gezien een berg mensen lekker bleven natafelen met een wijntje. Dat doe je niet wanneer het eten niet naar je zin is. Ook wel wennen was de dame met het kindje op de arm die zei: ‘Kijk daar is de kok. Zwaai maar naar de kok’.

Laten we maar eens in de agenda van de ‘kok’ gaan kijken om te zien wat de week brengen gaat. Uit mijn hoofd weet ik dat het een politieke week is waarin er geen plaats is voor een fractie-overleg. Dat klinkt druk, maar ik dacht dat het wel meeviel.

Op maandagavond staan er twee dingen. Een vergadering van de medezeggenschapsraad en een bijeenkomst van Veilig Verkeer Nederland. Allebei op school. Ik vermoed dat ik bij de eerstgenoemde verwacht wordt. Er zijn nogal wat zaken te bespreken. Ik zit niet in die raad, maar schuif aan als toelichter en adviseur. De medezeggenschapsraad is de medezeggenschapsraad en die bestaat uit personeelsleden en ouders. Ik heb verder geen stemrecht, ik licht alleen maar toe.

Op dinsdagochtend hebben we een directieberaad in Wilhelminadorp. Ik zal me daar morgen op voorbereiden; ik heb de documenten terloops voorbij zien komen. Zo op het eerste gezicht leken het mij voornamelijk reguliere agendapunten.
Ook ‘s avonds heb ik er een bijeenkomst en zo lijkt het erop dat de dinsdag echt een vergaderdag gaat worden. Even doorbijten dus, maar wel goed dat we in tumultvolle tijden wat vaker bij elkaar komen om zaken helder te houden.

Woensdagmiddag heb ik een BHV-herhalingscursus en dat is weer van een heel andere orde. Praktisch bezig zijn onder nagebootste omstandigheden welke (gelukkig) nooit voorkomen. Maar in het kader van ‘je-weet-maar-nooit’ is het goed om deze te oefenen. Een stukje EHBO, een stukje brandjes blussen en situaties inschatten. Die herhalingscursussen moet je wel volgen, anders ben je je BHV-certificaat kwijt. Het online examen heb ik in iedere geval met succes, maar niet foutloos, afgerond.
‘s Avonds zijn we met het oranjecomité in het dorpshuis bezig om al wat zaken te regelen en klaar te zetten voor de aanstaande Koninginnedag. Dat zijn geen vervelende karweitjes, meestal best gezellig eigenlijk.

Donderdag staat er een overleg met de werkgroep professionalisering gepland in het bestuurskantoor en ik zie verder staan dat ik wat op moet halen in Kloetinge. Prijsjes in de vorm van bekers met opschrift voor Koninginnedag. Dat moet ik niet vergeten en dat zou zomaar eens kunnen. Knoop in de zakdoek dus.
‘s Avonds hebben we een raadsvergadering. De agenda is magertjes en hoewel ik de vorige raadsvergadering al wat kanttekeningen maakte bij de aanscherping van de wet WWB, ga ik dat nu weer doen. Aan de ene kant vanwege het feit dat we iets moeten vinden van voldongen feieten en aan de andere kant vanwege het schrijnende effect van deze maatregel voor bijvoorbeeld inwonende mantelzorgers met een inkomen. Boven die mensen drijven donkere wolken, waardoor hun sociale leven ernstig ontwricht kan worden.

Vrijdag staat er een ADV, maar ik denk niet dat ik hem nemen ga. Er wordt wat schilderwerk in de onderbouw gedaan in de Meivakantie en daarvoor moeten zaken van de muur gehaald en geschoven worden. Ik kan Annemarie dat onmogelijk in haar eentje laten doen. Daarnaast is het ook wel fijn om de papierwinkel op orde te hebben voordat we er een weekje tussenuit piepen.

Ik piep er natuurlijk niet een weekje tussenuit. Het is immers Koninginnedag en hoewel ik niet erg koningsgezind ben, ga ik me toch inzetten om er een leuke dag van te maken voor het dorp. Daaraan zit wat voorbereiding, uitvoering en ‘nabereiding’. Maar goed, ik doe dat al meer dan dertig jaar, dus ook dit jaar zal het wel weer lukken.

Een lekker afwisselend weekje dus. Met wat denkwerk en wat fysiek werk. Maar als de resulaten naar tevredenheid zijn, is het alleszins de moeite waard.

Een fijne werkweek gewenst !

 

Blik op week 16


Op 15 april 2012, in Blik op de week, door Ron

Ook de afgelopen week is er weinig van schrijven gekomen. Ik neem het me wel voor, maar het is te druk met allerlei zaken die dan even voorrang krijgen. Zo gaat het eigenlijk dag in dag uit.
Of het de aankomende week beter gaat worden, daarvan heb ik geen idee. Met het wegvallen van de administratieve kracht moet ik overdag alle zeilen bijzetten om zaken goed geregeld te krijgen.
De avonden zijn veelal gevuld, ook deze week. Behalve de vrijdagavond, maar die heb ik nodig om even bij te komen.

Ik heb de nieuwe week zestien al geopend in de Google-agenda en die is behoorlijk blauw (afspraken zijn blauw), maar redelijk te doen wanneer er niets tussendoor komt.
Maandag heb ik overdag niets, maar ‘s avonds heb ik een regio-overleg in Heinkenszand met raadsleden en bestuurders over de gemeenschappelijke regelingen. Ik denk dat het een soort evaluatie-bijeenkomst wordt.
Op dezelfde tijd is het een informatie-avond voor ouders in Kats over de sluiting van de school. Hoewel het me erg interesseert heb ik besloten me daar niet al teveel mee te bemoeien. Mijn fractiegenoot neemt het over. Natuurlijk heb ik daar een mening over, maar ik moet uitkijken dat ik niet in spagaten terechtkom. Soms moet je politiek en werk nauwkeurig gescheiden houden. Ik doe dat niet vaak, maar nu lijkt me dat het beste.

Dinsdag is mijn eerste afspraak ook pas na schooltijd. Dan hebben we een schooltuinoverleg. Jawel, die is zo groot dat je er een overleg over moet hebben. We willen toch naar een soort officiële opening toewerken en wanneer je de tuin officieel wilt openen, dan moet er ook wat te zie zijn. Toch ? Dan is het leuk dat de bloemen bloeien en dat er in de zaaibakken ook daadwerkelijk wat groeit. Dat is nu nog niet zo, dus naar mijn mening nog niet het juiste moment voor een opening. Dat wordt wellicht na de zomervakantie. Enkelen van jullie zijn er al doorheen gelopen tijdens de afsluiting van het kunstproject.
‘s Avonds heb ik een vergadering met het oranjecomité. Koninginnedag is op maandag de dertigste en dat is al over een week of twee. Gelukkig hoeft er niet zoveel meer geregeld te worden. Aangezien het op een maandag is kan ik op de zondag ervoor veel dingen klaarzetten en maken.

Woensdagmiddag zouden we een themadag hebben over ICT voor het Zeeuwse onderwijs. De workshops waren al geregeld, de ruimtes waren al besproken. Echter, door alle andere activiteiten op onderwijsgebied die middag, viel het aantal aanmeldingen dusdanig tegen dat we het hebben moeten afzeggen. Dat is jammer van al het werk, maar de kroon op het werk leek onhaalbaar.
Toch wil ik de groep Zeeuwse ICT-ers die middag nog even spreken. Donderdag ga ik naar een landelijke bijeenkomst en dan is het handig dat we weten welke koers Zeeland wil gaan varen in het nieuwe schooljaar op het gebied van onderwijs en ICT.
Woensdagavond heb ik een overleg van de werkgroep Krimp vanuit de gemeente. Alle ‘volksraadplegingen’ zijn achter de rug. Tijd om te evalueren en te inventariseren. Op zich hoeft dat niet zo lang te duren.

Donderdag moet ik vroeg uit de veren, want ik wordt die ochtend in Zoetermeer verwacht bij Kennisnet. Dan heb ik een landelijk ICT-overleg en ga ik kijken welke kant we in Zeeland opgaan. Ik zal mijn oor ook eens te luister leggen bij Noord-Brabant om te bezien of er linken te leggen zijn. Misschien kunnen we in gezamenlijkheid meer van de grond krijgen dan alleen. Bijvoorbeeld zo’n themamiddag.
Aan het eind van de middag race ik als een gek terug, want ik word ‘s avonds al vroeg in het gemeentehuis verwacht voor een bijeenkomst van de werkgroep ‘Rondom Colijnsplaat’. Ook hier zal het gaan om evalueren en inventariseren. Wat hebben we gehoord aan initiatieven dat weekend in Vlissingen, wat is haalbaar en wat kan wanneer. Het spreekt voor zich dat initiatieven die makkelijk te realiseren zijn snel aan de beurt kunnen komen.

Op vrijdag staat er ‘s middags een uurtje les in groep acht, omdat Michiel een gesprek heeft over een leerling. Dat kon het makkelijkste onder schooltijd. Met de wetenschap dat er iemand voor zijn klas staat, kan hij alle tijd nemen voor dat gesprek.

Je ziet het, ik kan mijn lol weer op de komende week. Vorige week dinsdag was ik ook in Zoetermeer, maar dat was voor een concert van Tony Joe White. Hoewel het een leuk uitstapje was, viel het concert me tegen. Hier en daar schreef ik dat het me allemaal wat seniel in de oren klinkt. De man is redelijk op leeftijd, heeft prachtige nummers geschreven, maar verknalt ze telkens weer door één of ander effectpedaaltje in te trappen, waardoor ze onherkenbaar worden. Dat vind ik hè. Misschien zijn er anderen die dat prachtig vinden.

Gisteren waren de buren bezig in mijn tuin. Ik kom niet zo vaak in mijn tuin, omdat ik vind dat ik er niet rustig kan zitten. Als ik er zit geniet ik van mijn bomen en hun schaduw, want met warme dagen is dat heerlijk. Vrijdagavond stond mijn buurman aan de deur en die vertelde dat hij nogal wat last had van de berkjes en dat die nogal wat licht wegnamen uit de tuin van de andere buren. Nu heb ik daar wel zo mijn mening over, maar ik wilde de discussie niet aan. Dat is iets spreekwoordelijks met sop en kool, dus ik zei tegen de buurman dat hij alles maar weg moest halen waar iemand last van kon hebben.
En zo was het gistermorgen druk in mijn tuin, ik heb me er niet mee bemoeid, en is er gretig gekapt, gehakt en gesneden. Laten we hopen dat iedereen er een tijdje blij mee is.

Ik kijk nu vanuit mijn keuken niet meer de natuur in, maar zie een geciviliseerde en geknotte tuin en in de verte de Oosterscheldedijk. Zitten in mijn tuin doet me gelijk denken aan lopen in je blote kont op straat.
Daar ga ik nu helemaal niet meer van kunnen genieten.

 

Blik op week 15


Op 8 april 2012, in Blik op de week, door Ron

Paaszondag vandaag, ben heerlijk aan het niksen en geniet daar met volle teugen van. Iedereen heeft vrij en dat komt goed uit, dan heb ik ook wat rust. Hoewel ik niets aan Pasen doe, heb ik mezelf wel voorgenomen om eindelijk eens fatsoenlijk te koken. Dat schiet er teveel bij in en ben ik overgeleverd aan kant-en-klaar of diepvriesspul, dat gaat op den duur vervelen. En mijn moeder zei altijd dat daar onmogelijk vitamines in konden zitten. Nou heb ik het zelf niet zo op vitamines, maar er zal wel een kern van waarheid in zitten.
Dus ik ga iets lekkers klaarmaken en laat de telefonie voor wat ie is. Je mailt of twittert maar. Dan ben je morgen aan de beurt.

Week vijftien wordt een afwisselende week als ik die zo eens bekijk in de agenda. Morgen moet ik nog even wat op school doen en ‘s avonds ga ik een hapje eten bij mijn zoon. Die heeft de deuren van zijn restaurant weer geopend na een pittige verbouwing. Klaar zijn ze nog niet, er wordt daarboven nog hard gewerkt aan de realisatie van acht hotelkamers. Ik ben vorige week even gaan kijken en ik moet zeggen dat het er mooi uit komt te zien. Half mei verwacht hij dat het klaar is.

Dinsdag doe ik ‘s ochtends de schooladministratie en ben ik ‘s middags in het bestuurskantoor voor een directie-overleg.
‘s Avonds zit ik in Zoetermeer en ga ik voor de derde keer luisteren bij Tony Joe White, de bluesman met de lage stem. Als ik eraan denk, laat ik een filmpje meedraaien, maar ik heb geen zin om me helemaal naar de voorste gelederen te wurmen. Al dat gedring en geduw is niets voor mij. Dan bekijk ik het liever van een afstandje.

Woensdagaochtend zit ik in een school voor speciaal onderwijs om in te spreken bij een vergadering van de verwijzingscommissie. Ik had wat moeite met de gang van zaken rondom de verwijzing van leerlingen. Dat gebeurt teveel zonder medeweten van de scholen. Daarbij wordt er dus voorbijgegaan aan de expertise die we al op de scholen hebben, want niemand vraagt daar naar. We zijn druk bezig invulling te geven aan het passend onderwijs, maar wanneer de processen verlopen zoals ze nu verlopen, kunnen we daar net zo goed mee ophouden.
‘s Avonds hebben we met de gemeente de laatste avond in de reeks ‘volksraadplegingen’. We zitten in Kortgene en ik ben benieuwd waarmee Kortgene het hoofd wil bieden aan de krimp. Dat gaan we afwachten.

Donderdag en vrijdag ga ik voor de klas. De groepen zes en zeven zijn weer aan de beurt vanwege het feit dat Nancy, volgens de berekeningen (we noemen dat de normjaartaak), teveel werkt. Als ik er tijd voor heb, vind ik het niet erg om het op deze manier op te lossen. De kinderen overigens ook niet. Die vinden het altijd wel leuk wanneer ik in de klas kom. Ik ben van plan om weer eens wat te gaan zingen, dat vonden ze de vorige keer zo leuk. Het is een grote groep, bijna met z’n dertigen, maar je kunt er heel goed lawaai mee maken. Misschien ga ik ook wel een les body-clapping geven. Zingen of body-clapping ? Misschien kiezen we wel niet en doen we het allebei.

Donderdag is het ook raadsvergadering. Ik zal de stukken morgen eens doorspitten, want vandaag doe ik helemaal niets behalve wat op internet typen en koken. Ik ga iets doen met kip en gorgonzola, wat salade erbij en puree. Ik heb er al een beetje zin in. Glaasje wijn bij het koken en een klassiek muziekje in de keuken. Geur van kruiden en knoflook door het huis. Laat mij maar schuiven hoor.
Morgen ben ik weer paraat.

Echt een pa’sweekend. Heerlijk ..

 

Petten, emoties en de realiteit


Op 7 april 2012, in Politiek, door Ron

En weer was de week erg stil op de site. Ik had wel willen schrijven, maar vond de goede woorden niet. Soms kun je die afweging maken, dat het beter is om niet te schrijven. Omdat je er teveel in zit of omdat je emotioneel te bewogen bent om er een objectief verhaal van te maken, zodat je wellicht later spijt krijgt dat je zaken geschreven hebt.
Ken je dat gebungel ? Misschien heb je dat zelf ook wel eens. Dat je wat zegt of doet, in een opwelling, maar daar later wat genuanceerder over denkt. En natuurlijk zijn wij allemaal mensen en natuurlijk moet ik vanuit mijn hart schrijven, maar het lukte me eenvoudig weg niet om de juiste woorden te vinden.

Dat heeft met emoties en petten te maken, de rollen die je vervult in de maatschappij. Zo belde er gisteren iemand van de krant met de vraag of ze me wat mocht vragen vanwege mijn petten. Dan wil ik wel eerst duidelijk hebben op welke pet er gedoeld wordt. Ze wilde weten wat ik vond van de sluiting van de kleine schooltjes binnen onze stichting. Daar vind ik wat van als raadslid en daar vind ik ook wat van als schooldirecteur. Wat ik er dan als mens van vind, daar vraagt niemand naar. Het Katse schooltje staat dichter bij mij dan je zou denken.

Toen ik op mijn schooltje begon, zo’n dikke dertig jaar geleden, hadden we ook maar weinig leerlingen. Ik denk zo’n beetje evenveel leerlingen als jaren dat ik nu aan de school verbonden ben. Tweeëndertig. Jawel, dat zijn veel jaren, maar weinig leerlingen voor een school. In die tijd zochten we veel samenwerking met ons maatjesschooltje in Kats. Ongeveer even groot begin jaren tachtig. Uitwisselingen, leren van elkaar, methodes ontwikkelen (dat deden we toen nog zelf) en sportieve ontmoetingen. Dat schept een band en die band is eigenlijk altijd gebleven.
Wij zijn toen redelijk gegroeid, naar honderd leerlingen, en dat is tot op heden nog steeds zo. Kats is met uitzondering van wat pieken zo rond hetzelfde aantal blijven schommelen. Nu nog steeds, wanneer ik over de Katse schoolvloer kom, denk ik aan de tijd van toen. Toen ik het vak nog leren moest, maar ook vanwege de invloed die het voor mij heeft gehad voor wat betreft de visie op onderwijs.

Het nieuws van deze week roept ook bij mij emoties op. Hoewel ik wist dat het eraan zat te komen is het best confronterend wanneer je het zo feitelijk op het nieuws hoort en wanneer je dat zo droog in de krant leest. En daarna begint het vragenvuur. Mensen willen van alles weten en dat begrijp ik heel goed. Het is immers de school van je kind en voor je kind wil je het beste. Je kind is je alles en wanneer je daar anders over denkt is er iets niet in de haak.

Sommige zaken zijn niet eenvoudig uit te leggen. De totale scholensituatie op Noord-Beveland is gedurende de afgelopen jaren nu niet zo ingrijpend veranderd. Colijnsplaat iets groter, maar de meeste schooltjes draaien constante leerlingenaantallen. Dus waarom zou de school in Kats dan nu ineens moeten verdwijnen ? Ik snap het ongeloof. Het heeft alles te maken met samenwerken en de voor- en nadelen daarvan.

Over het begrip kwaliteit valt te twisten. De gemeente heeft een heel eenvoudige kijk op kwaliteit en volgt de onderwijsinspectie. Het schoolbestuur heeft een kijk op kwaliteit vanuit visie en expertise. Maar ik denk dat ouders zelf ook een mening over kwaliteit hebben. Ik vergelijk het altijd maar met de bakker. De bakker heeft zijn visie over brood bakken en de keuringsdienst van waren toetst of de bakker wel aan de eisen voldoet. Maar uiteindelijk, hoe lekker de broodjes er ook uitzien, velt de consument een oordeel over de kwaliteit. Als de broodjes niet te pruimen zijn dan ga je naar een ander.
De beste bakker is niet degene met de mooiste broodjes. De beste bakker is de bakker die in gesprek gaat met zijn klanten. Wat vind je lekker, wat zou beter kunnen ? Want tevreden klanten zijn trouwe klanten.

Natuurlijk zijn scholen geen broodjeszaken, maar ook niet zo gek veel verschillend. Waarmee ik als raadslid maar wil zeggen dat het schoolbestuur en de ouders, die zich verenigen in een medezeggenschapsraad, samen tot een aanbeveling moeten komen om de gemeenteraad te overtuigen van de twijfel over kwaliteit van onderwijs.

 

Blik op week 14


Op 1 april 2012, in Blik op de week, door Ron

En het is een week geleden dat ik de site opzocht om er een stukje te schrijven. De ogenschijnlijk rustige week dertien bleek geheel anders uit te pakken dan was gepland. Druk en op één of andere manier het nummer dertien waardig. Ik heb leukere weken achter de rug. Er spelen dingen die me bezig houden en me letterlijk slapeloze nachten bezorgen. Om daar vanaf te komen zal ik keuzes moeten maken en de vraag daarin is wat wijsheid is.
Heb ik dat al niet eens eerder geschreven ?

Op de televisie wordt één of andere wielerronde uitgezonden, ik zit niet aan een bakkie, dat zet ik straks tussendoor, en ik heb geen muziek op staan. Ik vind het goed zo, ik hoef even geen muziek. Daar staat mijn hoofd niet naar. Laten we hopen dat week veertien me de kans geeft om alles op een eerlijk rijtje te zetten.

Op maandag begin ik met een ochtendje les in groep vijf. Juf Dianne heeft tijd nodig om haar groepsplannen bij te schrijven, te evalueren en uit te breiden en daarom heb ik haar aangeboden om de klas over te nemen, zodat ze onder schooltijd daar aan kan werken. In tijden waarin veel gevraagd wordt van leerkrachten probeer ik te compenseren waar ik kan. Daarbij komt dat ik een ochtendje klas niet zo’n ramp vind.

Dinsdag begin ik in het bestuurskantoor voor een directie-overleg. Het zal voornamelijk gaan over de formatie voor het volgend schooljaar.
‘s Avonds heb ik een regiobijeenkomst van de partij in Terminus in Goes. We zullen daar spreken met collega-raadsleden en collega’s van de provincie. Dat doen we wel meer en dat is heel zinvol. Wat speelt er in de regio’s en wat speelt er op provinciaal niveau. Daarin kun je wellicht iets voor elkaar betekenen.

Woensdagdagochtend heb ik een gesprek over mijn managementrapportage en ‘s middags is er een bijeenkomst voor directies en ICT-ers in het bestuurskantoor over de keuze van netwerken waarmee in school gewerkt kan worden. De huidige netwerken zijn veelal te uitgebreid met veel beperkingen. Ideaal voor mensen die niets met ICT hebben, maar naar mijn mening kan het veel eenvoudiger en goekoper. Geen toeters en bellen, maar een eenvoudig netwerkbeleid met antivirus en hulp op afstand. Aangezien een eenvoudig netwerk meer lijkt op de computer bij iedereen thuis, zal er waarschijnlijk minder gebruik gemaakt worden van hulp op afstand.
Woensdagavond heb ik een vergadering van het oranjecomité. Ze zullen me even moeten bijpraten, want de laatste vergadering was ik er niet bij.

Op de donderdag staat er na schooltijd een ICT-overleg in Wolphaartsdijk. We hebben pas een overleg gehad, dus ik ga eerst kijken of ik de agenda kan vullen. De meeste ICT-ers zie ik waarschijnlijk ook al op woensdag. Voor een magere agenda ga ik de mensen niet bij elkaar roepen. Iedereen heeft het druk zat.

En dan zie ik dat het Paasweekend eraan komt. Dus vrijdag is Goede Vrijdag en dat verrast me eigenlijk. Dat het al zo snel Pasen is. Ik kijk voornamelijk per week en leef zo’n beetje voor de dag, maar ik dacht werkelijk waar dat het nog even zou duren.

Nou doe ik daar verder niets aan hoor. Jullie ? Laten we hopen dat het lekker weer wordt. Dat is goed voor de ondernemers in onze gemeente en met al die toeristen ziet het er gezelliger uit dan anders. Voornamelijk in Wissenkerke kan het soms erg ongezellig ogen. Dat je denkt: ‘Waar zitten alle mensen ?’, want je ziet geen kip op straat.

Eergisteren, op mijn vrije vrijdag, streek ik omstraaks twaalf uur neer in hotel Arion in Vlissingen. Twitteraars onder jullie hadden dat inmiddels al begrepen. Samen met de andere fractievoorzitters, de burgmeester, de raadsgriffier en anderen bogen wij ons over het plan ‘Rondom Colijnsplaat’. Eigenlijk was het een soort inventarisatie middels oriënterende gesprekken met ontwikkelaars en andere plannenmakers. Dat is zwaar, vooral wanneer er veel gesprekken gepland staan.
We hebben een berg input gekregen waar we misschien wel wat mee kunnen. We zullen het samenvatten in een concept-visie en die voorleggen aan de raad. Een rode draad die we gaan hanteren rondom de kern met de focus op het havengebied op korte, middellange en langere termijn.

Natuurlijk was er tussendoor ruimte voor een hapje en een drankje. We kwamen werkelijk niks tekort. Maar ik kan je wel zeggen dat je daar wel aan toe bent hoor. Het vergt veel van je concentratie, immers iedereen heeft recht op evenveel aandacht.
De hotelkamer was mooi en luxe, met uitzicht op de Westerschelde. Maar eigenlijk, heb je niet meer nodig dan een goed bed en een douche. Voor al die andere zaken heb je toch geen tijd. Je ploft neer, staat weer op en pakt je spullen bij elkaar. Wat heb je dan aan zo’n superuitzicht, dat is leuk, maar hoeft eigenlijk niet.

Oké, je weet het weer een eind. Ik ga verder met schoolfilmpjes op You-Tube te zetten. Misschien vind ik ook nog even tijd om ze op de schoolsite te zetten. Anders wordt dat in de loop van de komende week.

Ik wens je een prettige werkweek. Het is maar een korte, dus wanneer je eraan begint is het einde al in zicht.