Blik op week 22


Op 28 mei 2012, in Algemeen, door Ron

En voor diegenen die zich het afvragen: ‘Jawel, ik leef nog, maar heb het alleen een beetje druk’. En op de vraag of het niet wat minder kan met die drukte kan ik eenvoudigweg antwoorden: ‘Nee’. En voorlopig zal het nog wel wat druk blijven zo tegen de zomervakantie en het politiek reces aan. Veel dingen moeten nog voor die grens gebeuren. En zo kwam het dat je me vanmorgen ook even op school kon vinden om wat zaken te regelen die ik morgen niet kan regelen, omdat ik klas draai.
Michiel was er toevallig ook. Die was aan het klussen voor de toneelavond van aanstaande vrijdag.

We gaan een kort weekje tegemoet. Niet superdruk, ook niet saai, wel afwisselend. Dat wordt een lekker weekje tweeëntwintig.

Morgen geef ik les aan de groepen drie en vier. Juf Lisanne moet een drietal studiedagen opnemen en dat kan alleen wanneer ik inspring. Als ik tijd heb doe ik dat graag en dat weten de collega’s. Morgen is het dus de eerste dag van drie. Ik heb vanochtend ook al even in de map gekeken om te zien wat er op het programma staat. Weet ik een beetje hoe en wat. Ik heb jaren die groepen gedraaid, dus helemaal vreemd zal het voor mij niet zijn.
‘s Avonds staat er niets.

Woensdagochtend heb ik formatiebesprekingen. Ik heb mijn minimale formatie al doorgegeven en nu blijkt dat er nog ingeleverd moet worden. Ik heb er met het team al naar gekeken, maar als we niet met klassen van meer dan dertig willen werken, lijkt er weinig ruimte om in te leveren. Ik ga even afwachten wat er uit de bespreking komt.
Woensdagmiddag heb ik een bijeenkomst met ICT-coördinatoren uit heel Zeeland. We gaan het plan voor dit jaar evalueren en kijken of er input is om een nieuw plan op te stellen. Hoewel het niet meer vereist is, lijkt me planmatig werken toch de beste optie. 
Ook op woensdagavond staat er niets.

Op donderdag kan ik dan de administratie van de school op orde brengen en wat laatste papieren zaken regelen voor onze toneelavond, waarvoor ik me ook vrijdag dienstbaar zal opstellen. Sjouwen en regelen. Best kans dat ik donderdagavond ook nog even ga helpen.

Tja, dan is het vrijdagavond onze ‘Grote Avond’, zoals die al sinds jaar en dag genoemd wordt. Een mengeling van toneel, dans en zang. Alle groepen zijn er druk doende mee geweest en dan lopen de spanningen gedurende de oefenperiode dusdanig op, dat de kinderen die avond echt staan te stuiteren en willen knallen. Ik heb er nog maar bar weinig van meegekregen, dus voor mij wordt het ook een verrassing. Wel weet ik dat ik even muzikaal moet bijspringen bij het stuk van Annemarie. Ze heeft me gevraagd een stukje te begeleiden op gitaar en Michiel zal zijn viool weer ter hand nemen. Tot op heden, nog vier dagen te gaan dus, hebben we nog niet geoefend. Jawel, ik wel even met de kleuters, maar wat Michiel gaat spelen is tot op heden een raadsel. We gaan het zien.

Afgelopen vrijdag heb ik mijn Saab ingeruild. Dat ging met minder moeite dan ik had gedacht. Ik had ze niet gepoetst of uitgezogen, dus ze zag er niet uit. Het autobedrijf had er al mee geadverteerd en omschreef de kleur als ‘metallic grijs’, maar eigenlijk is de auto gewoon zwart, maar moet even gewassen worden. Ook vermoed ik dat het bedrijf de auto voor iets teveel heeft ingeruild, want ze verkopen de auto met een minimale winst. Ik weet zeker dat de nieuwe eigenaar er veel plezier van gaat hebben, mits er de tijd is om dat stoffen dakje een beetje netjes te houden. Daar zou je eigenlijk een garage voor moeten hebben en geen leilindes met luizenplak zoals hier.

Ondertussen heb ik er al vier gastanks doorgejast met de Cee zeventig. Het rijdt klasse, een zeer chique bak, al zeg ik het zelf. Een indrukwekkend mechanisme om dat dak in die koffer te krijgen. Het gaat allemaal net en daarna heb je maar bar weinig ruimte over in de koffer voor je bagage, omdat dat dak erin ligt als een IKEA-pakketje. Natuurlijk zijn er nog wat zaken loos, maar ik heb me bedacht om daar maar eens een Volvo-dealer naar te laten kijken. Die repareren die dingen dagelijks en die moeten er maar eens een toertje mee doen. Ik heb namelijk altijd last van mijn oren in de zin van dat ik altijd wel iets hoor. Ik twijfel aan de lagers van de auto, maar wellicht is het een heel gewoon Volvo-geluid.

Maar genieten doe ik wel met volle teugen. En na al dat cabriorijden, daarbij ook een flinke rit in de Saab, ben ik behoorlijk verbrand. Mijn neus begint al wat te vervellen, maar ik heb gehoord en gelezen dat wel meer mensen dat is overkomen na deze zonovergoten Pinksteren. Het eiland was weer afgeladen met toeristen. Dat is goed voor de ondernemers en dat is goed voor onze gemeente. Nu mijn zoon een horecabaasje is geworden, besef je dat nog eens extra. Hij werkt zich drie keer in de rondte. Erg leuk om te zien dat dit zo lekker loopt.

Los daarvan is het ook voor ons als gewone mens weer eens lekker om ons te baden in het zonlicht. Na dat sombere voorjaarsweer hebben we dat wel verdiend. Iedereen gaat weer een stuk vrolijker door het leven. Houden zo.

Ik ga een beetje ruimen en zuigen hier in huis. Niet voor zijn tijd.
Maar goed, opgeruimd of niet, niemand die het ziet.

 

Blik op week 21


Op 20 mei 2012, in Blik op de week, door Ron

En de vakantieweek zit er nagenoeg op en ik moet zeggen dat ik deze week bijna gevrijwaard ben gebleven van afspraken. Net op de maandag had ik een bijeenkomst in het gemeentehuis en vrijdag ben ik hals over kop op school aan de slag gegaan voor de ouderraad die dacht dat we nog een administratief medewerkster hadden en haar een bepaald karweitje toebedeeld had. Maar ja, die hebben we dus niet meer en om de boel niet al teveel in de war te sturen, heb ik dat karweitje vrijdag zelf maar gedaan.
Voor de rest was het een relaxt weekje met veel timmer- en sleutelwerk in het hotel van mijn zoon, maar dat is voor mij ook ontspanning.

Het lijkt erop dat we redelijk opgeladen aan een nieuwe week kunnen gaan beginnen. Die is verre van relaxt, maar te doen. Gezien ik maar op één plek tegelijk kan zijn, ziet het ernaar uit dat ik op de dinsdagavond wat moet afzeggen. Dat zal het fractieberaad worden, want de agenda voor de raadsvergadering is erg mager. Naar alle waarschijnlijkheid zullen de raadsvergaderingen in juni een wat vollere agenda kennen. Er willen nog veel zaken afgetikt worden voor het zomerreces. En dat komt sneller dichterbij dan je denkt. We hebben nog zes weken te gaan voor de Zomervakantie.

Op maandag heb ik naast mijn gewone werkzaamheden een gesprek na schooltijd over één van onze leerlingen en ‘s avonds staat er een ouderraadsvergadering gepland. Hoewel ik daar niet perse bij hoef te zijn, denk ik dat ik wel ga. Ik heb die avond niets anders en wellicht kan ik er een collega mee ontlasten die wat krapper in de tijd zit.

Dinsdagochtend hebben we een directieberaad in Wilhelminadorp. Ik heb de agenda binnen zien komen, maar ik heb hem nog niet bekeken. Ook op directieniveau moet er nog veel besproken worden voor de Zomervakantie. Toch hoop ik dat het met een ochtend gebeurd is, want ‘s middags heb ik een bespreking in het gemeentehuis met de werkgroep ‘Leefbaarheid’. Ik ben benieuwd of we genoeg verzameld hebben om de fundamenten te leggen voor een voorzichtig beleidsplan voor de toekomst.
‘s Avonds zit ik weer in het gemeentehuis en dit keer voor een besloten sessie over het basisonderwijs binnen onze gemeente. Hoe staan we als raad daarin, hoe zien we de toekomst als we de prognoses bekijken en wat is wijsheid in de Katse situatie. Zelf zal ik me een beetje op de achtergrond houden. Ik wil het gesprek niet ongewild sturen en ben eigenlijk ook wel benieuwd naar de mening van de andere raadsleden.

Op woensdagmiddag ga ik misschien een speurtocht uitzetten op Schouwen voor het schoolkamp dat begin juni plaatsvindt met de groepen zeven en acht. Traditiegetrouw verzorg ik de speurtochten en met dezelfde traditie draai ik de speurtocht van het voorgaande jaar meestal om. Wat nieuwe opdrachten erin en even checken of alles nog klopt.
Zeker weten doe ik het echter niet, want het hangt maar helemaal af van het feit hoe de planning van de week loopt.
‘s Avonds heb ik een bijeenkomst in het gemeentehuis met de werkgroep ‘Krimp’, waarvan de werkgroep ‘Leefbaarheid’ deel uitmaakt. De andere werkgroepen: ‘Zorg en welzijn’ en ‘Bouwen en wonen’ zullen deze avond ook aan de tafel schuiven.

Donderdag is er na schooltijd een personeelsbijeenkomst van ons samenwerkingsverband. In de loop van de laatste maanden zijn er ook vragen gerezen bij de personeelsleden. Reden voor het bestuur om een bijeenkomst te beleggen om duidelijkheid te verschaffen. Hierbij is er natuurlijk voor het personeel ook gelegenheid om een zegje te doen. Ik ga alleen maar luisteren. Jawel, dat kan ik steeds beter.
‘s Avonds hebben we een raadsvergadering. Die gaat over het WMO-beleidsplan dat ik de vorige keer heb gebruikt om een bruggetje te slaan naar de huishoudtoets uit de nieuwe WWB (Wet Werk & Bijstand). Die nieuwe WWB is controversieel verklaard en daarmee kan naar mijn idee geen uitvoering gegeven worden aan de huishoudtoets. Ik zal alle in’s en out’s nog eens nagaan, zodat ik beslagen ten ijs kom.

Op vrijdag heb ik een ADV en die ga ik nemen. Die heb ik gepland voor mijn laatste reisje met de Saab teneinde haar in te ruilen voor een andere auto. Gisteren heb ik mijn spulletjes er al wat uitgehaald en zaken bij elkaar gezocht die belangrijk zijn voor een andere eigenaar. Ik moet net het reservewiel nog even zoeken. Jawel, ik rijd zonder reservewiel, net als in mijn vorige Saab en ook straks in de nieuwe auto. Op de plaats van het reservewiel zit namelijk de LPG-tank gebouwd. zodat je zo weinig mogelijk ruimteverlies hebt. Dientengevolge moet je altijd spuitbussen in de auto hebben liggen om een lekke band snel te kunnen repareren. Dan spuit je er een soort schuim in waarmee je voorzichtig nog wat kilometers kunt maken. Ik laat er één spuitbus in liggen voor de nieuwe eigenaar.
Maar je komt wat tegen hoor wanneer je je auto leeg gaat halen. Het is een ware souvenirwinkel waar het gaat om toegangsbewijzen en andere kaartjes. Ik vond nog een flesje Dropshot in het handschoenenvakje. Dat lag ooit al in een vorige Saab en was meeverhuisd. Ik heb het nu maar weggegooid. Ook vond ik nog een fles cognac, nieuw in de doos. Ik drink dat spul allemaal niet, maar die heb ik toch maar niet weggegooid. Daar is misschien iemand anders nog eens goed mee.

Toen ik toch goed en wel bezig was heb ik de Combo ook maar uitgemest. Daarvoor kon je gerust je oude kleren even aantrekken. Er lag nog stookhout in en blijkbaar had zich daarin een boktor gevestigd. Een geel-zwarte boktor. Ik dacht eerst dat het wespen waren. Maar goed, ik heb ze bij de boom voor de deur gedeponeerd met de hoop dat ze naar boven kruipen en kort en metten maken met de bladluizen die er welig tieren.
Maar volgens mij zijn ze doller op hout. Dus als je in het voorbijgaan de boompjes bij ons op de dijk korter ziet worden ?
Dat zijn de boktorren uit de Combo ..

 

Dag Saab ..


Op 16 mei 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Het doek is gevallen voor het merk Saab. Tot een half jaar geleden hebben ze het merk nog willen redden, maar alle pogingen mochten niet baten. Een teleurstelling voor de liefhebbers van vooral de oude types van Saab.
Er waren meetings georganiseerd en er zijn protestritten gereden, niets kon helpen om het overeind houden van het merk te supporten.
Niemand heeft schijnbaar in de gaten dat het koesteren van oude Saabs het bedrijf dat het vooral moet hebben van de verkoop van nieuwe auto’s zachtjesaan meehelpt de nek om te draaien. Zo is het wel.

En zo waren mijn Saab en ik al meer dan twintig jaar onafscheidelijk. Ik heb er heel wat versleten en eigenlijk deerden de dure reparaties mij niet om me te blijven bedienen van dit eigenzinnige merk. Ik was vier jaar geleden dan ook erg in mijn nopjes dat ik eindelijk geld genoeg bij elkaar had gespaard om een redelijk nieuwe cabrio aan te schaffen. In mijn ogen het summum van Saab rijden. En inderdaad, het was genieten met volle teugen.
Een luxe eyecatcher die zowel geschikt was voor een snelle zakelijke rit als voor een toertocht door het landschap waarbij de nadruk meer ligt op onthaasten.

Een jaar geleden besloot ik om mijn Saab niet meer bij de officiële dealer te laten onderhouden. Ten eerste was het een heel gedoe om steeds maar weer een lift te regelen van en naar Goes, daar moest ik erg vroeg mijn bed voor uit en ten tweede heb ik van die dealer bijna nooit een rekening gehad met minder dan vier cijfers voor de komma. Na wat informatie te hebben ingewonnen bij onze plaatselijke garage, verzekerde men mij dat men daar net zo goed het onderhoud kon doen, omdat de motor van de Saab eigenlijk een GM-motor was en dus vergelijkbaar is met Opel of iets dergelijks. Het arbeidsloon van de plaatselijke garage ligt per uur beduidend lager dan de officiële dealer in Goes. Dat gaat richting de vijfentwintig euro verschil per uur. Net voor het programmeren van diverse software-afhankelijke snufjes kon men mij er niet helpen.

Jawel, ik schrijf voornamelijk in de verleden tijd, want ook ik ga afscheid nemen van het door mij zo lang gekoesterde merk. Dat was een moeilijke beslissing, dat mag je best weten, want Saab en Ron dat hoorde toch een beetje bij elkaar en met mijn Saabjes heb ik heel wat lief en leed meegemaakt.
Ik vermoed dat de onderdelen voor Saab op termijn slecht verkrijgbaar worden en als ze er zijn, zullen dat wellicht geen originele onderdelen zijn. Mijn laatste Saab, ze staat nog voor de deur hoor, had zelfs een roestplekje en dat is voor het eerst in de hele Saabcarrière. Een Saab hoort niet te roesten.
Maar het meeste onderhoud had ik toch wel aan de cabriokap. Twee keer per jaar flink cleanen met de hand, daarna in de verf zetten en tot slot een impregnerende laag erover. En dan was je klaar en zette je je spullen binnen, kakt er een vogel op, dat zul je altijd zien. De luizenplak die uit de boompjes valt voor de deur is funest voor je kapje en hoewel men het ten strengste afraadt, reed ik noodgedwongen de cabrio door de wasstraat, want je kunt maar moeilijk bezig blijven.
Het genot om met een open kap te rijden is daarentegen onontbeerlijk en maakt een berg werk goed. Dat is zo relaxt, daarmee kom je zo lekker tot rust en lijken je dagelijkse sores voor even uit je hoofd te waaien.

Gisteren ben ik op pad geweest om naar een andere auto te kijken en hoewel dat een beetje voelde als ‘vreemd gaan’ ben ik toch redelijk geslaagd om iets naar mijn zin te vinden en dat tegelijker tijd stijl en uitstraling heeft. Luxe, chique en zeer compleet (alleen geen asbak). Diep zwart van kleur en lijkend op een gewone sedan. Maar dat is het niet. Met een druk op de knop wordt het een soort transformer en vouwt het metalen dak zich op en nestelt het zich in de kofferbak. Dat is gaaf hoor. Daarmee heb je het gemak van een gewoon dak en het plezier van een cabrio.
Verder heeft de auto een fijne vijf-cilinder motor, flink wat power aan boord dus, en een handige automatische versnellingsbak. Programmeerbare voorstoelen, wit (oei) leren bekleding en een goede audio-installatie aan boord en dat vind ik zelf best belangrijk. Enfin, je kunt het niet bedenken of het zit er wel op. Ik ben er erg blij mee. Hoewel het natuurlijk geen Saab is, is het wel een Zweeds merk.

 

 

Jaloezie


Op 7 mei 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Groen en geel zien van jaloezie ? Jawel, dat bestaat. En dat had ik nooit geweten wanneer ik niet op een loze zaterdag al televisie kijkend zat te wachten om te vertrekken ergens naartoe, daarbij op Nederland in Beweging stuitte en onmiddelijk doorzapte naar om het even wat voor een zender, want Nederland in Beweging is toch wel het laatste waarop ik zit te wachten.

Ik kwam bij Dokter Phill terecht, een uitzending op RTL. Vroeger keek ik daar af en toe wel eens naar, maar de laatste jaren helemaal niet meer.
Er zaten daar een man en een vrouw bij die Dokter Phill, waarvan de vrouw stinkend jaloers was. Niet zomaar een beetje, maar tot aan het ziekelijke toe. Die vrouw controleerde alles, maar dan ook alles wat haar man deed omdat ze bang was dat hij vreemd zou gaan.

Die man ging helemaal niet vreemd en was dat ook niet van plan, maar die vrouw was daar blijkbaar moeilijk van te overtuigen en bleef die man maar controleren. Dat was bij mij al na de eerste keer verkeerd geschoten, maar de man vond het na het jarenlange speurwerk van zijn vrouw ook wel een beetje genoeg worden.
Wellicht heb jij die uitzending ook wel gezien en bij jezelf gedacht: ‘Als het zo moet, dan kun je er maar beter mee ophouden’. En erger nog, wat moet je daar in hemelsnaam aan doen om van die waanideeën af te komen. Helemaal gezond is het niet. Het idee dat je denkt dat je man vreemd gaat, daar helemaal geen aanleiding voor is, maar hem zelfs achterna reist om te kijken of hij wel alleen is in de hotelkamer die hij boekte vanwege zijn werk.
Dat gaat je leven dermate beheersen, dat je kunt spreken van een fobie.

Ik denk dat een geringe mate van jaloezie iedereen wel eens parten speelt. Niet zozeer op materialistisch gebied, maar meer in relationele sferen. Een beetje jaloezie is gezond, denk ik, en houd je scherp. Daar kun je gerust voor uitkomen, ik denk dat het je partner eerder streelt dat je toegeeft af en toe eens jaloers te zijn, dan dat je zegt nergens last van te hebben.
Aan de andere kant moet er in een relatie ook ruimte kunnen zijn voor een eigen stukje leven. Wanneer dat steeds eindigt in een soort kruisverhoor en er steeds zaken verdedigd moeten worden die niet gepasseerd zijn, dan gaat de lol er ook een eind af.

Van mij hoef je niets aan te nemen, ik ben immers ook niet zo goed in relaties, maar bovenstaande feiten komen me wel bekend voor. Sterker nog, ik denk dat ze mijn zin in een relatie grotendeels bepalen.
Ik heb geen zin in het verantwoording afleggen voor mijn doen en laten. ‘Waar kom je zo laat vandaan ? Je bent zeker naar die-en-die geweest hè ? Ik heb het altijd al geweten. Je kunt met haar toch zo goed praten ? Dan kun je daar net zo goed blijven. Toch ? Mijn intuïtie laat me nooit in de steek.’
En ondertussen breekt dat vertrouwen op intuïtie meer af dan dat het opbouwt en moet je je inderdaad in je eigen huis gaan verdedigen voor dingen die je niet gedaan hebt en waaraan je eigenlijk zelf nog niet gedacht had.
Daar pas ik dus voor.

Ik pas voor relaties waarmee je samen door de stad loopt om fijn te winkelen en de ander alleen maar let op je ogen en de ogen van de vrouwen die je tegenkomt. En dan moet je in de auto weer gaan verklaren waarom je je partner niet meer aantrekkelijk vindt, want dat zal vast de reden zijn voor het feit waarom je naar andere vrouwen kijkt.

‘Waarom bel je me niet ?’ ‘Ach, ik heb zoveel nieuws niet te vertellen.’ ‘Maar ik bel jou zeker drie keer per week.’ ‘Dat vind ik heel fijn, maar het hoeft niet perse.’ ‘Oh, dus je vind dat ik je te vaak bel.’ ‘Nee hoor, dat zeg ik ook niet, alleen bel ik zelf niet zoveel.’ ‘Je kunt me ook wel gelijk vertellen dat je wat ik zeg niet interessant genoeg vindt.’ ‘Oh nee, dat bedoel … ‘ ‘Hou je nog wel van me ?’

Oké, soms is het wel eens wat stil wanneer je laat thuis komt en heb je niemand om je verhaal eens lekker te kunnen vertellen of moet je je hoofd wel eens op je eigen schouder leggen.

Soit.

 

Blik op week 19


Op 6 mei 2012, in Blik op de week, door Ron

Het zijn rare weken. Veel mensen vragen me hoe het toch komt dat we de afgelopen week vrij waren, komende week weer naar school moeten en de week daarop weer een week vrij zijn. Dat heeft alles te maken met het verplichte aantal uren dat kinderen per schooljaar naar school moeten en je hebt eerder dit jaar kunnen lezen dat de onderwijsinspectie dat erg serieus neemt.

Naast de reguliere vakanties, zoals de Herftsvakantie of de Kerstvakantie, houdt elke school nog een aantal uren over om vrij in te zetten ten behoeve van vrije dagen of korte vakanties. Daarbij rekening houdend met het minimale aantal uren dat kinderen les moeten krijgen en de vakanties en vrije dagen van de omringende scholen. Dat laatste is geen must, maar is in de praktijk makkelijk voor ouders die kinderen op meerdere scholen hebben of waarvan de kinderen vriendjes of vriendinnetjes hebben die op een andere school zitten. Zo kan gezamenlijk van de vrije tijd genoten worden.

Rondom de Meivakantie is het altijd passen en meten met de vrije dagen die we nog over hebben. In een gunstig geval kunnen we er twee aaneensluitende weken van maken. Bijvoorbeeld wanneer er een Hemelvaart invalt en/of een vijf mei.
Dit jaar bleek dat het alleen mogelijk was om drie extra dagen te plakken aan het Hemelvaartweekend en dat valt dit jaar wat verderop in mei. Vandaar die rare tussenliggende week.

Die tussenliggende week is week negentien en ik zal eens kijken wat die week brengen gaat. Het is een politieke week, dus ik weet welhaast zeker dat ik dinsdagavond een fractievergadering heb en donderdagavond een raadsvergadering. En ik ben al zolang niet meer in mijn agenda geweest, dat ik moet inloggen. Jawel, ik heb de afgelopen week de boel lekker kunnen loslaten.

Oeps, ik zie dat ik op zaterdag een bijeenkomst vergeten ben. Gelukkig is dat geen man overboord, ik hoefde daar niet perse bij te zijn.
Op maandag staat er helemaal niets. Een prima dag dus om alles eens lekker op orde te krijgen, post door te spitten en meer van die karweitjes.

Dinsdagochtend heb ik een directieberaad in Wilhelminadorp en ‘s avonds hebben we een fractievergadering ter voorbereiding van de raadsvergadering. De agenda is vrij mager, het WMO-beleidsplan speelt daarop een prominente rol. Het lijkt me een fijn plan om daar tevoren eens goed op te studeren.
Daarnaast is het ook eens goed om te kijken welke regelingen er met de val van het kabinet controversieel zijn verklaard, dus een tijdje in de kast zijn gezet in afwachting van een nieuw kabinet. Als ik de krantenberichten goed interpreteer zit daar de inkomenstoets voor huishoudens met recht op een bijstandsuitkering ook bij. Dat wil ik donderdagavond toch wel even aankaarten. Laten wij die regeling in navolging van de Walcherse gemeenten en de gemeente Goes ook maar even in de ijskast zetten.

Ook de woensdag ligt er in mijn agenda nog maagdelijk bij. Wellicht kan ik met de Combo eens wat overtollige vuilniszakken van school afvoeren richting de millieustraat. We hebben de afgelopen week niets aan de straat gezet, dus de containers puilen uit.

Donderdag en vrijdag draai ik de groepen zes en zeven ten behoeve van het compensatieverlof van Nancy. Als ik tijd heb vind ik lesgeven heerlijk en deze week heb ik tijd. Nu nog wat leuke activiteiten verzinnen om naast de verplichte vakken mee aan de slag te gaan.
Donderdagavond heb ik dus een raadvergadering voorafgegaan door een vergadering van het presidium. Dat wordt dus een lange dag, die donderdag.

Vrijdag is het sportdag in Kamperland en ik zou de Combo weer vol decibellen laden om over de velden te kunnen knallen met geluid. Maar ja, ik moet ook lesgeven om half negen en die Combo laat ik er staan. Dus zal ik vroeg uit de veren moeten en een lift terug naar Wissenkerke moeten regelen. We gaan zien hoe we dat voor elkaar gaan krijgen.

Op zaterdagmorgen zijn we als commissie ‘Rondom Colijnsplaat’ te gast bij de watersportvereniging aldaar. We krijgen er een presentatie. een rondvaart(je) door de haven en een eenvoudige lunch. Lijkt me best leuk.

Je leest het, ik ga me niet vervelen in deze week, maar echt zwaar lijkt hij me nu ook weer niet. Het ziet er mij lekker afwisselend uit. Wellicht heb ik nog even tijd om verder te klussen in het nieuwe hotel van mijn zoon. Afgelopen vrijdag en zaterdag ben ik druk bezig geweest met de verlichting op de kamers en de aansluiting en ophanging van TV’s. In de loop van deze week komen er nog kasten en bedden en ik had gezegd dat hij door de week niet op mij kon rekenen. Toch denk ik nog wel ergens tijd te kunnen vinden.

Prettige werkweek !