Onveranderd, de mevrouw met de hond


Op 30 augustus 2012, in Opmerkelijk, door Ron

Vanochtend, en dat gebeurt eigenlijk niet meer zo vaak, ging ik weer eens te voet naar school. En omdat ik niet zoveel meer te voet naar school ga, zie je nu toch wel wat dingen die veranderd zijn. Dingen in tuinen, andere bewoners of andere auto’s. Er is op mijn pad naar school hier en daar wel wat veranderd en dat gebeurde niet zo heel vaak.

Ik loop dat pad al jaren, dertig om precies te zijn, en ik heb al heel wat schoenen versleten op die stoeptegels die voor mij te kenmerken zijn door het feit dat ze nog nooit echt goed hebben gelegen. Er is een periode geweest dat je na een forse regenbui bepaalde tegels maar beter kon mijden, omdat ze je na een ferme stap een schoen vol water bezorgden. Ik kende die stoep als geen ander.

Toen ik hier pas begon te werken, zaten de scholieren van de MAVO op die stoep. Kleuters speelden aan de overkant van de straat en even verderop zaten de bejaarden precies op tijd met hun bakkie voor het raam om naar de spelende kinderen van onze school te kijken tijdens het speelkwartier. Toen waren er nog twee scholen hier aan het plein en was het gebouw van de scholen op die manier gebouwd dat men er makkelijk één school van kon maken. Dat is gebeurd en hoewel de buitenzijde van onze school niet zo gek veel veranderd is, is het binnen niet meer te vergelijken met vroeger.
Een enkele oud-leerling die nu bij ons op school zijn of haar kind heeft, wiens vader en moeder nu de opa en oma zijn, herkent nog flarden.

Sommige dingen zijn echter onveranderd gebleven aan het padje op mijn weg naar school. Het trapje van de dijk af, dat in de winter zo verraderlijk glad kan zijn, de bungalow waarin vroeger een vriendelijke oude man woonde, de jaren vijftig rijtjeshuisjes waaruit ‘s morgens vroeg al allerlei geluiden klonken. Het straatje naar het zwembad en de gymzaal is al een paar keer op de schop gegaan, maar de gymzaal en het zwembad zijn nog globaal hetzelfde.

En op dat padje van mij zei ik dan steevast een aantal keren ‘goedemorgen’. Vaak tegen dezelfde mensen, omdat die op dezelfde tijd de deur uitgingen. Altijd ‘goedemorgen’ tegen de fietsende oude man die mij op zijn beurt steevast met het woord ‘meester’ begroette. Af en toe eens een praatje. Vaak over het weer natuurlijk.

Maar het opmerkelijkst is nog wel de vrouw met de hond. Ik kom op mijn pad af en toe die vrouw met die hond tegen. Ik weet niet wie ze is, ik weet niet waar ze woont, voor mij is het de mevrouw met de hond. Ze ziet er een beetje deftig uit, vaak met een hoedje op, soms op de fiets, maar altijd met die hond. Een blonde hond. Ze liep ook een tijdje dagelijks langs het schoolhek en bleef dan even staan kijken naar de spelende kinderen. Misschien omdat ze dat leuk vond of misschien vanwege de hond, omdat die altijd wel een aai kreeg van een uitgestoken handje door de spijlen.

Over die mevrouw met die hond heb ik laatst nog eens na zitten denken. Kijk, ik vind van mezelf dat ik in die dertig jaar best wel wat veranderd ben, maar van die mevrouw kan ik dat niet echt zeggen. Het lijkt wel of ze al die jaren niet verandert, steeds dezelfde, vriendelijk groetend en een tikkeltje statig.
En ook steeds dezelfde hond, maar daarvan bedacht ik me dat dit niet kan. Dertig jaar lang houdt zo’n hond het niet vol, maar toch lijkt het dat het steeds dezelfde hond is.

Gek hè ?

 

Blik op week 35


Op 26 augustus 2012, in Blik op de week, door Ron

Ik heb toch een aantal keren moeten kijken waar dit nummertje vijfendertig nu precies op geschreven stond, maar het lijkt me een soort boei, in ieder geval iets dat met boten of visserij te maken heeft. Hoe dan ook, ik vond het een vrolijk ding.
En terwijl het buiten afwisselend mooi weer is en stortregent en op de televisie allerlei politieke gesprekken plaatsvinden, neem ik even mijn gemak om te kijken wat de nieuwe week brengen gaat.

Hoe meer de werkweken verstrijken, hoe voller de agenda aan het worden is, waarbij de gemeentepolitiek zich langzaam aan het opdringen is. Het zijn beslist geen volle weken en daar doe ik mijn voordeel mee. Zo heb ik afgelopen week allerlei managementdocumenten zitten schrijven en zal de komende week in het teken staan van ICT. Evalueren van het afgelopen schooljaar en het komen tot een nieuw plan voor het aanstaande schooljaar. Na deze week zijn alle scholen weer begonnen en kan er ook weer landelijk overlegd worden over ICT en ik speel voorzichtig mijn partijtje mee.

In week vijfendertig lijkt alleen de dinsdag behoorlijk gevuld. Na een afspraakloze maandag, begin ik dinsdag op het besuurskantoor. Dat is de eerste keer dit schooljaar en er zijn wat plannen om de vergaderstructuur te veranderen. Ik ga het afwachten, maar heb wel zo mijn bedenkingen.
‘s Middags heb ik, op uitnodiging, een gesprek met de burgemeester. Om de afgelopen raadsperiode te evalueren, werd er gemeld, maar wellicht dat er andere zaken de revue passeren, zoals de zaak van mijn zoon, waarvan ik afgelopen week heb gehoord dat de burgemeester zich daar persoonlijk mee heeft bemoeid. Over die hele affaire kan ik ondertussen wel een boek schrijven. Wie weet besteed ik er hier een keer aandacht aan.
Na het gesprek met de burgemeester heb ik, ook weer op uitnodiging, een gesprek met de wethouder van onderwijs. Ik denk over de aan te vliegen route richting een eventuele onderwijsvernieuwing in onze gemeente. Ik heb hier en daar al plannen gehoord van mensen die dat weer van iemand anders gehoord hadden. Ik kan je vertellen dat er helemaal geen plannen zijn. Als dat wel zo is, dan word ik heel boos en zal dat niet zonder gevolgen zijn.
‘s Avonds zit ik weer in het gemeentehuis en dit keer voor een besloten inloopavond over de plannen in het buitengebied van Wissenkerke aan de oostzijde. Ik ben daar vanwege mijn lidmaatschap van de commissie ROM en heb dan eens de gelegenheid om met omwonenden te praten over eventuele bezwaren en oplossingen.
Lekker gevuld dagje, die dinsdag.

Op donderdag staat er een gesprek gepland met een medewerker van de onderwijs service groep. Dat gesprek gaat over de onderhoudswerkzaamheden aan onze school. In het verleden en in de toekomst. Ook over wat er goed en niet goed ging.

Op zaterdag, jawel op mijn vrije zaterdag, ben ik ‘s morgens weer te vinden bij het boerenontbijt in Colijnsplaat. Dat is een ontbijt dat georganiseerd wordt voor nieuwe inwoners van onze gemeente. Leden van de raad worden uitgenodigd te helpen met hand- en spandiensten. Daaraan wordt maar mondjesmaat gehoor gegeven, maar Ellen en ik zijn al heel wat jaren steevast van de partij om de mensen te voorzien van koffie, thee en andere drankjes. Dat is helemaal niet zo vervelend als het lijkt. Integendeel, het is erg leuk om op die manier kennis te maken met onze nieuwe burgers.

Zo te lezen wordt het een leuk weekje. Tussendoor doe ik natuurlijk nog allerlei ander werk, zodat je niet moet denken dat ik tussen al die afspraken door vrij ben hè. Eén van die dingen is het geven van extra les aan twee nieuwe leerlingen die alleen het Spaans machtig zijn. Bettie en ik verzorgen die lessen op alle ochtenden gedurende een uur. Dat is erg leuk om te doen.

Goed, ik ga weer verder met andere dingen in het huis. Wat schoonmaakwerk hier en daar en ondertussen geleidelijk aan mijn cd’s verder digitaliseren, zodat ze uiteindelijk allemaal op de NAS terechtkomen. Na tweehonderd cd’s ben ik nu bij de ‘G’ van de Gipsy Kings aanbeland.
Als ik helemaal klaar ben kunnen mijn cd’s de deur uit of in ieder geval ergens opgeborgen worden en dat is een idee waar ik erg aan moet wennen. Gisteren had ik al bedacht dat ik mijn cd-speler dan ook het best op kan ruimen en kan gaan zoeken naar een home-entertainmentsysteem dat over wifi beschikt en niet alleen dvd’s af kan spelen, maar ook al mijn  digitale muziek. Draadloos.
Ik heb geen haast, zodat ik me eerst goed kan oriënteren op het marktaanbod, want niet alles blijkt even goed te bevallen en ik wil eigenlijk ook wel iets bijzonders, iets moois.

Fijne werkweek !

 

Over bomen en bos


Op 23 augustus 2012, in Politiek, door Ron

En zo begonnen we gisteren de dag met het bericht dat alle werkende mensen in Nederland duizend euro netto belastingvoordeel te wachten staat in tweeduizendveertien, vanmorgen komt uit dezelfde hoek het bericht dat er geen geld meer is voor de zorg.
Maak eerst je eigen geld maar op en klop daarna nog maar eens aan bij de staat. Oh ja, en vergeet vooral niet om eerst in je familie, bij de buren of in je kennissenkring te kijken of iemand nog een uurtje over heeft, want er zijn vast wel mensen die voor je willen zorgen.

Ik word door veel mensen aangesproken die echt niet meer weten wat te geloven en niet meer weten wat te moeten stemmen. En weet je, ik weet het ook niet. De tijd van worsten voorhouden lijkt te zijn aangebroken en zal tot half september duren. Er zijn politici die op eerdere maatregelen terugkomen om maar hoog te scoren bij de studenten, er zijn zelfs politici die vinden dat we dat percentage begrotingstekort maar aan onze laars moeten lappen en de eventuele boete die daar tegenover staat niet gaan betalen.
Allemaal van die verhalen waarvan ik me afvraag wat er nog van overeind staat na half september. Het eerste verkiezingsdebat dat ik gisteren zag op de televisie boeide niet echt. Geen gespetter, geen rake opmerkingen, maar veel eensgezindheid. Oké er waren drie grote mannen niet bij, maar onderlinge verschillen hadden toch beter naar voren kunnen komen.

Op deze manier wordt er redelijk met de kiezer gesold. Men weet niet meer wat te moeten geloven. Het volgend jaar moeten we bezuinigen, het jaar daarna krijgen we allemaal duizend euro cadeau. Tenminste, als je werkt. Veel mensen zullen in hun handen klappen als ze in dat jaar sowieso nog werk hebben.
Jawel, de politiek wordt ongeloofwaardig. Gaat redelijk leugenachtig klinken en de kant op van die enveloppen die we ooit kregen waarin stond dat we een auto gewonnen hadden. De kiezer ziet werkelijk door de bomen het bos niet meer. Snapt het niet meer en misschien heeft dat wel gevolgen voor de verkiezingsuitslag.
Het zou me niets verbazen wanneer het opkomstpercentage laag blijft en dat wanneer mensen kiezen, ze kiezen voor partijen met in het verleden aangetoonde ware principes. Zoals bijvoorbeeld dieren of bepaalde confessies.

De man die steeds die uitslagen voorspelt, meneer de Hond, geloof ik al helemaal niet meer. Wie zegt mij dat dit niet gewoon een manipulatief figuur is die doet wat hem opgedragen wordt. Als er in mijn kringen al zo zwaar getwijfeld wordt aan hetgeen men stemmen moet, waarom weet zijn bron dat dan wel ? Ook hij helpt om met de bomen het bos te verdoezelen.

Nee, ik kan mensen ook niet echt helpen. Hooguit uitleggen wat ik er allemaal uit opmaken kan.

Wat ik wel zeker weet is dat ik me doodschaam. Ik schaam me het rood op de kaken tegenover de generatie die nu tegen het pensioen aanzit. De generatie die alle staatstegenslag heeft op moeten brengen en belastingmaatregelen hebben moeten slikken. Ze hebben jarenlang betaald voor het welzijn van hun medemens en nu moeten ze zelf maar afwachten hoe hoog het pensioen gaat worden, terwijl ze hopen dat ze niet ziek worden, omdat ze daneerst hun zuurverdiende spaarcentjes moeten opmaken alvorens zij een beroep kunnen doen op gratis zorg. Stank voor dank noem ik dat.

Nee, we mogen het nageslacht de rekening niet presenteren. Die presenteren we gewoon weer aan diezelfde generatie. Dat zijn een heleboel mensen dus dat schiet lekker op.

 

Blik op week 34


Op 19 augustus 2012, in Blik op de week, door Ron

Hoewel het nog erg rustig is in de agenda, start ik toch maar weer met de vertrouwde blik op de weken. Ik moet je wel eerlijk bekennen dat ik het weeknummer kwijt was geraakt, ik denk niet zo in weeknummers, maar ook daarvoor bestaat een site.

Daarnaast is het voor mij een leuke break op de zondag en een mooi moment om me alvast voor te bereiden op hetgeen komen gaat. Daar komt bij dat het vandaag zo warm is dat ik er maar vanaf zie om wat buiten te gaan doen. In die kale tuin van mij sta je er levend te verbranden. Dat houd je hooguit een kwartier vol.
In het achterste gedeelte van het huis, keuken en badkamer, blijft het aangenaam koel. Dat is bij de meeste dijkwoninkjes zo, die zijn gedeeltelijk in de dijk gebouwd en kunnen daardoor wat meer profiteren van de koelte van de grond.

Laten we maar eens kijken wat er in de agenda staat voor de komende week.
Op maandagochtend staat er een gesprekje gepland met een ouder van een kind. Een oriënterend gesprekje waarbij de kennismaking met de school centraal zal staan. Meestal doe ik die gesprekken. Die doe ik het liefst onder schooltijd, want dan kunnen ouders onze school in ‘bedrijf’ zien en dat is, denk ik, het leukst. Ouders van leerlingen in de kleuterklas maken daarna alsnog een afspraak met Annemarie voor een intake. En dan is het weer handiger dat ze geen klas heeft.

Op politiek gebied is het nog redelijk rustig. De gemeenteraad heeft nog reces, maar via mail spelen er toch wel een aantal zaken. In september gaan we weer los.
Er is ook een aantal landelijke politici van onze partij die door het land trekt en Zeeland aandoet. Het is echter onmogelijk om overal naartoe te gaan. Voor de komende week ben ik twee keer uitgenodigd voor het aanschuiven bij een maaltijd. Eén met mevrouw Klijnsma op vrijdagavond in Middelburg en één met mevrouw Jacobi op woensdagavond in Kats. Op de laatste uitnodiging zijn Ellen en ik ingegaan om er eens bij te kunnen kletsen over het plattelandsbeleid en met name de krimpproblematiek en dat weer gekoppeld aan het belang van de school op het dorp.
Waar het gaat om de school op het dorp, zal ik me beperken tot het luisteren naar de plannen en het stellen van verhelderende vragen. Ik heb het één en ander gelezen, maar kan me er nog geen voorstelling van maken. Wellicht is dat na woensdag anders.

Verder is het rustig deze week. Jawel, ik heb mijn werk, er is genoeg te doen en daarnaast stel ik me dienstbaar op richting de collega’s. Het uitdraaien van formulieren of lijsten, leerlingensetjes ruilen met andere scholen omdat we veel grotere setjes tekort komen en afgelopen vrijdagmiddag hebben Bettie en ik de hal opnieuw ingericht, zodat daar ook weer gewerkt kan worden.
Komende week ga ik met ouderparticipatie aan de slag en het schrijven van de eerste nieuwsbrief. Ik hoop dat we er dit jaar ook weer veel digitaal kunnen versturen. Dat scheelt een berg papier en is veel minder tijdrovend. Zo hebben we dit jaar besloten om de schoolgids alleen nog maar digitaal te versturen. Oké dat ziet er niet zo gelikt uit als een gedrukt boekje, maar het is minder kostbaar en voor ons zoveel makkelijker. In deze tijd mogen we er toch vanuit gaan dat iedereen over een computer beschikt ? Of vergis ik me daarin ?

Hoe dan ook, ik ga jullie een prettige werkweek wensen en als je nog vakantie hebt, geniet ervan.
Komende week lijkt nog redelijk mooi en warm te worden.

 

Over Bits en Bytes


Op 15 augustus 2012, in Internet, door Ron

Soms is het wel eens verwarrend, bits en bytes. In de computerwereld is een bit de kleinste hoeveelheid van informatie. Deze bit (binary digit) is alleen maar een nul of een één. Een go of een no-go, een aan of een uit. Een byte daarentegen is bij de meeste computers een combinatie van acht bits.

Volgens de informatie komt het woord ‘byte’ uit de IBM-labs en zou een ‘hapje’ informatie betekenen. Andere bronnen spreken van een samentrekking van de woorden ‘by eight’, met acht tegelijk.

Zonder al te technisch te worden, is het als consument soms wel belangrijk te weten of die ‘B’ van MB nu staat voor een bit of een byte.
Zo kocht ik onlangs een zogenaamde NAS. Die afkorting staat voor Network Attached Storage. Een aparte harde schijf die je aan je thuisnetwerk hangt en waar je alle informatie centraal kan opslaan en raadplegen.

De opslagcapaciteit van die harde schijf is één terrabyte (TB), wat net zoveel betekent als duizend gigabyte of duizend keer duizend megabyte of duizend keer duizend keer duizend kilobytes. Duizend keer duizend keer duizend keer duizend bytes dus en daarmee acht keer zoveel bits. Dat is redelijk veel, maar aangezien ik al mijn cd’s ga digitaliseren heb ik die ruimte wel nodig. Naar mijn berekeningen zou ik zo’n zeshonderd tot zeshonderdvijftig GB nodig moeten hebben. Het ligt er maar net aan in welke kwaliteit ik mijn muziek wil opslaan. Ik heb gekozen voor honderdtweeënnegentig bits per seconde. Geen bytes, maar bits.

Daarin zit hem nu net het verschil. In opslagcapaciteiten heb je het over bytes, maar voor de rest zijn het voornamelijk bits en praten we over een bitrate. Een bitsnelheid per seconde. Hoe hoger de bitrate, hoe beter de kwaliteit. Net als bij filmen dus. Hoe hoger de snelheid, hoe meer beeldjes per seconde, hoe hoger de kwaliteit. Bij overdrachten praten we dus vaak over bits per seconde.

En hier worden de meeste vergissingen gemaakt. Hoewel de meeste netwerken en netwerkkaarten honderd MB per seconde aan kunnen in een bedrade omgeving, zal een draadloze wifi-overdracht toch niet vaak boven de veertig MB per seconde komen. Als ik muziek op mijn NAS zet gaat dat dus gemiddeld met veertig MB per seconde. En dat wil weer niet zeggen dat ik daarmee een bestandje van veertig MB in een seconde kan overdragen. De veertig MB van dat bestandje is opslagcapaciteit en gaat over bytes. De veertig MB van de wifi-overdracht gaat over bitrate, dus over bits.

Dus een bestandje in MB’s (in elke byte zitten acht bits) doet er acht keer zo lang over. Nou, dat is nog snel hoor. Vijf MB per seconde door de lucht van het ene naar het andere apparaat kunnen sturen valt helemaal niet tegen.

Nou, al met al is het toch nog een technisch verhaal geworden. Maar zo’n NAS is toch een uitkomst hoor mensen. Straks kan ik al mijn cd’s, een klein muurtje vol, in dozen stoppen en opruimen. Als ik alles digitaal heb laad ik ze in de computer of stream ik ze naar de keuken, waar een mediastreamer hangt. Nu heb ik het zo ingesteld dat ik ook van buitenaf naar mijn NAS kan. Dus ik kan overal bij mijn eigen muziekcollectie. Of dat nu op mijn telefoon in de trein is of op mijn tablet in een hotelkamer. Ik hoef ze niet eerst in te laden, ik kan ze gewoon kiezen op dat moment.

Mooi hè, die techniek …

 

On Your Mark


Op 12 augustus 2012, in Dagelijkse beslommeringen, School, door Ron

“On your mark, get set, go !’ Ik weet niet wat jullie gedaan hebben in de vakantie, maar ik heb meer dan gemiddeld naar sport gekeken. Nu is mijn gemiddelde kijkcijfer naar sporten op televisie niet zo gek hoog, maar ik denk dat ik elke dag wel wat van de Olympische spelen heb gezien. En ik vond het leuk. Temeer omdat het deze keer niet alleen maar over voetballen ging, maar juist over de sporten die je niet zo vaak voorbij ziet komen. En dan is het daarbij ook nog eens leuk dat Nederland relatief goed mee kan komen als klein landje.

‘On your mark, get set’ is hetgeen we afgelopen week op school hebben gedaan, zodat we morgen goed voorbereid van start kunnen gaan. Ik heb elke dag wel wat gedaan. Niet hele dagen, maar elke dag een uurtje of wat. Alle collega’s weer eens gesproken en lekker bijgekletst over vakanties en andere zaken die in de vakantie gepasseerd zijn.
In tegenstelling tot andere vakanties heb ik me dit keer wat vaker (noodgedwongen) met school moeten bezighouden dan anders.

Behoudens het feit dat het alarm meer dan ooit is afgegaan, ben ik met de gemeente bezig geweest om de parkeermogelijkheden rondom de school te bekijken. Aanleiding daartoe zijn de talloze klachten van de bewoners van het complex tegenover de school over het parkeren van auto’s van de medewerkers van de kinderopvang en onze school. Diverse bewoners hadden ons daar al op aangesproken, maar we hebben dat eigenlijk nooit erg serieus genomen. Het is een openbaar terrein en het is geen vanzelfsprekendheid dat wanneer je om boodschappen gaat met je Picantootje je bij terugkomst nog steeds dezelfde plaats kunt gebruiken. Op de meeste parkeerplaatsen heb je die garantie niet. Ook kregen we klachten dat bepaalde auto’s van onze collega’s het licht in de kamer van de bewoners tegenhielden. We zijn met die klachten altijd wat laconiek omgesprongen. Wel heb ik bewoners die wat slecht ter been zijn aangeraden om bij de gemeente een plaatsreservering aan te vragen, want daarvoor moet een uitzondering gemaakt kunnen worden.

Toch bleek het probleem schrijnender dan ik dacht. Een blok aan het been van de bewonersvereniging en omdat een goede onderlinge verstandhouding ook belangrijk is, zijn we op onderzoek gegaan. Ik heb aangegeven dat de collega’s best een eindje willen lopen, maar dat daaraan ook grenzen zitten. We hebben ondertussen twee plaatsen aangemerkt als alternatief en ik wacht op de plannen die gaan komen.
Ik heb wel als voorwaarde aangegeven dat de parkeerplaatsjes vlak voor de school duidelijk gemarkeerd moeten worden als zogenaamde kiss & ride plaatsjes met een maximale parkeertijd, zodat ouders en bezoekers van de school ook makkelijk hun auto even kwijt kunnen. Zo snijdt het mes aan twee kanten.

Maar op school zijn we er klaar voor. De lokalen zijn ingericht, de administratie is op orde en ik heb de afgelopen dagen het papieren schaduwdossier, dat we ook nog hebben (met van die hangmappen), helemaal bijgewerkt.
Tijdens de vakantie zijn er twee leerlingen afgemeld en dat is jammer. Het zijn er toch twee van ‘ons’, ze horen er gewoon bij, en op deze manier hebben we niet echt afscheid kunnen nemen.
In de afgelopen week zijn er twee leerlingen onverwacht aangemeld en dat is dan weer leuk. Zo blijven we net boven de honderd leerlingen en dat is best goed in deze tijd van krimp. Je hoeft echter geen koffiedikkijker te zijn om te voorspellen dat er voor onze school in de toekomst ook rake klappen gaan vallen. De situatie op de scholen heeft gelukkig de volledige aandacht van de gemeente. Mocht je daar wat over gehoord hebben, vergeet het dan maar weer, er is nog niets zeker.

Ook aan deze site zal ik weer wat meer aandacht schenken dan de afgelopen weken. Ik houd je op de hoogte van mijn agenda en de daarin belangrijke zaken, een stukje politiek, wat gedachtenspinsels en wat dagelijkse beslommeringen.

Voor degenen die volgende week weer aan de slag gaan: Veel succes ! Maak er iets leuks van en bedenk dat niet iedereen in de bevoorrechte positie is om aan de slag te kunnen gaan.