Blik op week 40


Op 30 september 2012, in Blik op de week, door Ron

De zon lonkt door de raampjes, ik ben nog lui. Heb net even gedouchet, maar nog geen aanstalten gemaakt om me toonbaar te maken. En dat mag, want het is zondag en dan hoef ik lekker niets. Uit de boxen klinkt Florence met haar Machine en ze zingt ‘Shake it out’, wat een heerlijk nummertje voor de vroege zondagmiddag. Wellicht denkt menigeen daar anders over, maar mij bevalt het wel.

‘Week veertig alweer’, dacht ik bij het uitzoeken van een nieuw nummerplaatje voor deze week. Het gaat snel, nog twee weken en dan is het Herfstvakantie. ‘Heb je nog geen vakantie ?’, werd me al spottend gevraagd. Over twee weken dus, zie ik net in de agenda.
Sommige mensen denken nog steeds grappig te zijn met die vakantie-opmerkingen. Hoewel ze in wezen beter weten, verwacht men er de lachers mee op de hand te hebben. Een aantal weken geleden grapte ik met mijn collega-directeur uit Kortgene naar iemand die het onderwijs in wilde: ‘Onderwijs ? Dat moet je altijd doen ! Je stikt van de vakanties, je bent elke dag om kwart over drie vrij en elke woensdagmiddag kan je gaan winkelen.’

Laten we maar eens kijken wat week veertig brengen gaat. De vorige week was het al met al nog knap druk en dat kun je meestal merken aan de hoeveelheid stukjes die ik op internet zet. Zet ik er meer dan één tussendoor, dan heb ik een rustige week. Zet ik er maar eentje, dan is de week redelijk druk en zet ik er geen, dan is het aanpoten geblazen. Ik denk er dan wel aan, maar kan de tijd niet vinden. En als ik de tijd vinden kan, denk ik eerste even aan mezelf.

Volgende week maandag, morgen dus, heb ik ‘s ochtends een overlegje over de gemeentebegroting. Daar stonden weer voorstellen in waar de honden geen brood van lusten. Zoals de verhoging van de rioolheffing om de zaak kloppend te maken. Dat zou zo’n beetje het derde jaar worden dat daar vijfentwintig euro bovenop komt. Voor een wat kapitaalkrachtig gezinnetje is daarmee nog geen man overboord. Voor een gezinnetje dat nu al alle euro’s om moet draaien om rond te komen is zo’n verhoging, die ver boven de inflatiecorrectie uitkomt, teveel. Dan zijn er nog wel andere zaken waarmee het wat minder kan en die de ‘gewone’ burger minder raken.
‘s Avonds staat er een vergadering van de medezeggenschapsraad. Ik zal erbij zitten om toe te lichten en informatie te verstrekken. Ook zal ik vertellen wat we het komend schooljaar van plan zijn om te realiseren. Dat kan kort en krachtig.

Dinsdag staat er nagenoeg niets, dus als je me nodig hebt lijkt me dat de goede dag. Ik moet wel even een computerfrontje vervangen in Kortgene, maar voor de rest is het rustig.

Woensdagmiddag heb ik een bijeenkomst van de projectgroep die zich buigt over het meerjaren bestuursformatieplan. We zijn daarmee al een eindje, dus zal het inkoppen niet zo lang op zich laten wachten.
‘s Avonds is het een inloopavond in Kortgene over de Stadspolder. Daarover heeft al een stuk in de krant gestaan. Grote kavels en een brede school kopte de PZC. Over dat laatste zijn we het nog niet eens. Alhoewel ik weet uit wiens koker al die onderwijsplannen komen, lijkt het me toch aan de gemeenteraad om daarover iets te beslissen. Sommige wethouders hebben nog steeds niet door hoe het werkt. Ook in andere werkgroepen loop ik daar tegenaan. Geeft niet, dat houdt me scherp.

De donderdag en de vrijdag liggen er maagdelijk wit bij in de agenda. Mooie dagen dus om me eens ergens op te storten. Mooie dagen om me eens te bezinnen op een probleem dat steeds meer de kop opsteekt binnen onze school. Veel leerkrachten klagen over de werkdruk. Niet alleen bij ons op school hoor, maar dat hoor je overal. Dat kun je als excuus gebruiken natuurlijk, maar je kunt ook proberen om naar een oplossing te zoeken. In ieder geval moet het bespreekbaar zijn.
Iedereen weet dat ik ons team en hun enthousiasme hoog in het vaandel heb staan. Zij staan garant om het beste uit de kinderen te halen, maar als ze daarbij op een administratieve muur stuiten waarmee ze uiteindelijk niets kunnen, moet ik me afvragen of het middel, de administratieve rompslomp dus, niet teveel het doel wordt. Het zou moeten bijdragen aan de kwaliteit van onderwijs, volgens de minster dan hè, maar als we niet uitkijken wordt het tegendeel waarheid. En dat willen we nou juist niet. Kwalitatief goed en aantrekkelijk onderwijs is onze ‘core business’ en daar moeten we middelen bij gebruiken die daar wat aan toevoegen. Als middelen belemmeringen worden, dan doen we iets fout.

Oké, dan ga ik weer verder met mijn zondag. Ik ga nog wat muziek zetten op mijn NAS (network attached storage). Alle ripbare cd’s staan er nu in MP3 op, daarnaast wil ik ze allemaal ook nog in WAV-formaat. Dat is om van afstand te downloaden niet zo handig, doordat dit grote bestanden zijn, maar voor in huis betekent het een betere kwaliteit. Jawel hoor, als je wilt mag je er eens op kijken. Zolang je maar niet probeert er iets op te veranderen, vind ik het goed. De homepage heeft een slideshowtje met foto’s, maar als je op content klikt kom je bij de shares van de NAS. Als je leuke foto’s hebt, mag je ze uploaden, maar naar de rest mag je alleen luisteren. Oké ?
Als je niks ziet, dan staat de NAS uit.

Veel plezier deze week !
Misschien komen we elkaar nog wel tegen.

 

Facebook


Op 27 september 2012, in School, door Ron

Ik weet niet of jij op Facebook zit, maar er zijn nogal wat gebruikers van dit medium wereldwijd. En af en toe komt dat eens in het nieuws vanwege een beursgang of een uit de hand gelopen feestje hier of daar en zo was Facebook het onderwerp van gesprek bij ons op school, tijdens een informatie-avond deze week.

Ik ben zelf al heel wat jaren actief op internet. Af en toe neem ik eens deel aan een forum, maar verder houd ik me afzijdig van welk voorgekookt medium dan ook. Om de doodeenvoudige reden dat ik zelf wel bepaal wat ik van mezelf kwijt wil op internet. Daarvoor heb ik geen medium nodig dat middels omwegen mijn gangen na kan gaan, mijn voorkeuren weet en op basis daarvan een soort virtueel persoon maakt, waar marketing-technisch voordeel mee te behalen is.
En ik weet het, verschillende bedrijven kunnen ontzettend veel van je te weten komen door het plaatsen van cookies op je computer. Dat houd je niet tegen, maar wanneer er een account geopend wordt op facebook zijn er, denk ik, maar weinig mensen die de voorwaarden lezen waarmee je het eens moet zijn bij je aanmelding.

Dat weerhoud mij ervan om aan zoiets te beginnen. Dat anderen daar wel voor kiezen, dat kan ik me best voorstellen. Toch zeker een medium met zoveel leden kan op vele manieren van waarde zijn. Er zijn mensen die elkaar weer hervonden hebben, er zijn mensen die lotgenoten vinden bij problemen, er zijn mensen met familie in het buitenland die elkaar op deze manier toch eenvoudig kunnen bereiken en dat zijn mooie voorbeelden van het effect van dit medium.
Vroeger had je MySpace of Hyves, maar dat is wat minder geworden. Facebook houdt het lang vol in die dynamische wereld van het internet. Geen idee hoe lang dat zo blijft.

Maar is Facebook een geschikt medium voor een openbare basisschool ? Dat was zo’n beetje de vraag die beantwoord wilde worden tijdens die info-avond van onze groepen één en twee.
De huidige situatie is momenteel zo dat Annemarie, onze kleuterjuf, een privé Facebook-account heeft. Daarin deelde ze wat foto’s met vrienden en kennissen en gaandeweg postte ze er steeds meer foto’s vanuit de klas. Voor ouders is dat natuurlijk een leuke manier om op de hoogte te blijven van het wel en wee in de kleuterklas van hun kind.
Om die foto’s te kunnen bekijken moeten ouders dan wel lid van Facebook zijn of worden, want het is een afgeschermd account.

En als je dat zo schetst dan wordt de materie ineens een stuk complexer, want mag je ouders die foto’s onthouden omdat ze geen Facebook-account hebben ? Kunnen schooljuffen foto’s van hun leerlingen gebruiken in hun privé-berichten ? Wat doe je met ouders die uit principe geen account willen registreren bij Facebook (iets dat ik wel snap, maar heel veel mensen niet) ? Of kies je voor een openbaar account ? Zodat iedereen meekijken kan, zo’n account waar bedrijven zich ook van bedienen. Of krijg je dan allerlei vreemde pottenkijkers ? Maar heb je die ook al niet met de gewone schoolsite ? En wie zegt dat de Facebook-oma van een leerling ook echt de oma is van die leerling ?

Of zie ik teveel leeuwen en beren ? Jawel, ik ben iemand die altijd rekening houdt met leeuwen en beren en geloof me, dat heeft me meer meevallers opgeleverd dan tegenvallers.

Ik ben een voorstander van de openbaarheid van het onderwijs met inclusie van de instrumenten die we hanteren. Afgeschermde accounts en meer van dat niet-meekijken-gedoe hoort daarin, volgens mij, niet thuis tenzij het om de privacy van personen gaat.

De optie die geopperd werd was om een schoollaccount te openen van de kleutergroepen. Een Ko-account dat inhoudelijk hetzelfde zou werken als het privé-account van de kleuterjuf. Wel afgeschermd want men wil geen vreemde pottenkijkers. Ik wil daar niet ongemotiveerd voor gaan liggen, maar ik vind dat eigenlijk helemaal niets.
We hebben onze eigen schoolsite met ruimte voor foto’s of films, maar daarin is de interactie ver te zoeken. In feite gaat het daarom, de interactie tussen ouders onderling en de leerkracht. Daar kun je natuurlijk een stoffig forum voor oprichten, maar een hippe Facebook-pagina is natuurlijk veel leuker.

En ik vind het zo moeilijk om daar nu vervelend over te gaan doen, want er wordt zoveel plezier aan beleelfd. Snap je dat ? Maar ja, nu gaat alles goed, we hebben geen onenigheid tussen leerkrachten en ouders of tussen ouders onderling, hetgeen de lol zomaar plots zou kunnen bederven en een Facebook-account ineens zou kunnen omvormen tot een blok aan het been van de school.

Altijd weer die leeuwen en beren hè ..

Reacties zijn welkom.

 

 

Blik op week 39


Op 23 september 2012, in Blik op de week, door Ron

En terwijl het weer hier wat somber is, zie ik dat het in Limburg erg zonnig is. Het is wielrennen op de televisie en die staat op de achtergrond aan. Ik luister liever muziek, dat weten jullie.
Inmiddels heb ik mijn hele cd-verzameling gedigitaliseerd met uitzondering van de cd’s die in de auto(‘s) liggen en de cd’s die onripbaar zijn. Jawel, dat zijn er meer dan ik dacht en hoewel ik ze zelf gekocht heb, het dus mijn cd’s zijn, kan ik er niet mee doen wat ik wil. Ik zal binnenkort nog eens wat alternatieven proberen om de muziek eraf te halen, maar als de computer ze niet herkent, dan wordt het moeilijk.

Voordat ik mijn cd’s definitief opruim maak ik er nog wat grotere bestanden van en die sla ik apart op. Pas dan ga ik afscheid nemen van die honderden schijfjes. Dat duurt dus nog even.

Ik ga een voorproefje nemen op de komende week. Wat gaat week negenendertig brengen ?
Ik zie dat ik morgen een hele dag klas draai en dat is ook wel weer eens leuk. Dat wordt mijn eerste dagje klas van dit schooljaar. Nancy was een lang weekend de hort op, dus vervang ik ze. De groepen drie en vier zullen het dus met mij moeten doen en andersom. Dat gaat vast en zeker lukken.
‘s Avonds probeer ik bij een informatie-avond van de groepen vijf en zes te zijn. Als die doorgaat tenminste; er waren groepen waarbij de aanmeldingen niet storm liepen.

Dinsdagochtend zit ik in Wilhelminadorp voor een directie-overleg. Voorheen heette dat directieberaad, maar men heeft liever dat er gesproken wordt over een directie-overleg. Hoe dan ook, qua inhoud is het allemaal hetzelfde. Het is alleen de naamgeving en de associatie die sommigen erbij hebben. Ik heb die niet, behalve de goede.
‘s Avonds heb ik een fractie-overleg, maar er is ook een informatie-avond van de groepen één en twee. Dat wordt dus kiezen of schakelen.

Dan lijkt het erop dat ik woensdagochtend aan mijn kantoorwerk kan, dat zie ik er niet eerder van komen. En ook op de middag kan ik nog een stukje doen. Aan het eind van de middag is er het eerste overleg op het gemeentehuis over de toekomst van het onderwijs op Noord-Beveland. Met de projectgroep zullen we diverse scenario’s voorbereiden, waarna ze voorgelegd worden aan de klankbordgroep, waarin alle belanghebbenden vertegenwoordigd zijn. De projectgroep zorgt dus voor haalbare scenario’s waarbij de kwaliteit van onderwijs voorop staat. De keuze is uiteindelijk aan de raad, die zich het liefst gesteund ziet door alle belanghebbenden. Immers, een breed gedragen plan heeft de meeste kans van slagen.

Op donderdag staat er een raadsvergadering gepland. De agenda is niet bijster groot. Voordien zitten we met het presidium nog even bij elkaar. Ook die agenda is weinig opzienbarend.

Op vrijdag staat er niets gepland, zodat ik ‘s middags met de Combo wat schoolvuilnis naar de stort kan brengen. Er staat nog wat overtollig papier en karton en wat kapot meubilair waaraan echt niets meer te doen is. Aangezien dat behoorlijk in de weg staat en het daarbij nog eens een doorn in het oog is van degenen die opgeruimd van aard zijn, is het wegbrengen van deze rommel niet voor zijn tijd.

Ondertussen heeft de foto-oproep van vorige week hier en daar wel wat impact gehad. Ten eerste was de snelheid waarmee de namen werden gevonden erg hoog en laten eerdere oproepen op diverse sites en landelijke dagbladen in het niet verdwijnen. Daarnaast is het verhaal achter de foto fascinerend, tenminste dat vind ik. Daardoor komen mensen waarbij je het huis voorbij loopt zonder na te denken ineens in een ander daglicht te staan. Als laatste ga je toch een aardig beeld krijgen van de bevrijding van Noord-Beveland aan het eind van negentienvierenveertig. Een stukje geschiedenis gaat op een bijzondere manier weer leven en dat is erg boeiend, dat kan ik je verzekeren.
Wellicht ga je daar nog meer van lezen.

Voor nu. Veel plezier gewenst in de komende week. Werk ze !

 

Oproep van een familie


Op 18 september 2012, in Algemeen, door Ron

Soms krijg je tussen al die schoolmail wel eens een opvallende mail, een mail die net even anders is dan de andere.
Voor de vakantie kreeg ik een mail van ene Jack Bakker die mij via internet had opgespoord en waarvan hij dacht dat die persoon wel veel mensen in de omgeving zou kennen. Natuurlijk ken ik veel mensen in de omgeving, maar mijn roots liggen niet op Noord-Beveland. Voor vragen van historische aard ben ik dan ook een minder aangewezen persoon.

Omdat hier wel mensen uit de buurt langskomen om de site te lezen, dacht ik dit bericht, deze oproep, maar eens te delen. Wellicht kent iemand van jullie de gezochte personen.

Meneer Bakker is een kapitein geweest bij het Korps Commandotroepen en woont in Roosendaal. In die hoedanigheid is meneer Bakker in contact gekomen met Julia Thorn en haar broer Nigel Ball. Hun oom, Joseph Ball, ligt in Bergen op Zoom begraven op een Engelse begraafplaats.
Door een onbedoeld schietincident is deze Joseph Ball om het leven gekomen.

Het graf zie je op de foto. Als je op de foto klikt zie je het wat beter. De vraag is nu wie die mensen zijn die dat graf aan het bezoeken zijn en dan kom je vermoedelijk uit op Noord-Beveland.

Het peloton van Joseph Ball (No 4 Commando) werd half november 1944 geplaatst in Wissenkerke en stond onder leiding van kapitein Alastair Thornburn. Volgens informatie hadden ze hun hoofdkwartier in een oud bejaardentehuis, waar ook werd gekookt en waar diverse ruimtes werden ingericht. Dat moet welhaast Vredestein zijn geweest.

Joseph Ball was vermoedelijk bij een Noord-Bevelandse familie ingekwartierd en het zou heel goed kunnen dat er enkele leden van die familie bij dat graf staan. Alastair Thornburn was ingekwartierd ‘with a very nice family called Van der Maas’. Jammer genoeg waren er in die tijd wel meerdere families van der Maas, waaronder destijds een wethouder van der Maas, die enkele jaren later burgemeester van Wissenkerke werd.

Is er iemand onder jullie die een vermoeden heeft wie deze mensen kunnen zijn ? De man geheel rechts op de foto, de militair, is naar alle waarschijnlijkheid een chauffeur die deze mensen gereden heeft.

Meneer Bakker heeft deze oproep al in diverse dagbladen geplaatst. Ook op allerlei sites is deze oproep verschenen, maar tot nu toe zonder resultaat. Het is begrijpelijk dat de nabestaanden van Joseph Ball kennis willen maken met de familie waarbij hij ooit ingekwartierd was.

 

Blik op week 38


Op 16 september 2012, in Blik op de week, door Ron

Vandaag ben ik een beetje laat op gang. Dat kun je wel eens hebben, zo in het weekend. Niet dat ik extreem lang heb geslapen, maar ik heb zomaar wat lopen ‘tutteren’ wat tot gevolg heeft dat ik nu nog steeds niet in mijn buitenkleren ben gehesen.
Gisteren was het laat. Ik was gisteren overal wat laat mee en dat betekende dat ik pas om acht uur ‘s avonds aan het eten begon. Uitstekende maaltijd, kipfilet met gorgonzolasaus, en heerlijk uit zitten buiken met een rood wijntje en een stemmig muziekje. Ik had de haard ook nog even aangestoken en dan is het allemaal bij elkaar al snel laat. Maar voor mij is dat wel genieten en dan kan het me eigenlijk weinig schelen dat het wat later wordt. Ken je dat ?

Maar het is tijd voor een nieuwe week. Week achtendertig dient zich aan en laat ons tussen de regels door weten dat we richting de herfst gaan. Met zo’n mooie nazomer zou je dat haast vergeten.

Morgen, maandag, is Berlinda weer even te gast op onze school. Tot een jaar geleden was ze onze administratief medewerkster en nu komt ze met mij overleggen, ze werkt nu op het bestuurskantoor, hoe we bepaalde gegevens het best kunnen parkeren op internet zodat ze voor iedereen toegankelijk zijn en er een aantal mensen in kan muteren. Er zijn wel wat applicaties die zich daarvoor kunnen lenen en dat hoeft niet zoveel te kosten.
Op de avond staat er een raadsledenbijeenkomst gepland, maar ik ga daar nog eens over denken. De agenda spreekt me niet zo aan en alles lijkt erop dat het een Goese aangelegenheid gaat worden. Best kans dat ik die afspraak laat voor wat het is.

Op dinsdagochtend staat er een intake gepland met een buitenlands ouderpaar. Met hen komen er zes kinderen op het dorp wonen waarvan er drie schoolgaand zijn. Hoogstwaarschijnlijk zijn de kinderen anderstalig, maar aangezien ze al eerder binnen onze stichting onderwijs hebben gevolgd, kunnen daar gegevens van worden opgevraagd. Er komt ook een begeleidster mee.
Of we dat kunnen handelen, die anderstaligheid ? Jawel hoor, daar zijn methodes voor en wellicht kunnen de kinderen aansluiten bij de anderstaligen die we nu ook al Nederlands leren. Bettie en ik begeleiden dat en vormen met die kinderen één keer per dag een miniklasje.
Op die dag staat er ook een bijeenkomst op het bestuurskantoor gepland vanwege het bestuursformatieplan, maar daar heb ik nog niets van gehoord. Ik weet dus ook niet waarover we het gaan hebben.

Woensdagmiddag staat er een vergadering van het Zeeuws ICT-netwerk gepland. We gaan kijken hoe we in november een ICT-onderwijssalon kunnen inrichten zodat we meerdere besturen kunnen toevoegen aan het netwerk, Veel besturen participeren daar al in, maar we hebben geen Zeelandbrede dekking. We gaan kijken hoe we de voordelen van deelname aan ons netwerk op een leuke manier kunnen presenteren. Hierbij kunnen we gelukkig rekenen op de hulp van Kennisnet, een Nederlandse organisatie die zich onder andere bezighoudt met ICT en basisonderwijs.
‘s Avonds staat er een vergadering met het oranjecomité gepland. Het loopt tegen het najaar, tijd dus om te gaan denken over een leuke najaarsactiviteit voor de wat oudere jeugd. Zoals het er nu naar uit ziet, zullen we de Sinterklaasviering niet organiseren. Het initiatief ligt bij de ondernemers van het dorp en daar hoort het mijns inziens ook te liggen.

Donderdagavond zit ik in het gemeentehuis om over de begroting van het volgend jaar te spreken. Ik heb het voorstel al in huis, maar ik heb er niet uitvoerig naar gekeken. Wel zag ik in het voorstel plannen om diverse lasten voor de burgers te gaan verhogen. Bijvoorbeeld het rioolrecht en de OZB. Ook de toeristenbelasting staat erbij.
Met die verhogingen heb ik zelf wel wat moeite. Ik hoor nu al een aantal jaren achtereen dat we afstevenen op een tekort, waarbij allerlei rode cijfertjes worden getoond, maar vorig jaar hielden we ruim drie ton over en dit jaar zelfs zeven ton. Je hoeft geen rekenwonder te zijn om daar samen één miljoen van te maken. Dat krijg je als je alle mogelijke risco’s moet dekken. De vraag is alleen of de risico’s wel risico’s van betekenis zijn. De risico’s die positief uitvallen, dus eigenlijk de meevallers worden, zijn debet aan de tonnen die we overhouden. Dat is wel ergens te snappen, maar de burger snapt er niets van. We verhogen aan de ene kant de belasting, aan de andere kant houden we geld over. Gemiddeld zeventig euro per inwoner per jaar. Geloof me, dat is heel moeilijk uit te leggen, want de meesten voelen zich een oor aangenaaid, zoals ze dat zelf zeggen.

Ik zie op de schoolkalender dat ik vrijdag een ADV heb. Tot op heden heb ik daarvan nog geen gebruik gemaakt. Het ligt helemaal aan de vorderingen die ik gedurende de week maak of ik die opneem of niet. Dat wacht ik af.

Maar het lijkt me een leuke afwisselende week te worden. Net als de vorige week. Die was wel wat drukker dan verwacht, maar heel leuk. Ik heb goede zaken gedaan met het schoonmaakbedrijf, we hadden een wat ander, maar constructief directie-overleg en mijn  dagje stembureau was ook erg leuk. Een lange dag, dat wel, maar we zaten met leuke mensen en dat scheelt. Het tellen ging niet van een leien dakje, zodat we diverse formulieren nog een paar keer hebben moet tellen. Daardoor kwam het dat we pas omstreeks twaalf uur in de nacht op het gemeentehuis arriveerden met de uitslag. Een keertje is dat niet erg. maar de volgende keer wil ik nauwkeuriger tellers. Telfoutjes kostten ons nu ruim een uur extra tijd. Oké foutjes zijn menselijk, maar wel erg lastig na zestien uur stembureau. Ik pleit nog steeds voor de stemcomputer !

Werk ze van de week !
Maak er wat leuks van.

 

Spiritualiteit


Op 10 september 2012, in Opmerkelijk, door Ron

Spiritualiteit is voor mij een breed begrip. Dat kan gaan van een bepaald voorgevoel, intuïtieve ingevingen tot aan contacten met genezijde. Een wereld die niet zichtbaar is en zich moeilijk laat uitleggen.
In ieder geval is het voor mij een begrip, hetgeen betekent dat ik het begrijp. Daarnaast, en dat weten mensen die me al langer lezen, fascineert het me ook. Het ontbreekt me echter aan tijd en innerlijke rust om me erop te focussen. Dat is jammer, maar het ‘gewone’ leven gaat ook door. Maar als ik er tijd voor heb verdiep ik me graag in zaken die zich afspelen tussen hemel en aarde, voor zover dat in mijn vermogen zit.

Vooral wanneer er dierbaren van me overleden zijn, speelt de vraag in mijn hoofd wat er van hen geworden is, waar ze gebleven zijn, of ze zichzelf nog wel zijn of zijn opgegaan in een groter geheel.
Met sommigen had ik een afspraak gemaakt dat, wanneer ze dat zouden kunnen, ze me na hun dood een seintje moesten proberen te geven. En dan merk je af en toe wel eens wat vreemds, maar dat zou net zo goed toeval kunnen zijn. Ik zou het in ieder geval best mooi vinden om met dierbaren nog eens een woordje te wisselen. Ik geloof best dat dat kan, maar ik kan dat niet.

Gistermiddag kwam er een kennis van me langs, die ik al een poos niet meer gesproken had. En al pratende kwamen we op dit onderwerp. Vroeger spraken we daar ook wel eens over, want we vinden dat beiden niet gek. Veel van mijn kennissen vinden dat overigens niet gek, eerder boeiend.
Ik had destijds mijn Reiki-verhalen, die soms ook best opmerkelijk waren en zij sprak over serieuze vooruitziende blikken. Nu vertelde ze me dat het haar lukt om mensen te ‘readen’. Dat betekent dat je van iemands voorkomen meer af kunt lezen dan mooie ogen of lang haar. Ook lukt het haar om via fotomateriaal meer te weten te komen van iemands verleden. Niet omdat ze daar zo nieuwsgierig naar is, maar meer vanuit dienstbaarheid, om anderen te helpen om zaken uit het verleden te plaatsen en zodoende mensen meer rust te kunnen geven. Dat is een mooie gave, dat lijkt mij in ieder geval een mooie gave en ik hoop dan ook van ganser harte dat ze er meer mee gaat doen dan alleen wat vriendendiensten, want zo’n gave is een prachtig cadeau.

En zo was er een boodschap van mijn broer, die ruim zeven jaar geleden overleed. Dat is op zich wel gek, maar aan de andere kant ook weer niet, omdat ik toch wel het idee had dat hij ergens in mijn buurt moest zijn. Dat kun je wel eens hebben hè, zo’n gevoel. Toch zeker wanneer je, zoals mijn broer en ik, zo’n beetje onafscheidelijk waren. De boodschap was me niet geheel duidelijk, ik kon hem niet plaatsen, maar ik zal die boodschap niet vergeten. Wellicht dat er op een ander moment bij mij een lichtje gaat branden.
Hoewel de boodschap in eerste instantie van technische aard leek en ik dacht: ‘Hans jongen, boodschappen van technische aard kun je beter niet via vrouwmensen spelen’, leek ‘s avonds het kwartje te vallen. Leek hè, want zeker weten doe je dat niet.

En eigenlijk hoef ik het ook niet perse zeker te weten.
Diep van binnen hoef ik dat soort zaken helemaal niet zeker te weten.

De gedachte alleen al houdt hem in mijn gedachte levend en laten herrineringen weer de revue passeren.

Mooi ..

 

Blik op week 37


Op 9 september 2012, in Blik op de week, door Ron

Vandaag ben ik vroeg uit de veren. Eigenlijk vroeger dan ik had gewild, maar ik was wakker. De behoefte die ik vroeger had om zomaar wat te blijven liggen en wat TV te liggen kijken, heb ik eigenlijk niet meer. In ieder geval niet wanneer ik weet dat ik, zoals vandaag, nog wat klusjes te klaren heb.
Het ziet er aangenaam uit buiten. Misschien heb ik nog wel tijd om even een toertje te doen over ons mooie eiland, waarvan menigeen vreest dat we natuurgebieden in gaan ruilen voor vakantiehuisjes. Zo is het natuurlijk niet, het is maar net hoe je bepaalde zaken interpreteert. Dat is waarschijnlijk meer een zaak van elkaar het licht in de ogen niet gunnen.

Zoals verwacht wordt de agenda voller en voller en gaat het er steeds meer op lijken dat we op volle toeren gaan draaien. Overvol is de agenda echter nog niet, er kan nog meer bij als het de moeite waard is tenminste.

Laten we eens kijken wat week zevenendertig brengen gaat.

Op maandag komen ze op school nieuwe zeephoudertjes enzo monteren. Dat regelt de maatschappij waarbij wij onze sanitaire voorzieningen huren. De boel wordt ge-update en bij tijd en wijle gaat er iemand langs komen om te kijken of alles nog goed gevuld is. Dat is een stuk makkelijker voor ons en de schoonmaaksters.
‘s Avonds heb ik een vergadering met de ouderraad. Meestal zijn er twee personen van ( het lesgevende deel van) ons team bij en waar mogelijk zit ik erbij als de agenda dat toelaat. Maandagavond heb ik wel tijd, dus zal ik aanschuiven aan de vergadertafel. Ann-Marie en Nancy zijn toch al op school, dus schuiven die ook even aan. We gaan het hebben over de Kinderboekenweek en (alvast) de Sinterklaasviering. Daarnaast kijken we terug naar de activiteiten die voor de Zomervakantie hebben plaatsgevonden. Wat ging er goed en wat ging wat minder.

Op dinsdag zit ik in het bestuurskantoor voor een lang directieberaad. Het wordt een lange sessie tot half drie. Daarvan hebben we afgesproken dat we er tenminste één draaien per maand. De agenda is vol, ik heb hem al even gezien, maar te doen.
Wanneer die vergadering klaar is blijf ik daar, want ik heb aansluitend een overleg over het meerjarig bestuursformatieplan. Nu maar hopen dat er niet al teveel tijd tussen zit.
‘s Avonds zit ik in het gemeentehuis voor een fractieberaad. Een instantie heeft gevraagd om een half uurtje te mogen ‘inbreken’ om wat uit te leggen over een ondernemersfonds. Precies weet ik het eigenlijk niet, maar dat wordt na die avond waarschijnlijk een stuk duidelijker.

Woensdag moet ik om zeven uur in de ochtend in Kamperland zijn. Daar draaien we een dag stembureau en zo’n dag is best pittig. Oké, je komt zo’n dag niets te kort aan eten of drinken, maar het is een lange zit. Tot negen uur in de avond. Dan ben je er nog niet, want er moet nog geteld worden en aangezien Kamperland een flink dorp is en er maar één stembureau is, kan dat een latertje worden. We gaan het afwachten. Naar het zich laat aanzien hoef ik me met mijn mede-stembureauleden niet te vervelen.
Vergeet je identiteitspapieren niet hè als je gaat stemmen, want ook al ken ik je, je dient ze toch te laten zien. Daar hebben we in het verleden al heel wat gemopper over gehad. Mensen die kwamen stemmen zonder indentiteitspapieren. ‘Maar je kent me toch ! We zien elkaar elke week en nu ga je me zeggen dat je me niet kent. Je weet dondersgoed wie ik ben en nu moet ik mijn paspoort laten zien ?!’ Jawel, er zijn mensen kwaad weggelopen vanwege deze formaliteit. Achteraf is dat amusant, maar op het moment zelf niet.

Donderdag komt er iemand van het schoonmaakbedrijf omdat ik weiger een rekening te betalen. Dat had ik al meermaals aangegeven. Ik ga niet betalen voor niet geleverde diensten. Er is al iemand van dat bedrijf op school geweest, in de laatste vakantieweek, en die heeft zelf ook geconstateerd dat de diensten niet geleverd waren. Daarmee dacht ik dat de kous wel een eindje af zou zijn, maar nu kreeg ik vorige week een betalingsherinnering. Dat viel bij mij even verkeerd. Als er iemand ergens aan herinnerd zou moeten worden was het wel dat schoonmaakbedrijf dat vergeten was waarvoor het ingehuurd is. Gelukkig ben ik niet de enige die af en toe problemen heeft met dat bedrijf, je zou aan jezelf gaan twijfelen, want de collega-directeur in Kortgene heeft ook al gesprekken gevoerd.
‘s Avonds hebben we de eerste gemeenteraadsvergadering na het zomerreces. De stukken liggen naast me, maar ik heb er nog niet echt naar gekeken. Er is één presentatie van de Zeeuwse Reinigingsdienst en daarnaast zijn het verordeningen en beleidsstukken.

Op de vrijdag staat er niets gepland, maar dat zal wellicht nog gebeuren.

Afgelopen vrijdagmiddag was ik bij een symposium in Kortgene. De PZC had er een flink stuk aan gewijd in de zaterdagkrant. Een hoogleraar had een lezing met als onderwerp: ‘Heeft de jeugd de toekomst nog ?’ Het kan ook iets anders zijn geweest, maar in ieder geval zoiets. De lezing was vooral beschouwend van aard. Hoe was de verhouding jeugd-ouders door de jaren heen en hoe is die nu. Dat zijn natuurlijk allemaal grote gemene delers uit allerlei onderzoeken. Aansluitend was er ruimte voor discussie, waarvan goed gebruik gemaakt werd, maar een antwoord op de symposiumvraag kwam er echter niet. Ook niet van deze professor.
Zelf denk ik dat het een feit is dat de jeugd de toekomst heeft, daar kun je bij wijze van spreken op wachten. Misschien moesten we ons meer zorgen maken over het feit dat de jeugd de toekomst wordt. Vergeleken met voorgaande decennia zie ik wel een andere jeugd. En ook wel andere ouders.
Wellicht schrijf ik hier nog eens een apart stukje over.

Voor nu wens ik jullie een prettige werkweek.
En mezelf ook natuurlijk ..

 

Benzineprijs


Op 6 september 2012, in Algemeen, door Ron

We hebben in Nederland een nieuw record, maar in tegenstelling tot de Olympische Spelen is dit geen record waarmee we trots of blij moeten zijn. De prijs voor één liter is iets meer dan één euro achtentachtig. De media spreekt van het hoogste niveau ooit.
Voor diesel moet je iets meer dan één euro vijftig neertellen.

En ik weet dat het aan de ene of de andere pomp wel wat kan verschillen in prijs, maar het moet toch niet veel gekker worden. Hoewel ik zelf maar één keer per jaar tank, ik heb alleen benzine nodig voor het starten van de auto, heb ik het nu toch wel te doen met mijn collega-weggebruikers die heel wat minder vrolijk staan te tanken dan ik. Ook de LPG-prijs schommelt bij tijd en wijle flink hoor, maar ik kan je niet vertellen wat ik per liter moet betalen. Ik vermoed zo rond de vijfenzeventig tot tachtig eurocent per liter.

Wie ook steeds minder vrolijk bij het tanken staat te kijken is de pomphouder zelf. Hoewel de prijs van de benizne stijgt, blijft zijn verdienste per liter nagenoeg hetzelfde. Tien eurocent per liter gaat er naar de pomphouder. Het grootste deel van de benzineprijs bestaat uit belasting. Met een liter benzine spek je de staatskas met ongeveer een euro. En dat is een makkelijk melkkoetje voor de staat, want we betalen toch wel.

Het andere deel van de benzineprijs gaat richting de oliemaatschappijen die de olie inkopen, raffineren en distribueren. Zo’n oliemaatschappij is Shell. En oliemaatschappijen zijn heel slim, want zij weten dat het crisis is, maar zorgen ervoor dat ze daar zelf niets van merken. Met de prijzen wordt naar hartelust gespeeld zodat er onder de financiële streep nooit sprake is van verlies. ‘Gewone’ bedrijven draaien in crisistijd wat minder, maar de oliemaatschappijen niet. In tweeduizendtien, een tijd waarin er dik sprake was van een crisis, boekte Shell vierenvijftig procent meer winst dan in het jaar daarvoor.

Jawel, in een tijd dat menig bedrijf alle zeilen moet bijzetten om de kop boven water te houden, genereert Shell gigantische winsten die voor een deel gebruikt wordt om te investeren in olieboringen en het ontginnen van nieuwe gasvelden.
Er zijn afspraken gemaakt met de olieproducerende landen om de oliepomp vooral niet te snel te laten pompen. Wanneer er veel gepompt wordt komt er teveel olie op de markt en dat zou de prijs negatief kunnen beïnvloeden. Dus de pompen draaien halve kracht om de olieprijs hoog te houden.

Daarnaast is er nog de invloed van de aandeelhouders. Ook die willen uiteindelijk een hoofdprijs voor hun investering. Wanneer ze daaraan gaan twijfelen zullen ze het aandeel verkopen om op zoek te gaan naar aandelen van bedrijven die wel meer rendement opleveren.
Bij elke onrust in de buurt van die olieproducerende landen, een burgeropstand of oorlog, vrezen die aandeelhouders dat hun aandeel in de oliemaatschappij minder waard wordt (want de olieleverantie zou in gevaar kunnen komen) en zijn ze eerder geneigd om die te verkopen en zo komt het dat we bij elke knokpartij of middenoostenscheet merken dat dit van invloed is op de olieprijs, die overigens makkelijker lijkt te stijgen dan te zakken.

En zo heeft het er alle schijn van dat we aardig in de nesten zitten en dat die benzineprijs eigenlijk nooit meer gaat zakken naar een, voor de consument, aanvaardbaar niveau. Met de wetenschap dat de consument toch wel tankt worden oliemaatschappijen groter en groter. De staat komt vanzelf aan haar trekken, want de belastingheffing wordt elk jaar aangepast aan de prijsinflatie.

Van al die berichten zouden we spontaan allemaal willen gaan lopen, fietsen of met het openbaar vervoer willen gaan reizen. Doe dat maar niet, want daardoor zou er veel minder aan belastingen binnenkomen.
Je hoeft niet vaak te raden bij wie de rekening uiteindelijk weer wordt neergelegd.

 

Blik op week 36


Op 2 september 2012, in Blik op de week, door Ron

Zo, tussen alle andere klussen door, even tijd om een blik op de nieuwe week te werpen. Buiten lijkt het of de zon wat twijfelt, van mij mag ze, en bij de buren is de voorkant afgezet met geel afzetlint. Ik denk niet dat er iets ernstigs gebeurd is gezien het opschrift ‘partyzone’. De kleine man daar wordt drie jaar (denk ik) en ik vermoed dat het zo makkelijker is voor de visite om te weten waar ze moeten zijn.

En ik zit maar cd’s te rippen. Ik heb me al tot aan Massive Attack geript, dus ik denk dat ik nu in de buurt aan het komen ben van de helft. Het is geen leuk karweitje, maar ik moet even doorpakken. De leeggekomen schapjes zijn nu gevuld met dvd’s, die lagen op het pianodeksel gestapeld. Daarvan heb ik er echter niet zoveel.
Maar wat moet ik in hemelsnaam met al die cd’s ? Ik schat dat een cd zo ongeveer honderd gram weegt, dus dan is er nu zo’n vijfendertig kilo aan cd’s in dozen gegaan. Ik denk dat er nog zo’n veertig kilo bijkomt. Dus ben ik zo ongeveer mijn gewicht in cd’s waard. Vroeger dan tenminste, voordat ik een personenweegschaal in huis haalde.

Ik heb al eens gegoogled en er zijn tweedehands cd-zaakjes die ook wel inkopen. Wat zou je daar nu nog voor kunnen krijgen ? Met een euro per cd zou ik al tevreden zijn, wat zeg ik, vijftig eurocent is ook al de moeite waard.
Enfin, luxe-probleem.

Naast het feit dat ik nog wat plannen moet schrijven zit de week niet geheel volgepland. Die plannen moeten dus klaar kunnen komen deze week.

Maandagmorgen heb ik twee afspraken staan, waaronder één met een mevrouw van het CJG. Zij gaan cursussen verzorgen, ik vermoed iets met ouders en opvoeden ofzo, en die wilden ze graag ‘s avonds bij ons in de school geven. Of dat een probleem was. In principe niet natuurlijk, dat is juist een manier om onze maatschappelijke rol wat meer vorm te geven. We zitten alleen even met alarmeringen en consumpties. Daarover moeten we even overleggen.

Voor dinsdag staat er een afspraak, maar ik weet niet hoe laat die is en of die wel doorgaat. Ik zal daar maandag eens over bellen. Ik zit sinds afgelopen dinsdag in een projectgroepje ter voorbereiding van een meerjaren bestuursformatieplan van onze stichting. Als men denkt dat ik daarin wat betekenen kan, doe ik dat graag.
‘s Avonds heb ik een bijeenkomst waarin ik (en anderen) geïnformeerd wordt over de gang van zaken op de twaalfde. Dan draai ik weer een dagje stembureau. Dit keer zit ik weer in Kamperland. Natuurlijk weet ik van de hoed en de rand, dus zo’n infobijeenkomst lijkt overbodig. Toch ga ik maar, je weet maar nooit of er iets is veranderd.

Woensdagochtend zit ik in het bestuurskantoor. Ik ga met de interim bespreken of er op ICT-gebied misschien wat progressie gemaakt kan worden. Ook denk ik dat het goedkoper kan. We maken eens een rondje om alle apparatuur te bekijken, alsmede het onderhoud en het beheer. Volgens mij, maar ik kan dat verkeerd inschatten natuurlijk, is het netwerk er te uitgebreid voor de te leveren diensten. Er kan veel mee, maar of het nodig is dat weet ik niet. Je houdt je Rolls Royce immers ook niet als boodschappenwagentje of, zo hoorde ik laatst ergens, je laat Jamie Oliver ook niet komen om een ei te bakken.

De donderdag staat nog open en op vrijdagochtend ontvang ik iemand van de administratie van onze stichting. Zij doet de leerlingenadministratie en we zitten elkaar nogal eens dwars. Niet expres, maar juist omdat we beiden goede bedoelingen hebben, We gebruiken allebei dezelfde online database en soms doe ik wel eens iets wat zij eigenlijk zou moeten doen, maar waar we iets te ongeduldig mee zijn.
‘s Middags is er een symposium in Kortgene. De gemeenteraad organiseert dat nu voor de vierde of vijfde keer, geloof ik, en ik ben daar nooit bij. Meestal spreekt het onderwerp me ook niet zo aan, dus dat weerhoudt me er waarschijnlijk van om er extra moeite voor te doen. Dit keer ga ik wel, want het is een onderwerp dat raakvlakken heeft met het onderwijs. Hoewel ik me die middag dienstbaar zal opstellen, hoop ik er interessante dingen te horen.
Of ik zomaar weg kan blijven op school ? Jawel hoor. Ik heb nu al twee ADV-dagen gewoon gewerkt. Trouwens, ook dit is in het belang van het onderwijs.
Sinsds gisteren is ook duidelijk dat ik zitting ga nemen in de projectgroep van de gemeente die diverse scenario’s gaat bekijken met betrekking tot het onderwijs in onze gemeente in de toekomst tegen het licht van de krimp. Die vergaderingen zijn gewoon onder schooltijd. Ik heb daar geen moeite mee, ook dat hoort bij mijn functie. Die functie is in de loop der jaren anders geworden. Mensen die me al langer lezen op internet kunnen dat weten.

Ik zit net te denken. Ik schat dat ik al langer dan tien jaar actief ben op internet. Ooit begon ik begin tweeduizendéén met de allereerste versie van de schoolsite. Even later besloot ik wat dagelijkse beslommeringen te gaan schrijven in een dagboek, dat na vele vormen te hebben gehad is geworden tot wat het nu is: een blog. We gaan met onze tijd mee.

En ik ga op het gebied van de media steeds meer met mijn tijd mee. Een voorbeeldje is het digitaliseren van de muziek. Hoewel ik wel iets van kwaliteitsvermindering hoor (dat heb ik weer hè) is het fijn om dat allemaal op één schijf te hebben staan. Een schijf die ik ook nog eens van overal ter wereld kan raadplegen. Ik kan dus over de hele wereld mijn muziek beluisteren.
In de huiskamer bedien ik nu alles van achter de computer of met de tablet. Met de telefoon zou ook kunnen, maar daarop zijn de lettertjes wel erg klein. Ik stuur playlists naar verschillende apparaten. Zo kan ik in mijn huiskamer heerlijke loungemuziek opzetten, terwijl er in de keuken een stukje klassiek klinkt. Allemaal gecontroleerd vanaf mijn laptop. Niet gespeeld, want ik heb geen muziekbestanden (meer) op mijn computer.

Zo twijfelde ik vorige week nog over een geavanceerd systeem voor in de huiskamer. Wie mij kent kon het al voorspellen natuurlijk, die was er woensdag al. Ongekende mogelijkheden en natuurlijk vanaf mijn computer te streamen. Mooi geluid, erg helder, want ik houd zelf niet zo van nadrukkelijke bastonen. Vroeger wel hoor, nu niet meer. Maar als ik wil, zijn ze er natuurlijk wel. Het systeem is ook gedeeltelijk draadloos, zodat ik niet meer met allerlei snoeren zit. Daarnaast is het ook nog eens mooi om te zien. Mooi design.
Leuke bijkomstigheid is dat, omdat ik zo twijfelde bij de Media Markt vorige week zaterdag, ik het systeem na wat zoeken voor honderdvijftig euro minder heb kunnen aanschaffen. Die Media Markt heeft wel veel, maar is zeker niet de goedkoopste.

Mijn Philips soundbar die ik hiervoor had, ga ik mooi maken voor school. We hebben niets in de personeelskamer en hij is te mooi om weg te doen. De installatie die ik daar weer voor had, met van die grote boxen en losse componenten, staat nu eindelijk bij de milieustraat. Die was niet kapot hoor, maar wie wil die nu nog hebben ? Ik heb wel mijn minidiskspeler gehouden, want ik heb nog van die diskjes met eigen muziek, en de oude bandrecorder doe ik ook niet weg. Ik gebruik hem niet meer, maar ik vind het gewoon een leuk ding.

Lekker opgeruimd dus.
Prettige werkweek ! Maak je vooral niet druk, want je hebt, zoals ik vorige week tegen een collega zei, maar twee handen en één hoofd.