SDNL-netwerkdag


Op 31 oktober 2012, in School, door Ron

Gisteren had ik dus een SDNL-netwerkdag in Zoetermeer. Ik heb al meer van die dagen gehad en op zich zijn die best zinvol. SD staat voor Samen Deskundiger en NL staat voor Nederland. Van elke provincie van Nederland is wel iemand vertegenwoordigd. Dat zijn allemaal mensen die een provinciaal netwerk leiden, zoals ik dat doe in het Zeeuwse. Ik vertegenwoordig er acht besturen op ICT-gebied en probeer op zo’n dag voordeel te behalen dat uiteindelijk op de scholen toepasbaar is.

De wekker ging al vroeg, zes uur, en om kwart voor zeven zat ik in de auto. Dwars door het mistroostige weer naar daar waarheen, zo leek het wel, iedereen moest. De regio Rotterdan zorgt altijd voor een verrassing, want daar wordt uitgemaakt om hoe laat je uiteindelijk op je bestemming aankomt. Volgens de radio hadden zowel de routes op de westelijke als op de oostelijke ringweg last van files, dus liet ik mijn navigatie beslissen die ik onderweg ingeschakeld en ingesteld had. Dat zijn eigenlijk karweitjes die je van tevoren moet doen en niet onderweg.
Enfin, de navigatie stuurde me dwars door Rotterdam met een berg stoplichten en verkeer, maar geen files. Daar had de navigatie dan wel weer gelijk in waar het gaat om filevermijding. Opschieten deed het in mijn ogen niet, maar uiteindelijk stond ik wel om kwart voor negen in Zoetermeer.

Het eerste deel ging over het kader van ICT-bekwaamheden. Dat noemen ze in de ICT met een mooi woord ook wel ‘skills’. Vroeger ging het gewoon om waar je goed in was, daarna moest je bepaalde vaardigheden beheersen, toen moest je competent zijn en nu gaat het om skills. Vooralsnog allemaal benamingen voor hetzelfde. Wel leuk is het feit dat wat we een jaar of tien geleden vonden dat een leerkracht minimaal moest kunnen, nu iedereen die een beetje van deze tijd is eigenlijk wel kan. Elke leerkracht moet toch ook minimaal verstand hebben van het schooladministratiesysteem en het werken met een digibord. Daarnaast kennen we nog specifieke vaardigheden en die zijn voornamelijk schoolafhankelijk. Wie het een beetje goed bekijkt zal het zo organiseren dat niet alle kennis bij één iemand zit, maar dat de kennis gespreid over het team zit. Dat doe je nu ook al bijvoorbeeld op het onderdeel ‘zorg’.

Het tweede deel ging over het werken met tablets in het onderwijs. Mensen die daarvan een praktijkvoorbeeld hadden mochten daarover ‘pitchen’. Ik kende dat woord niet, maar het betekent ‘in het kort iets over iets vertellen’. Aangezien er in het Zeeuwse (nog) geen projecten van dien aard lopen, bleef ik pitchloos, maar kan ook niet zeggen dat ik enthousiast werd van de dingen die ik hoorde of zag. Het tabletgebruik is nog zwevende, dat concludeerde ik er zachtjes uit voor mezelf. In het Zeeuwse gaan we binnenkort wel draaien met een I-pad-project op de ene school en een Android-tablet-project op een andere school. Naar die bevindingen ben ik wel erg nieuwsgierig.

Het kostenplaatje werd in de diverse presentaties niet meegenomen, maar ik ben bang dat je hier gegarandeerd mee te maken krijgt. Toch zeker besturen die op het randje van ontslagbeleid en bezuinigen zitten, zullen weinig oren hebben naar een duur tabletproject dat wat ongefundeerd en experimenteel vorm moet krijgen. Een vraag die ik had en waarmee men ook aan de slag gaat is: “Hoe kunnen we aantonen dat tabletgebruik kostenbesparend is ?’ Kijk, wanneer je dat helder hebt, heb je een ingang. Papierbesparing, besparing op methodeboekjes, besparing op een digibord, tel ze allemaal maar op. Op den duur moet dat besparend kunnen zijn. Uitgeverijen van de schoolmethodes zitten echter niet te wachten op deze manier van werken, dus het uitgeven van digitale boekjes zal niet zomaar van de grond komen. 

Na de lunch hebben we het gehad over de sponsoring van de SD-netwerken. Voorheen kregen we van de stichting Kennisnet een budget waarmee de netwerken gecoördineerd konden worden en waarmee activiteiten bekostigd konden worden. Door bezuinigingen zijn ze gestopt met het financieren, ongeacht het feit dat de SD-netwerken een belangrijke input geven vanuit het basisonderwijs.
Nu schijnt Ziggo/Upc wel bereid te zijn om het sponsorschap op zich te nemen. Voor ons is het belangrijk te weten wat men daarvoor terug wil. Dat is blijkbaar minimaal. Ze zien het als een goede manier om hun maatschappelijke rol te vervullen. Dat willen we natuurlijk wel duidelijk hebben, want het is geenszins de bedoeling dat we nu allemaal met Ziggo of wie dan ook in zee gaan. Een naamsvermelding hier en daar lijkt ons het minste dat we daarvoor terug kunnen doen. Daarnaast zou een ‘bijpraatmoment’ over de onderwijsontwikkelingen op ICT-gebied richting deze partners een optie kunnen zijn.

Als afsluiter van de dag hadden we een meneer die ons bij ging praten over een Steve Jobs-school. Hij was daarmee al in de wereld draait door geweest. Een school met allemaal I-pads en geen methodes. Een gedreven verhaal waarvan ik me afvroeg of de inspectie dat ook zo’n goed idee zou vinden. De meneer vertelde me dat die school er nog niet is, maar er steevast gaat komen, misschien wel honderd. Ik moet het nog zien. Er moet nog teveel uitgezocht worden, maar heb je tijd om te experimenteren met onderwijs aan kinderen. Mag dat ?
Het hele idee lijkt me nu nog teveel geboren uit idealen van bobo’s en ICT-ers. Ik heb geen idee of er behoefte is aan deze vorm van onderwijs.

Om kwart voor vier ging ik weer in de wielen. Ik heb en ben flink bijgepraat over mogelijkheden en onmogelijkheden, feiten en dromen, maar gewoon een beetje kletsen vanuit de diverse praktijksituaties is nog altijd het leukst. Leuk om te weten wat er in het land gebeurt.
Kwart voor zes was ik weer thuis. Dus ja, gedurende filegevoelige tijden kun je rustig twee uur reistijd rekenen. Bijna twaalf uur van huis, best vermoeiend, maar zeker de moeite waard.

Dertien december mag ik weer.

 

Blik op week 44


Op 28 oktober 2012, in Blik op de week, door Ron

En die vrijdag van vorige week was helemaal niet onbeschreven. Dat heb je ervan wanneer je je agenda niet synchroniseert met de papieren schoolkalender. Ik had zelfs al een afspraak bij de kapper gepland ! Eenmaal ‘s maandags op school zag ik dat ik de groepen zeven en acht moest draaien in verband met een ADV van Michiel. Vanwege de net aangepaste organisatie heb ik aangeboden de ADV’s van de teamleden in te vullen. In de praktijk betekent dit dat ik eens in de zoveel tijd de kleutercombi draai of de zeven-acht. De precieze data moet ik dus nog opnemen in mijn eigen agenda. Tussendoor moet ik dan niet vergeten om mijn eigen ADV op te nemen, want ik heb er inmiddels al twee niet opgenomen.
Die houd ik tegoed.

Nu zit ik nog wat ongeschoren en ontoonbaar op mijn bankje. Op de televisie is een gewezen minister van financiën aan het woord. Als ik de man zie, denk ik automatisch aan het Griekse begrotingstekort. Gelukkig staat het geluid uit en klinkt Hope Sandoval door de boxen. Op de één of andere manier past dit perfect bij de voorzichtige zonnestralen die door mijn jaloezietjes prikken. Zo is het aangenaam wakker worden.
Mijn computer doet raar. Dan start hij weer niet en dan weer wel. Ik heb de accu eruit gehaald en dat lijkt een berg op te lossen, maar toch moet ik zachtjesaan gaan denken aan een andere. Ik zou hem ook eens schoon kunnen maken natuurlijk, want ik heb het vermoeden dat, wanneer ik het ding op zijn kop houd, er genoeg tabak uit komt vallen om er een sigaret van de draaien. Foei ..

Week vierenveertig staat in de steigers en ik ga me maar eens voorbereiden op wat komen gaat. Er is geen politiek, dat weet ik uit mijn hoofd, alleen een deadline voor de politieke beschouwingen. Die deadline staat op donderdag. Gelukkig ben ik al een eindje, maar klaar is het nog niet.

Maandag staat er na schooltijd een Sinterklaasoverleg gepland. Dat is al met al een vreemde zaak aan het worden. Twee jaar geleden hebben we als oranjecomité het Sinterklaasfeest op het dorp overgenomen. Noodgedwongen, want anders was er helemaal geen feest meer. Vorige jaar besloten we een eenmalige samenwerking met het NUT aan te gaan. Wie niet probeert, weet het niet. Dat is door de ondernemers niet als succesvol ervaren en werd er ons kenbaar gemaakt dat men het weer in eigen hand zou houden. Dat is helemaal niet erg, want het is eigenlijk ook geen karwei voor ons comité.
Vlak voor de raadsvergadering van afgelopen donderdag word ik door één van de ondernemers aangesproken om het te hebben over het Sinterklaasfeest op het dorp. Drie weken van tevoren ! Ik heb dus aangegeven dat we ons nu niet weer voor dat karretje laten spannen. Dat klinkt hard, dat weet ik, maar er zijn grenzen. Mensen afserveren is oké, maar zorg dan wel dat je zelf zaakjes op orde hebt.
Hoewel ik mijn punt duidelijk heb gemaakt, heb ik de man toch maar uitgenodigd voor een gesprek op school. Niet dat ik van mening ga veranderen, maar mij aanspreken op een tijdstip vlak voor aanvang van een belangrijke raadsvergadering is een wel erg ongelukkig gekozen moment voor overleg.

Dinsdag zit ik een hele dag in Zoetermeer. Ik ga het Zeeuwse onderwijs vertegenwoordigen bij een landelijke ICT-bijeenkomst. Het programma heb ik ergens, maar nog niet goed bekeken. Ik vraag me alleen af of ik dat ga halen, Zoetermeer om negen uur. Of zou ik beter een hotel in de buurt nemen ? Vorige keer heb ik het gered. Vroeg uit de veren en hopen dat het bij Rotterdam goed gaat. Nadeel daarvan is het feit dat je rond een uur of twee, drie redelijk opgebrand bent, omdat je toch maximaal om zes uur je bed uit moet. Dan huppetee koffie naar binnen, de boel opknappen en drie kwartier later in de wielen. Zelf houd ik niet zo van dat gehaast.

Dan ga ik woensdag maar eens proberen om de algemene beschouwingen rond te krijgen en af te leveren. Als ze klaar zijn, zal ik ze hier zetten, dan kun je eens meelezen. Had ik dat vorig jaar ook niet gedaan ?
‘s Avonds heb ik een vergadering van het oranjecomité. Het onderwerp van gesprek kun je natuurlijk al raden, maar we komen eigenlijk bij elkaar om de laatste puntjes op de i’s te zetten van de nachtelijke speurtocht die we half november organiseren.

Op donderdag staat er niets, dus dat lijkt me de ideale dag om de schooladministratie op orde te brengen. Jawel, als ik niet gestoord word, kan dat in een dag. Volgens mij kun je, als je een beetje handig bent met de computer en bereid bent even te stressen, een school van onze omvang managen in één dag.

Op vrijdag zou ik een ADV kunnen nemen, ware het niet dat er een afspraak gepland staat met iemand van de schoolbegeleidingsdienst. Het gaat over het SOP (school ondersteuningsprofiel) en de enquête die Bettie en ik onlangs hebben ingevuld. Misschien kan ik ‘s middags wat vroeger naar huis, maar ik ben bang dat dat er ook niet van komt.

Dus je leest het, geen moeilijke week, maar ook weer niet zo’n week waarin je makkelijk een vrije dag kunt organiseren. Toch zal ik een keer naar de kapper moeten. Misschien dat dat dan toch op de vrijdagmiddag moet. Maar ik heb  al een keer afgezegd, dat wil ik niet voor een tweede keer doen, snap je ?

Ik ga je een vruchtbare werkweek wensen. Over vruchtbaar gesproken. Had ik je al verteld dat ik al drie centimeter opa ben ? Natuurlijk niet. Ik moet zelf nog aan het idee wennen. Ik heb altijd geroepen dat ik nog twee dingen in het leven moet. Opa worden en doodgaan. Tja, als alles goed gaat, dan blijft er nog maar één ding over.
Als ik het nuchter bekijk, dat lukt me altijd redelijk, kan ik niets anders concluderen dat het ook zo hoort te gaan. Dat is het leven en daar moeten we het mee doen.

En Hope Sandoval zingt: ‘Lose me on the way. She’s the flower in your eyes now’
Mooi ..

 

Blik op week 43


Op 21 oktober 2012, in Blik op de week, door Ron

Nee, je hebt niets meer van me vernomen in de afgelopen week. Er was ook niet zoveel bijzonders aan de hand. Geen nieuws, goed nieuws. Toch ?
Ik had wel wat plannen voor de afgelopen week, maar daar is ook niet zoveel van gekomen. Geen muziek gemaakt en geen beton gestort. Wel ben ik wat bezig geweest op school met wat stukken en heb ik voor de politiek wat uit zitten werken. Gewoon, lekker op het gemakje.
Ook vandaag gaat het nog lekker op het gemakje, de TV staat aan (voetbal nota bene), het geluid is uit, want ik luister naar 3 Doors Down. ‘Here without you’ is een prachtig nummer !

Hoe gaat de nieuwe week eruit zien. Laten we zeggen dat ik me niet hoef te vervelen, maar het is ook niet stressen.

Op maandagmiddag staat er een overleg gepland met de Noord-Bevelandse directeuren. We gaan de schoolbegrotingen bekijken en wellicht kunnen we samen wat bezuinigingen bewerkstelligen.
‘s Avonds staan er twee afspraken. Er is een vergadering van de ouderraad en er staat een vergadering van de partij gepland. Bij deze laatste vergadering zou er iemand vanuit de tweede kamer aanwezig zijn. Om kennis te maken, denk ik, want ik hoef verder niet zoveel te weten. Aangezien deze man tot een paar maanden geleden nog gewoon een wethouder van Middelburg  was, hoef je daarvan ook niet zoveel te verwachten, schat ik zo in. Het is nog niet echt een doorgewinterde Haagse parlementariër.
Ik zal bij de ouderraadsvergadering dus verstek moeten laten gaan. Dat is niet zo erg; ik heb de afspraak dat ik erbij ben wanneer ik kan. Het is belangrijker dat er teamleden bij zitten in wiens klas er dingen staan te gebeuren, zoals een Sinterklaasfeest.

Op dinsdag staat er een lang directie-overleg in Wilhelminadorp gepland, maar daar ben ik niet zeker van. Dat moet ik maandag dus eerst even verifiëren.
‘s Avonds hebben we een fractieberaad ter voorbereiding van de raadsvergadering van donderdagavond. Er staan geen nieuwe dingen op de agenda, dus lijkt het me voortborduren op de laatste raadsvergadering. Wij hebben bijvoorbeeld nog niet ingestemd met het Bokkegat en er staan nog wat dingen om te bespreken, dacht ik.

Op woensdag moet ik om twaalf uur in het bestuurskantoor zijn voor een overleg. Vreemde tijd, vind je niet. We moeten een plan bespreken voordat we naar een andere bijeenkomst gaan die om één uur begint. Dat wordt dus een broodje eten in de auto.
Aansluitend hebben we dan een bijeenkomst in het dorpshuis daar in Wilhelminadorp. Daar ben ik wel vaak langs gereden, maar ik ben er nog nooit binnen geweest. De bijeenkomst gaat over schoolondersteuningsplannen (SOP), wat eigenlijk niet meer wil zeggen dan dat je je school in kaart brengt met betrekking tot de expertise die er aanwezig is. Wanneer we dat van alle scholen doen, kunnen we ouders met kinderen met specifieke problemen beter van dienst zijn, omdat je ze naar een school kunt sturen waar ze waarschijnlijk beter met hun kind terecht kunnen. Zelf hebben we er natuurlijk ook wat aan, we weten waar de kennis zit, dus kun we eens te rade gaan.
Ook ik moet er het fijne nog van te weten komen hoor, vandaar die bijeenkomst.

Op donderdag staat er een dag klas gepland. De groepen vijf en zes zijn dan weer aan de beurt, maar ik heb geen idee waarom ik er moet vervangen. Ik dacht dat Hilde met hoogbegaafdheidsplannen aan de slag moest. Zeker weten doe ik dat niet.
‘s Avonds hebben we voorafgaande aan de raadsvergadering met het presidium een functioneringsgesprek met de raadsgriffier. In feite is de raad de werkgever van de griffier en het houden van een jaarlijks functioneringsgesprek is daar een gevolg van. Dat hebben we al meer gedaan.
Aansluitend hebben we dan de raadsvergadering. Dat wordt een drukke dag dus.

Op vrijdag staat er niets en misschien kan ik dan mijn ADV van twee weken geleden nemen. Die heb ik niet meer genomen, omdat ik de kleuterklas draaide en ‘s middags een overleg had. Als de vrijdag onbeschreven blijft, ga ik dat hoogstwaarschijnlijk doen.

Dat zal weer wennen zijn, zo’n werkweekje. Dan moet er weer van alles en mag er wat minder. Ik heb het de afgelopen week heerlijk op het gemakje gedaan. Allerlei dingen die nog moesten gebeuren, zoals met de auto naar de plaatwerker. Er begint een deur te roesten en dat mag natuurlijk niet. Volvo vergoedt alleen roest van binnenuit. Volgens de plaatwerker is dit geen roest van binnenuit, maar slecht herstelde schade. Ook gaat hij er wat deukjes uithalen en wat steenslag bijwerken. Moet ik alleen niet vergeten de auto op maandag naar Vrouwenpolder te brengen.

Mijn cd-verzameling is de deur uit. Ik heb hem verkocht via Marktplaats en uiteindelijk is de collectie goed terecht gekomen. Niet bij een opkoper, maar bij een liefhebber. Ik heb gisteren alles afgeleverd. Ergens in de polders van Noord-Holland. Meestal google ik onbekende mensen waarbij ik over de vloer moet of waarvan ik iets koop, maar in dit geval had ik het niet gedaan. Het voelde gewoon wel goed. Achteraf heb ik dan toch weer wel gegoogled, omdat ik het om de één of andere reden toch wel een opmerkelijke situatie vond. En jawel, de vrouw des huizes had in negentienvierentachtig een hitje gehad met een Noord-Hollandse groep. Niet mijn soort muziek, maar toch leuk zo’n treffen. De man des huizes, degene die de verzameling wilde, was er niet. Hij bleek na wat googlen een best bekende tekstschrijver en/of producer te zijn van vooraanstaande Nederlandse zangers, zoals Gerard Joling, Koos Alberts of Jeroen van der Boom.
Leken mij heel gewone mensen, een heel gewoon gezinnetje met een hond, een leuk huis op een uitzonderlijk plekje. Daar waar je het liefst een huisje-boompje-beestje leventje zou willen hebben. Als je dat zou willen hebben hè.

Fijne werkweek !
Laat je vooral niets wijsmaken door weermannen, die voorspelden een prachtig weekend, maar dat viel uiteindelijk ook weer tegen.
Weer of geen weer, je moet er uiteindelijk zelf toch iets van zien te maken.

 

Blik op week 42


Op 14 oktober 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

In het kader van ‘blikken op de week’ noem ik dit stukje gemakshalve maar een blik op week tweeënveertig. Er valt echter weinig vooruit te blikken. De agenda is leeg. Geen politiek, geen schoolzaken, behoudens een plan dat ik door moet nemen om er voorzichtige conclusies uit te trekken. Daar is vast ergens tussendoor wel tijd voor, ik ken het plan.

Gisteren ben ik overigens wel aan het werk geweest. Hoewel het een beetje tegen mijn zin in is, ik heb vroeger heel vaak in de weekenden gewerkt, maar wilde daar eigenlijk vanaf, heb ik er een uitzondering voor gemaakt. Gewoon, om de procesgang niet al te veel op te houden. Het ging over de conceptbegroting voor onze school en die heb ik gisteren zitten maken. Het leuke dit keer was ook wel dat ik inzicht had in de begrotingen van andere scholen met betrekking tot het vorige kalenderjaar. Daardoor kwam ik er achter dat onze school een erg zuinige school is die circa zeshonderd euro per leerling per kalenderjaar in de exploitatie begroot. Ook voor het komende jaar zal er per leerling zo’n bedrag uitgetrokken moeten worden. Minimaal en ik ga ervan uit dat alle scholen minimaal gaan zitten, opdat we gezamenlijk toch bezuinigen.

Dus ja, dat moest even gebeuren. Ik was het er wel niet mee eens, heb dat ook aangegeven, maar heb de kont niet tegen de kribbe willen gooien. Door ziekte van Bettie had ik het erg druk en als je dan op dinsdag namiddag verteld wordt dat je begroting voor de komende maandag ingeleverd moet zijn, dan valt dat wat rauw op je dak. Daarbij was het ook politiek nog eens een drukke week, zodat ik weinig ruimte kon vrijmaken. Maar goed, ik heb het gered.

Tegen alle verwachtingen in heb ik de ADV van Annemarie ook nog vervangen, zodat ik vrijdagmorgen in het gezelschap was van een fiks aantal enthousiaste kleuters. Ze hadden er duidelijk zin in. Donderdag werd mij al ‘stiekem’ gevraagd: ‘Je neemt je gitaar toch wel mee hè ?’ De verwachtingen waren dus hoog. Het was een drukke, maar gezellige ochtend, waarop we tussen de buien door ook nog wat buiten hebben gespeeld. Omdat ik er een rommeltje van verwachte, heb ik de zandbak deze keer maar dichtgelaten. Dat vonden ze helemaal niet erg. Voetballen met de meester is mmers ook leuk. Zo leuk dat we de tijd een beetje vergaten en erg laat gingen opruimen. Er kwamen al vaders en moeders aan het hek staan en op zich is dat niet zo erg, maar een aantal kleuters vond het een goed idee om alvast even te gaan buurten. Toen was ik er natuurlijk een paar kwijt.
Maar leuk was het !

In de toekomst zullen de kleuters mij wat vaker gaan zien. Ook de zeven-acht-combi zal wat vaker met mij van doen krijgen. Op aangeven van de leerkrachten hebben we woensdagmiddag wat aan de organisatie gesleuteld. De huidige organisatie vroeg teveel van de leerkracht om alle kinderen de aandacht te geven die ze nodig hebben. Dientengevolge zaten ze tot tegen zessen nog in de klas en gingen ze met een berg werk naar huis. Dat moeten we niet willen en met elkaar zijn we naar oplossingen gaan zoeken. We gaan Bettie meer inzetten voor lesgevende taken en daardoor zal ik op de vrijdagen de ADV-vervangingen doen. Vrijdag is voor mij veelal een rustige dag, dus heb ik daar wel tijd voor. Ik vind het ook niet erg. Ik zal net in de gaten moeten houden dat ik voor vrijdag mijn administratie op orde heb, anders zit ik er in het weekend weer en dat is ook niet de bedoeling. Vooralsnog lijkt het erop dat we de goede oplossing hebben gevonden.

Het loopt tegen enen en ik heb geen meter zin om in beweging te komen. Ik heb slecht geslapen en voel me daardoor wat brak. Dat trekt wel op, denk ik. Er ligt een lege week voor me en dat is weelde. Wat ga ik doen ? Geen idee. Ik twijfel tussen beton storten en muziek maken. Jawel, dat is nogal een verschil hè. Maar beide zaken hoeven niet. Ik moet niets komende week. Weet je wat, ik laat het gewoon gebeuren, ik zie wel. Het moet wel lollig zijn, dat is dan wel weer een voorwaarde, maar verder laat ik het lekker op zijn beloop.

Ik ga je een fijne werkweek wensen of een fijne vakantie. Hoe dan ook, in beide gevallen zijn we blij met mooi weer.
Dus ik hoop met je mee.

 

Blik op week 41


Op 7 oktober 2012, in Blik op de week, door Ron

En terwijl Dido zingt: ‘What I choose to do is of no concern to you and your friends. Where I lay my hat may not be my home but I will last on my own’ en dat afgesloten wordt met een heerlijk riedeltje op een Fender Rhodes, waag ik me maar eens aan een nieuwe blik op de week.
Met de Herfstvakantie in het vooruitzicht blijkt deze week toch te willen zeggen dat ik die vakantie eerst verdienen moet, want het wordt erg druk. Elke dag is er wel wat en dat moet allemaal naast het gewone werk.

Op maandag kan ik overdag gelukkig eerst mijn eigen werk doen. ‘s Avonds open ik de school om half zeven voor het Centrum voor Jeugd en Gezin. Ze geven er een tweetal cursussen met betrekking tot opvoeden. In eerste instantie had ik gedacht daar nog even bij te zitten, maar dat gaat niet lukken. Ik haal om kwart over zeven Ellen op, want we worden verwacht in het dorpshuis van Kats. Er is een klankbordgroep-bijeenkomst in het kader van de toekomst van het onderwijs op Noord-Beveland. Ik zit daarbij als lid van de projectgroep (boven de politieke partijen); Ellen zit daarbij als lid van onze fractie. Hoe ik mijn rol ga spelen, dat weet ik nog niet, maar ik denk dat er van mij verwacht wordt dat ik boven de partijen blijf. Nou, als dat zo is, dan ga ik dat doen. In feite zit ik ook zo in de projectgroep.
De dames van het CJG zijn ongeveer om half tien in onze school klaar en ik heb geen idee hoe laat ik in Kats klaar ben. Ik ga dus wat afspreken met hen over het afsluiten van de school.

Dinsdag zit ik een flinke tijd in Wilhelminadorp voor een lang directieberaad. Lang betekent van half negen tot half drie. Een zogenaamde inhoudelijke vergadering en ik denk dat het grotendeels over begroten gaat. Ik heb een agenda zien passeren in de mail, maar heb hem nog niet bestudeerd.
Daarna hoop ik nog wat zaken op school te kunnen doen. ‘s Avonds heb ik niets en dat is dan wel weer lekker.

Op woensdagmiddag heb ik een teamoverleg gepland. Het is belangrijk dat we met elkaar van gedachten wisselen over de werkdruk die ervaren wordt. Ik heb de indruk dat die voor sommigen wat te hoog is en dat moet je niet te lang willen laten duren. We gaan samen kijken wat eventueel een oplossing zou kunnen zijn.
‘s Avonds heb ik om zeven uur een fractie-overleg voor de raadsvergadering van donderdagavond. Dat moet om acht uur klaar zijn, want dan heb ik een vergadering met het oranjecomité over de najaarsactiviteit in november van dit jaar voor de oudere jeugd.
‘Moeten jullie niet met de Sinterklaasviering aan de gang ?’ zou je wellicht denken, maar na het feest van vorig jaar waarop we op experimentele basis hebben samengewerkt met het NUT, heeft de ondernemersvereniging aangegeven het weer zelf te willen organiseren. Heel goed, want zo hoort het ook, denk ik. Alleen heb ik begrepen dat ze over dat Sinterklaasfeest pas eind oktober gaan vergaderen. Zelf zou ik dat behoorlijk laat vinden, maar ik heb dan ook geen idee van wat men van plan is.

Donderdagmiddag hebben we op school de grote voorleeswedstrijd in het kader van de Kinderboekenweek. In datzelfde kader organiseren we direct na schooltijd een boekenmarkt, waarbij tevens het werk van onze leerlingen bekeken kan worden. er is heel wat afgeknutseld.
Daarna gaat een paar van ons naar de opening van een collega-school in Wolphaartsdijk. Een deel blijft op school vanwege een Kibeo-activiteit. Ik sluit me aan bij het laatste, want ik moet om zes uur al in het gemeentehuis zijn vanwege een begrotingsvergadering. Aansluitend hebben we om half acht een informatieve raadsvergadering met twee presentaties en een bomvolle agenda. Het is een belangrijke vergadering, want er passeren belangrijke zaken voor de toekomst van Noord-Beveland.

Op vrijdag hoop ik redelijk fit uit bed te kunnen, omdat ik daar waarschijnlijk de vorige avond ingestort ben. Het zou kunnen dat ik ‘s morgens ergens klas moet draaien, maar dat is nog niet zeker. ‘s Middags hebben we een bijeenkomst in het gemeentehuis met de projectgroep over het Noord-Bevelandse onderwijs.
Meestal houd ik de vrijdag afspraakarm, maar in dit geval kon het niet anders. Zo’n projectgroep met allemaal drukke baasjes krijg je zomaar niet bij elkaar.

Het ziet er dus naar uit dat die week eenenveertig een pittig weekje wordt. Wel afwisselend, dat wel, maar een berg geschakel tussen de diverse rollen en dat is nog het meest vermoeiend. Als je me nodig hebt moet je dus duidelijk niet deze week hebben.
Dus ik moet vandaag nog maar een beetje mijn gemak houden, nu het nog kan hè, maar erg fit voel ik me nu ook weer niet. Beetje snotterig, beetje koortsig, het wordt weer paracetamollentijd.

Ook jullie veel plezier deze week en houd het rustiger dan ik.
Het was iets met hooi en vork ..

 

Loterijen


Op 4 oktober 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Vanmorgen las ik ergens een artikeltje waarin melding werd gemaakt van het feit dat er bij een sigarenzaakje in Goes een staatslot verkocht was dat honderdduizend euro opleverde. Schijnbaar doe je, wat loterijen betreft, daar goede zaken, want er zijn daar al meer prijswinnende loten verkocht.
In mijn omgeving ken ik overigens niemand die wel eens een groot geldbedrag heeft gewonnen. Tenminste, niemand heeft daarvan ooit iets verteld.

Ik weet niet of jij meedoet aan kansspelen of loterijen, maar ik doe dat wel, al dan niet opzettelijk. Ja, dat schrijf ik zo, omdat ik er bij een paar loterijen zo’n beetje ingetuind ben en eigenlijk nooit de moeite heb genomen om me af te melden.
Zo zat er ooit eens ergens in een Kerstpakket een lot van de Postcodeloterij, maar dat was alleen geldig wanneer je dat lot op een bepaalde internetsite activeerde. Vervolgens sta je daar geregistreerd.
Van de plaatselijke harmonie nam ik ook altijd loten af totdat ze kwamen met een lot van wat nu de Vriendenloterij heet. Dat ene lot kostte niet zoveel, maar vervolgens hang je eraan vast.

Jawel, je kunt dat wel opzeggen, maar ik vind aan de andere kant ook wel dat je niet kunt klagen dat je niets wint, wanneer je nergens aan meedoet. Daarmee laat ik de loten die ik aan de deur koop, voor de Zonnebloem of de Clubactie bijvoorbeeld, buiten beschouwing. Die gaan in een laatje in de gang en vervolgens kijk ik daar nooit meer naar, omdat ik gewoon vergeet dat daar nog loten liggen.

Het langst doe ik mee aan de Bank-Giroloterij. Ik doe daar al aan mee vanaf het moment dat ik een girorekening opende. Dat zal zo’n vijfendertig jaar geleden zijn, vermoed ik. Dan zul je wel eens wat gewonnen hebben, zou je zeggen. Maar nee hoor, of dat door mijn onooglijke gironummer komt, dat weet ik niet, maar meer als een tientje of een natuur-DVD heb ik daar nog nooit gewonnen.

Met de Lotto doe ik ook mee. Vanuit de tijd dat je nog kon kiezen tot eenenveertig. Nu kun je meer getallen kiezen, dacht ik, maar ik heb ze nooit veranderd. Vier rijtjes die al twintig jaar meedoen. Ik heb daar ooit eens tweehonderdvijftig gulden mee gewonnen. Helaas heb ik dat niet in de gaten gehad en kwam ik dat bedrag tegen toen ik wat achterstallige giro-afschriften opende. Dat bedrag is dus, zoals ze dat zeggen, met rapen de pot ingegaan.

Met de Staatsloterij doe ik ook al een poosje mee. Al heel wat jaren met hetzelfde nummer en daarnaast nog wat jaren met twee wisselende nummers. Allemaal automatisch, want ik vergeet gewoon die nummers te checken. Als ik win, dan wordt het dus automatisch gestort op mijn rekening. Ook op die rekening kom je geen bedragen tegen waarvan je zegt: ‘Dat is lekker meegenomen’, maar is het af en toe je eigen geld terug.
Toch blijf ik gewoon meedoen hoor. Je weet toch maar nooit hè ?

Bij sommige loterijen kun je je vraagtekens zetten. Geen idee of het bij de bank-giroloterij zo is, maar van de Staasloterij weet ik dat ze bij het trekken van de prijzen alle loten laten meedingen. Als je weet dat zo’n lot uit zes cijfers bestaat en twee letters kun je ook weten dat er nogal wat loten in omloop kunnen worden gebracht. Wat je dan weer niet weet is de hoeveelheid loten die er verkocht is.
Kijk, bij een gewone loterij, met van die cijfertjes waarbij jij er één krijgt en dat zelfde nummer in de verzameldoos gaat, wordt er getrokken uit de verkochte lootjes. Als dat in een zaal is, dan zal er altijd wel iemand in de zaal zitten die een prijs wint. Dat is één van de eerlijkste manieren, lijkt me.

Bij de Staatsloterij worden er tot halverwege de trekkingsdag loten verkocht en ‘s avonds vindt de trekking plaats. Bij die trekking doen alle uitgegeven lotnummers mee, dus ook de lotnummers die niet verkocht worden en dat lijkt me nu niet zo’n eerlijke manier. De kans op een grote prijs is al niet zo groot, zesentwintig keer zesentwintig letters keer één miljoen cijfers, maar als je de niet verkochte loten weg zou kunnen laten wordt je kans misschien wel twee keer zo groot. Dertien keer zesentwintig letters keer één miljoen cijfers. Dan is je kans ineens één op driehonderdmiljoen.

Lachen hè, dat is nog een speld in een enorme hooiberg ! Misschien is het leukste van meespelen met loterijen nog wel het fantaseren over wat je zou doen met het geld als je zou winnen.

Wie heeft dat niet ooit eens gedaan ..

 

Wegenbelasting


Op 2 oktober 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Afgelopen weekend heb ik hem weer betaald. De rekening voor de wegenbelasting. Ik betaal dat per kwartaal, omdat dit per jaar nogal op gaat lopen. Vanwege het feit dat ik mijn sjouwbakkie nog heb dat op diesel rijdt en er een zware auto op LPG voor de deur staat, liegen de bedragen er niet om. Alles bij elkaar zo’n vijfhonderdvijfenzeventig euro per kwartaal.

Ik rijd al meer dan dertig jaar op autogas en weet zo ondertussen dat daar een behoorlijk toeslag mee gemoeid is. Iemand vertelde me ooit eens dat dit is vanwege het feit dat de auto dan zwaarder weegt met zo’n hele installatie aan boord. Dat heb ik altijd een gek verhaal gevonden, immers, je kunt de auto nooit meer belasten dan met het maximale aantal kilo’s dat op het kenteken staat. Iemand die alle dagen met zware koffers rijdt, moet ook niet meer wegenbelasting gaan betalen.

Het gewicht van de auto speelt wel mee in de hoogte van de belasting, maar dat is voor elke auto het geval. Daarnaast berusten de toeslagen voor diesel en LPG niet op extra gewicht of, bij diesel, op kwalijke uitlaatgassen, maar heeft het alles te maken met de prijs aan de pomp.

Vroeger waren de dieselauto’s zuiniger dan de benzineauto’s en kostte de diesel per liter minder dan de benzine. Dat scheelde dus minder omzet aan de pomp. Dat is jammer voor de pomphouder, daar had de overheid geen boodschap aan, maar het bracht tevens minder inkomsten in het laatje voor de staat. Minder liters, goedkopere liters, dus minder accijns. Daarvoor is die toeslag. Ik denk dat vandaag de dag dat verhaal niet meer opgaat, de dieselprijs rijst immers de pan uit. Oké, de diesels zijn nog steeds zuinig in verbruik, maar dat zijn de nieuwe benzineauto’s ook. Zo zuinig zelfs dat ze verkocht worden zonder de belastingplicht, omdat het gebruik ervan beter voor het milieu is.
En wat die kleine zuinige autootjes niet meer opbrengen voor de staat, dat hoesten de diesel- en LPG-gebruikers makkelijk op.

Voor LPG is het hetzelfde verhaal als voor diesel. Goedkope brandstof levert minder accijns op, dus komt er een toeslag bovenop. Het feit dat LPG een zeer schone brandstof is, wordt niet meegerekend en dat vind ik dan weer raar.

Daarnaast heb je nog het verhaal van de provinciale opcenten. Voor mijn Volvo is dat negenennegentig euro per kwartaal. Provinciale opcenten waren in beginsel bedoeld als inkomstenbron voor het onderhoud aan de wegen in de provincie. Nu is dat niet meer zo en worden die gelden door de Provincie gewoon gebruikt als universele inkomsten waarmee het goed begrotingsgaten dekken is. Algemene middelen heet dat met een mooi woord.
In de afgelopen twaalf jaar is het bedrag van provinciale opcenten verdubbeld. Autorijden wordt zo een dure hobby.

Ach, zolang ik het (nog) kan betalen kan ik hierin vrij kiezen, maar ik besef me ook wel dat dit niet voor ieder persoon of gezin is weggelegd en dat er gekeken wordt naar manieren om bijvoorbeeld een auto te delen met meerderen. Of dat helpt ? Dat betwijfel ik, want hiermee komen de inkomsten van de staat weer in gevaar en zal men op zoek gaan naar een ander iets om te belasten. Dat wordt steeds moeilijker natuurlijk, want bijna alles is al belast. Van je huis tot aan je hond en van je salaris tot aan je verzekering.

Maar we hebben nog geen kilometerheffing op nordic-walking of veiligheidstoeslag voor racefiesters op de openbare weg. Dat zouden nog mogelijkheden kunnen zijn …