Visie


Op 28 november 2012, in Algemeen, door Ron

Visie is zo’n woord dat bijna dagelijks mijn pad kruist. Is het niet in verband met onderwijs, dan is het wel in verband met gemeentelijk beleid. Soms ook een combinatie van die twee. Maar wat is dat nu eigenlijk, een visie ?
Visie is eigenlijk niet meer dan een antwoord op de vraag: ‘Wat wil je nu eigenlijk ?’ Officieel heb ik het gegoogled op: ‘Een weloverwogen mening over een zaak en hoe die zich zou moeten ontwikkelen’.
Het woord wordt in ieder geval vaak gebruikt (vaak ook in combinatie met missie) en ik kan me niet heugen dat dit pakweg dertig jaar geleden ook al zo was. Toen gaf je gewoon antwoord op de vraag wat je precies wilde of schreef dat in een plannetje. Visie is een modewoord.

Een visie ontwikkelen is een wenselijk doel hebben, vaak op grond van een soort koffiedikkijkerij op basis van de actualiteit, gemixt met prognoses en luchtkasteelontwerpen. Een beetje op de manier van: ‘als het doorgaat op deze manier en de zaken zich zus en zo ontwikkelen, dan wil ik op termijn dit en dat bereikt hebben’. Eigenlijk is het niets anders dan wat je met je leven doet. Ook daarin hebben mensen een visie, hoewel ze dat vaak niet zo noemen. Je werkt ergens naartoe, je wilt op zeker moment iets bereikt hebben, ergens staan.

Een visie is, in tegenstelling tot een politieke discussie die ik laatst had, mijns inziens nooit star. Visies dienen bijgesteld te worden. Natuurlijk ontwikkel je een visie om op (wat langere) termijn iets te kunnen bereiken, maar gezien de factoren die er een rol in spelen, zou dat zomaar eens korter kunnen zijn dan je dacht. Je kunt niet alles voorzien.
Heel eenvoudig geschetst: je bent aan het sparen voor een mooie nieuwe auto, maar je wasmachine begeeft het. Je zult je spaartegoed moeten aanspreken en je plannen opnieuw moeten bijstellen, waarbij je ze beoordeelt naar de actualiteit van dat moment. Ook wanneer je buurman precies dezelfde auto aanschaft dan degene die jij graag wilde , moet je bijstellen, evenals op het moment dat de verwachte rente op je spaartegoed ernstig minder is.

Oké, laten dat wat eenvoudige voorbeelden zijn, maar vaak gaat het wel zo. De actualiteit heeft haar effect op jouw visie, iemand anders’ visie of om het even welke visie. Een visie is dus niet star. Als je wel star vasthoudt aan de visie die je ooit ontwikkelde, dan is de kans groot dat je ingehaald wordt door de actualiteit, waardoor het zomaar zou kunnen dat je niet bereikt wat je wilde.

Het hebben van een visie is dus belangrijker dan je denkt, ook al noem je het zelf niet altijd zo. Een gemeentebestuur met als motto: ‘We zien wel waar het schip strandt’, is geen goed gemeentebestuur. En daarmee is de scheepvaart gelijk ook een mooie metafoor. Je kunt je heenreis instellen met een bepaalde koers om op een bepaalde plaats uit te komen, maar als je niet anticipeert op de rol die de wind zou kunnen spelen gedurende de reis, kom je ergens anders uit. Misschien wel ergens waar je niet wilt zijn.

Ik spreek steeds meer mensen die me zeggen; ‘Ik leef voor de dag, morgen zie ik wel weer’. En dat kan, toch zeker wanneer het je gelukt is om daar te komen waar je wilde komen. Zelf heb ik dat privé ook een poosje gehad. Op een gegeven moment heb je plannen voor jezelf, plannen voor je kind en wanneer blijkt dat alles op de pootjes terecht is gekomen, kan een visieloze toekomst gaan trekken of lonken.
Waarom zou ik blijven werken, nu ik toch niemand meer moet onderhouden ? Waarom zou ik mijn boeltje niet verkopen en de weide wereld intrekken om te kijken wat er op mijn pad komt ? Toegeven aan het avontuur en op zoek naar nieuwe zekerheden.
Zeg nu eerlijk, zo’n aan het Zwitserleven grenzend idee klinkt aanlokkelijk. Tenminste, wel in mijn oren.

En toch doe je het niet hè. Avontuur is leuk voor even, maar daarna wil je toch wel graag weer naar huis, naar je veilige thuis met al haar zekerheden en voorspelbare gang van zaken. Naar je werk met al het gevisie. Om er nog iets mooiers van te maken dan het al was.

Geen idee waarom ik dit schrijf.
Visieloos dus dit stuk over visie.

 

 

 

Blik op week 48


Op 25 november 2012, in Blik op de week, door Ron

Weet je wat ik weer eens ‘opgezet’ heb ? Al Stewart met Year of the Cat. Wat klinkt dat heerlijk naar vroeger. De tijd dat ik nog studeerde, dus dat is al even geleden. Een tijd waarin de LP het meest gangbare medium was en het cassettebandje steeds meer terrein won.
Waar is de tijd gebleven hè ? En wat hebben we al veel voorbij zien komen op dat gebied. En elke keer was het ‘het nieuwste van het nieuwste’. Dat betekent dat muziekliefhebbers als ik daar ondertussen heel wat geld in hebben gestoken. Hier in huis staan nog wat stille getuigen te niksen. Een tape-deck met van die grote spoelen met magneetband en een mini-diskspeler. Die is ook nog even modern geweest. Ik houd ze omdat ik oude opnames heb op dat medium, maar eigenlijk gebruik is ze niet meer. Digitaal is hier nu modern en langzaam begin ik eraan te wennen. De afwezigheid van de fysieke cd’s en het gebruiksgemak van een digitaal muzieknetwerk in je huis. Ik word oud en schijnbaar schakel ik dan moeilijker. Uiteindelijk is het de muziek waarom het draait en dat blijft genieten. Al die jaren door.

Een stormy sunday vandaag. De wind blaast hier gezellig rond het huis, maar waarschuwt me tegelijkertijd dat ik beter nog wat binnen kan blijven. Dat lijkt me een goed idee. Met een bakkie en een peukje op de bank, voorzichtig in de agenda kijkend om te wennen aan de nieuwe week. Hoewel ik gekozen heb voor een feestelijk nummer achtenveertig (plaatje), twijfel ik aan het feit of de gelijknamige week wel zo feestelijk zal zijn. Het is een politieke week, dus de dinsdag- en donderdagavond ben ik sowieso bezet.

Op maandag staat er overdag niets. ‘s Avonds zit ik bij een MR-vergadering. Ik hoop dat de opkomst beter is dan de vorige keer. Toen zat ik met drie teamleden en één ouder. Dat is wat karig. Ik zal de raad informeren over zaken op stichtings- en schoolniveau. Plannen en begrotingen. Er is genoeg te bespreken.

Dinsdagochtend heb ik een kort directieberaad. Jawel, die hebben we de laatste tijd nogal eens. Maar ze zijn niet vervelend. Het is leuk om te zien hoe we samen er alles aan doen om de stichting gezond te maken. Iedereen, voor zover het tot zijn of haar mogelijkheden hoort, staat er positief in. Een mooie basis om te groeien.
‘s Avonds hebben we inpakavond op school. Dat is altijd erg gezellig met al die knutselende ouders, maar ik denk dat ik het af moet laten weten. Ik heb een fractieberaad in het gemeentehuis. Wie weet, blaas ik dat wel af, want de agenda voor de gemeenteraad gaat voor het grootste deel over zaken waarvan de pap reeds gestort is.

Woensdag is het nog maagdelijk leeg (is dat een uitdrukking ?) of zeg ik toch maar beter: maagdelijk wit. Tijd voor andere zaken dus. Ik moet nog wat buitenlandse kinderen toetsen, dus daar ga ik die ochtend eens uitgebreid voor gebruiken. In totaal hebben we nu vijf kinderen die gebrekkig tot geen Nederlands spreken. Voor ons is dat bijzonder, maar er zijn scholen die daar heel wat ervaring mee hebben. En dat is mooi, dan kan ik daar eens te rade gaan.

Op donderdag zit ik twee keer in het gemeentehuis. ‘s Middags voor een overleg met de projectgroep met betrekking tot de toekomst van het onderwijs op Noord-Beveland. Vorige week hebben we een discussie-avond gehad met belanghebbende groepen en daar zijn wel wat bruikbare conclusies uitgekomen. Ook realistische conclusies, dus op zich geen gekke voedingsbodem voor nieuw beleid.
‘s Avonds heb ik gemeenteraad. Behoudens een interessante presentatie, ziet het ernaar uit dat zaken snel afgehamerd kunnen worden.

Op vrijdag de dertigste staat er niets en dat is maar goed ook, want ik ga de ADV-vervanging doen voor Annemarie. Dan ga ik een ochtendje kleuters draaien en dat is een partij leuk, werkelijk waar. Een spontaan en dankbaar publiek. Natuurlijk neem ik de gitaar mee en zingen we wat liedjes en doen we een dansje, daar zijn ze altijd voor te porren en als we tijd hebben doe ik nog wat dingen waarvan Annemarie wil dat ik ze doe. Jawel, in die volgorde. Eerst muziek en dan zien we wel hoeveel tijd er over is.

Toch wel een feestelijk weekje hoor. Ik heb er best zin in. Dan ga ik nu weer verder met mijn weekend. Nee hoor, niets speciaals onder de zon, gewoon wat lummelen. Er wachten nog wat huishoudelijkheden en misschien heb ik tijd voor een filmpje. Vrijdag- en zaterdagavond heb ik lekker DVD’s zitten kijken. Films die nog niet zo oud zijn en eigenlijk pas de bioscoop hebben verlaten, zoals ‘Intouchables’, een geweldige film, maar ook wat cult-achtig spul. Dus ik vermaak me wel. In ieder geval begin ik weer lekker uitgerust aan een nieuwe week.

Jij ook ? Veel plezier deze week !
Neem de tijd voor belangrijke beslissingen, ook al krijg je die tijd niet.
Het leven is te mooi om er slordig mee om te springen.

 

 

Blik op week 47


Op 18 november 2012, in Blik op de week, door Ron

Het loopt tegen twaalven op deze zonnige zondag. Ik lag er laat op en ben er dientengevolge ook laat uit. We hadden gisteravond (en vannacht) een dropping voor de oudere jeugd. Hartstikke leuk, maar het werd wat laat.
Een kleine zestig jongelui waren er op de been, wellicht heb je ze gezien of gehoord, en kwamen ietwat gehavend weer terug van hun nachtelijk avontuur. De één vond het wat enger dan de ander, maar de man met de motorzaag vond iedereen toch wel ijzingwekkend. Dat is eigenlijk gegarandeerd. Als je een Fright Night organiseert is het succes min of meer verzekerd met een man met een motorzaag. Een goede tip daarbij is dat het verstandig is om de omgeving in te lichten, anders belt men misschien, zoals in ons geval, de meldkamer.
Dus ja, geen Sinterklaas op Wissenkerke, maar wel een pittige dropping.

Laat ik maar eens een blik werpen op de nieuwe week, nummer zevenenveertig, om te checken of ik het druk ga krijgen. Het is geen politieke week, dus op zich zou het mee moeten vallen. Ik pak de agenda er even bij.

Op maandag zie ik drie functioneringsgesprekken staan, want ik heb nog niet iedereen gesproken. Na deze drie gesprekken ben ik helemaal rond. Daarna zal ik de verslagen maken en ter goedkeuring aan de collega’s voorleggen. Voor de avond staat nog niets gepland.

Dinsdagochtend zit ik in Wilhelminadorp voor een klein directieberaad. Een ingelast beraad vanwege het feit dat we vaak uitlopen en er sommige zaken niet aan de orde komen. Als het goed is zijn we na die ochtend helemaal  bij.
Daarna blijf ik daar nog even, want ik heb een overleg met de algemeen directeur om te bekijken hoe we een visie-discussie kunnen opstarten. Natuurlijk hebben we als stichting een visie, maar aangezien tijden veranderen, veranderen daarmee visies ook. Tijd om bij te stellen om eventueel de koers bij te schaven. Om een breed gedragen visie te kunnen ontwikkelen is het belangrijk dat alle belanghebbenden er al in een vroeg stadium bij betrokken worden. Wij gaan het hebben over het hoe, de wie’s en het wat.
‘s Avonds zit ik in het dorpshuis van Geersdijk voor een tweede bijeenkomst van de klankbordgroep die zich buigt over de toekomst van het onderwijs op Noord-Beveland. Ook daar zal de discussie centraal staan. Dit keer rondom een viertal scenario’s die mogelijk richtingbepalend kunnen zijn. Ja, dat staat er nogal vaag hè. In ieder geval wordt er gespoken over vier mogelijkheden waarop het onderwijs op Noord-Beveland vorm kan krijgen. Die mogelijkheden zijn geopperd door de projectgroep en zijn alleen maar leidend. Het zou zomaar kunnen dat er in de discussie een vijfde of zesde mogelijkheid naar boven komt.
Ik hoop dat we na die dinsdagavond een eind op weg geholpen zijn met het toekomstbeeld.

Mijn woensdag staat nog helemaal open. Dat gebeurt niet vaak. Ik heb hier natuurlijk de schoolkalender niet bij de hand, maar het ziet er naar uit dat ik lekker een dagje administratie kan doen. Dan ben ik daarmee ook weer b(l)ij.

Op donderdag staan er twee dingen, waarvan ik er één heb afgezegd. Om vier uur had ik een vergadering van de raad van advies van Historisch Museum de Bevelanden, maar we hebben die dag een studiedag. Dat wist ik, maar meestal zijn studiedagen op dat uur wel klaar. Niet op deze donderdag. Na de volle agenda hebben we een fotoshoot gepland. Een teamfoto waar iedereen op staat. In mijn kantoor heb ik een teamfoto hangen, een hele leuke, maar daar sta ik zelf niet op omdat het een cadeautje was van de collega’s. De nieuwe foto is ook een cadeautje van de collega’s.
Het idee is om een beetje jaren twintig, dertig fotootje te shooten. Een beetje pokerachtige setting, maar dat is aan de fotograaf. Om de ruimte te hebben en de omgeving, doen we de shoot in de zaak van mijn zoon. Daar is vast wel een hoekje dat zich daarvoor leent.

Daarmee is de agenda op, er staat niets meer. Over de vrijdag ben ik niet helemaal zeker. Heb ik nu klas of heb ik ADV of heb ik een gewone werkdag ? Ik moet nog een vrijdag bij de kleuters zijn, maar dat is volgens mij de laatste vrijdag van deze maand.
In ieder geval een week die redelijk te doen is. Net de dinsdag is wat druk.

Ik heb begrepen dat Sinterklaas ook weer in het land is. Ik heb de uitzending niet gezien, voorheen keek ik altijd wel. Dat is min of meer een must wanneer je met jonge kinderen werkt. Het Sinterklaasjournaal is ook zo iets. Daar moet je toch over mee kunnen praten hè.

Veel plezier deze week !
Braaf zijn hè en niet al je schoenen zetten.
Eéntje is voldoende.

 

Een veer in je reet


Op 14 november 2012, in Politiek, door Ron

Wie wil dat nu niet ? Af en toe een veer in je reet, een complimentje, een schouderklopje of een welgemeend woord van dank. Dat wordt maar al te vaak vergeten, omdat we ons veelal focussen op kritische noten met een negatieve naklank.
Jawel, het is leuk om complimentjes te krijgen en aan de andere kant is het even zo leuk om complimentjes te geven. Probeer het maar eens.

En dat brengt mij eigenlijk terug bij de zinsnede uit mijn stukje van afgelopen zondag waarin ik stelde dat het eten ter gelegenheid van het completeren van de begroting goed was, maar de speech van de burgemeester mij danig teleurstelde.
Die speech had dit keer niets te maken met de constructieve manier waarop er aan de begroting is gewerkt en had eveneens niets te maken met een terugblik naar het voorafgaande jaar waarin we als gemeenteraad toch redelijk wat voor elkaar hebben gekregen.

De speech van de burgemeester was gericht aan een gewezen raadslid, die, vanwege zijn inzet in het verleden, ook was uitgenodigd om aan tafel te schuiven. Daar is niets mis mee. Dit raadslid heeft even zo bijgedragen aan de totstandkoming van zaken, ook al was dat bij tijd en wijle uiterst dubieus. Over die twijfels heb ik mijn mening nooit onder stoelen of banken gestoken, die heb ik in alle openbaarheid geventileerd. Dat moet ook kunnen. Toch zeker wanneer de schijn dreigt dat er handen en voeten gegeven wordt aan het fenomeen vriendjespolitiek.
Dat is het gevaar wanneer je je petten waarmee je in de raad zit onderschat, zodat de burger die daar in alle nuchterheid naar kijkt en daar een oordeel over vormt, kan concluderen dat, wanneer je in de gemeenteraad zit, je zaken voor elkaar kan krijgen waar je als raadslid zelf beter van wordt. Ook al is dat vaak niet zo, je wekt wel de schijn en dat moet je niet willen.
Wij hebben dat in onze algemene beschouwingen uiterst netjes verwoord.

Maar goed, over de scheidenden niets dan goeds, dat weten we, toch zeker niet in een afscheidsspeech. Ik heb daar niets op tegen, er is namelijk niets zo lullig dan het feit dat je tijdens een afscheidsspeech in verlegenheid wordt gebracht. Van mij mag je dan even als zinvolle toevoeging van de gemeenteraad in het zonnetje gezet worden. Bosje bloemen erbij, een flesje drank en bedankt.
Maar of zo’n speech nou kracht moet worden bijgezet over de ruggen van andere raadsleden ? Dat je in zo’n speech iemand dermate moet ophemelen, waardoor er twijfel ontstaat over de competenties van die andere raadsleden ? Daarmee ga je mij net even te ver. Ook al is het ‘grappig’ bedoeld.

Het scheidend raadslid werd beschreven als iemand die beschikt over intellectuele capaciteiten en dat zou voor een gemeenteraad een bijzonderheid zijn. Ik wil nog wel eens een discussie voeren over intelligentie en hoe het dan in hemelsnaam mogelijk is dat je af en toe zo dom uit de hoek kan komen. Hoe je met al je intellect niet had kunnen voorzien dat je je met jouw achtergrond in een hele rare positie manoeuvreert door zitting te nemen in een gemeenteraad. En dat je cognitieve intelligentie helemaal niets voorstelt wanneer je sociale intelligentie ontbreekt. Dat zou zo maar eens een struikelblok kunnen zijn wanneer je iets voor mensen betekenen wilt. IQ vs EQ.

Natuurlijk heb je het als scheidend raadslid niet in de eigen hand wat een burgemeester in zijn speech allemaal gaat zeggen. En natuurlijk reken je op die veer in je reet, dat is nu eenmaal zo met dat soort toespraken. De meeste mensen wuiven dat soort complimenten in alle bescheidenheid weg met een het-zal-zo’n-vaart-niet-lopen-gebaar, maar bij sommigen gaat het kale koppie glimmen, omdat het zich zit te verkneukelen om bij de ene veer van de burgemeester er zelf nog een paar bij te steken.

Alles bij elkaar een poppenkast waarop ik niet zat te wachten en ik denk, mijn mederaadsleden ook niet.

Wanneer ik mezelf en mijn gemeenteraad door mijn optreden of belangen in diskrediet breng en mijn hachje red door mijn lidmaatschap op te zeggen, zou ik me nooit vertonen op zo’n etentje als dit.

Zo zie je maar dat mensen overal weer verschillend in staan.
Dat maakt de wereld gelukkig dan weer zo divers.

 

 

Blik op week 46


Op 11 november 2012, in Blik op de week, door Ron

Het is vandaag de elfde. Is dat niet de nationale gekkendag ? De dag waarop carnavallend Nederland een voorproefje neemt op het carnaval van volgend jaar ? Omdat ik oorspronkelijk uit een streek kom waar carnaval uitbundig gevierd wordt, weet ik dat nog wel van vroeger.
Vroeger, nu niet meer, dat is niets meer voor mij. Wie mij een beetje kent, zal dat kunnen beamen. Lachen doe ik elke dag wel, maar als een onnozele in een polonaise lopen ? Die tijd heb ik toch echt gehad.

Gisteren was het ook zo’n leuke datum: tien-elf-twaalf.

Ondertussen kom ik het weekend op het gemakje door. De vorige week was best wel intensief, waarbij er nog veel zaken tussendoor kwamen en ik vermoed dat de komende week er net zo uitziet. Net als vorige week is de komende week ook een politieke, dus de dinsdagavond en de donderdagavond zijn bezet.
De begrotingsraad van de afgelopen week verliep als verwacht. Weinig vuurwerk, veel consensus, een motie voor de sjeu, maar die haalde het niet. Elke partij heeft haar algemene beschouwingen op zitten lezen en dat is flink doorbijten. Dat duurt lang en vergt nogal wat van je spanningsboog. Temeer omdat je die beschouwingen al uitgetypt voor je neus krijgt. Al bladerend en koppensnellend weet je wat elke partij zo’n beetje te vertellen heeft, dus rest je een half uurtje om naar het plafond te kijken. Gelukkig zaten wij aan het begin, zodat iedereen nog een beetje fris en monter was. Opvallend was het feit dat het college redelijk wat aandacht schonk aan onze beschouwingen. Daaruit worden wat zaken meegenomen.
Vrijdagavond hadden we een etentje ter gelegenheid van deze begroting. Het eten was goed, dit in tegenstelling tot de speech van de burgemeester, maar daarover wellicht later meer.

Komende week zesenveertig wordt dus pittig en waarschijnlijk zonder tijd om tussendoor nog wat te schrijven, maar zoals bij elke week ga ik mijn best doen.

Maandag zit ik na schooltijd op een school in Wolphaartsdijk. Ik ga daar een aantal mensen iets meer vertellen van het administratiesysteem, zodat het daar nog meer benut kan worden. Donderdag belde men dat er nog wat hardware-probleempjes waren. Daar ga ik dan ook even naar kijken. Ook kijk ik even rond in die school, want die is pas geopend en zit onder één dak met een PC-school. Ik ben daar best nieuwsgierig naar.
“s Avonds heb ik een bijeenkomst in het gemeentehuis. Het gaat over het voorontwerp van het bestemmingsplan landelijk gebied. Dat kan misschien interessant worden. Het uiteindelijke bestemmingsplan zal toch ook door de raad moeten, dus is er altijd een moment om er wat van te vinden. De bijeenkomst van maandagavond is openbaar, dacht ik, dus iedereen die het interessant vindt, kan komen luisteren.

Dinsdag heb ik een directieberaad in Wilhelminadorp. Een lange zit tot half drie. Ik heb de agenda nog niet nauwkeurig bekeken, maar gezien wat mailverkeer kan ik me niet van de indruk onttrekken dat het over de begroting voor het volgend jaar gaat. Die dient hier en daar nog bijgeschaafd te worden, maar zal ongetwijfeld hoopvol stemmen voor de komende jaren. Jawel, daar moeten we als school wel wat veertjes voor laten. Dat is niet erg, zolang alle scholen dat maar doen.
‘s Avonds hebben we een fractieberaad voor de raadsvergadering van donderdag. Ook daarvan weet ik niet precies wat de agenda is, ik ben te lui om die even te pakken, maar het gaat ondermeer over de VVV en dat camperpark bij de Schotsman. Hoewel dat midden in de natuur gepland is, aan de oever van het Veerse Meer en zal zorgen voor onnatuurlijke bijgeluiden en lichteffecten, heb ik er nog geen natuurorganisatie over gehoord. Gek hè ? De Schotsman is toch geen gering natuurgebied.

Woensdagochtend komt de relatiemanager van de schoolbegeleidingsdienst langs om afspraken te maken voor de begeleiding in het volgend kalenderjaar en ‘s avonds hebben we een vergadering van het oranjecomité vanwege de activiteit van aanstaande zaterdag. Een nachtelijke horrortocht over het eiland. Als je wilt figureren hoor ik dat graag, we kunnen nog vrijwilligers gebruiken.

Donderdagmiddag heb ik een bijeenkomst in Wilhelminadorp over hoogbegaafdheid bij kinderen. Hilde zal met mij meegaan, want wij spelen in dit traject een voortrekkersrol. Nu worden we bijgepraat over een mogelijke rol van ICT, waardoor hoogbegaafden met elkaar kunnen samenwerken, ongeacht de school of de plaats. Dat zou mooi zijn !
Donderdagavond hebben we dan de gemeenteraadsvergadering. Dat wachten we maar even af. Het is een informatieve vergadering, dus we hoeven (nog) niets te besluiten.

Vrijdag draai ik de klas van Michiel die een ADV heeft. Dat is werkelijk een leuke afwisseling van mijn werkzaamheden. Toch houdt Michiel die avond zijn verjaardagsfeest, dus ik vermoed dat de kinderen wat uit hun doen zullen zijn. Zo’n avondfeestje is natuurlijk erg spannend.
Na schooltijd ga ik op werkbezoek bij Rijckholt. Ze hebben de boel grondig verbouwd en hebben de gemeenteraad uitgenodigd om een kijkje te komen nemen.

Op zaterdagavond hebben we onze najaarsactiviteit voor de oudere jeugd. We organiseren nu, denk ik, voor het vierde jaar alweer een spannende nachtelijke speurtocht met opdrachten en enge verschijningen op plaatsen waar je het niet verwachten zou. Tussentijds mag je niet gespot worden door onze horrorbrigade, dat kost je strafpunten. Ik kan je vertellen, dan kom je behoorlijk afgemat weer terug.

Het wordt dus een drukke week, maar geen vervelende. Die heb ik er overigens zelden tussen zitten. Maar als je me nodig mocht hebben, dan heeft de agenda maar weinig mogelijkheden.

Ik wens jou ook veel werkplezier deze week !

 

Blik op week 45


Op 4 november 2012, in Blik op de week, door Ron

Zoals elke zondagochtend zo’n beetje kijk ik geluidloze televisie, iets met boeken, en luister ik muziek. Op dit moment komt het prachtige ‘Haunt me’ van Sade voorbij. De dag lijkt niet meer stuk te kunnen, maar het is een beetje vroeg om dat te mogen denken. Iets eerder dan anders ben ik uit het steetje gekropen, ik moet vanmiddag naar een verjaardagsvisite. Niet mijn  favoriete bezigheid, maar in dit geval lijkt het me goed te doen.
Mijn schoonbroer (of zwager zoals je wilt) wordt zesenzestig. Jawel, dat is best oud wanneer je bedenkt dat hij met mijn jongere zus getrouwd is. Toch zou je het hem niet geven. Ik denk dat meer mensen op die manier zesenzestig willen worden.
Dus ja, ik ben vanmiddag de hort op. Een relaxt toertje met de C-zeventig is voor mij sowieso een feestje.

Ik heb eens voorzichtig gebladerd en zag dat de agenda redelijk vol zit de komende week. Dat heb ik allemaal zelf gedaan, want het merendeel van de tijd wordt gesoupeerd door functioneringsgesprekken met de collega’s. Dat soort gesprekken horen bij je job, ik doe ze jaarlijks en elke werknemer heeft daar recht op. Jawel, het is geen willekeur van de werkgever, het is een recht van de werknemer.
Bij ons zorgen deze gesprekken zelden voor verrassingen omdat we een redelijk open manier van communiceren hebben. Je gaat echt je functioneringsgesprek niet afwachten om te melden dat je ergens mee zit.
Daarnaast is het fijn om één-op-één over ons onderwijs te praten, de ambities of de mitsen en de maren.

Maandag heb ik na schooltijd twee van deze gesprekken en dinsdag na en onder schooltijd heb ik er drie. Dus kan ik me onder schooltijd goed voorbereiden. Even checken waarover we het de vorige keer hebben gehad, wat de wensen waren en of daar schot in de zaak zit. Collega’s hoeven daarbij niets te noteren, een enkeling bereidt het thuis ook voor, ik maak notities, ik werk het uit en de betreffende collega krijgt mijn verslag ter ondertekening. Wanneer dat akkoord is gaat het in het dossier van betreffende leerkracht, die ook altijd inzage heeft in het eigen dossier.

Woensdagmiddag heb ik een ICT-bijeenkomst met het Zeeuwse netwerk. Ik zal ze bijpraten over mijn SDNL-dag en daarnaast gaan we op zoek naar input voor een nieuw op te stellen jaarplan voor het komend kalenderjaar. Met die input maak ik een plan voor de komende periode. De doelen, de planning en ga zo maar door. Dat hoeft geen boekwerk te worden, als het de lading maar dekt.

Donderdag voer ik nog één gesprek onder schooltijd en dan schuif ik donderdagavond aan bij de begrotingsraad. Dat gaat geen spetterend gebeuren worden. Over de begroting is min of meer al een unaniem akkoord. De discussie die er eventueel zal zijn betreft waarschijnlijk wat zaken in de marge. Zoals een meerjarig opgenomen subsidie voor de VVV of de toeristenbelasting. Ook de bestemming van eventuele overschotten op de jaarrekening moet besproken worden. De oppositie vindt dat een flink deel daarvan terug moet naar de burgers. Het is immers onnodig gevraagd belastinggeld.
Ik denk niet dat het nachtwerk gaat worden.

Vrijdag ga ik dan toch echt proberen om een ADV te verzilveren. Dat komt er steeds maar niet van. Nu heb ik weer een afspraak gemaakt bij de kapper en die ga ik niet weer afbellen. Trouwens, het wordt hoog tijd dat mijn haar weer eens geknipt wordt.
‘s Avonds hebben we een begrotingsdiner. Dat hebben we elk jaar na het vaststellen van de begroting. Dit jaar zitten we in Kats in de Rozentuin. Dat is een leuke knusse locatie om met elkaar wat te kletsen over politiek, maar ook over ‘gewone’ dingen.

Je leest het, het wordt een leuke afwisselende week. Er zit nog ruimte in, maar die hoop ik ongebruikt te laten.

Dan loopt het nu tegen twaalven en denk ik er maar eens over om in de straatkleding te gaan. Sade zingt nog steeds van dezelfde cd, dus ik heb dit stukje aardig rap getypt. Nee, het is natuurlijk geen cd meer, maar een bestand, een verzameling van bestanden. Dat staat een stuk ongezelliger in je kamertje, maar geeft weer ruimte voor andere zaken. Ik mis ze wel, dat mag je best weten. Die fysieke aanwezigheid was altijd zo vertrouwd.
Daarbij komt dat wanneer je bezoek had en je moest even naar achter om kofffie te zetten, mensen graag even in de verzameling neusden. Als dat nu zou gebeuren en ik zou zeggen: ‘Ik ga even koffie zetten, dan kun jij ondertussen even in mijn NAS snuffelen’, mensen erg raar zouden gaan kijken en een enkeling mij misschien wel een oplawaai verkoopt omdat het klinkt als een oneerbaar voorstel.

Prettige werkweek ! Let goed op jezelf en laat je niet verleiden om dingen te doen waarvan je vindt dat ze je niet passen.