Dag 2012


Op 31 december 2012, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Buiten is het somber. Er klinkt wat vuurwerk, tot op heden blijft het beperkt tot wat onschuldige knalletjes. Kinderen, gewapend met een tas vol, trekken een spoor door het dorp. Menig kind zal hier naartoe hebben geleefd. Vuurwerk afsteken blijft een spannend gebeuren.

Zelf zit ik aan een bakkie met een peukje. Er klinkt zogenaamde ‘ambient’ muziek door mijn woonkamertje, het voordeel van de moderne home-entertainmentsystemen. Die sluit je draadloos op je netwerk aan en fungeren in feite als een kleine computer. Zo kun je niet alleen vanaf je tablet of je telefoon je apparatuur bedienen, maar ook foto’s en filmpjes naar je televisie streamen. Ja, zo heet dat. Het komt erop neer dat je de inhoud van je telefoon in het groot kunt bekijken en de muziek die op je telefoon of tablet staat, door je boxen kunt laten afspelen. Het kan allemaal, maar ik gebruik het zelden. In het begin is het leuk, daarna gaat de lol er snel af.

Een echt voordeel van die moderne apparaten is de mogelijkheid om internetradio te gebruiken. Er zijn talloze stations die je kunt kiezen in het kader van het genre dat je leuk vindt. In de keuken heb ik vaak een blueszender opstaan en vandaag koos ik ambient voor in de huiskamer. Geen idee hoe lang ik het ga volhouden om ernaar te luisteren, het is vrij vaag. Misschien schakel ik wel over naar chill, dat is een wat ruimer begrip voor laid-back-muziek.

En op zo’n laatste dag van het jaar is het wel eens leuk om om te kijken, want tweeduizendtwaalf was in zekere zin best wel een bewogen jaar. Met ups en downs en veranderingen. Landmarks in het leven, die kort, lang of misschien wel altijd zullen heugen. En dan is de impact die bepaalde gebeurtenissen hebben voor de één weer anders dan voor de ander.

Voor mij was één van de grootste veranderingen toch wel, en dat klinkt lekker materialistisch, de overstap van mijn geliefde automerk Saab naar de wat algemenere Volvo. Meer dan twintig jaar kon je me uittekenen in een Saab. Dat eigenzinnige merk paste precies bij mij en ik vond het heerlijke auto’s om in te rijden. In die tijd heb ik er vijf versleten en was Saab blijven bestaan dan had ik, wie weet, me wellicht een volgende aangeschaft. Nu rijd ik een degelijke Volvo. Een merk waarvan het vergeven is op de autowegen. Nu heb ik best wel een type dat je niet zoveel tegenkomt, maar als ik zo’n zelfde tegenkom, dan gunt de ander me geen blik waardig. Dat was bij Saabrijders anders, dat was meer een soort club. Je vond het van elkaar leuk dat je hetzelfde merk prefereerde en je was nieuwsgierig naar elkaars bevindingen. Dat leverde vaak een spontaan praatje op. Daar hoef je bij Volvorijders niet (meer) op te rekenen.

Op het werk zijn er inmiddels ook zaken veranderd. Niet zo zeer op onze school, meer op stichtingsniveau. Daar is behoorlijk op de rem getrapt moeten worden. Ik ga ervan uit dat iedereen zijn of haar best doet, maar soms gaat het anders dan het zou moeten gaan en is het tijd voor verandering. Naar mijn mening is dat goed geweest en blijkt een pas op de plaats met een frisse wind een mogelijkheid om zaken te doorbreken. In mijn ogen is er weer licht aan de horizon en daaraan had ik lange tijd getwijfeld.

Met de politiek zijn we de leefbaarheidsdiscussie aangegaan en hebben we gespoken met zoveel mogelijk burgers. Een initiatief dat een beetje uit mijn mouw kwam en nu een prima manier blijkt om te polsen wat er onder de bevolking leeft. Gewoon, omdat wij vanachter die raadstafel, vanuit die raadszetel, niet weten hoe de burger leefbaarheid ervaart en wat men daaronder verstaat. Dat kan in elk dorp anders zijn. Tot op heden heeft het geleid tot een duidelijke visie op onderwijs, een nieuw WMO-beleidstuk, een werkgroep mobiliteit en een nieuw instrument met betrekking tot bouwen en wonen. Overal is mede rekening gehouden met zaken waarover de burger wat vond. Natuurlijk niet van alle individuele burgers, daar is niet aan te beginnen, maar wel op basis van grote algemene delers.

Mijn zomervakantie stond min of meer in het teken van bezinning. Ik had niet alleen veel energie verloren op professioneel gebied, zaken gaan aan je vreten en dat heeft weer gevolgen voor je nachtrust, maar er waren zaken in de privésfeer gebeurd waar ik in alle drukte en hectiek zomaar overheen gewalst ben. Zonder me tijd te gunnen om te kunnen beseffen. Misschien verschuilde ik me wel achter al die drukte, zodat ik niet hoefde na te denken omdat ik er eenvoudigweg de tijd niet voor had. Misschien herken je dat wel. Vroeg of laat kom je jezelf dan toch een keer tegen. Jawel, er zijn zaken die me de hele zomervakantie bezig hebben gehouden en die ik tot op heden nog geen plaatstje heb kunnen geven. Of dat nog gaat komen, dat betwijfel ik.

Na de vakantie heb ik mijn CD-verzameling opgeruimd. Oké, dat lijkt ook een materialistische bezigheid, maar dat was het voor mij niet. Die verzameling was voor mij net zoiets als wat voor menigeen een foto-album is. Vol herinneringen en emoties van ooit. Ik heb die op een gegeven moment heel klinisch benaderd en gedacht dat alles net zo goed digitaal kon. Ik heb de aanwezigheid van mijn CD’s best gemist, jawel, maar dat gaat over. Ik draai nu meer muziek dan ooit, omdat de handeling veel eenvoudiger is geworden. De muziek spreekt net als toen en laat me weer net zo makkelijk mijmeren over die tijd van weleer.
Ja gek, ik heb weinig met foto-albums, hoewel ik toch behoorlijk visueel ingesteld ben. Ik heb meer met muziek en geuren, omdat die bij mij een emotie oproepen. Dat zegt me wat meer over hoe ik gebeurtenissen heb beleefd. Een foto is ook maar een foto.

Een mijlpaal in je leven is toch wel het feit dat je grootouder gaat worden. Tenminste, dat zegt men over het algemeen. Natuurlijk vind ik het leuk, maar het leukst vind ik het voor de ouders in wording. Als je kind gelukkig is, dan ben jij dat ook. Bij mij werkt dat zo. Bij gelukkig merk je dat wat minder dan bij ongelukkig. Mensen, wat kun je ongelukkig worden van het feit dat je kind ongelukkig of droevig is.
Ze zien er allebei naar uit om vader en moeder te worden. En dat maakt me ook blij, maar het grootouderschap op zich doet me niet zo heel veel. Ik heb het idee dat dat nog moet komen. Over een maandje of vijf gaan we het zien.

Over tot de orde van de dag, zoals het in de politiek wel eens gebruikt wordt. Punt erachter en verder waarmee je bezig was.
Je leest me volgend jaar weer.

Veel plezier deze week !

 

Blik op week 52


Op 23 december 2012, in Blik op de week, door Ron

De laatste week is een feit en gewoontegetrouw schrijf ik op deze zondagmorgen een stukje ter voorbereiding op de week die komen gaat. De haard brandt gezellig en ik heb geen idee wat voor een weer het buiten is. Het zal weinig verrassend zijn, vrees ik, na die regenachtige dag van gisteren, waarop het geen moment droog leek te zijn.
Ik zit aan een bakkie en luister licht klassiek. Jawel, daar had ik deze ochtend zin in. Niet te zwaar, dat vind ik af en toe ook wel mooi, maar goed luisterbaar als sfeermaker, samen met wat kaarslicht, in de somberheid van deze donkere dagen.

De agenda is kaal. Voor de komende twee weken staat er helemaal niets genoteerd, dus ik moet niets. Een paar uurtjes zal ik tussendoor naar school moeten, maar ik mag zelf weten wanneer en hoe lang. Voor de rest kan ik lekker doen waar ik zin in heb om het verstand eens een poosje op nul te houden. Dat is een mooi vooruitzicht. Helaas lijken zulke periodes veel te snel voorbij te gaan.

Ik heb nog even getwijfeld om de biezen te pakken om erop uit te trekken, maar ik blijf toch maar lekker thuis. Zoals de meesten van jullie wel weten, heb ik niet zoveel met Kerst en Oud en Nieuw. Ik vind dat grote poppenkasten van voorbedachte gezelligheid, waarin ik vroeger als kind teveel naar verwachting moest. Net als de Kerstboom en de poppetjes in het stalletje, voelde ik me te vaak een figurant in een grote-mensen-feest. Daarmee wil ik de viering van Kerst niet bagatelliseren hoor, maar in mijn beleving is dit zo blijven hangen. Dus doe ik tijdens Kerst het liefst gewoon maar door en maak het me alle dagen gezellig. Het enige waar ik dan wel volop van geniet is de Kerstviering op school. Aan die kindersnoetjes kun je zo mooi aflezen dat ze het geweldig vinden, zo samen eten en optredens voor elkaar verzorgen. Dat is voor mij van een andere orde en toen mijn zoon nog klein was deed ik ook aan Kerst, want mijn frustratie moet natuurlijk niet leidend zijn.
Maar nu, zo zonder kinderen, nu hoef ik niets en vier ik mijn vrije dagen net als dat ik anders zou doen. Een beetje relaxen en lummelen. Een beetje prutsen en lanterfanten.

Ik lees net op internet dat de Serious Request actie van drie-FM nu al meer dan vier miljoen euro op heeft gebracht en dat is mooi. Dat sterkt wellicht de Kerstgedachte om iets over te hebben voor elkaar en het is bijzonder dat dit middels muziek kan. Muziek blijft toch een mooi medium. Het doel met de actie is iets te kunnen betekenen met betrekking tot de babysterfte in met name Afrika.
Dat lijkt me moeilijk. Het lijkt me moeilijk om een onderwerp te bedenken voor een inzamelingsactie, zonder daarbij andere doelen te moeten passeren. Oké, die zijn dan wellicht een ander jaar aan de beurt. Maar er zijn zoveel wereldproblemen dat we misschien wel honderden jaren acties moeten voeren. Daarbij komt dat een miljoen bar weinig is wanneer je bedenkt wie er van dit geld mogen meeprofiteren. Ik heb nog niets gegeven.
Ik geef elk jaar van mijn eindejaarsuitkering een aanzienlijk bedrag aan het KWF en de nierstichting. Dat doe ik al jaren. Dat is mijn keuze en daar heb ik een reden voor. Babysterfte vind ik ook erg hoor, maar ik vind nog heel veel meer dingen erg. Het ergst van alles vind ik dat er mensen in Nederland zijn die amper rond kunnen komen. Die elke euro om moeten draaien en een beroep moeten doen op een voedselbank. Die geen dak boven hun hoofd hebben en die de feestdagen over moeten slaan omdat er de middelen niet voor zijn. Voor die mensen moet het toch wel enorm teleurstellend zijn dat men hoort dat er acties ten behoeve van problemen in het buitenland zoveel geld opleveren. Dat er miljarden van ons geld naar andere landen gaan om hun economie te redden, terwijl onze eigen economie mank en kreupel loopt.

Ik heb niets te klagen hoor, maar verbaas me wel eens over zaken. De overbezorgdheid van die Nederlanders. Je kunt het zo gek niet verzinnen of we hebben er wel een fonds voor of een actiecomité of een belangengroepering. Dat gaat van goochelaars in nood op de Balkan tot aan het mogelijk uitsterven van de groen-geel gestreepte zijderups op Antarctica. En nu chargeer ik het een beetje, maar zulke dingen kun je in Nederland verwachten. En dat mag van mij allemaal, maar vergeet in die hypes alsjeblieft niet dat er Nederlandse medemensen zijn die evenzo in nood zijn.

Maar goed, al eeuwenlang zijn wij gefocust op het buitenland. Ontwikkelingswerk en dan natuurlijk wel ontwikkeling naar onze maatstaven, want niemand hoeft te leven op blote voeten en te wonen in een hutje van stro en leem, Toch ? Ik zag laatst op een lijstje voor het inzamelen van goederen voor donker Afrika het woord ‘tandpasta’  staan. Ik kan je vertellen dat, wanneer wij ons niet hadden bemoeid met de ontwikkeling aldaar, heel die tandpasta niet nodig was geweest.
Misschien moesten we maar eens ophouden met het opdringen van onze opvatting over een ontwikkeld bestaan.

Nou, ik draaf weer lekker door zo op de zondagmorgen. Maar het houdt me wel bezig, dat is zeker. Ik zal je er verder niet meer mee vermoeien. Als je erop wilt reageren, dan lees of hoor ik het wel.
Ik ga zo eens in de kleren, want ik ga vandaag maar eens op bezoek bij mijn vader. Daar ben ik al een poos niet meer geweest. Ik ben er wel geweest, maar toen was hij niet thuis. Daarna heeft hij er een aantal keren op aangedrongen om te bellen dat ik kom, zodat hij dan thuis kan blijven. Dat doe ik niet. Dan gaat de verrassing er ook een beetje af en daarbij komt, wanneer hij niet thuis is, verveel ik me geen moment in die streek. Er zijn zoveel plaatsen die ik nog eens wil bekijken of die bij mij een rol speelden bij escapades in het verleden. Ik verveel me daar geen moment.

Ik weet niet of ik hier nog schrijf voor de Kerst, maar ik ga met jullie mijn Kerstwens delen die ik dit jaar voor het eerst digitaal stuurde. Op een tweetal ‘echte’ kaartjes na, stuurde ik dit jaar mijn wens per mail. Jawel, ondanks mijn kijk op Kerst is dit een oprechte wens. Ik weet dat het voor velen in mijn kennissenkring een feest is met betekenis en daar wens ik iedereen welgemeend veel plezier bij.

Maak het je gezellig !

 

Blik op week 51


Op 16 december 2012, in Blik op de week, door Ron

Jawel, het is zover, de laatste schoolweek van tweeduizendtwaalf staat op het moment van aanbreken. Een belangrijke week, want er zijn mensen die denken dat aanstaande vrijdag de wereld vergaat.
Hadden we jaren geleden geen Jehova’s aan de deur die ons vertelden dat de wereld verging, dat deed ze niet, nu zijn er mensen die denken dat, vanwege het feit dat de Maya-kalender niet verder gaat, de wereld eveneens vergaat.

Yep, dat zou zomaar kunnen, maar ik geloof daar weinig van. Ten eerste was de tijdrekening van de Maya’s niet degene die we nu hanteren, dat hebben ‘geleerden’ omgerekend met de beperkte kennis die we nu hebben onder de dwang om alles te willen verklaren, en ten tweede wanneer de Spanjaarden en de Portugezen een paar honderd jaar geleden niet over die hele Maya-cultuur waren gewalst in hun hebberige goudkoorts, dan was die kalender wellicht verlengd geweest. Wie zal het zeggen.

Ik zag net een programma op de TV. Daarin werd gesteld dat de wereld niet van ons is, maar dat wij van de wereld zijn en wij er rekening mee moeten houden dat we, wat we ook proberen, de wereld niet kunnen veranderen. Als ze vergaat dan vergaat ze. Of we nu hoog of laag springen. Het klimaat zal constant veranderen, dat doet het al miljoenen jaren, en daar gaan wij niets aan kunnen doen, want wij bepalen helemaal niets. Of je nu de buurvrouw van drie-hoog-achter bent of de president van Amerika.
Er zijn geleerden die voorspellen dat over een paar duizend jaar het ijs tot aan Parijs reikt. Kijk, dat vind ik geloofwaardiger, we hebben al eerder een ijstijd gekend, maar ook daarin evolueren we mee, vermoed ik. Maar stoppen doen we niets,we kunnen er hooguit rekening mee houden.

Neemt niet weg dat we, in onze tijdrekening, te maken krijgen met week éénenvijftig en laat ik, gewoon, net als anders, eens kijken wat die brengen gaat.

Op maandagavond staat er een laatste bijeenkomst van de klankbordgroep met betrekking tot de gemeentelijke visie op onderwijs. Er ligt een concept. Wat dat inhoudt, daarover vertel ik wellicht meer wanneer de visie definitief is. Dat is het nu nog niet, want de bijeenkomst van maandagavond kan daarin nog verandering brengen. Daarna moet de visie nog door de gemeenteraad goedgekeurd worden en dan is er pas sprake van iets definitiefs.

Op dinsdag staat er, behoudens een fractieberaad, niets bijzonders.

Op woensdagmorgen staat er een bijeenkomst van ons ouderpanel. Onder het genot van een kopje koffie gaan we praten over een tweetal onderwerpen die ik twee weken geleden al aangedragen heb. Natuurlijk is er ruimte voor onderwerpen die de deelnemende ouders zelf willen bespreken. Er wordt in dit overleg niets beslist, het heeft alleen tot doel om te weten hoe ouders over bepaalde zaken denken. Die staan meestal wat praktischer in de theorie van veranderingen die op hen en de school afkomen.
Aan het einde van de middag heb ik een laatste bijeenkomst van de projectgroep met betrekking tot de eerder genoemde onderwijsvisie van de gemeente. Tijd voor conclusies, hier en daar wat bijschaven en komen tot een document dat aan de gemeenteraad voorgelegd kan worden.

Donderdag staat de school in het teken van de Kerstviering. ‘s Middags zijn er allerlei knutselactiviteiten en ‘s avonds blijven de kinderen gezellig eten op school. Voorafgaand aan die maaltijd houden we in de hal een Kerstprogramma met kleine optredens van de leerlingen. Erg gezellig.
‘s Avonds hebben we ook een raadsvergadering en die begint al om half zeven. Gezien het feit dat ik toch bij de Kerstviering in onze hal wil zijn, zal ik daar wat later aan deelnemen. Wanneer de kinderen in hun klassen aan het eten zijn met hun leerkrachten, kan ik naar de gemeenteraadsvergadering. Ik heb geen klas en anders loop ik toch ook maar een beetje in het rond te dolen.

Op vrijdag staan er nog wat eindejaarszaken die ik moet afsluiten. Dus wanneer de leerlingen hun klassen aftuigen en allerlei knutseldingen mee naar huis gaan nemen, sluit ik het financieel jaar af . Op het gemakje hoor, want heel die dag gaat voor iedereen op het gemakje. Tenminste, wanneer we niet moeten hollen vanwege het feit dat de wereld vergaat hè. Zie je het al voor je, ik en hollen ..

Ik ga je veel plezier wensen in de komende werkweek. Vooral de mensen die in het onderwijs werken wens ik veel plezier met hun leerlingen. Geniet van de sfeer en geniet van die vrolijke smoeltjes. Dat is wat ons werk zo mooi en dankbaar maakt.

 

Blik op week 50


Op 9 december 2012, in Blik op de week, door Ron

En week vijftig staat weer voor de deur. Nog drie weken, waarvan twee schoolweken, en dan is het jaar weer om. Op naar tweeduizenddertien. Op de één of andere manier vind ik dat niet zo’n mooi getal. Jij ? Tweeduizendveertien heeft naar mijn smaak dan wel wat meer. Maar goed, we moeten het ermee doen.
Sia staat op en zingt over Little Black Sandals, de kachel ronkt en zorgt tevens voor een perfecte sfeerverlichting. Er gaat toch niets boven een echt houtvuur, vind ik. Het heeft een fijne stralingswarmte en het ruikt heerlijk. Het ruikt een beetje naar die gerookte Ardenner hammetjes. Past mooi bij het koude weer van vandaag.

Ik geloof niet dat week vijftig iets bijzonders gaat opleveren. Het is geen politieke week en op school zitten we in een soort vacuum tussen Sinterklaas en Kerst. Gedurende de komende week gaat de Kerstsfeer wat meer vorm krijgen in alle klassen met versierende knutselwerkjes en, jawel, overal glitter op de grond. Dat moet een doorgewinterde leerkracht bekend voorkomen. Glitters, glitters en nog eens glitters, tot een eind in februari kom je die hartnekkige dingetjes overal tegen. Kinderen vinden het prachtig.
Ook zal het Kerstkaartengedoe spoedig beginnen. Met de teamleden hebben we afgesproken dat we elkaar geen kaartje meer geven. Ten eerste is het een krijgen en geven en ten tweede wens je elkaar zo vaak prettige dingen, dat je bijna zou gaan twijfelen aan de oprechtheid. Ook weet ik nog niet wat ik zelf ga doen. Ook thuis is het een heen en weer gegeef en ik ben vaak van plan om er eens mee op te houden. Maar ik heb ook wat mensen in mijn Kerstkaartenkring die het erg waarderen om iets tastbaars bij de post te krijgen. Misschien ga ik dit jaar eens kijken of ik het met de e-mail een eind dekkend krijg. Voor de echte verstokte Kerstkaartenontvangers die niet tussen mijn e-mailadressen zitten, zal ik dan een uitzondering maken.

Oké, wat gaat week vijftig brengen ? Op maandagmorgen staat er een gesprek gepland met een mevrouw die een wat ongewone vraag had. Niet zozeer aan mij persoonlijk, maar meer over onze school. Ik ga proberen haar een zo goed mogelijk antwoord te geven. Dat moet welhaast lukken.
Vorige week is mij gevraagd de lessen in de vijf-zes-combi over te nemen. Dat doe ik graag naast mijn afspraken, dus probeer ik zoveel mogelijk tijd vrij te maken om dat te doen. De middag moet minimaal kunnen. Dan kan Dianne haar adminstratieve zaken op orde brengen, voornamelijk handelingsplannen en groepsplannen.
‘s Avonds heb ik niets en dat is lekker.

Op dinsdag staat er een lang directie-overleg gepland in Wilhelminadorp. Ik heb daarvan nog geen agenda ontvangen, dus heb  geen idee waarover het gaat. Dat kunnen veel dingen zijn. Ik vermoed dat de agenda en de stukken morgen bij de mail zitten. Een lang directie-overleg staat tot half drie gepland en dat is best een stevige zitting. Meestal houd je daardoor geen tijd over om op school ook nog eens iets lijvigs aan te pakken, slechts een paar lopende zaken.
‘s Avonds heb ik niets en dat is lekker.

Woensdag maak ik tijd vrij voor plannenmakerij. Ik moet nog een jaarplan voor het Zeeuwse ICT-gebeuren schrijven. Dat gaat tweeduizenddertien in en daarom zal het ook voor die tijd geschreven moeten zijn. Dat is geen superklus, maar het moet wel gebeuren en ongemerkt gaat daar een berg tijd inzitten. Even doorbijten dus. ‘s Middags houd ik vrij voor andere zaken die moeten gebeuren. Er staan wat dingen gepland waar ik niet omheen kan, maar …
‘s Avonds heb ik niets en dat is lekker.

Op donderdag wordt ik tussen negen en half tien verwacht in Zoetermeer bij Kennisnet. De organisatie die zich bezig houdt met onderwijs en ICT. Ik heb de agenda gezien en ik moet eerlijk zeggen dat ik daar niet erg enthousiast van werd. Automatisch ga je op zoek naar onderwerpen waarmee we in het Zeeuwse basisonderwijs wat kunnen, maar ik zag daar niets over tussen staan. Er zijn wat presentaties en een deel van de tijd is gereserveerd om van gedachten te wisselen over de PO-raad. Daarmee heb je het wel een eindje. Het leuke van zo’n bijeenkomst is altijd het spreken van collega’s uit het land. Misschien steek je daar nog wel het meest van op.
Als het weer het toelaat ga ik, maar ik ga geen risico’s nemen. Zo belangrijk is het nu ook weer niet.
‘s Avonds heb ik weer niets en dat is fijn.

Op vrijdag heb ik een ADV, maar of ik die nemen ga, dat wacht ik af. Dat hangt maar helemaal af van het feit hoever ik kom met de geplande activiteiten in die week. Een vrije dag zou eigenlijk ook wel lekker zijn.

Week vijftig lijkt dus heel goed te doen. Vooral overdag is het hier en daar druk, maar als je me nodig hebt, dan zijn de avonden nog vrij. Maar omdat een week met allemaal vrije avonden een unicum is, houd ik dat graag zo. Trouwens, ik zou niet weten wie mij perse ‘s avonds nodig zou moeten hebben.

En ondertussen houd ik het vuurtje gaande, want af en toe moet je er eens in porren of er een nieuw houtblokje op gooien. Dat is geen vervelend werk. Ik ben trouwens nog nooit iemand tegengekomen die fikkie stoken of in een vuurtje porren erg vervelend vond. Misschien is dat nog wel een oereigenschap van de mens. Vanuit de tijd dat we nog in berenvellen liepen en met stokjes vuur moesten maken. Zou zomaar kunnen.
In ieder geval is het wel genieten. Koud buiten en behaaglijk binnen. Ik zal eens een fotootje plaatsen, misschien krijg je het dan ook wel lekker warm …

En terwijl Sia ‘Beautiful Calm Driving’ zingt, ga ik jullie een fijne werkweek wensen. Probeer wat momenten te vinden om te relaxen, want wanneer je gaat denken dat iedereen kriegelig tegen je doet, ligt dat meestal aan jezelf. Af en toe kan een moment van rust heilzaam werken.

 

 

Pieterman


Op 3 december 2012, in Opmerkelijk, door Ron

Sinterklaas is weer in het land en terwijl menig kinderhart vol verwachting klopt in afwachting van een cadeautje is er altijd weer een belangengroepering die meent op te moeten staan om deze traditie tegen het licht te houden en te toetsen op sociale correctheid.
Dit is echt weer Nederland ten voeten uit, overal is wel een groepering of belangenorganisatie voor om zich te beklagen vanwege het feit dat bepaalde zaken niet sociaal wenselijk verlopen. Zo ook met Sinterklaas.

Zo zag ik vrijdag of zaterdag een programma dat speciaal aan deze kwestie gewijd was. Dit keer ging het niet over het feit dat een katholiek heerschap het fijn vindt om jonge kinderen op schoot te nemen en over de bol te aaien, maar over de rol van Zwarte Piet. Dit is een discussie die al heel wat jaren meegaat, want de knechtenrol van de Zwarte Piet zou linken aan tijden dat negers gebruikt werden om als slaaf te dienen voor een blank persoon. Het zou tevens genant zijn voor gekleurde medelanders om te moeten zien dat bepaalde personen zich uitdossen als hen en zich bedienen van een accent.

In dat slavernijverhaal zou best wel eens een kern van waarheid kunnen zitten. Ik weet niet hoe lang het Sinterklaasfeest al bestaat, maar het schijnt dat het Nederlandse kind al in de vijftiende eeuw de schoen zette en in de zeventiende eeuw werd dit feest in vele Nederlandse gezinnen gevierd. Een schilderij van Jan Steen getuigt hiervan:

 

Dus ja, het zou heel goed mogelijk zijn dat blanke mensen zich in die tijd lieten bedienen door negers. Maar was dat destijds ook niet ons handelsmerk ? Zijn mede daardoor niet onze gouden tijden aangebroken ? Met onze zeehelden en de VOC-schepen ?
Of er in Nederland zelf in die tijd sprake was van slavernij, dat weet ik niet. Misschien in de grote handelsteden. Maar het feit is wel dat er destijds sprake was van slavernij en dat in het kader daarvan ook Sinterklaas zich bediende van zwarte knechten. In die traditie zien we, denk ik, nu nog steeds de Zwarte Piet naast de Sint.

Maar het is een traditie, een eeuwenoude traditie. En we zijn niet trots op ons verleden waar het gaat om de omgang met zwarte mensen en het zou al helemaal niet passen om daar ook nog eens mee te koop te lopen. Toch ?
In mijn tijd koesterde je nog wel wat angst voor die Zwarte Piet. Toen was hij nog voorzien van een roe en in die zak kon je echt meegenomen worden naar Spanje. Ik geloofde dat. Ik had er alle reden toe, want zo’n lieverdje was ik niet.

Nu kijken kinderen heel anders tegen deze traditie aan. Kinderen zijn niet meer bang en zien lachend uit naar het bezoek van de Sint. En natuurlijk met zijn Zwarte Pieten, want zij maken het feest tot een geslaagd gebeuren met hun capriolen, grappen en grollen. Waar Sinterklaas de serieuze verschijning is, maken de Pieten het feest onvergetelijk. Voor kinderen dan hè. En dat is maar goed ook, want het is een kinderfeest. Kinderen leggen de link naar slavernij niet. Ten eerste kennen zij op die leeftijd waarschijnlijk hun vaderlandse geschiedenis nog niet tot in de puntjes en ten tweede is er ook geen aanleiding om die link te leggen. Het is vooral de Zwarte Piet die veel wordt nagebootst door kinderen. Elk kind zou wel Zwarte Piet bij Sinterklaas willen zijn.

Tja, en dan heb je weer zo’n groepje zuurpruimen die de traditie uit gaan kouwen en daar allerlei vragen bij gaan stellen. In de ogen van kinderen slaat het nergens op. Zwarte Pieten zijn gewoon zwart, zoals de smurfen blauw zijn, maar dat snappen volwassenen dan weer niet.

Rare lui hoor, die volwassenen.

 

Blik op week 49


Op 2 december 2012, in Blik op de week, door Ron

Week negenveertig alweer. Nog drie weken en het jaar zit er weer op. Voor wat dat waard is natuurlijk. Voer voor melancholen om te mijmeren dat de tijd snel gaat, dat men oud wordt en over de tijden van weleer. Soms ben ik er ook zo eentje, maar vandaag niet. Vandaag is het meer van: ‘So what ?’ en is het in mijn hoofd al even wisselvallig als het weer van vandaag. Twijfel over wat wijsheid is en stoeien met de vraag of het wel is wat ik wil dat het is. Leven of geleefd worden, mogen of moeten, avontuur of sleur.
Ach, dat gaat wel over en zal ik kiezen voor hetgeen er van mij verwacht wordt, maar broeien doet het wel, ergens daar diep vanbinnen.

Het is even over twaalven en ik zit aan mijn drinkontbijtje. Een makkelijk te nuttigen goedje waarvan gezegd wordt dat er alles in zit wat je nodig hebt aan het begin van de dag. Qua voedingsstoffen dan hè. Zou er ook een drinkbrunch bestaan ? Gezien de tijd van de dag zou dat beter passen, maar ik heb het nog niet in de schappen zien staan.
En nee, de muziek staat niet aan. Alleen de TV met wat pratende mensen. Het stoort me niet. De TV is nieuw, kwam deze week binnen. Hij is zuiniger dan de vorige, omdat er in stand-by-stand geen stroom wordt gebruikt. LED-technologie, maar ik merk daar weinig van, het beeld is goed. Het belangrjkste criterium om voor deze TV te kiezen is voor menigeen onnozel, maar voor mij wel belangrijk. In de MUTE-stand komt er niets op het scherm. Meestal staat er dan ‘geluid uit’ of een luidsprekertje met een kruis erdoor, maar bij deze komt er niets in beeld. Aangezien ik mijn TV toch zeker de helft van de tijd op die stand heb staan, is het wel lekker dat dit niet meer expliciet gemeld wordt.

Laat ik maar eens een blik werpen in de nieuwe week. In de gang ligt een dikke ongeopende gemeente-envelop. Het wordt dus een politieke week. Vroeg in de maand, omdat we de laatste week van deze maand geen vergaderingen gepland hebben. Een politieke week betekent dus dat ik de dinsdag- en de donderdagavond op voorhand al ‘kwijt’ ben. Nu nog even kijken naar de andere dagen.

Op de maandagmiddag staat er een tweede PLG gepland voor HZ-studenten. Ze doen onderzoek op onze school in verband met ons traject voor hoogbegaafde leerlingen. Hoewel ik daar zelf graag bij ben, zal dat deze middag wellicht niet lukken, omdat er iemand van het GVO komt. Godsdienstig vormingsonderwijs. Er komt een mevrouw kijken naar de godsdienstles en wil daarna een gesprek met mij. Geen idee waarover dat zal gaan. Deze lessen vallen inhoudelijk niet onder onze verantwoordlijkheid. Ik krijg van die lessen werkelijk een heel vreemd gevoel in mijn maag, maar goed, ik beschouw het leven dan ook anders dan de manier waarop de juf dat verkondigt in haar lessen. Iedereen moet dat zelf weten natuurlijk, maar het feit dat kinderen al zo jong bepaalde ‘waarheden’ voorgeschoteld krijgen vindt ik dubieus. ‘Wat de juf zegt is waar’, zo werkt het bij de meeste kinderen en daarmee wordt het zelfbewust in het leven staan voor kinderen eigenlijk al belemmerd. Ik vind dat een vorm van afstomping. Maar goed, ik ben in die zin dan ook niet erg gelovig en troost me met de gedachte dat ouders de deelname aan die lessen zelf kiezen voor hun kind.
‘s Avonds staat er een vergadering met de ouderraad. Ik denk dat daar de laatste puntje op de Sinterklaas i’s gezet gaan worden en dat er al nagedacht gaat worden over de invulling van de Kerstviering. Eigenlijk dacht ik dat ik nog wat had die avond, maar dat staat niet in mijn agenda.

Dinsdagavond hebben we een fractieberaad ter voorbereiding van de raadsvergadering van donderdagavond. Als ik vandaag tijd heb zal ik de stukken eens doornemen. Het is een dik pak documenten, maar soms hoef je niet alles te lezen.

Op woensdagochtend hebben we de Sinteklaasviering. Natuurlijk kijk ik even mee, maar zal de rest van de ochtend gewoon aan mijn kantoorwerk zitten. Het feit dat de Goedheiligman op een paard komt verontrust mij nu een beetje. Ik heb dat afgelopen zaterdag even aangezien en zag dat het paard op enig moment gewoon haar eigen gang gaat. Dwars door de bosjes en elke aanwijzing van de begeleider negerend. Die houdt zo’n trekpaard niet. Nog een geluk dat er niemand op zat.
Fingers crossed op deze ochtend dus of misschien alsnog kiezen voor vervangend vervoer.

Donderdagavond begin ik om half zeven al in het gemeentehuis voor een vergadering van het presidiun, Aansluitend hebben we een raadsvergadering met daarin de derde presentatie van het plan om in het Veerse Meer een hotel te bouwen ter hoogte van de Veersegatdam aan de zijde van onze gemeente. Ik ben benieuwd hoe het er na twee jaar uit is gaan zien. Zo lang ik in de raad zit, leeft dit plan al. Ze zijn er dus minimaal zeven jaar mee bezig geweest.
Ik vind het een mooi object en zeker niet meer van hetzelfde. Toch zijn er veel bezwaren vanuit de diverse geledingen. Zo zou het te hoog zijn en zou het boven de Veersegatdam utsteken en een andere groepering zegt weer dat de zichtlijnen op Veere verstoord worden, omdat je, wanneer je op een bepaald punt op de dam staat, Veere niet meer kunt zien. Daarbij telt men niet mee dat je, waneer je een paar stappen verder loopt, Veere weer wel kunt zien. Ga je echter de dam af aan Noordzee-zijde, dan zie je beide niet meer.

Op vrijdag ga ik voor de klas. Michiel heeft een ADV-dagje en ik ga hem vervangen en dat is best leuk. Ik hoop dat ik in het programma tijd kan vinden om mijn eigen ding te doen. Dat is voor mij leuk en voor de kinderen weer eens wat anders dan hun reguliere programma.

Een redelijk relaxt weekje dus. Afwisselend en goed te doen. Vorige week had ik er een paar stevige dagen tussen. Zo erg zelfs dat ik op een donderdagmiddag zat te vergaderen en ik iedereen op een verre afstand begon te horen. Dan ben je er helemaal niet meer bij en dan zou je het best maar kunnen stoppen om op een andere dag verder te gaan. Visies (zie vorig stukje) ontstaan vanuit gedrevenheid, die hoef je er niet uit te wringen. Maar goed, de één zijn gedrevenheid is niet die van een ander.

Ik ga je een fijne werkweek wensen. Als je ziek bent, wens ik je beterschap. Troost je met de gedachte dat je niet de enige bent.
Een moment van ziek zijn  kan ook een moment van bezinning zijn en zo zou het helingsproces zomaar aan twee kanten kunnen snijden.