Marokko I


Op 22 februari 2013, in Kunst en cultuur, door Ron

Even een stukje proberen te schrijven vanuit de lobby van het hotel.

Marrakech is een grote stad, maar erg crowdy. Alles rijdt er lriskras door elkaar en het overgrote deel van de mensen doet niets of probeert je iets aan te smeren. De prijzen zijn absurd hoog, omdat ze direct in de gaten hebben dat je een toerist bent. Afdingen loont, iets kopen voor een vijfde van de prijs is heel normaal. Dan nog is het goed betaald.

De temperatuur is vroegzomers. Heerlijk dus. Omdat ik zaken tevoren had geregeld, doe je dingen met mensen in groepsverband.  Dat is te doen, maar niet zo mijn ding. Maar goed, ik koos voor veiligheid en dat is het zeer zeker.

Vandaag heb ik het cemtrum van Marrakech bekeken, met het paleis van de koning en de moskee. Vanavond is er een nachtelijke stadsrit. Volgens de mensen hier moet dat erg de moeite waard zijn.

Morgen ga ik met een aantal mensen de bergen in en dan verhuis ik zondag naar Casablanca voor wat oceanbreeze.
Ik weet alleen niet of ik hier nog wat ga schrijven, want dat gaat wat rampzalig op dit tabletje met een gebrekkig hotelnetwerkje.

Ik ga mijn besst doen.

 

Week 8


Op 17 februari 2013, in Blik op de week, door Ron

Week acht. De laatste week voor de Voorjaarsvakantie. Onze regio is de laatste van Nederland. Midden en noord hebben hem deze week en de carnavalvierende regio’s hadden hem afgelopen week. Dan rest er nog een klein gedeelte Nederland dat hem nog tegoed heeft volgende week en daar horen wij bij.

Vandaag ben ik een beetje stijfjes, want ik ben gisteren druk aan het schilderen geweest bij de ‘overburen’. De kinderkamer moet in orde worden gebracht en jawel, er is nu een blauw accent in de kamer. Ik denk niet dat ze dat hebben gekozen vanwege het geslacht van de toekomstige wereldburger, maar gewoon, omdat ze het mooi vinden. Roomwit met donkerblauw is nu eenmaal een deftige combinatie. Maar goed, ik was van de hoekjes en de gaatjes en de randjes en andere moeilijke plekjes en daarmee moest ik me wel eens in bochten wringen die eigenlijk niet bij mijn leeftijd passen. Zo lenig ben ik ook niet meer hè. Misschien ga ik straks nog even kijken om te zien hoe het opgedroogd is.

Ik vind dat ik deze week een mooi cijfer gevonden heb, een soort gevlochten acht, dus nu maar hopen dat er niemand langs komt om te vertellen dat er copyright op rust.

Week acht laat zich druk aanzien op de eerste drie dagen, maar aangezien ik het daarna voor gezien houd, moet dat goed te doen zijn.

Op maandagmorgen heb ik een gesprek over mijn werk als fractievoorzitter in de gemeenteraad. Over koersen en kritiek en dat ik alles niet klakkeloos wil volgen wat anderen zeggen. Wie het beter weet, mag het zelf gaan doen.
‘s Middags zit ik in het bestuurskantoor voor een bijeenkomst over het zogenaamde bestuursformatieplan. Ik kreeg daar een oproep voor, maar heb geen idee waarom dat nu al moet. Ik denk namelijk zelf dat het handiger is om een visiedocument af te wachten en dat eronder te leggen.
‘s Avonds gaan we met dat visiedocument aan de slag. We moeten nog een ronde inhalen waar we twee weken geleden niet aan toe kwamen. Namelijk de rol van het bestuur voor nu en in de toekomst. Ik denk zomaar dat dit een latertje gaat worden.

Op dinsdag zit ik weer in het bestuurskantoor. Dit keer voor een lange vergadering om de uitkomsten van de visie-sessies te verwerken in een uiteindelijk visiestuk. Dat zal er niet direct geboren worden, denk ik, want ik mis allerlei zaken waarover niet gesproken is en die wel thuis horen in zo’n document. Ik ga het afwachten. Ook dat is een lange sessie hoor. Van ‘s morgens half negen tot ‘s middags vijf uur. Eens kijken wiens spanningsboog er het eerste knapt. Ik vermoed die van mij. Jawel, ik ken mijn zwakke punten.

Woensdagochtend zit ik weer in Kloetinge voor een derde coachingsmoment met de directrice aldaar. Hoewel het hier en daar wat stormachtig is op die school, vind ik dat ze het geheel goed onder controle heeft en niet twijfelt om zelf bij te springen. Ik doe dat zelf ook nog al eens en dat komt niet altijd uit met je werkzaamheden, maar daarmee zet je de boel wel weer op de rails. Dat werk haal je later wel weer in.
‘s Avonds heb ik een vergadering met het oranjecomité. Hoe zou dat programma er voor die dag uit gaan zien, nu we weten dat er ‘s morgens en ‘s middags een belangrijke ceremonie op de TV te zien is. Er zijn verschillende opties, zoals een aangepast programma buiten de uitzendingen om of de feestdag vervroegen, zoals ik van diverse comité’s te horen heb gekregen, naar de zevenentwintigste, dat zou de zaterdag ervoor zijn. Laten we maar eens horen wat de anderen ervan te zeggen hebben.

Tot zover mijn werkweek, want donderdagmiddag moet ik om vier uur de lucht in en zit ik omstreeks zeven uur in Marrakech. Ik heb eens zitten denken, maar dit wordt mijn eerste vlucht alleen. Ik ben altijd nog in het gezelschap geweest van een bekende en ik ben benieuwd of dit anders is. Alleen op vakantie vind ik niet zo’n probleem, ik amuseer me wel, maar alleen vliegen is nieuw voor me.

Ik heb de lijst met hotels gekregen en dat zijn stuk voor stuk typisch Marokkaans ingerichte gelegenheden. De meeste met WIFI, dat wel en ik hoop (stiekem) dat men er geen rookverbod hanteert. Eigenlijk was ik daar min of meer vanuit gegaan toen ik de trip boekte. Ik heb geen idee of ik het thuisfront mee laat lezen, want ik heb in het geheel geen idee waar ik uithang en wat de mogelijkheden zijn. Ik heb ook geen zin om een laptop mee te sjouwen. Ik ga wel foto’s nemen, maar dat apparaat kan niet aangesloten worden op de tablet. Ik kan wel foto’s nemen met mijn telefoon, maar die zijn niet van een geweldige kwaliteit. Ik kan ook foto’s nemen met de tablet, maar dat loopt wat lullig op de manier van: ‘Zie mij eens lopen met mijn tablet’.

Hoe dan ook, ik beloof je een teken van leven te zenden. Is het niet hier, dan is het wel via Twitter. Bij terugkomst zal ik mijn foto’s ergens met jullie delen.
Dan sluit ik voor vandaag af met een fotootje van mijn eerste hotel van donderdagavond:

Fijne werkweek !!

 

Hoteltoren II


Op 11 februari 2013, in Politiek, door Ron

Ik ben nog nooit zo vaak in gesprek met mensen geweest als de afgelopen weken. Overal waar ik kwam gooide ik de ‘Hoteltoren’ op tafel om te horen wat men ervan vond. Zelfs nu nog.
Je mag ervan vinden wat je wilt, maar spraakmakend is dat ding in ieder geval. Bij mijn gemeentepost van vorige week zaten nog wat aanvullende afbeeldingen, waardoor je enig zicht krijgt op de invloed van het gebouw op de omgeving. Ook zaten er nog enkele ‘luxe’ impressies bij die meer inhoudelijk bij het plan stilstonden.

In de laatste raadsvergadering van deze maand zal het plan uitgebreid besproken worden in de raad en het zal erom spannen. Veel mensen denken dat er dan ‘ja’ of ‘nee’ gezegd gaat worden tegen het plan, maar dat is niet zo. Als er ‘ja’ of ‘nee’ gezegd gaat worden, dan wordt dat tegen het college gezegd. Daarmee geeft de raad wel of geen groen licht aan het college om de mogelijkheden van het plan verder te laten onderzoeken. Meer eigenlijk niet. Maar goed, achter een ‘ja’ of een ‘nee’ zit natuurlijk wel een gedachte. Dat zeg je niet zomaar, daarmee ondersteun je indirect wel het uiteindelijke plan.

Nog nooit hebben wij als fractie contact gehad met provinciale staten over plannen, maar nu gebeurt dat dus wel. Men wil hun mening min of meer overeenstemmen met die van ons waar het gaat om artikelen in de krant.
Dat is mooi en dat zou vaker moeten gebeuren. In zekere zin is daarmee het plan voor ons al geslaagd.

Wie mij kent, weet dat ik me niet makkelijk laat beïnvloeden waar het gaat om mijn mening. Ik zie namelijk wel kansen voor dit plan, al vond ik de vorige plannen beter, maar ik kijk dan persoonlijk naar wat ik mooi of niet mooi vind. Ik vind het huidige plan nu eenmaal niet zo mooi. Het doet me wat denken aan het monument voor de verdronken dorpen aan de dijk in Colijnsplaat. Dat vind ik ook een lelijk ding.

Ik kan mijn waardeoordeel over mooi en lelijk vrij makkelijk overboord zetten en me focussen op de feitelijke positieve kanten van een plan. In het kader van de werkgelegenheid, internationale uitstraling en in de zoektocht naar middelen om het effect van de krimp te minimaliseren, zie ik in dit plan veel mogelijkheden.
Een eigentijds plan op een toplocatie zou voor Noord-Beveland zomaar eens een joekel van een kans kunnen bieden op financieel gebied. Daarmee zou onze begroting er best rooskleurig uit komen te zien, met positieve gevolgen voor de inwoners.

In de gesprekken die ik voerde met de diverse mensen, heb ik sowieso meningen links laten liggen. Meningen waar het gaat om mooi en lelijk doen voor mij niet terzake. Ook voor meningen die eindigen op: ‘Maar dan kom ik niet meer op vakantie in Noord-Beveland’, vind ik lariekoek. Mensen die zeggen dat zo’n gebouw op bepaalde plekken op het Veerse Meer je de wind uit de zeilen houdt, roepen bij mij ook vraagtekens op.
Het meest hecht ik nog wel waarde aan de mening van onze autochtone bewoners.

Die winden er echter geen doekjes om. Onze jongere inwoners staan vrij tolerant tegenover dit plan en zien wel degelijk kansen, maar de ouderen, en dat is het merendeel, zien echter niets in het plan. In hun ogen tast het het karakter van het eiland aan en doet het afbreuk aan de weidsheid van het landschap.
Ik kan beide meningen plaatsen, maar welke ga je meenemen in een eventuele besluitvorming ?

Wij vinden dat onze fractie in de gemeenteraad zit ter vertegenwoordiging van de burgers en dientengevolge moet besluiten met de gedachte aan wat de meeste mensen zouden willen. Dat is een principe dat soms moeilijk staande te houden is, omdat de gedachte aan een florisante begroting en een ‘kip met gouden eieren’ soms lonkt. Maar het zou toch al te arrogant zijn wanneer wij zaken zouden besluiten die tegen de wil van een overgrote meerderheid ingaan ?

Ik hoef geen referendum te houden over dit plan, want ik weet de uitkomst al. Nu wel. Hoe dat in de toekomst is, daarvan heb ik geen idee.
Voor nu kunnen we niets anders concluderen dan dat Noord-Beveland er op dit moment nog niet rijp voor is.

 

Week 7


Op 10 februari 2013, in Blik op de week, door Ron

Zo, ik heb het schaatsen maar afgezet en Tubular Bells van Mike Oldfield opgezet. Ken je die nog ? Dat is al een ouwetje hoor, maar nog steeds mooi om naar te luisteren.
Hoe vaak er eigenlijk kampioenschappen geschaatst worden, daarvan heb ik geen idee, maar elk weekend lijkt het wel prijs te zijn. Niet dat ik daar zo van houd, maar ik vraag me dan wel eens heel naïef af waar je al die prijzen laten moet als je een beetje goede schaatser bent. Het kan toch niet elke week feest zijn wanneer je met een medaille naar huis komt hè.

Buiten is het winters. Ik ben nog niet buiten geweest, maar zo door de raampjes ziet het er behoorlijk wit uit. Laten we hopen dat het morgen een beetje weg is, die sneeuw. Oké, dat is niet erg kindvriendelijk gedacht, maar vergeleken met enkele dorpsgenoten, valt dat dan nog wel mee.

Meermaals krijg ik een mail in mijn schoolmailbox dat ik mijn jeugd eens moet heropvoeden, want mijn kinderen zijn hen tot last. Vorige week was het weer prijs. Een man stoort zich mateloos aan de herrie die kinderen in de buurt van zijn huis maken. Wat is er dan makkelijker om een mail naar school te sturen en je frustraties eens lekker te omschrijven.
Tja, je moet toch wat hè ? Bij de gemeente hoef je niet aan te kloppen, die doen er niets aan en bij de politie al helemaal niet. Daar zal eens smakelijk gelachen worden om de klacht. Dus dan maar een mail naar school. Natuurlijk heb ik netjes geantwoord, maar zulk soort mensen begrijpen gewoon niet dat ze het probleem zelf uitlokken.

Als je je stoort aan kindgedrag, waarvan ik vind dat het allemaal heel acceptabel is, moet je je vooral niet van je boze kant laten zien. Beter laat je je helemaal niet zien. De kans is namelijk heel groot dat het zich de volgende dag weer voordoet, maar dan met een groep kinderen die twee keer zo groot is. Dat is spannend. Vorig jaar nog werd er bij een meneer gretig belletje geleld. Ik was de sigaar natuurlijk, want het zijn mijn kinderen. Brief naar het bestuur en de gemeente dat ik niet deugde als directeur, want ik had de jeugd niet in de hand. Nou, die meneer reageerde zo heftig op dat gelel, dat er zelfs kinderen van Kamperland naar hier kwamen om bij die man belletje te lellen. Succes gegarandeerd !

Genoeg daar over, laten we maar eens naar week zeven gaan kijken, die zich nogal druk laat lijken in die agenda van mij. Ik geloof dat er elke dag wel wat is. Eén voordeel, die week zal lekker opschieten.

Maandag begin ik aan mijn managementrapportage. Een soort voortgangsverslag waar het gaat om schoolontwikkeling. Als ik die aan het einde van de week klaar heb, ben ik tevreden.
‘s Avonds staat er een vergadering van de medezeggenschapsraad met een boordevolle agenda. Hopelijk redden we dat in twee uur en anders moeten er maar zaken opschuiven.

Op dinsdag staat er een fractieberaad gepland om de raadsvergadering van donderdag voor te bereiden. Het is op die donderdag een pittige agenda, dus is het misschien wel goed dat we het één en ander goed doorspreken.
Ook moet ik die dag niet vergeten om mijn paspoort op te halen. Gelukkig was het geen probleem dat het ding een flink aantal jaren verlopen was. Foto’s kon je maken in het gemeentehuis zelf en de vingerafdrukken gaan met een klein scannertje. Je loopt dus niet voor de rest van de dag met zwarte vingertoppen. Waar die vingerafdrukken goed voor zijn, dat weet ik niet, maar ze moesten erin.

Woensdagochtend zit ik weer op de school in Kloetinge voor een tweede sessie met de nieuwe directrice aldaar. Tevens doe ik er nog wat ICT-zaken naast. Vorige week was het bezoek nog wat oriënterend, maar voor deze ochtend hebben we wat zaken afgesproken. Waar het kan werken we ad-hoc. Komen we daarmee niet verder, dan gaan we planmatig verder werken. Waarom ? Omdat heel het onderwijs aan elkaar hangt van plannen en protocollen. Als het niet nodig is, dan doe ik dat liever niet.

Op donderdagavond staat er een raadsvergadering gepland. Wellicht wordt het druk op de tribune, omdat de hoteltoren weer op de rol staat. De vergadering is informatief van aard, dus besluiten worden er in principe niet genomen. Wat er voorbijkomt ? Toevallig ligt de agenda hier naast me. Leerlingenvervoer, het regionaal beleidsplan van de politie, het budget starterleningen en dan de plannen aan de Veerse Dam. Ook willen we nog een motie van ons bespreken met betrekking tot het verhogen van de grens van het minimum inkomen om aanspraak te kunnen maken op het declaratiefonds. Volgens ons zit daar, ondanks het feit dat de wethouder zegt dat het niet zo is, ruimte voor eigen beleid.

Op vrijdag draai ik ‘s morgens de kleuters, want Annemarie heeft ADV. Dat wordt dus een leuke ochtend, maar wel vermoeiend. Niet in negatieve zin hoor, maar in positieve zin. Conditioneel vraagt dat een andere energie dan mijn kantoorwerk of een vervanging in de bovenbouw.
‘s Avonds organiseren we een lampionnenoptocht door het dorp. Ik hoop op goed weer.
Vroeger was er ook elk jaar een lampionnenoptocht met de muziekvereniging. Op een gegeven moment is die wat in vergetelheid geraakt. Met het oranjecomité hebben we besloten om deze activiteit weer nieuw leven in de blazen. Iedereen is natuurlijk welkom, er is een lampion voor jong en oud en na afloop is er chocolademelk. Natuurlijk kost dat niets.
[Jawel, ik mag spammen op mijn eigen site]

Nou, het ziet ernaar uit dat het een pittige week wordt. En, ik keek al stiekem, de week daarop is het niet veel rustiger. Met die wetenschap heb ik deze week maar een korte vakantie geboekt. Als het meezit stap ik donderdagavond voor de Voorjaarsvakantie in het vliegtuig naar Marrakech. Alleen, maar toch wel geregeld. Dat leek me verstandig vanwege het feit dat wanneer je ongeregeld naar bepaalde landen afreist, de kans bestaat dat je te kwetsbaar bent. Ik heb dat gemerkt tijdens mijn trektocht door Peru.
Dus ja, we gaan weer eens naar Marokko. Ik was daar al eerder begin jaren tachtig, maar toen logeerde ik bij iemand in huis. Wat jaren daarna was ik in Algerije, een vergelijkbaar land, waar je met de Franse taal ook goed uit de voeten kunt. Op de één of andere manier trekt die noordelijke kant van Afrika. Het landschap is er divers, het kent een rijke historie, de mensen zijn er mooi en de Noord-Afrikaanse keuken is erg lekker.

 

Enfin, we gaan het afwachten.

Voor nu een prettige werkweek gewenst. Laten we hopen dat het niet al te glad wordt ..
Inmiddels draait Beth Orton op de achtergrond. Wanneer je in de gelegenheid, moet je daar zeker eens naar luisteren.

 

Muziekproject


Op 7 februari 2013, in Muziek, door Ron

Gisteren kreeg ik een mailtje van één van de gitaristen uit het muziekproject van vijf jaar geleden. Hij speelde destijds elektrische gitaar in het muziekstuk waarin de klokken van ons dorp een prominente rol speelden. Ik heb daar ooit al eens iets over geschreven, maar niet hier. Dat ga ik ook niet doen.

Ik denk dat het een jaar geleden is dat ik bij hem op bezoek ging om te zoeken naar nieuwe ideeën voor een mogelijk tweede project. Maar helaas is het bij ideeën gebleven. We zijn beiden drukke onderwijsmensen en hij speelt daarnaast nog in wat bandjes en ik doe nog wat in politiek. Dan ben je, wanneer je samen zo zaken zit bedenken, erg enthousiast, maar vervolgens zinkt dat dan langzaam weg in de sleur van alledag.

Dat is jammer, maar het is niet anders. Je moet keuzes maken en wanneer ik zeeën van tijd had, was er waarschijnlijk wel iets ontsproten. Geen tijd en geen drive, dat is de conclusie. Toch was het idee wat wij in eerste instantie hadden een leuk en origineel plan. Ik kan je het uit de doeken doen, want ik geloof niet dat het er nog van komen gaat om eraan te werken.

Ons uitgangspunt was het zogenaamde DNA van Noord-Beveland. Een boekwerkje waarin de kwaliteiten van onze gemeente beschreven werden, geïllustreerd met mooie plaatjes. Dat wekt uiteindelijk wel vakantiegevoel op, maar als basis voor een muziekproject was dat maar ten dele geschikt.

Ons plan was toen om rondom elk van de zes kernen in onze gemeente een deelstuk te schrijven. Een stuk muziek waarvan wij vonden dat dit goed bij de uitstraling paste van die kern. In elk muziekstuk moest ook een herkenbare pakkende tune zitten, een soort herhalend eenvoudig rood draadje, dat nog even in je hoofd blijft nabranden.
Aangezien we zes kernen hebben, zouden dat zes verschillende muziekstukjes worden, met zes verschillende tunes. Die zouden dan opgevoerd kunnen worden, al dan niet begeleid door een stukje film, dans of poëzie. Of andere creatieve uitspattingen natuurlijk.

Op zich niet zo moeilijk, zou je denken. Klopt, als je tijd hebt is dat misschien niet zo moeilijk. En zomaar zes muziekstukjes neerzetten zonder uitdaging was dan ook niet de bedoeling.

De zes losse tunes die eerder voorbijgekomen waren in de zes losse stukjes zouden later een plaats gaan krijgen in een groot finalestuk. Kijk, dan heb je een uitdaging. Want zomaar tunes bij elkaar stoppen in een finalestuk is niet eenvoudig, toch zeker niet wanneer ze uit individuele en totaal verschillende werken komen met een eigen karakter. Dan moet je zaken als toonsoorten en tempo’s goed in de gaten houden. Dat zou een heel gedoktor worden, maar daarmee weer wel een muzikaal hoogstandje.

Maar goed, het komt er dus niet (meer) van. Ik weet niet waar ik ooit de tijd vandaan haalde, maar ik zou nu niet meer weten wanneer ik aan zulke uitdagingen moest werken. En het gekke is, mensen die ik spreek die destijds ook meededen, kampen met hetzelfde probleem. Druk, druk, druk.

Je zou er bijna aan gaan denken om minder te gaan werken.
Maar ja, ik vind mijn werk ook weer zo leuk ..

 

Week 6


Op 3 februari 2013, in Blik op de week, door Ron

En het zijn drukke weken. In de afgelopen week heb ik heel wat overuren gedraaid, ondanks het feit dat het geen politieke week was. Er waren avonden bij dat ik pas tegen elven thuis was. Niet vervelend hoor, integendeel, maar er blijft weinig tijd over om te slapen. Ik weet niet of jij dat kan, maar ik kan niet direct naar bed als ik thuis kom. Ik moet eerst wat bedaren bovenin het koppie, even de rust terug vinden, anders lig ik toch maar wat te woelen.

Op de achtegrond laat de televisie een stukje ‘Buitenhof’ zien. Het gaat alleen maar over een bank die omgevallen is, of dreigde om te vallen, of verkeerd geleid werd door iemand die zijn vak niet verstond en waarschijnlijk teveel bezig was met de inhoud van zijn eigen achterzakken. Dat denk ik hè, maar ik vermoed dat ik er niet ver naast zit. Maar goed, wie heeft het ? Van je werk een lekker potje maken, de staat zal het wel opknappen. De burger betaalt. Jawel, overal waar je ‘staat’ leest en het gaat over geld bijlappen, kun je gerust lezen ‘je eigen portemonnee’. Of je nu wel of niet bij die bank zit. En nee, je hebt niets fout gedaan, je betaalt je rekeningen op tijd, je draagt je belasting netjes af, maar er is een hoge bankpiet die de fout in is gegaan en dus alle belastingbetalers dupeert. Daar moeten geen bonussen of vertrekpremies tegenover staan, maar een fikse straf. Ben benieuwd wat jij krijgt als je zoveel mensen tegelijk dupeert.

In mijn agenda dient een nieuwe week zich aan. Bij jullie ook ? Of is je week al begonnen ? Bij mij begint die op maandag, omdat volgens mijn logica je weekend dient om uit te rusten van een week hard werken.  Dat is gewoon gevoel en daaronder ligt geen geloofsovertuiging. Iedereen mag van mij zijn of haar weekend invullen zoals hij of zij wilt. Al wil je lekker shoppen op zondag of de tuin in, ik maak daar geen probleem van. Misschien heb je voor dat soort karweitjes door de week wel geen tijd.

Ik begin mijn week zes met een ochtendje klas. Mariel moest met haar dochter ergens naartoe en dat ging niet anders dan op de maandagmorgen. Dan is het fijn dat er een vliegende kiep op school rondloopt die inspringt in geval van nood. Met alle plezier doe ik die ochtend groep zeven.
‘s Middags zit ik in het bestuurskantoor vanwege de visie-ontwikkeling van de stichting. We spreken er met iemand van de schoolbegeleidingsdienst, die het traject leidt en bewaakt. Omdat het afgelopen maandag erg laat werd en wij nog niet klaar waren, gaan we ons beraden over hoe we het af moeten maken. Ik heb daar wel een idee over.
‘s Avonds staat er niets.

Dinsdag zit ik weer in het bestuurskantoor. Dit keer voor een directieberaad met een korte en bondige agenda. Dat kan dus snel klaar zijn.
Voor de rest staat er die dinsdag helemaal niets. Jawel, het is een rustige week. Ook deze week hebben we geen politieke verplichtingen, dus dan houd ik tijd over. Wellicht gebruik ik die om mijn managementrapportage te schrijven. Wat is de stand van zaken met betrekking tot de plannen die ik had aan het begin van het schooljaar en hoe hebben wij het financiële jaar afgesloten ? Gelukkig beloven dat positieve berichten te worden.

Op woensdagochtend zit ik in Kloetinge op de school aldaar. De directeur is daar vertrokken, daar hebben we inmiddels afscheid van genomen, en nu gaat de locatieleidster de directietaken voor haar rekening nemen. Een directrice in de dop dus. Ik vind dat erg leuk, zo’n jonge energieke directrice met ambities in ons midden. Gedurende een onbepaalde tijd ga ik haar coachen op zaken waar ze tegenaan loopt en haar mogelijk wat kneepjes van het vak bijbrengen, want geloof het of niet, ook wij hebben kneepjes in ons vakgebied. De do’s en dont’s van een schooldirecteur.

Voor de rest van de week heb ik niets, dus tijd genoeg voor allerlei zaken waar ik niet aan toe kwam. Vrijdag heb ik een ADV en het lijkt erop dat het rustig genoeg is om hem te nemen. Dan kan ik hier thuis ook weer eens wat karweitjes doen. Ik zag bijvoorbeeld dat mijn paspoort al een redelijke tijd verlopen is. Bijna net zo lang verlopen als de normale geldigheidsduur. Ook moet ik de DVD-unit weer terug in de auto bouwen, want als het goed is is die dan weer terug van reparatie. Die is niet om een filmpje onder het autorijden te bekijken hoor, maar die is nodig vanwege de navigatie. De laser in het apparaat is waarschijnlijk kapot.
De Combo is ook en-panne. Mijn zoon had hem gebruikt en die kreeg hem op een gegeven moment niet meer van zijn plaats. Ik heb afgelopen dinsdag eens gekeken, maar de versnellingspook raakte niets meer. Mensen van de plaatselijke garage hebben hem opgepikt en vertelden me dat het een veelvoorkomend euvel was bij dat soort autootjes. Ik heb wel een max-prijs genoemd, want erg veel waard is die auto niet meer.

Allemaal luxe probleempjes, mensen. Vergeleken bij het echte leed op de wereld is het nog minder dan het sop dat de kool niet waard is.
Prettige werkweek !