Week 14


Op 31 maart 2013, in Blik op de week, door Ron

Ik lag er gisteren pas laat op, eigenlijk vanmorgen vroeg pas. Ik had werkelijk geen idee van het feit dat de zomertijd inging. Zeg nu zelf, als je naar buiten gaat is er ook niets dat je gaat herinneren dat je over moet schakelen naar de zomertijd. Het KNMI geeft voor deze regio een buitentemperatuur van twee punt zeven en daarmee is Pasen kouder dan de afgelopen Kerst.
Maar goed, het is even schakelen wanneer je denkt dat je nog tijd hebt, maar alles ondertussen een uur aan het voor lopen is. Gelukkig is het zondag en heb ik de tijd aan mezelf.

Op de achtergrond staat de TV aan, de ronde van Vlaanderen. Dat vind ik leuk, het landschap, de plaatsnamen, voor mij is het fietsen bijzaak. Vlaanderen lijkt zo gewoon, maar is in feite een heel mooie streek. Toch zeker wat zuidelijker, waar het landschap wat heuvelachtig wordt. Daar kun je naar hartelust verdwalen.

Eigenlijk ben ik hier gaan schrijven om de week door te nemen, maar dat doe ik normaal gesproken vlak voor de werkdag. Maar aangezien ik niet weet hoe mijn dag morgen verlopen gaat, doe ik het nu maar. Dan staat alles weer netjes op een rijtje.

Dus dan springen we in ene keer naar de dinsdag. Daar staat alleen een inloopavond gepland in Kortgene. Ik denk dat het wel al de derde inloopavond betreft met betrekking tot de plannen in de Stadspolder. Ik volg die plannen niet op de voet en in detail, dus ik ben ook nieuwsgierig naar de ontwikkelingen. Na dinsdag ben ik dus weer helemaal bij.

Op woensdagmiddag heb ik een vergadering over onze geplande Fancy Fair, Wat zijn leuke activiteiten om te organiseren, hoe gaat het programma eruit zien, wie moeten er nog benaderd worden, enzovoorts. Jawel, daar zijn we redelijk vroeg mee, maar je kunt je zaakjes maar op orde hebben.
‘s Avonds heb ik een vergadering van het oranjecomité over de aanstaande Koninginnedag. Ondanks de uitzendingen rondom de troonswisseling, kunnen we toch een redelijk programma neerzetten. Voor de kinderen zullen we iets anders dan spelletjes organiseren, want, als het goed is, worden er al spelletjes gespeeld bij de zogenaamde Koningsspelen. Daar moeten we als school, volgens de teamleden, toch aan geloven. Ik denk dat Michiel dat karretje gaat trekken, die heeft wel zin in een extra sportdagje.

Op donderdag zit ik weer in Kloetinge om de directrice, eigenlijk locatieleidster, te coachen en met haar de zaken te bekijken die op de school afkomen. Dat zijn er op dit ogenblik een berg. Niet alleen op die school, maar op alle scholen binnen de stichting. Alles heeft te maken met de komende bezuinigingen en het nieuwe formatiebeleid dat in de steigers staat. Toch zaken waarbij je het hoofd redelijk koel moet houden om alles in het juiste perspectief te kunnen blijven zien. Ook onze school zal niet buiten de slagen kunnen blijven.

Op vrijdag draai ik weer een dagje kleuters en ik hoop dat het weer het toestaat om lekker naar buiten te gaan. De afgelopen keer kon dat niet, het was petweer, en dan merk je toch dat deze groep kinderen de energie ergens in kwijt moet. Buiten kan dat nu eenmaal beter dan binnen. En als buiten spelen op het programma staat, is het voor mij toch even improviseren wanneer dat niet door kan gaan. Ik denk dat een doorgewinterde kleuterjuf haar hand daar niet voor omdraait.

Dat wordt dus een relatief rustige week. Geen politiek en geen overbezette dagen. Relaxt dus. Ik hoef me gelukkig niet te vervelen, er is altijd wel wat te doen.

Dan ga ik zo weer verder met waarmee ik bezig was en dat is mijn vakantiefilmpje verder afmixen. Ik heb inmiddels alle bruikbare videofragmenten gesorteerd en op één lijn gezet, dat is alles bij elkaar zo’n half uurtje film, en nu ben ik met het geluid bezig. Sommige geluiden wil je niet zoals, gepraat of windgeruis en andere geluiden wil je weer wel, zoals fluitende vogeltjes of de muziek bij een optreden. Op een ander spoor zet ik de achtergrondmuziek en dan is het balanceren met die twee. Waar het ene geluid weggelaten wordt, moet het andere geluid het gat opvangen. Best een leuke uitdaging, als mijn computer het tenminste bijbenen kan, want die moet wel erg hard werken.
Ik heb inmiddels al heel wat muzieksuggesties van jullie gekregen, waaronder deze, van een vriendin uit België, die een heel waslijstje in mijn mailbox dropte. Ik zal hem met jullie delen.

Ik ga jullie nog een fijne verdere eerste Paasdag wensen en een mooie tweede Paasdag.
Voor daarna, veel plezier in je werkweek.
Wat je werk ook mag wezen hè, stofzuigen en ramen lappen noem ik ook werk …

 

Week 13


Op 24 maart 2013, in Blik op de week, door Ron

Tegenwoordig sta je toch nergens meer van te kijken hè. Het is eind maart, ik kijk naar buiten en alles is weer wit !! Als ik de berichten moet geloven is het daarbij ook nog eens ijzig koud. Ik schreef het per e-mail dit weekend al aan iemand, de jaargetijden hanteren een dienstregeling die vergelijkbaar is met die van de NS. Ook de lente heeft enige vertraging opgelopen ergens. Vermoedelijk een vastgevroren wissel met de winter.
Wie nu nog durft te verkondigen dat de aarde opwarmt, moet vandaag maar eens in zijn zwemtenue naar buiten.

Maar goed, het weer hebben we niet in de hand. Heb jij je wel eens afgevraagd wat er zou gebeuren wanneer mensen het weer konden bepalen ? Dat wordt één grote chaos, waarbij een oorlog welhaast niet uit kan blijven. In dat perspectief kunnen we beter maar blij zijn met dat autonome weer.

Laten we maar eens kijken wat de week te bieden heeft, zo in aanloop naar de Paasdagen. Ik ben er klaar voor. Op de achtergrond draait een DVD van Joe Bonamassa, die vrijdag binnenkwam, want ik koop nu geen CD’s meer natuurlijk. Maar daar krijg je het een partij warm van. Het is een erg goede registratie van een concert in Wenen. Fijn om je even bij op te laden met die koude dagen in het vooruitzicht.

 
Maandag begint vrij rustig. Ik heb alleen na schoolrijd een vergadering in het bestuurskantoor. Dit keer over het bestuursformatieplan of kortweg BFP. Er is mij gevraagd het plan te toetsen aan de actualiteit en ik moet je eerlijk bekennen, dan blijft er bar weinig over van dat plan. Naar mijn mening dient er een heel nieuw plan geschreven te worden, alleen het format blijkt bruikbaar.

Op dinsdag hebben we een studiedag. Eigenlijk had ik dan ook een directie-overleg, maar men moet het dan even zonder mij doen. Ik ben op dat moment meer nodig op onze studiedag. Ik heb met Bettie de agenda gemaakt en die is bomvol. Er moet veel besproken en geëvalueerd worden. Aansluitend hebben we een fotoshoot. De teamfoto die op mijn kantoor hangt is inmiddels acht jaar oud en toe aan vernieuwing. Dit keer ga ik er zelf ook maar op, dan is het team compleet. Wat het gaat worden weet ik nog niet, maar er komt een professionele fotograaf aan te pas en die kan heel goed photoshoppen. We hoeven dus alleen maar op de foto, de achtergrond kan elke willekeurige achtergrond zijn. Het voordeel is dan dat we de foto gewoon op school kunnen maken. Als er sprake is van een leuk resultaat, dan laat ik je hier meegenieten. Oké ?
‘s Avonds hebben we een fractieberaad, want het is weer een politieke week. Volgens mij kan dit beraad snel passeren.

Woensdagavond heb ik een presentatie over de RUD. Ik zal even opzoeken waarvoor die letters ook alweer staan. Het is de Regionale Uitvoerings Dienst. Betreffend wethouder zal ons bijpraten over de huidige stand van zaken. De presentatie heb ik al binnen en die is, denk ik per ongeluk, al vergezeld van het begeleidend betoog. Dat wordt weinig verrassend, maar ik ga toch even luisteren.

Donderdag hebben we een Paasontbijt op school. Net als voorgaande jaren zal een, in kinderogen, prominent persoon een stukje voorlezen, waarna er gezamenlijk van een ontbijt genoten gaat worden. Ik heb geen klas, maar pik hier en daar wel wat mee. Ik ben niet zo’n ontbijter.
‘s Avonds hebben we een raadsvergadering en ik denk dat ook die snel kan verlopen. Ik heb nog wel wat opmerkingen, hier en daar, maar niet genoeg om ergens voor te kunnen gaan liggen. Als dat niet nodig is, dan doen we dat ook niet.

Dan is het vrijdag een vrije dag, met aansluitend de twee Paasdagen. Ik ga niets bijzonders doen. Gewoon lekker relaxen en uitrusten, meer niet. Aan zulk soort dagen geef je, wanneer je alleen bent, wat minder vorm als toen je met kinderen was. Dat geldt eigenlijk voor al die feestdagen. Daarop ben je lekker vrij en dat telt nu het meest.
Jawel, ik kan wel eieren gaan verstoppen, maar dan moet ik ze zelf gaan zoeken. Met dat geheugen van mij heb je best kans dat ik ze niet allemaal meer ga vinden. Dan zou ik een plankaart van de tuin moeten maken en met kruisjes aangeven waar ze liggen. Dat is allemaal wat minder romantisch. Je kunt dan beter, zoals ik, ervoor kiezen om wat langer op bed te liggen en wat te genieten van fijne muziek.

Hoe dan ook. Ik wens jullie een prettige werkweek en vrolijke Paasdagen en je begrijpt, dat kan alleen nog vrolijker worden met mooi lenteweer.

 

Openbaarheid van Cito Toetsing


Op 18 maart 2013, in School, door Ron

Gisteren zag ik de staatssecretaris van onderwijs, Dhr. Dekker, op televisie in verband met het openbaar maken van gemiddelde schoolscores op de Cito-eindtoets. Ik moet zeggen dat hij daarover flink aan de tand gevoeld werd door de presentator van Buitenhof en dat het waarom na al het heen-en-weer-gepraat nog steeds niet erg duidelijk werd.

Zuiver juridisch gezien moeten resultaten van Cito-toetsen openbaar gemaakt kunnen worden. Maar niemand weet wat je er uiteindelijk mee wilt en te weten komt. Het zegt immers niets over de school, maar meer over de leerlingen die de school bezoeken en deelnemen aan de toets. Maar aangezien RTL om de gegevens vraagt kun je verwachten dat er één of andere top honderd uitkomt van best scorende scholen. We kennen dat onder andere van ziekenhuizen of oliebollenkramen.

Wanneer je dat, en dat doet elke leerkracht of schooldirecteur ongetwijfeld, spiegelt aan je eigen school dan moet je stellen dat de score van de Cito-eindtoets helemaal niets zegt over de kwaliteit van je onderwijs. Sterker nog, je kunt al tevoren voorspellen hoe leerlingen ongeveer op deze toets zullen scoren.
Dat is logisch. Je kent de leerlingen tot en met en weet wat hun capaciteiten zijn. Je hebt er immers met je collega’s alles uit weten te halen wat erin zat en elk jaar weer zul je moeten concluderen dat je bij een kind niet zomaar wat IQ kan stoppen, zodat het beter zal presteren.
Je kunt voorwaarden scheppen waardoor kinderen optimaal gaan presteren, maar dat zal nooit veel verder gaan dan de grenzen van het kind zelf.

Wanneer we hier met zijn allen een competie van gaan maken, gaan we dingen in de hand werken waar we in het onderwijs niet op zitten te wachten. Want zeg nu zelf, wanneer je de capaciteiten van een kind niet kunt vergroten, dan zul je iets moeten doen in de manipulatieve sfeer om te komen tot betere resultaten.
Als dat al niet gebeurt, want daarover heb ik ook mijn twijfels. Maar dat blijft gissen. Het enige dat ik weet is dat de manier van toetsen afnemen bij ons op school exact volgens de regels gaat en dat er niemand rondloopt die leerlingen nog eens wijst op het feit dat ze bij die en die vraag nog wat beter zouden moeten nadenken.

Gelukkig gaat de onderwijsinspectie heel anders om met de toetsgegevens. Wanneer je met je school slecht scoort gaat de inspectie met je in gesprek en krijg je de kans zaken nader uit te leggen, want die begrijpen ook wel dat je niet elk jaar kinderen in groep acht hebt met een hoog IQ. Zij zullen zich ervan vergewissen dat je er inderdaad alles aan gedaan hebt om tot een zo’n optimaal mogelijke score te komen.

En daarom, beste lezers, zijn we in het onderwijs zo tegen het openbaren van toetsgegevens. Het kan enerzijds manipulaties in de hand werken door scholen die graag wat hoger op de ranglijst willen staan en anderzijds zegt het bar weinig van de onderwijskwaliteit van de school.

En als het dan toch die kant op gaat, dat die toetsgegevens openbaar moeten worden, dan moeten we er vanuit het onderwijs op zijn minst op aandringen dat de afname van die toets gedaan wordt door een onafhankelijke instantie.
Dan wordt er in ieder geval overal op dezelfde manier getoetst en dan komt men nauwkeuriger te weten wat de kinderen op een bepaalde school in hun mars hebben.

Nooit meer dan dat …

 

Week 12


Op 17 maart 2013, in Blik op de week, door Ron

En het is een zondag als al die andere. Bij jullie ? Ik zit weer aan een bakkie, terwijl de machines in de keuken draaien en de televisie staat op sport. Voetbal dit keer en geen schaatsen. Het maakt mij niet uit, er beweegt wat op de achtergrond. Ik heb geen muziek op staan, ik weet ook niet waarom. Daarom ga ik dat nu even regelen.

De afstandsbediening lag in de bedstee, vandaar. Ik ben gisteren gaan slapen met een lekker muziekje op de achtergrond. Weet je dat ook weer.

Ik zag dat ik de afgelopen week maar weinig geschreven heb. Het was druk en natuurlijk waren er tal van zaken waarover ik wel even wat wilde ventileren. Zoals de Cito-toetsing en het openbaar maken daarvan, de bemoeienis van Turkije met de opvang van pleegkinderen of het feit waarom mijn zoon niet meer terugkeert naar zijn keuken. Ach, wellicht vind ik daar nog ergens tijd voor.
Ik heb nog geen blik geworpen in de agenda, het enige dat ik weet is dat ik woensdagavond een afspraak heb, omdat ik daar gisteravond een mailtje over kreeg en dat ik komende vrijdag de zeven-acht-combi draai. Het is geen politieke week; ik laat me dus verrassen.

En de agenda valt mee, zie ik net. Alles gaat wat langzaam nu op mijn computer, omdat er een virusscan draait op de achtergrond. Ik moet hier en daar dus even geduld hebben, maar ik heb de hele zondag. Geen probleem dus.

Op maandag heb ik overdag lekker de tijd. Er staat niets gepland. ‘s Avonds staat er een vergadering van de ouderraad. Ik heb de afspraak dat, wanneer ik tijd heb, de vergadering bijwoon. Ik zal er dus bij zijn. Ik heb alleen nog geen agenda gezien, maar misschien heb ik die gemist.

Op dinsdag staat er na schooltijd een overleg met onze natuurouders. Zij regelen de schooltuinactiviteiten en nu, zo met het voorjaar in zicht, is de tijd weer aangebroken dat we wat met de kinderen kunnen gaan doen als het rooster dat toelaat. Ik heb in ieder geval goed nieuws. Op dinsdagmiddag hebben we altijd een man in school die wat vrijwilligerswerk doet en die wilde wat meer. Ik heb hem voorgesteld de schooltuin bij te houden en dat vond hij een goed plan. We hebben natuurlijk een prachtige grote schooltuin en dat is ideaal om wat op het gemakje naar eigen inzicht te rommelen, want ik ga niet zeggen wat de man moet doen. Wanneer onze natuurouders weten dat deze man op dinsdagmiddag beschikbaar is, kunnen ze daar mooi gebruik van maken.
Op dinsdagavond heb ik niets.

Op woensdagmorgen zit ik in het bestuurskantoor in Wilhelminadorp voor een overleg met de interim. We gaan ons buigen over de vraag of we voldoende input hebben voor een degelijk visiedocument. Ik twijfel daaraan. Vooral de toekomst van het management is erg onderbelicht.
Daarnaast bekijken we of onze ICT-zaken wel zo lekker geregeld zijn. De websites en website-hosting zullen ter discussie staan en als gevolg daarvan, de serviceverlening. Ik heb overigens geen moeite met de huidige stand van zaken, maar voor leken in ICT blijkt het allemaal wat moeilijker. We zullen dus moeten kijken naar gebruiksvriendelijkere alternatieven.
‘s Middags zit ik in Goes voor een bijeenkomst van de gebruikersgroep van ons administratieprogramma. Bettie en ik zullen daar samen naartoe gaan. We hebben ingeschreven voor twee workshops. De ene gaat over het direct genereren van rapporten, dat zou mooi zijn, rapporten met één druk op de knop. De andere gaat over het online openstellen van het programma voor ouders, zodat ouders inzage kunnen krijgen in een deel van het programma, waar het hun eigen kind betreft. Dat lijken me twee zinvolle ontwikkelingen.
‘s Avonds zit ik met mijn fractiegenote in Terneuzen voor een bijeenkomst voor praktiserende politici van de partij. We konden een bijeenkomst in Goes niet bijwonen, zodat we in plaats daarvan naar Terneuzen afreizen. En dat is wel eens leuk. Zie je die mensen ook eens. Wellicht kom ik er wat (vroegere) bekenden tegen.

Op donderdagmorgen, zo vroeg Annemarie aan mij, ga ik samen met haar en de kleuters kunst kijken in het gemeentehuis. Ik zal onze komst tevoren wel even aankondigen, want een invasie van dertig kleuters is goed om te weten. Vorig jaar deden we dat ook in het kader van de Kinderkunstweek en dat was een erg geslaagd uitje. Vooral het schilderij van de blauwe mevrouw met de blote borsten had een hilarisch effect en vroeg het uiterste van je pedogogische kwaliteiten. Het is goed gekomen hoor, ik geloof niet dat er toen een kleuter van wakker heeft gelegen.
Op donderdag aan het einde van de middag stond er een bijeenkomst van de IPad-pilotgroep ‘papierarm vergaderen’ van de gemeente. Er wordt een raadsprogramma behandeld dat alleen voor de IPad is. Die meeting heb ik dus afgezegd, want ik gebruik, net als een ander raadslid, Android in plaats van Apple. Heel veel mensen gebruiken Android, maar dat heeft nog steeds de naam ordinair te zijn. Mijn zoon is afgelopen week overgegaan van jarenlang IPhone-gebruik naar Android en er gaat een (gratis) wereld voor hem open. Volgens hem zijn de mogelijkheden ongekend. Ik heb dat ooit ook geroepen, maar dat doe ik niet meer. Iedereen moet het lekker zelf maar uitzoeken en vooral blijven betalen voor zaken die gewoon gratis kunnen.
‘s Avonds heb ik een vergadering van het oranjecomité. We gaan de planning wat aanscherpen en toesnijden op het uitzendschema van de troonswisseling en bijkomende zaken. Ook de zogenaamde koningsspelen, zoals één of andere onverstand dat verzonnen heeft, zal ik aankaarten. Wellicht kunnen we dat eenvoudig oplossen door de kinderspelen van Koninginnedag te verhuizen naar de vrijdag ervoor.

Op vrijdag draai ik dus klas en dan zit de week er weer op. Dat gaat snel. Wel blij ben ik met die vrije avond, want dan kan ik nog eens naar mijn vakantiefilm kijken. Ik heb drie fragmenten nu op You-Tube gezet, maar dat is kort ruw materiaal. Mijn film wordt uiteindelijk één geheel, met gepaste muziek eronder en een begin en een eind.

Ik ga nog een bakkie halen en jullie een fijne werkweek wensen.
Ondertussen gaan we natuurlijk hopen dat het echt voorjaar wordt …

 

Week 11


Op 10 maart 2013, in Blik op de week, door Ron

En terwijl Gotan Project mijn kleine huiskamertje vult met relaxte tango’s en ik zojuist zag op de site van het KNMI dat het buiten één-punt-vier graden moet zijn, zoek ik in die huisleijke warmte even het internet op om de nieuwe week te beschouwen.
Bij het invoeren van een afspraak zag ik gisteren dat het best druk wordt. Dat geeft niets, het lijkt me allemaal goed te doen.
Wel vraag ik me wel eens af wat de grenzen van een agenda zijn. Ik moet er niet aan denken dat ik dezelfde agenda voer met een gezinnetje. Daar is dus geen tijd voor.
Mijn agenda kan alleen zo vol zijn wanneer er sprake is van een solitaire situatie, waarbij je na thuiskomst gewoon ongestoord in je bed kunt vallen, zonder dat er iemand opmerkingen maakt over al die drukte.

Op maandagochtend moet ik het oude bestuursformatieplan van de stichting bekijken om te zien wat er veranderd moet worden. Diezelfde middag heb ik daar een vergadering over en ik kan maar beter beslagen ten ijs komen. Voordeel van deelname aan deze werkgroep is ook dat ik gekend word en mee mag denken richting eventuele sociale plannen, zodat ik de belangen van de personeelsleden direct kan behartigen.
Aan het begin van de middag ontvang ik een ouder van een naburig dorp. Het is een oriënterend bezoekje om te kijken wat onze school zoal te bieden heeft.
‘s Avonds staat er voor die maandag niets in de agenda.

Op dinsdagochtend zit ik in het bestuurskantoor voor een directie-overleg. Er zijn een aantal zaken die ik aan de orde wil stellen. Indirect heeft dat allemaal te maken met de toekomstvisie waaraan zo hard gesleuteld wordt. Natuurlijk staan er nog andere zaken op de agenda.
‘s Middags zit ik in het gemeentehuis voor een vergadering van de projectgroep ‘Krimp’. Eigenlijk gaat het om de vraag: ‘Hoe nu verder ?’ In het afgelopen jaar is er veel gebeurd waar het gaat om de voorbereiding op de krimp op langere termijn. Er is naar mobilisatie gekeken, er ligt een duidelijk en flexibel instrument voor bouwen en wonen, er ligt een gedegen WMO-beleidsplan en natuurlijk is er verder gedacht over het onderwijs in onze gemeente.
Al deze zaken moeten teruggekoppeld worden naar de burgers, dat hebben we beloofd en daar heeft men recht op. Deze terugkoppeling moet wel goed voorbereid worden, willen we niet verzanden in een kakofonie van meningen.
‘s Avonds heb ik een fractieberaad in het gemeentehuis. Ik heb de agenda nog maar terloops bekeken, maar ik dacht niet dat er opzienbarendheden tussen stonden.

Als je me nodig hebt, dan lijkt me woensdag de geschikste dag. Buiten het inhalen van administratieve taken, heb ik die dag tijd voor andere zaken. Dit komt eigenlijk doordat er wat gepland stond, zodat ik niet naar een ICT-dag in Brabant kon. Het geplande gaat niet meer door en voor die ICT-dag ben ik te laat met aanmelden.

Op donderdagochtend zit ik in Kloetingen om er met de directie eens te kijken naar de CITO-uitslagen van de school. Niet om te kijken of ze het goed of slecht doen daar, maar om te kijken wat je nu kunt met die uitslagen. Analyseren dus en conclusies trekken. Verder zal ik nog wat directietaken belichten waarvan ik denk dat het handig is om er wat meer van te weten.
‘s Middags staat er een gesprek gepland met de lokale muziekvereniging. Ik ga afwachten waarover het gaat, maar ik heb iets gehoord over het ondersteunen van het muziekonderwijs op de scholen. Net als de dramalessen zijn de muzieklessen lessen die het een beetje moeten ontgelden wanneer het rooster te vol loopt. Dan moeten leerkrachten keuzes maken, logisch, en dan zie je dat dit vaak ten koste gaat van dit soort lessen. Gelukkig kennen we projecten waarin dit weer een eind goedgemaakt wordt.
Ik ben benieuwd naar de plannen van de muziekvereniging, waarvan men zegt dat dit samen met de gemeente vorm gegeven gaat worden.
Ik weet tot op heden van niets.
‘s Avonds is er een informatieve gemeenteraadsvergadering, waarop ik me, zoals je leest, nog moet voorbereiden.

Op vrijdag heeft Juf Annemarie een ADV en dan ben ik weer bij de kleuters te vinden. Ik ga gedurende de week eens bedenken wat ik met de kinderen ga doen. Natuurlijk zing ik een stukje, maar ik bedacht me ook dat ik nog vrij weinig heb voorgelezen bij de kleuters en voorlezen vind ik eigenlijk ook wel erg leuk. De ervaring leert dat deze ochtenden omvliegen, dus ik moet niet al teveel uit de kast halen.

Tja, en dan is het alweer weekend. Het gaat snel.

Dit weekend is nog niet om. Ik ben al voorzichtig eens aan het verkennen wat ik in de afgelopen vakantie allemaal gefilmd heb. Dat is een berg, maar daartussen zit ook een hoop onbruikbaar materiaal. Ik heb me daar een speciaal programma voor aangeschaft. Dat doe ik eigenlijk nooit. Meestal werk met freeware-programma’s, die ik ergens op internet zoek. Ik heb echter in HD-kwaliteit gefilmd, dus wil ik ook een kwalitatief goed eindresultaat. Voor rond de vijftig euro heb je al een redelijk bewerkingsprogramma hoor, met ondersteuning voor als je het niet weet. Ik zoek alleen nog goede muziek. Ik heb in Marokko wel een ceedee gekocht, maar dat is geen fijne muziek voor op de achtergrond. Heb je tips of heb je nog wat liggen ? Laat het me weten of rip het even. Mijn mailbox op hetnet kan dertig embee hebben en de mailbox op school is onbeperkt.

Fijne werkweek !

 

Marokko IV


Op 9 maart 2013, in Kunst en cultuur, door Ron

Op woensdag reden we terug richting Marrakech, een reis van ruim zeshonderd kilometer, die niet opschoot vanwege de gebrekkigheid van de wegen en het oponthoud dat we ondervonden vanwege voorliggende voertuigen die niet echt opschoten.
Gelukkig hielden we hier en daar een coffee-break en namen ruim de tijd voor de lunch. Het was pas op die terugreis dat ik dacht: ‘Nu heb ik het wel een eindje gezien hier in Marokko’. Het landschap, de nederzettinkjes, de steden, de moskeeën, op een gegeven moment lijkt het allemaal op elkaar en vraag je je af wat Marokko tevoorschijn moet toveren om je te verrassen. Dat zou dan waarschijnlijk de woestijn moeten zijn geweest, maar daar was geen tijd voor gedurende deze vakantie. Ik was daar overigens al eens begin jaren negentig geweest.

In plaats van op donderdag zou ik vrijdagnacht terugvliegen, dat was een vraag van de reisorganisatie, waartegen ik geen bezwaar had. Op de terugweg werd gevraagd of er misschien vier vrijwilligers waren die in plaats van vrijdagnacht ook maandagnacht wilden terugvliegen. Dat was een aantrekkelijk aanbod, temeer omdat de kosten van je logies in een plaats naar keuze en het bijbehorende eten op rekening van de reisorganisatie kwamen. Mijn agenda liet dit aanbod jammer genoeg niet toe, want een paar dagen luieren in bijvoorbeeld Agadir, had ik nog wel zien zitten.

Eigenlijk was ik nog van plan om een excursie te boeken op de donderdag naar een klein vissersdorpje aan de kust, maar ik had geen zin meer in dat gereis en gehobbel en gedoe en gejakker. We besloten met een klein groepje de laatste twee dagen zelf wat te ondernemen met taxi’s. Voor een euro of twee, drie kwam je al een heel eind en zo konden we eens op het gemakje shoppen zonder de gids aldoor in de gaten te moeten houden. Het gevolg daarvan was dat we gigantisch verdwaalden in de souks van Marrakech en verdwalen daar is niet leuk, want het lijkt allemaal op elkaar. Het is een doolhof waar je eigenlijk niet op eigen ‘kracht’ uit kunt komen. Na een fikse zoektocht al dan niet met behulp van de plaatselijk bevolking redden we het dan toch om na anderhalf uur weer daar te komen waar we wilden zijn: de markt in Marrakech. Vrolijk overdag en een tikkeltje dreigend op de late avond.

Ach, ik heb er nog een aantal leuke zaken gekocht. Natuurlijk een muziekinstrument, maar ook wat typische geuren, een soort huispak (niet overdreven Marokkaans) en een waterpijp. Daarbij kon ik mijn eigen winterjas nog verpatsten tegen een duurzame djelaba van goede kwaliteit. Dat heb ik het niet gedaan hoor, maar het was wel een geinig voorval. Ook kocht ik er ergens nog een ceedeetje, maar die valt wat tegen. Leuk om het daar te horen, maar hier thuis is dat dan weer anders. Ken je dat ? Net als de rode wijn die je op vakantie in Frankrijk koopt. Die kan ook heel anders smaken.

Al met al was het een leuke vakantie. Marokko is mooi, maar je moet duidelijk de tijd nemen om ervan te genieten en niet als een Japanner er doorheen hoeven trekken om overal foto’s van te nemen. Maar goed, kun je Marokko helemaal verkennen in acht dagen ?
Ondertussen heb ik wat leuke mensen leren kennen, die een beetje hetzelfde over zaken denken. Je zoekt elkaar dan toch op gedurende zo’n reis en je stemt de activiteiten op elkaar af. Geen must natuurlijk, maar zo gaat dat.

Ik heb de sd-kaart ook eens uit de filmcamera genomen en hem in mijn laptopje gestoken. Meer dan honderdvijftig shots van verschillende kwaliteit, daar moet welhaast een film van te maken zijn. Ik heb de eerste scènes vandaag even vlug aan elkaar gezet en ge-upoad naar de server. Dan kun je eens meekijken en heel even een stukje Marokko ervaren. Het is de markt in Marrakech omstreeks het middaguur.

En nee, die bel is niet van een tram, maar van een vreemd uitgedost mannetje die wilde dat ik hem filmde, zodat hij aan mij daarvoor geld kon vragen …

 

Marokko III


Op 4 maart 2013, in Kunst en cultuur, door Ron

Op de derde dag stond er een rit naar Casablanca gepland met aansluitend een nacht verblijf in een soortgelijk hotel dat ik in Marrakech had. Compleet Marokkaans ingericht dus met Ali-baba-bedden.
Casablanca was in mijn beleving een prachtig plaatje met witte gebouwen aan een blauwe zee, maar dat viel vies tegen. Alhoewel ik maar een gedeelte heb gezien, was dat, afgezien van de prachtige moskee (zie inzetfoto) een beetje bouwvallig geheel. Onafgemaakte of vervallen gebouwen die allen gesierd waren met talloze satellietontvangers.

Wie er aan de hoofdboulevard kuiert krijgt de indruk aan de Belgische kust beland te zijn. Een hooggelegen wandelpromenade met laaggelegen restaurantjes en barretjes. Daarachter had je wat smoezelig strand. Vergeleken met onze kust stelde het weinig voor en onderscheidde het zich alleen maar door de fikse prijzen die men er vroeg voor drankjes.
Toch heb ik er op een terras nog lekker in de zon gezeten met een geheide ‘café-au-lait’, waarvan de kwaliteit gedurende de reis per etablissement nogal wat verschilde.
Naar mijn idee moest Casablanca één van de hoogtepunten zijn van de rondreis, maar dat viel zwaar tegen.

De vierde dag voerde langs Rabat en Meknes om in Fez te eindigen.

In Rabat bezocht ik het mausoleum van Hassan II. Dat is een sprookjesachtig plaatje. De tombe van Hassan stond centraal in het gebouw dat bewaakt werd door ruiters te paard. Bij het graf zat een man een soort klaagliederen te zingen om blijk te geven van zijn trouw aan de overleden koning.
Ik heb daar een stukje van gefilm en ik hoop dat het er net zo mooi op staat als dat het in mijn geheugen geprent is. Zo indrukwekkend ! Rabat, tegenwoordig de hoofdstad van Marokko, is overigens een schone stad. Waar het in Marokko overal vergeven is van het zwerfvuil, was Rabat een echt schone stad.

In Meknes was er een tussenstop om wat te lunchen en wat gebouwen te bekijken. Een gezellig plekje met een levendige markt.
Even boven Meknes bevinden zich de ruïnes van een oude Romeinse nederzetting, Volubilis. Omdat ik samen met iemand anders gidsloos door de ruïnes trok, heb ik weinig meegekregen van de achtergrond. Later heb ik op Wikipedia gelukkig toch nog wat informatie kunnen vinden. In het kort komt het erop neer dat de Romeinen er ooit een stad hadden, hun rijk reikte zelfs tot daar, op de fundamenten van een oude Carthaagse stad. Tot de derde eeuw ongeveer, toen zijn ze verdreven en zijn er Oosterlingen, men zegt de stichters van het huidige Marokko, gaan wonen.
In de achttiende eeuw is het verlaten en heeft men de stenen gebruik om elders paleizen te bouwen.

Pas laat op de dag arriveerden we in Fez. Het hotel lag wat buiten de stad, maar had een prachtig uitzicht op het kleine Sidi Harazem dat bekend stond om haar waterbron.


In Fez stonden een paar bezoekjes gepland. Allereerst aan de souks waar de straatjes namen kregen afgeleid van de bedrijvigheid die er was. Straatjes vol houtbewerking, straatjes vol koperslagers, straatjes met kledingverfbedrijfjes, tweede-hands bedrijfjes en ga zo maar door.
Zaak was wel de gids een beetje in het oog te houden, want verdwalen in de souks is het laatste wat je wilt. Dat is een doolhof waar je niet zondermeer uitkomt.

Het tweede bezoek was aan het leerbedrijf dat al van verre te ruiken was. Een ondraaglijke lucht die het midden houdt tussen rottend vlees en riool. De vellen waren al van ver te zien en het was op dat moment niet denkbaar dat er ooit iets moois van gemaakt zou worden dat er wel fatsoenlijk uitzag en dat die ondraaglijke lucht niet zou hebben.

Ook bij dit bezoekje werd je in de gelegenheid gesteld om wat te kopen. Ik kijk in Nederland al een poosje uit naar een leren jas, maar kan niet vinden wat ik zoek. Blijkbaar was het bij dit bedrijf geen probleem, want je kon gewoon aangeven wat je wilde. Het is belangrijk dat je dat al goed in je hoofd hebt zitten en dat je jezelf alvast een richtprijs hebt gesteld.
Ik paste er een jas en die zat lekker, maar het model was niet naar mijn zin. Alles werd ineens mogelijk ! Ik wilde geen buitenzakken, dat kon, ik wilde een opstaande kraag, dat kon, ik wilde een blinde sluiting, geen probleem. Ik kon kiezen uit alle kleuren en lengtes. De jas kon zo gefabriceerd worden en zou vier uren later bij het hotel afgeleverd worden. Nou, mooier kan het niet, zou je zeggen.

Betalen doe je er in Dirhams en dat is ongeveer een-tiende van de euro. De man vroeg mij viereneenhalf duizend, dat omgerekend vierhonderdvijftig euro is. Dat vond ik veel te veel. Ik had zelf tweeduizend in mijn hoofd, dus dat was nogal een verschil. Daarna zakte de man naar vierduizend en vervolgens naar drieënhalfduizend. Maar ik hield voet bij stuk en zei hem dat ik voor dat geld in Nederland wel twee jassen had. En ik was gek en ik vergat hoeveel arbeid er wel niet in zat. Ik bedankte vriendelijk en ging naar een lager gelegen etage waar de tassen uitgestald waren.

Na tien minuten kwam de baas er zelf aan en vertelde me dat zijn uiterste prijs drieduizend was, lager niet. Ik vertelde hem dat mijn uiterste prijs tweeduizend was, hoger niet. Uiteindelijk vonden we elkaar in het midden en kocht ik er een jas voor tweeënhalfduizend. Maar wel helemaal naar mijn zin, handgemaakt en van zeer goede kwaliteit. Later die dag werd de jas keurig netjes door de baas bezorgd bij het hotel. Ik moest hem passen, want als ik niet tevreden was, kreeg ik mijn geld terug. Dat was niet nodig, ik was blij met mijn jas.

‘s Avonds bezocht ik met een aantal mensen een zogenaamde Marokkaanse nacht. Buikdanseressen, goochelaars en muzikanten. Dat was echt een tegenvaller en louter voor toeristen bedoeld. Een eersteklas poppenkast en daardoor wel lachen. De goochelaar was zo stuntelig, dat het lachwekkend werd. Hetgeen niet de bedoeling was. We kregen er wat koekjes, thee en een glas wijn. De show was niet top, maar de sfeer was aangenaam en luchtig.

Die nacht lag ik pas laat in bed met de wetenschap dat er op de volgende dag de reis naar Marrakech gepland stond. Zeshonderdvijftig kilometer en dat is erg lang over die smalle en niet al te vlakke weggetjes.

 

Week 10


Op 3 maart 2013, in Blik op de week, door Ron

Zo, ik ben al weer wat gewend aan de Hollandse temperaturen. Wat dat betreft is het echt acclimatiseren na een vakantie in een zonnig land waar je je winterjas aan de kapstok kan laten. Aan de andere kant is het wel weer lekker om bij je kacheltje te zitten, te kijken naar een scherp televisiebeeld, overal en altijd WIFI en vooral genieten van wc-rollen waarvan de lagen synchroon lopen en makkelijk afscheuren, want waar de rest van de wereld de billen mee poetst, haalt het toch niet bij onze Hollandse rollen.

De koffers zijn inmiddels uitgepakt, de wasmachine draait en de kostuums hangen klaar voor de stomerij. Gisteren ben ik even bij mijn zoon langsgegaan voor een laatste update over mijn aanstaande kleinzoon en we hebben afgesproken om het volgend weekend weer lekker verder te klussen aan de kinderkamer.
Ondertussen heb ik al eens een blik geworpen in de agenda van de komende week en die valt redelijk mee. Ik heb geen avond gezien waarop iets gepland stond en dat is een lekker vooruitzicht. Er is niets zo vervelend dan om half zes van een vergadering naar huis te moeten rijden met de wetenschap dat je om zeven uur weer moet vertrekken naar een volgende meeting.

Op maandag kan ik op het gemakje de schoolpost doornemen en allerlei klusjes doen waarvan men uitging dat ik dat in de vakantie gedaan zou hebben. Zo kreeg ik een laatste herinnering van het administratiekantoor om rekeningen te accorderen. Die hebben waarschijnlijk geen idee dat we vakantie hadden. Op maandag krijg je een bericht dat er rekeningen klaarstaan, op woensdag krijg je een herinnering en op vrijdag krijg je een laatste herinnering. Maar als je helemaal niet op school komt, heb je daar dus geen weet van. En dan vraag ik me nog af wat er na zo’n laatste herinnering gebeurt. Gaan ze ze dan zelf betalen ?
Gedurende de dag, ik moet daar nog een geschikt tijdstip voor zoeken, zal ik mijn buitenlandse leerlingen toetsen. Dan ga ik kijken of we de afgeliopen tijd wat vooruitgang hebben geboekt. Ik denk het haast van wel, want die leerlingen gaan als een speer. Het zou me tegenvallen wanneer ze onvoldoende zouden scoren.

Op dinsdag moet ik vroeg uit de veren, want dan staat er een rit naar Zoetermeer gepland. Ik word bij de stichting Kennisnet verwacht voor een dagje onderwijs en ICT. Ik heb de agenda nog niet bestudeerd, maar één van de punten is de rol van ICT in krimpgebieden. Ik ben daar erg nieuwsgierig naar, want ook ik heb me al afgevraagd of digitalisering van bijvoorbeeld methodes niet tot een besparing kan leiden. Ook kan het gebruik van tablets door leerlingen leiden tot een fikse papierbesparing. Daar is al door allerlei bollebozen aan gerekend. Uitgevers zeggen dat het niet loont en automatiseringsbedrijven zeggen dat het wel loont. Dat snapt een leek ook nog wel.
Wat ik steeds hoor is dat je de methodes niet aldoor hoeft te vernieuwen of aan te schaffen, maar wat ik steeds niet hoor is hoe het zit met de afschrijvingstermijn van de hardware die ingezet wordt. Dat zijn toch flinke investeringen hoor en de na een jaartje of vier is een beetje tablet toch ook aan vervanging toe.
Ik ga dus kritisch luisteren daar in Zoetermeer, maar dat zijn ze wel van mij gewend.

Op woensdagmiddag zit ik in het bestuurskantoor waar ik de BICT-ers van de andere besturen ontvang. Onderwerp van gesprek zullen mijn ervaringen van de dag ervoor zijn. Ook verwacht ik imput voor het jaarplan dat ik opgesteld heb. En ik moet eerlijk zeggen dat het erg stil is. Ik hoop niet dat ik erg moet gaan trekken aan dat Zeeuwse ICT-platform, want daar heb ik geen zin in. Zo’n platform vorm je immers met z’n allen en niet alleen.
Dat is overigens niet de schuld van de deelnemers hoor. Dat zijn voornamelijk leerkrachten die ooit tijd hadden voor hun BICT-taken, maar door de bezuinigingen wordt die tijd ingezet in de reguliere formatie, zodat je je (B)ICT-taken in je eigen tijd moet doen. Dat beeld zie je in heel Zeeland. Ik kan hier en daar wel wat tijd vrijmaken, zodat ik wat meer tijd kan steken in organisatorische en administratieve taken.
Maar als ik het idee krijg dat ik trek aan een dood paard, dan stop ik er ook mee.

Op donderdag komt de directrice, die ik coach, bij mij op bezoek. Dat hebben we zo afgesproken. Dan kan ze eens kijken hoe ik zaken organiseer. Niet dat ze het ook zo moet doen, maar meer om ideeën op te doen hoe het ook kan. Daarnaast bespreken we wat lopende zaken en zal ik weer met een item komen waarvan ik denk dat het goed is dat ze er wat meer van weet.

Op vrijdag draai ik de zeven-acht-combi. Michiel heeft dan een ADV-dag en ik vervang hem. Jullie weten dat ik dat een leuk aspect van mijn werk vind, die ADV-vervangingen. Enerzijds draai ik het verplichte programma en anderzijds doe ik dingen die ik leuk vind om te doen en waarvan ik weet dat leerkrachten er steeds minder tijd voor hebben. Zoals bijvoorbeeld zingen, drama of een uitgebreide tekenles.

Je leest het, een eenvoudige relaxte week met wat kilometers. Ik twijfel alleen aan het feit of ik daadwerkelijk alle avonden vrij ben, dus zal ik morgen gelijk de schoolkalender eens bekijken of dat echt zo is.

Ik ga verder met wassen, drogen en afkicken van een onbezorgde vakantie.
Ik wens jullie een prettige werkweek !

 

Marokko II


Op 2 maart 2013, in Kunst en cultuur, door Ron

En ik ben alweer thuis. Het was gewoon niet mogelijk om een lange tijd gebruik te maken van WIFI in Marokko. Je nam daar alles zoals je het kreeg. Als de televisie het deed, betekende dat je warm water had en dat de WIFI weer in de lucht was. Af en toe een tweet zetten lukte redelijk goed. Maar dat neem je op de koop toe als je daar bent. Sterker nog, het hoort gewoon bij dat land.
Drinkbaar water, maar vol chloor, TV-beelden die het net niet hebben, een GSM-netwerk dat nergens dekkend is en een gebrekkige infrastructuur is wat wij verwende Europeanen in het begin missen. Weet je, dat went en eigenlijk is het, hoewel het land vreselijk haar best doet om zich in te halen naar de huidige moderne normen, toch ook wel charmant. Ik heb me er verder niet aan gestoord.

Ook aan het lawaaierige en chaotische verkeer moet je wennen. Het is een mengelmoes van moderne bolides, brommertjes, nog rijdende sloopautootjes, ezels met karretjes en een enkele fietser. Luid claxonerend maken ze elkaar attent op het feit dat men er aan komt. Het is een wonder dat ik niet meer auto’s in de kreukel heb gezien. Wat je dan weer niet ziet, is het agressieve rijgedrag dat je hier in Nederland soms ziet.
Maar goed, de zon scheen merendeels en dat maakte de neus vol uitlaatgassen weer goed. Er is geen Marokkaan die daarvan wakker ligt.

De verkoopmethodes waren dan wel weer wat lastig. Ook daar moet je aan wennen. Steeds maar die mensen achter je aan die wat willen verkopen of die je willen gidsen. Vraag dus niemand de weg, want je komt niet meer van hem af en aan het einde van de wandeling houdt hij zijn hand op. Alles is onderhandelbaar en prijzen halveren soms wanneer je het slim speelt, want je weet dat je als toerist de hoofdprijs voorgeschoteld krijgt. En dan is het achteraf wel lachen natuurlijk.

Ik heb toch veel gelachen in de afgelopen week. Ik trok een beetje op met een viertal dames en dat was erg gezellig. Leuk wanneer je dezelfde soort interesses deelt en dat doe je sowieso, anders had je je niet aangemeld voor zo’n rondreis. De totale rondreis schat ik op ruim vijftienhonderd kilometer, waarbij we leuk gegidst werden door een bevlogen jongeman die niet alleen de mooie kant liet zien, maar ook de minder mooie kant. Daarnaast was hij natuurlijk vreselijk trots op zijn Marokko. Voor net geen honderd euro kon je de lunches en de maaltijden kopen voor de totale zeven dagen en dat leek waarlijk een koopje. Leek, want voor vijf euro eet je ergens al heel uitgebreid. Alcoholliefhebbers moesten het in eerste instantie ontberen, maar wie slim was wist wel een pad te bewandelen. Ik ben daar niet zo afhankelijk van.

Op de eerste dag, vrijdag, kregen we wat meer te horen over Marrakech en de moskee, de paleizen (zie inzetfoto), de markt en de souks. dat zijn de kleine straatjes met winkeltjes die samen een hele grote markt vormen.

Ook waren er een aantal bezoekjes aan kruidenwinkels of oliehandeltjes, waar je wat uitleg kreeg. Daarna zou het fijn zijn wanneer je wat kocht natuurlijk. Dat je daarna hetzelfde product in de souks kon kopen voor de helft van de prijs nam je dan maar voor lief. Ik heb niets gekocht daar. Ik ben niet zo van de olietjes en de kruiden. Wel hier thuis, maar niet om mee te nemen.

Maar indrukwekkend was het wel allemaal. Ik heb hier en daar een fotootje genomen. Een stuk of honderd met een camera en een paar met het fototoestel voor de Twitter. Daarnaast heb ik nog wat gefilmd, maar heb geen idee of alles er lekker op staat. Ik heb nog niet gekeken.

Op de tweede dag, zaterdag, boekte ik met een aantal een four-wheel-drive-trip naar het Midden Atlasgebergte. Het zou adembenemende panorama’s op moeten leveren, ware het niet dat de wolken er laag hingen en we op die adembenemende momenten in nevel gehuld stonden. Dat kan gebeuren wanneer je de bergen intrekt. Ook bij deze trip waren wat uitstapjes gearrangeerd waarbij het toch wel de bedoeling was dat je wat kocht. Je moet alleen de kunst verstaan om de poppenkast van de werkelijkheid te kunnen onderscheiden.


In elk hotel was een maaltijd geregeld. Ik heb nog nooit zoveel sla en ander groenvoer gegeten als de afgelopen week. Ik kan er weer een jaartje tegen.
‘s Avonds kon je de omgeving wat ontdekken en dat was redelijk veilig en met een paar man goed te doen.

De volgende keer meer over de reis naar Casablanca ..