Excellentie in het onderwijs


Op 30 september 2013, in School, door Ron

Excellentie in het onderwijs. Er is al veel over geschreven, want het is een erg ‘hot’ onderwerp. Op de school in Wissenkerke (ik wilde bijna schrijven ‘op onze school’, maar dan kun je kiezen) zijn we druk bezig geweest met het onderwijs aan excellente leerlingen. Een traject dat nog steeds loopt en aldoor meer vorm begint aan te nemen. In het kader van het passend onderwijs in onze ogen een logische stap. Zonder al teveel in te gaan op het inhoudelijke aspect van deze vorm van onderwijs, kan ik je vertellen dat dit één vorm van excellentie in het onderwijs is: onderwijs aan meer- of hoogbegaafde leerlingen.

Vorige week vrijdag bezocht ik een bijeenkomst in Kortgene waar een dame een lezing hield over dit onderwerp. Daarbij stipte ze even de vorm van onderwijs aan die ik hierboven beschreef, maar vervolgde verder haar lezing over excellent onderwijs. Daartoe hoort niet alleen onderwijs aan excellente leerlingen, maar eigenlijk het onderwijs aan alle leerlingen. Het ging meer over het feit hoe het onderwijs gegeven werd.

Tijdens deze interactieve bijeenkomst mocht ook het publiek voorbeelden aandragen over hoe die excellentie in het onderwijs door hen ooit ervaren was. Natuurlijk kwamen er tal van voorbeelden uit de bus die duidden op het juist handelen van de leerkracht op de excellentie van de sprekers. Er waren dus meer mensen met een andere verwachting naar die lezing gekomen.

Centraal stond dus het onderwijs op de Zeeuwse scholen en het excellent lesgeven van de leerkrachten. Kleine scholen zouden meer mogelijkheden hebben om aan dat imago te kunnen voldoen. De dame haalde enkele voorbeelden aan die ze had gezien tijdens haar bezoekjes aan diverse basisschooltjes. Zo stelde ze dat ze ergens een kind had gezien dat normaal gesproken speciaal onderwijs had moeten volgen wanneer de leerkracht van die klas niet zo excellent was geweest. Dat er meer persoonlijke aandacht is voor de individuele leerling en dat er op die manier leerlingen met achten van school gingen waar het normaal maar zesjes waren geweest.

Ik vraag me dan af of dat werkelijk bedoeld wordt met excellent onderwijs. Of is het gewoon onderwijs op een klein schooltje, waarbij het heel normaal is dat je leerlingen meer aandacht kunt geven vanwege de kleinere klassen en dat je meer leerlingen binnen de school kunt opvangen omdat je aandacht niet opgeslokt wordt door de rest van de klas. In Wissenkerke is dit niet veel anders. Vergeleken met de ‘grote stad’ hebben we meer mogelijkheden en, laten we dat ook maar stellen, leerlingen van het platteland zijn iets anders dan leerlingen uit de stad. Maar of dat dan excellent onderwijs is ?

Ik denk dat excellent onderwijs meer te maken heeft met degene die voor de klas staat. Een goede leerkracht haalt gewoon meer uit een klas dan een doorsnee leerkracht of een leerkracht die zijn of haar tijd uit zit te zitten. Onderwijs moet boeien. Zodanig boeien dat de hele klas er stil van wordt en aan de lippen van de leerkracht hangt. En als dat niet zo is en de klas onhandelbaar en vervelend is, dan is het niet de schuld van die vervelende kinderen, maar dan boeit je lesgeven gewoon niet. Slechts enkele leerkrachten zoeken dan de fout bij zichzelf, het overgrote deel niet.

Excellent onderwijs is, in mijn ogen dan, onderwijs dat gegeven wordt door een bevlogen leerkracht en die de leerlingen ‘s morgens vroeg bij het opstaan doet denken: ‘Yes, ik mag weer naar school !’ Plezier in leren is eigenlijk wel de belangrijkste voorwaarde om leerlingen te laten excelleren, om van dat zesje een acht te maken en om ervoor te zorgen dat elk kind dat excellente lessen heeft genoten met plezier kan omkijken naar die basisschoolperiode. Of je nu slim bent of niet.

 

Week 40


Op 29 september 2013, in Algemeen, door Ron

Wakker worden met een goeie blues, heerlijk. En ik besef me dat ik dat te weinig luister, scheurende gitaarpartijen en huilende solo’s. Door de week luister ik meestal wat chill-achtige muziek. Geen gedoe in je oren, maar flink onthaasten. Vanmorgen had ik er dus zomaar zin in. Joe Bonamassa speelt een heerlijke onverbloemde Blues Deluxe, die ik gisteren kocht bij 7Digital, mijn platenzaak van de afgelopen tijd.

Waar is de tijd gebleven dat je je verkneukelde op een bepaald album en daarvoor speciaal winkelen ging. Je was er een middagje mee weg en pikte onderwijl nog eens een terrasje. Sinds de opruiming van mijn cd-stapel heb ik me voorgenomen geen ‘tastbare’ cd’s meer te kopen, omdat ik daarna waarschijnlijk weer met een enorm aantal zou eindigen. Van illegaal kopiëren ben ik geen voorstander, dat weten jullie, dus koop ik ze online en krijgen ze een plaatsje op de netwerkschijf waarvan een kwart van de beschikbare twee terabyte reeds bezet is.

Ik winkel overigens zelden meer, tenminste, ik ga er de deur niet meer voor uit. Behalve voor mijn boodschappen dan. De rest doe ik allemaal via internet en dat bevalt me goed. Alleen bij schoenen is het soms wat moeilijk, daarvan is de pasvorm niet altijd universeel. Dus ja, voor schoenen zou ik dan nog wel op stap moeten, maar voor de rest is internet voor mij een uitkomst, omdat ik het gewoon te druk heb om op het gemakje door winkelstraten te lopen.

Week veertig dient zich alweer aan. En menig leerkracht telt de weken af richting de Herfstvakantie. Ik niet, ik ben slecht met vakanties en vrije dagen. Mensen verwonderen zich daar vaak over. Dat ik niet uit mijn hoofd weet wanneer het Herfstvakantie is. Nee, dat moet ik ook opzoeken. Ik weet dat de Kerstvakantie met Kerstmis is, dat we rond Pasen wat vrije dagen hebben en dat de Zomervakantie in de zomer is.

Maar goed, week veertig wordt niet al te druk zo te zien. Op maandag werk ik in Wissenkerke en er staan geen bijzonderheden overdag. ‘s Avonds heb ik een bijeenkomst in Kapelle voor raadsleden. Punt van gesprek zijn de gezamenlijke regelingen op de Bevelanden. Dat is een belangrijk onderwerp, omdat we steeds meer gezamenlijke regelingen gaan zien vanwege de doodeenvoudige reden dat die kleine Bevelandse gemeentes het alleen niet aankunnen. En als ze het al aankunnen, het veel te duur is. Belangrijk is echter wel dat de inspraak van de gemeenteraden ergens gewaarborgd wordt en daarover gaat het onder andere op die maandagavond.

De dinsdag staat nog helemaal open en kan ik dus de tijd eens nemen voor het schrijven van een managementrapportage. Dat moet nog steeds gebeuren. Die zal betrekking hebben op het werk in Wissenkerke, de laatste maanden van het vorig schooljaar. Voor mij is het belangrijk om te kijken of ik de doelen, die ik gesteld had in mijn managementplan, behaald heb. Geloof me, het merendeel is gehaald en daarnaast nog meer.

Op woensdag heb ik een lang directie-overleg. Daar ben ik nagenoeg de hele dag zoet mee. De begroting zal er ondermeer een plaatsje krijgen. Ik heb nog geen agenda gezien, maar dat vermoed ik.
‘s Avonds heb ik een partij-overleg over het verkiezingsprogramma voor de komende gemeenteraadsverkiezingen. Er staat al wat op papier, maar dat dient bijgeschaafd te worden en de bedoeling is het te reduceren tot kernzinnen. Moet lukken.

De hele donderdag heb ik vrijgehouden, omdat er een ICT-bijeenkomst staat in Zoetermeer. Maar daaraan begin ik steeds meer te twijfelen, want ik heb nog geen uitnodiging gezien. Nu zijn ze daar doorgaans niet zo vroeg mee, maar nu is het wel erg laat. Ik ga het afwachten en anders is de dag mooi meegenomen. Ik heb genoeg te doen.

Op vrijdagmorgen heb ik een afspraak met Vendor in Kloetinge. Jawel, dat is de firma van de toilethygiëne. Hoewel we in Kloetinge in een aardig gedateerd gebouw zitten, kan het de bedoeling niet zijn dat sommige toiletten je tegemoet komen wanneer je er binnenstapt. Toiletten moeten zo proper zijn als thuis, vind ik. Dat, wanneer je ouders rondleidt, het er fris ruikt en alles er verzorgd uitziet. Dat kan, ook met oude toiletten. Vandaar mijn afspraak.

En dan zit de week er weer op. Je leest het, mijn week is niet moeilijk. Er kan eigenlijk nog wel wat meer bij, maar het geeft me tegelijkertijd wat armslag om aan documenten te beginnen die moeten. Of iemand het leest is een tweede.
Ik ga jullie ook een rustige werkweek wensen en hopelijk kunnen we tussendoor nog wat genieten van het aangename najaarsweer. Dat zou mooi zijn. Trek wat zwarts aan, zou ik zeggen, dan geniet je nog meer van het zonnetje. Jawel, ik kan dat weten.

Ik trakteer je nog even op een bluesje van Joe Bonamassa …

 

 

 

Politieke schenen


Op 26 september 2013, in Politiek, door Ron

Iedereen die politiek actief is zal het met me eens zijn. Veel mensen die het niet met je eens zijn zullen, wanneer je je mening onverbloemd ventileert, dit mogelijk kunnen ervaren als een schop tegen de schenen en in een enkel geval als een persoonlijke aanval. Maar vreemd genoeg zit er nagenoeg niemand op persoonlijke titel in de politiek, maar altijd in het belang van een deel van de bevolking. Wanneer ik het niet eens ben met een bepaalde beslissing in politieke zin, zal ik nooit een persoon aanvallen, maar altijd de mening van die persoon. Dat is soms moelijk uit elkaar te houden, vooral wanneer je denkt dat je als bestuur een eenheid vormt.

Aangezien je nooit iedereen naar de mond kunt praten, zal dat door anderen vaak ervaren worden als een schop tegen de schenen. Ik vond daarover een stukje mail, want als je politiek actief bent krijg je wel eens mail over zaken en ik beantwoord die meestal. Een stukje mail dat een antwoord van mij was aan iemand die mij schreef en haar bezorgdheid uitte over mogelijke plannen die gepresenteerd waren voor het dorp Colijnsplaat. Waarom we niet dit zo en dat anders deden, of we wel wisten dat er dan dit en dat waarschijnlijk ging gebeuren, dus was het wellicht beter om dit en dat te overwegen.

Een goedbedoeld schrijven waarin de positieve betrokkenheid van de briefschrijfster met haar dorp als een paal boven water stond. Ik las, bij het onlangs opruimen van mijn mail, het antwoord van mij nog eens na en ik denk dat ik daarin nu precies schets wat ik met die schenenschopperij bedoel. Ik deel hem hier met jullie …

… allereerst dank voor je brief die ik afgelopen woensdag heb mogen ontvangen en waarin je ons duidelijk maakt hoe jij zaken beleeft waar het gaat om op handen zijnde veranderingen.
Je vraagt antwoorden op je vragen of in ieder geval feed-back op je relaas.
 
Hoewel ik wel overal een mening over heb, ga ik geen antwoorden geven op alle aparte vragen die je stelt. Ik weet namelijk dat niet alle antwoorden je zullen bevallen en de antwoorden die je wel zouden bevallen, bevallen anderen dan mogelijk weer niet.
 
Waar het gaat om Colijnsplaat hebben we veel input gekregen. In eerste instantie door het plan dat door Dhr. Hoffman gepresenteerd is in de gemeenteraad, daarna via de inspraakavonden die we georganiseerd hebben in het kader van de leefbaarheid in het licht van de krimp en middels een werkweekend dat ik had met andere raadsfractieleden waarin we gesproken hebben met ondernemers uit Colijnsplaat die wensen hadden en waarbij we als gemeente iets konden betekenen. Verkennende gesprekken.
De rode draad die hierin te bekennen viel was dat veel inwoners het beste met hun dorp voor hebben en waar het gaat om het verwezenlijken van plannen, de gemeente een rol kan spelen. Ook daarin zit al gelijk het addertje onder het gras. Want wat is het beste voorhebben ? Wat is het beste ? Het is aan de politiek om in die wirwar van beste dingen een ‘pad’ te zoeken waarover zoveel mogelijk mensen lopen kunnen.
 
Wij zullen vooral plannen benaderen met in ons achterhoofd het feit dat we over twintig jaar elkaar niet tegenkomen achter de rollator en ons hardop hoeven af te vragen waar de mensen en de kinderen toch gebleven zijn, waarom de voorzieningen toch allemaal in Goes zitten en we niet hoeven terug te blikken op de tijd dat we ooit een zelfstandige gemeente waren.
 
Het toerisme is een vast gegeven op ons eiland, evenals de garantie dat we in twintig jaar enorm gaan vergrijzen. Als er niets gebeurt, geef ik bovenstaand scenario een grote kans. Eén groot rust- en stilteresort voor senioren met veel geld. Niet dat we iets tegen rust en ruimte hebben, maar bekijk Noord-Beveland eens vanuit het oogpunt van een kind of vanuit het oogpunt van ouders met opgroeiende kinderen. Waarom zouden die hier op Noord-Beveland willen wonen ? Een enkel gezin zou die rust en ruimte kunnen waarderen, het merendeel niet. Een Noord-Bevelands DNA verandert daar niets aan, maar versterkt dat gevoel alleen maar.
En hoewel het tij moeilijk te keren lijkt, kunnen we er wel wat aan doen in de voorwaardelijke sfeer. Dorpen aantrekkelijker maken, arbeidsplaatsen creëren en zoeken naar oplossingen voor verdwijnende voorzieningen, zoals schooltjes.
 
Om iets van de grond te krijgen gaan we de discussie aan met zoveel mogelijk mensen, om een mening te kunnen vormen, maar met de wetenschap dat niet aan ieders verwachting voldaan kan worden. Dat zou een utopie zijn.
In discussies blijven hangen levert uiteindelijk niets op, omdat er ondertussen niets gebeurt.
 
Ellen en ik zijn voortdurend op zoek naar de juiste balans. Jouw brief heeft daaraan bijgedragen, waarvoor nogmaals dank.
Meer als ons best doen en ons gezond verstand gebruiken kunnen we niet en we beseffen ons terdege dat we daarmee soms tegen schenen schoppen.
Dit is echter geen opzet maar een gevolg.
 

In eerste instantie zou je denken dat dit een mooi en diplomatiek antwoord is, dat je aan bijna iedereen kunt sturen die het ergens niet mee eens is, dat is ook wel een beetje zo, maar het geeft ook goed weer dat je het eigenlijk nooit goed kan doen. Tenminste, nooit zo dat je het ermee alle mensen naar de zin maakt.

 

 

Week 39


Op 22 september 2013, in Blik op de week, door Ron

En de troonrede galmt nog lang na. Van bezuinigingen tot straaljagers, alles wordt uitgebreid besproken en uitgediept in de media. Zo ook nu, ik volg op de achtergrond het programma Buitenhof, waar het gaat over de zogenaamde participatiemaatschappij. Jawel, wie verzint het, we gaan van een verzorgingsmaatschappij naar een participatiemaatschappij. De regering wil ons nader tot elkaar brengen om ons socialer en sterker te maken. Niet dat jij of ik dat willen, maar zie het maar als één van de vele beeldspraken om het begrip bezuinigen te verdoezelen. Wij krijgen een participatiemaatschappij opgedrongen of we nu willen of niet. De koek is op, de ouderen hebben nog net geboft, wie na hen komt moet elkaar maar een beetje helpen. En dat alles komt uit de monden van sjiek geklede heren en dames die van hot naar her gereden worden in een fraaie auto met chauffeur. Ze zitten comfortabel doordat de achterzakken flink gevuld zijn met bankbiljetten. En overal waar het woordje ‘we’ gebruikt wordt, moet je ‘maar ik niet’ bijvullen. Waar moet het heen met Nederland.
Wedden dat niet iedereen participeren gaat in onze samenleving ?

Gelukkig werd ik vanmorgen wakker met muziek van Broeder Dieleman. Daar werd ik vrolijk van. Die zul je waarschijnlijk niet kennen, maar hij was op de televisie in een programma dat in de plaats kwam van ‘Vrije geluiden’. Hij speelde op een festival op Vlieland met een kinderkoortje. Dieleman is een streekmuzikant en zingt in het Zeeuws. Axels om precies te zijn, een kruising tussen het dialect uit streek waar ik vandaan kom en het Zuid-Bevelands. In tegenstelling tot bij al die andere Zeeuwse zangers, kan ik van hem het dialect wel hebben. Het ligt er niet lagendik bovenop en hij zingt niet om het Zeeuws, maar meer om een boodschap te brengen, een verhaal te vertellen. Dat doet hij op een heel pure manier, ontwapenend en verre van perfect. En in die combinatie zit hem nu net het charmante van zijn nummers. Ik mag dat wel.

Enfin, laat ik me maar eens voorbereiden gaan op de komende week. Vorige week vrijdag heb ik inderdaad een vrije dag kunnen nemen. Daar was ik zwaar aan toe na dagen van ‘s morgens vroeg op tot ‘s avonds laat naar bed, met tussendoor een paar uurtjes voor jezelf. Aan de andere kant betekent het kunnen nemen van een vrije dag, dat alles onder controle is en dat had ik voor de Zomervakantie niet durven denken. Het gaat de goede kant op en daar ben ik blij mee.

Maandagavond heb ik twee vergaderingen staan. Eerst een fractieberaad en daarna een vergadering van het oranjecomité over een najaarsactiviteit. Als die vergadering tenminste doorgaat, want ik hoor bar weinig van de mensen. Het fractieberaad zal voornamelijk gaan, denk ik, over de deelname aan de vertrouwenscommissie in het kader van de herbenoeming van de burgemeester. Je hebt daarvan wellicht wat in de krant kunnen lezen. Ik ben daar heel principieel en vasthoudend in. Iemand die in een vorige commissie, vier jaar geleden, prominent het vertrouwen geschonden heeft, hoort niet in een nieuwe commissie thuis. Niet als lid, niet als voorzitter, hoe een aardige vent je ook gevonden wordt.

Op dinsdagmorgen zit ik weer in het bestuurskantoor. Dit keer om naar de begroting te kijken. Ik hoop dat het daarbij blijft, want ik heb het nog druk zat met allerlei andere zaken. De avond heb ik niets en dat is dan wel lekker.

Op woensdagmiddag zit ik in ‘s Heer Arendskerke op een school voor een bijeenkomst over hoogbegaafdheid. Een meneer die groepen begeleidt zal wat uitleg geven over zijn werkwijze. Ik ben benieuwd. Ik kijk en luister daar met wat andere ogen en oren naar, omdat we zelf al een heel eind zijn in de ontwikkeling van die plusleerlijn. Wellicht hoor ik er nog wat nieuws of kan ik wat zinvols inbrengen.
‘s Avonds zit ik weer in het bestuurskantoor vanwege fusiebesprekingen van de Goese scholen. Ik kom daar nieuw in vanwege mijn directeurschap in Kloetinge. Ik ga eerst maar eens luisteren voordat ik mijn mening ventileer. Voor Kloetinge zie ik de noodzaak tot fusie niet zo, tenzij er flinke verbeteringen te wachten staan. Eén ervan zou zomaar nieuwbouw in de buurt kunnen zijn.

Op donderdagavond zit ik in het gemeentehuis voor een korte raadsvergadering. Tenminste, zo ziet hij eruit. Eerst hebben we een zitting over de begroting, daarna de raadsvergadering en achteraf, zo begreep ik, is er nog een kleine nazit over het participeren (heb je dat woord weer) van gemeenteraden in gemeenschappelijke regelingen.

Op vrijdagmiddag probeer ik in het dorpshuis in Kortgene te zijn voor een symposium over het belang van de kleine scholen met betrekking tot de Zeeuwse economie. Barbara Oomen zal de lezing houden en ik ben benieuwd of ze daarin wat gebruikt uit haar veldwerk dat ze ondermeer op de school in Wissenkerke heeft gedaan.

Een goed gevulde week dus, maar niet vervelend. Veel schakelen in het hoofd en dat is meestal het vermoeiendst.

Dan ga ik nu nog wat proberen te maken van mijn zondag. Ik moet nog wat schrijven voor de partij in verband met de verkiezingen, maar mijn hoofd staat er niet naar. Soms krijg ik maar met moeite iets op papier, terwijl ik op een ander moment een compleet verkiezingsprogramma op kan schrijven. Daarvoor moet je in de mood zijn schijnbaar. Enfin, ik zal het vanmiddag eens proberen.

Veel plezier in je werkweek en zorg dat je niet ziek wordt hè. Er gaat een virusje of wat de rondte en ik dacht dat ik vorige week ook aan de beurt was, maar het bleef bij een stevige verkoudheid.

 

 

Week 38


Op 15 september 2013, in Blik op de week, door Ron

‘En zo glijden dingen van je af, als water van een vette eend’, wat een mooie uitspraak. Ik hoorde hem zojuist voorbijkomen in een interview met Vonne van der Meer. Deze laatste had ik trouwens jonger geschat, dan de dame die ik nu op het televisiescherm zie. Ik heb haar gelezen in de jaren negentig en dat is inmiddels ook zo’n twintig jaar geleden. Ze zal in mijn herinnering jong gebleven zijn.

Ken je dat ? Wanneer je denkt aan mensen die vroeger je leven passeerden en die je niet meer gezien hebt ? Die blijven in je beleving vaak even jong dan dat ze waren op het laatste moment dat je ze ontmoette. Zo kun je voor iemand dus eeuwig jong blijven.

En we tellen inmiddels al weer week achtendertig. Over veertien weken staat ons een nieuw jaar te wachten, terwijl ik het idee heb dat dit jaar nog maar net begonnen is. Het lijkt of de tijd steeds sneller tikt, alsof ze haast heeft en je het idee zou kunnen krijgen dat je haar nog maar net bijbenen kunt. Ik laat me niet graag haasten.

De schuldige zal vermoedelijk de volle agenda zijn. Ze lag er ooit maagdelijk en onbeschreven bij, maar hoe dichter de dagen naderen, hoe voller ze worden. Vooralsnog lijkt ‘nee’ het toverwoord, maar dat verkoopt soms moeilijk. Ook voor mij, maar ik waak er echter wel voor dat één en ander behapbaar blijft en dat die haastige tijd geen vat op mij krijgt.

Zoals in de komende week. Die zit redelijk vol, maar is te doen en lijkt afwisselend. Dat laatste vind ik erg belangrijk.

Maandag werk ik in Wissenkerke en overdag staat er weinig bijzonders gepland, zodat het lijkt dat ik eens kan kijken wat ik aan het einde van dit schooljaar allemaal voor elkaar gebokst wil hebben. Daar maak ik een lijst van, een soort managementcontract, waarin de schoolontwikkeling van beide scholen, maar ook mijn persoonlijke ontwikkeling, een plaatsje krijgt. Dit document bespreek ik met de teams en de medezeggenschapsraden. Vooral voor de laatste doelgroep is het een mooi document om elke vergadering centraal te stellen, zodat men op de hoogte blijft van de ontwikkelingen.
‘s Avonds staat er een ouderraadsvergadering in Wissenkerke gepland, maar een bevriend collega-directeur had aangegeven een avondje te willen sparren over allerlei zaken. Dat laatste is ook belangrijk, er proberen te zijn voor je collega’s. Collegiale consultatie, wat een mooi woord hè, ook voor collega’s die niets met je school te maken hebben.

Op dinsdagmorgen heb ik een directieberaad en aansluitend overleg ik even met de stafmedewerkster personeelszaken over de ingezette formatie. Dat plaatje blijft wat onduidelijk en dat komt voornamelijk vanwege het feit dat ik er weinig verstand van heb of wil hebben. Kijk, er zijn mensen die een uurtje werken, een halve dag werken of een hele dag werken, dat is vrij duidelijk. Maar het personeel is echter aangesteld voor een bepaalde werktijdfactor en dat zijn heel vreemde cijfers, soms door het verloop zo gegroeid. De stafmedewerkster weet precies hoeveel werktijd er past bij welke werktijdfactor (WTF, maar die afkorting gebruik ik zelden vanwege de Engelse variant die ik wel eens denk, maar niet uitspreek).
Dinsdagavond heb ik een overleg in Kloetinge met iemand van de gemeente en allerlei maatschappelijke partners om te bekijken hoe we onze rol als school in het dorp beter kunnen gaan spelen. Op zoek naar verbanden dus, op zoek naar samenwerking. Wie kan er wat voor wie betekenen. Dat lijkt me een leuke bijeenkomst.

Op woensdag heb ik aan het begin van de middag een teamvergadering in Kloetinge, wil ik even gaan kijken bij het schoolvoetbaltoernooi in Colijnsplaat waar drie teams van de school in Wissenkerke gaan strijden om de titel en ‘s avonds heb ik een informatieavond in Kloetinge voor de ouders van groep acht.

Donderdag zit ik een hele dag in Wissenkerke. Overdag aan de administratie, voor beide scholen, lang leve Skydrive (jawel, ik ben overgestapt) en ‘s avonds vergader ik er met de medezeggenschapsraad.

Heel misschien ga ik vrijdag een ADV-tje nemen. Ik heb niets aangekondigd en laat het van de situatie afhangen, maar als er werkelijk niets staat te gebeuren en alles onder controle blijft, zou ik dat best eens kunnen doen. Ik vind dat ik dat eigenlijk best verdiend heb.

Afgelopen week was een vreemd weekje. De gemeenteraadsvergadering die leek op kat-in-het-bakje met de twee agendapunten die er behandeld moesten worden, werd een geheel ander verhaal toen Ellen en ik de avond tevoren besloten dat niet alle voorstellen bij onze denkwijze pasten. Al met al verliep die vergadering dus anders (en wat grimmiger), omdat onze ommezwaai onverwachts kwam. Dat kan gebeuren wanneer de tijd je dingen doet inzien.

Altijd weer die tijd hè.

Ik ga je een fijne werkweek wensen en doe, net als wij, niets waarvan je later denkt dat de schade mogelijk groter zou kunnen zijn dan je lief is en conformeer je niet aan zaken die je tegenstaan.

Tijd kan tot inzicht leiden.

 

Week 37


Op 8 september 2013, in Blik op de week, door Ron

Deze keer maar eens een nummer ‘geknipt’ uit een DVD-cover. Wie weet welke het is, mag een reactie plaatsen. Naar mijn mening is het één van de betere cultfilms ooit gemaakt en die in zekere zin voor mij herkenbaar is. De film is Franstalig. Mijn eerste DVD ervan was in het Frans met een Engelse ondertiteling, ik had hem besteld in Australië. Na hem te hebben uitgeleend aan iemand, heb ik hem niet meer terug gezien en nu is de film gewoon verkrijgbaar met een Nederlandse ondertiteling. Dus die heb ik dan ook maar gekocht.

Maar goed, daarover ga ik niet schrijven. ik schrijf eigenlijk niets meer tussendoor. Is dat je ook al een tijdje opgevallen ? Het is gewoon té druk om tussendoor wat te schrijven. En als ik tijd heb moet ik andere dingen doen die blijven liggen zijn. Vierentwintig uren in een dag is eigenlijk te weinig. Dat ligt natuurlijk ook een beetje aan mezelf, maar ik vind nu eenmaal veel dingen leuk om te doen.

Week zevenendertig is behoorlijk bezet (in mijn agenda: blauw), maar lijkt me goed te doen. Donderdag wordt het wat druk, maar niet lastig.

Op maandag ontvang ik in Wissenkerke een nieuwe ouder. Het kind is nog geen vier, maar ik had aangeboden om alvast eens een kijkje te komen nemen in de school. Er zit nu eenmaal meer achter die voordeur dan je zou denken.
Lunchen en bellen doe ik in de auto, want om één uur heb ik een afspraak met mensen van de opvang in Kloetinge. Ik heb wat vragen voor hen en zij hebben wat vragen voor mij. Ik hoop dat aan het einde van het gesprek alles duidelijk is voor beide partijen.

Dinsdag zit ik in Kloetinge, één van mijn vaste dagen daar, alwaar we na schooltijd een zorgoverleg hebben. Ik hoop wat knelpunten te kunnen aankaarten waarmee leerkrachten in de klas te kampen hebben. Wellicht is er zicht op taakverlichting.
‘s Avonds heb ik een fractieoverleg over de agenda van de raadsvergadering van donderdag. Zwaarwegende punten staan daar niet op, hoewel ik een dik pakket in de brievenbus kreeg. Dat bleken stukken te zijn die betrekking hebben op de begroting voor het komend jaar. Jawel, die kermis gaat ook weer draaien.

Op woensdagavond ga ik met een paar partijgenoten kijken naar het nieuwe verkiezingsprogramma van onze partij in aanloop naar de gemeenteraadsverkiezingen in maart van het volgend jaar. Ik heb me weer opgegeven als kandidaat voor de lijst en denk dus mee over dat programma. De Partij van de Arbeid doet het landelijk niet al te best, ik vind het zelfs af en toe beschamend, en dat ga je bij de gemeenteraadsverkiezingen ongetwijfeld merken. Sommige zeggen van niet, maar ik loop al lang genoeg mee om te kunnen stellen dat het wel zo is. In tijden van crisis en ontevredenheid moeten de zittende partijen het ontgelden en spint de lokale partij er dikwijls garen bij. Ook al heeft die niets nieuws te vertellen, laat staan ergens een oplossing voor heeft.

Op donderdag werk ik in Wissenkerke, maar zie dat ik aan het begin van de middag een overleg in Wilhelminadorp heb over het traject dat we ontwikkelen voor onze hoogbegaafde en begaafde leerlingen. De pilots zijn klaar, het protocol is er, dus zou het project stichtingbreed uitgezet kunnen worden. We hebben daar reeds plannen voor gemaakt, die ik die middag uit de doeken zal doen.
Na schooltijd heb ik in Wissenkerke een teamvergadering en dan zit ik daarna al vroeg in het gemeentehuis. Om zes uur staat de begroting op het programma en dat is een besloten gebeuren, dus zonder publiek, en aansluitend hebben we dan de gewone gemeenteraadsvergadering. Eén ding is dan wel makkelijk: voor een broodje wordt gezorgd.

Op vrijdag staan er geen bijzonderheden. Ik vind het nog iets te vroeg om een ADV-tje te nemen, want ik heb nog zat te doen. Op die vrijdag kan ik eens op het gemakje naar de begroting kijken voor beide scholen, waarbij het de uitdaging is om binnen de kaders van de bezuiniging te blijven. In Wissenkerke kan ik niet veel zuiniger begroten dan in het afgelopen jaar, maar in Kloetinge kan het met minder geld, als ik het zo eens inschat. Enfin, ik ga mijn best doen om ervoor te zorgen dat niemand tekort komt en dat de middelen juist bestemd worden.

Niet zo’n moeilijk weekje dus, die week zevenendertig. De temperaturen worden ook weer wat normaler, zodat je niet bij elke stap staat te zweten. Afgelopen donderdag was het toch wel erg heet. Zelfs ik dacht aan een koele duik, bij het horen van het geplons in het naburig zwembad. Nou, als ik zulke gedachten krijg, dan is het dus heel erg warm hè. Ik ga dat natuurlijk niet doen, want ik heb geen zwembroek.

Ik ga verder genieten van mijn weekend en me verdiepen in Windows Acht. Ik heb hier een nieuwe laptop liggen, maar aangezien ik dit stukje typ op mijn oude laptop, weet je wellicht hoeveel ik al van die andere snap. De meeste nieuwe computers komen met die nieuwe Windows-software, zoveel keus is er dus niet. De nieuwe laptop is een combi-laptop (ook wel hybride genaamd) en is enerzijds een tablet en anderzijds, met een handig slide-mechanisme, is het een laptop. Maar ja, wel met die nieuwe Windows erop. De mogelijkheden moeten legio zijn, maar een oude vent zoals ik, gaat er steeds langer over doen om die onder de knie te krijgen.

Daarnaast blijf ik een Android-fan hoor, alhoewel ik Google een steeds meer bedenkelijkere rol vind gaan spelen. Ze hebben mooie gratis features, maar die werken allemaal het best met hun eigen browser: Chrome en die vind ik weer helemaal niks. Al was het alleen maar vanwege die akelige reclame en toolbars. De agenda van Google werkt niet meer met de verouderde Explorer-versies en zo zit de ene gigant de ander een beetje uit de markt te dringen. Ook Google-drive gaat niet goed met een oude Explorer-versie en die hebben de schoolcomputers (nog) wel. Ik denk er dus over om over te stappen naar Skydrive van Microsoft, die je ook gebruikt met de nieuwe Office.

Met het werken op twee scholen en het gebruik van een tablet bij vergaderingen, heb ik gewoon een cloud-drive nodig. En nee, daarmee bedoel ik niet I-Cloud, daar had ik het met de netwerkbeheerder nog over. Ik geef Apple nog een jaar of drie voor een nieuwe I-Phone en een nieuwe I-Pad, misschien nog een horlogetje, en dan gaan we er bar weinig meer van horen. Mijn mening hè, ik kan het ook bij het verkeerde eind hebben.

Prettige werkweek !

 

Week 36


Op 1 september 2013, in Blik op de week, door Ron

Zo, vandaag lekker uitgeslapen en wakker geworden met het geschuur van de buren. Ik kan je verzekeren, er zijn leukere manieren om wakker te worden na een zware werkweek. Ik vind het niet vervelend om wakker te worden van geluid, maar deze gretige herrie op de zondagochtend is irritant.
Ik compenseer het maar door zelf een lekker deuntje op te zetten. Grace Jones komt voorbij met ‘Use me’. Ik heb de installatie op shuffle gezet en daarmee komen de laatst afgespeelde vijfhonderd nummers in random volgorde voorbij. Leuk, want dan heb je van alles wat.

Jawel, het was een drukke week. Leiding geven aan twee scholen en daarnaast ook nog wat in de politiek willen doen. is een fikse opgave. Daar moet je niet al teveel bij hebben. Ik heb in mijn hoofd al eens een rijtje gemaakt van zaken die ik wellicht op termijn laat vallen als ik denk dat het teveel wordt, zoals het Zeeuws ICT-gebeuren. Daar gaat heel veel zijdelingse tijd inzitten wanneer er iets georganiseerd moet worden. Maar goed, voorlopig blijf ik alles nog doen.

Ik heb week zesendertig nog niet in de agenda bekeken, maar ik dacht dat het qua drukte wel meevalt. Er zijn wel wat extra afspraken, maar bij elkaar lijkt het me goed te doen.

Maandagavond ben ik aanwezig bij de informatieavond die in Kloetinge gehouden wordt voor de ouders. Leerkrachten vertellen wat over hun werkwijze in de klas. Ik zal aanwezig zijn om vragen te beantwoorden over het feit waarom we bepaalde zaken hebben veranderd met betrekking tot het leerklimaat in de groepen vijf tot en met acht. Sommige ouders beschouwen het nieuwe werken als een straf. Dat is het echter niet, het is een middel.

Dinsdag heb ik een lang inhoudelijk directieoverleg in Wilhelminadorp. Ik heb nog niet naar de agenda gekeken, dat doe ik morgen pas. Ik houd de zondag nog even werkloos.
Na schooltijd hebben we een teamvergadering in Kloetinge, waarvan ik denk dat ik het net wel of net niet ga redden. Ik heb de locatieleidster gevraagd de vergadering in ieder geval voor te bereiden en maar te beginnen, wanneer ik er nog niet ben.

Woensdagmorgen heb ik een gesprek met een man van ons netwerkbeheer. Het bedrijf beheert alle netwerken binnen de stichting en hij had wat nieuws te melden over software-matige zaken. Ik vind de ‘schil’ die ze er zelf overheen zetten veel te zwaar. Het is een geheugenvreter en er is slecht over nagedacht. Als ik inlog als directie, krijg ik ook alle leerlingenprogramma’s voor mijn neus. Die heb ik helemaal niet nodig. Ook de administratie- en de zorgcomputer laden zaken die helemaal niet relevant zijn. Dat wordt misschien wel een wat langer gesprek.

Op donderdag staat er na schooltijd in Wissenkerke een vergadering en ik zal daar ook op vrijdagmiddag zijn voor de officiële aftrap van het project ‘Muziek in de Klas’, waarover in de PZC van zaterdag een leuk artikel stond. Inhoudelijk weet ik er niet zo heel veel van, dat krijg je als je alleen op hoofdlijnen gaat zitten, maar de mensen even welkom heten vind ik wel fijn. Ik ben heel benieuwd hoe dit project gaat uitpakken, maar het ziet er naar uit dat het muziekonderwijs op De Vliete een hoogwaardige update krijgt. Leerlingen gaan straks van school af met, naast de vereiste leerstof, ook een flinke muzikale basis.

Willen we in Wissenkerke niet in zeven sloten tegelijk lopen, dan denk ik dat we naast dit project niet al teveel nieuwe zaken moeten gaan aanpakken om het behapbaar te houden. Nu is dit muziekproject niet zozeer een lastenverzwaring voor de leerkrachten, de lessen worden namelijk verzorgd, maar als je ziet wat we nog allemaal extra doen, dan zul je begrijpen dat er ergens grenzen gesteld moeten worden. We zijn een techniekschool, we zijn een verkeerschool, we bieden passend onderwijs aan zowel leerlingen met leerstofproblemen als aan leerlingen die veel in hun mars hebben, we zijn druk bezig om het natuuronderwijs op te waarderen met een speel- en ontdektuin, we wecyclen en daarnaast geven we natuurlijk ook nog gewoon les. Dan kan er zomaar wat krapte ontstaan in een lesrooster met een kleine zesentwintig uren lestijd per week.

Maar leuk is het wel !

Ondertussen houd ik een beetje weekend. Gisteren, zaterdag, was ik van de partij op het boerenontbijt, waar ik met Ellen de koffie, thee en koude dranken verzorgde. Het was gezellig druk en de mensen waren enthousiast over het initiatief. Het is ook een royaal gebaar om alle nieuwe inwoners uit te nodigen voor zo’n ontbijt, waar men, naast lekker eten, ook kennis kon maken met de streek, het college en enkele raadsleden. Jawel, dat gaat in een warm en ongedwongen sfeertje.
Gistermiddag dook ik onder het aanrecht om mijn keukenkraan te vernieuwen. Die had ik een aantal weken gelden al gekocht, die was in de aanbieding en ik kon dat ding natuurlijk weer niet laten liggen. Ik heb gelijk alle slangen maar vervangen en alles lekker schoongemaakt.

Ik vond het wel een geinige kraan. Je kan een straal kiezen of een sproeiertje om zaken lekker af te spoelen. Ik moet er wel even aan wennen, want als je niet uitkijkt vliegt het water overal. En ja, mijn keuken is wat rommelig, maar ik vind dat geen probleem.
Zo’n karweitje is voor mij een heerlijke manier om mijn hoofd eens lekker leeg te maken. Bluesje op de achtergrond en lekker sleutelen en passen en meten.

Zo zat ik me gisteravond te bedenken dat ik heel wat kan, waar het gaat om verbouwen en klussen, maar dat ik eigenlijk niet kan lassen. Ik zou daar best wel een cursus in willen volgen. Bijvoorbeeld in de Herfstvakantie. Gewoon een korte cursus booglassen ofzo. Daar ga ik over denken, misschien doe ik het ook wel niet.

Ik ga jullie een prettige werkweek wensen. De temperaturen schijnen weer op te gaan lopen als we meer naar het volgend weekend gaan. Dan hebben we daarover in ieder geval niets te klagen. Dat hebben we sowieso niet als het gaat over zonnige dagen. Toch ?

Dan nu nog even een muziekje. Die komt hier net voorbij in mijn kamertje
Ik deel hem met jullie …