Raadswerk


Op 26 januari 2014, in Politiek, door Ron

Het schijnt qua weer gisteravond en vannacht nogal huis gehouden te hebben. Behoudens een paar ferme donderslagen heb ik er weinig van gemerkt, maar blijkbaar heeft het in Zeeland hier en daar dakpannen geregend vanwege de storm. Op het nieuws hoor ik dat het in het noorden van het land behoorlijk koud is en er sprake is van sneeuw en ijzel. Zouden ze al gaan meten hoe dik het ijs is ?

Vandaag houd ik het gemak een beetje. Muziekje, koffie, peukje, enfin je kent dat inmiddels wel. Ik heb net de stukken voor de gemeenteraadsvergadering doorgenomen, maar daar was ik ook in vijf minuten doorheen. Het is weer een politieke week, met op dinsdag een fractievergadering en op donderdag een raadsvergadering, voorafgegaan door een vergadering van het presidium, de club van fractievoorzitters. Maar goed, die raadsvergadering lijkt een formaliteit te gaan worden. In de beide vergaderingen zie ik geen spraakmakende zaken. Nu hebben we die hier toch weinig hoor, spraakmakende zaken. Toevallig kreeg ik een mailtje van Omroep Zeeland waarin men vroeg om de hete hangijzers in de gemeenteraad. Ik heb er een paar genoemd en prompt hing men de volgende dag aan de lijn. Kijk, ze zijn misschien wel creatief in het bedenken van een titel voor een verkiezingsitem, De Stembus, maar daar lijkt het ook wel mee op te houden. De inhoud moeten we zelf aanleveren, terwijl ik denk dat je met een beetje studeren wel weet wat er per gemeente speelt.

Onze raad is het niet zo vaak oneens. Iemand probeert wel eens een knuppel in dat hoenderhok te gooien, maar dat wordt meestal vakkundig gesust, Dat is ook het grootste verwijt aan die gemeenteraad van Noord-Beveland. Alle neuzen staan er schijnbaar allemaal dezelfde kant op en ik begrijp waarom men dat denkt. Dat komt doordat we als raad al in een heel vroeg stadium bij plannen betrokken worden. En in dat proces worden de discussies gevoerd, dus niet in de raad zelf. Wanneer zo’n plan dan uiteindelijk in de raad komt, dan bestaat er meestal al een consensus. Het is al uitgevochten. Ik geef toe dat dit voor het publiek onaantrekkelijk is en dat het de schijn wekt dat het één pot nat is. Dat is het op dat moment, maar zo is het niet geweest. Die manier van werken bevalt goed, maar het is wellicht niet de aantrekkelijkste.

Aan de andere kant, je hebt als gemeenteraad ook zoveel niet meer te zeggen. Veel beleid wordt vanuit het rijk opgelegd, want de gemeentes moet nu taken gaan uitvoeren, die normaal gesproken door het rijk werden gedaan. Decentralisatie van de taken en dan geeft men slechts een deel van het geld mee van wat er normaal voor uitgetrokken wordt. De boodschap is grofweg: ‘Je regelt het maar’. Bij die stukken hebben we niets in de pap te brokkelen. Je mag ervan kennisnemen en je mag je bedenkingen uiten. In een enkel geval gaat er een raadsbreed schrijven naar Den Haag, maar dat helpt natuurlijk helemaal niets. Daar zal een minister, als die het al te zien krijgt, hooguit eens om moeten glimlachen. Feit is dus dat je met minder geld dezelfde diensten moet gaan verlenen. Met dat feit zal je het als raad moeten doen. Dan kun je elkaar wel in de haren gaan vliegen, maar dat heeft geen zin. Daar is de burger uiteindelijk niet mee geholpen.

Wij kissebissen dus over kleine zaken, want de grote zaken worden door het rijk uitgemaakt.

Wrang is het soms wel dat je je bedenkingen uit tegen een voorstel dat voor het grootste deel uit de mouw komt van de staatssecretaris van je eigen partij. Dat roept sowieso vragen op bij de lokale partij en krijg je opmerkingen in de trant van: ‘Ja maar, dat is door je eigen vriendjes bedacht’. Gelijk of geen gelijk, we zitten in de gemeenteraad voor onze eigen burgers en niet om met alles in te stemmen dat bedacht is door landelijke partijgenoten. Zoals het hernieuwde sociale beleid. Dat is al met al een erg akelig verhaal, waarin kortemetten wordt gemaakt met de sociale wetgeving en zekerheden die we in jaren hebben opgebouwd. Dat is een onsympathiek stuk voor de mensen die afhankelijk zijn van dit beleid en eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat er een berg verpest wordt door mensen die aanspraak maken op deze steun, maar er helemaal geen recht op hebben. En het zijn niet alleen buitenlanders die er misbruik van maken, nee, dat is het gros aan Nederlanders dat het gewoon vertikt om te werken, terwijl men het wel kan.

Kijk maar eens op je loonstrookje wat je allemaal afdraagt. Daarvan is een deel bestemd voor je werkeloze buurman die zijn keuken aan het verbouwen is. Oké, dat is misschien wel heel erg kort door de bocht, maar zulk soort misstanden worden met de nieuwe wetgeving wel uitgesloten. Het is alleen jammer voor de mensen die echt niet meer aan de slag kunnen.

Ik kan nog steeds aan de slag en er staat alweer een nieuwe werkweek te wachten. Niet al te druk, maar wel met een fiks directie-overleg op dinsdag en een BHV-herhalingscursus op de woensdag.
Ik wens je, zoals elk weekend, ook een prettige werkweek. Mocht je onverhoopt thuis zitten zonder werk, maar wil je ontzettend graag weer een andere job, dan moet je weten dat ik met bovenstaand stuk niet jou bedoeld heb. Eigenlijk ken ik in mijn omgeving geen mensen die aan dat profiel voldoen.

 

Sport en spelen


Op 19 januari 2014, in Algemeen, door Ron

Hoewel de winter het af laat weten, het gesprek van de dag op het weerpraatniveau, en we in plaats van sneeuw het nodige aan regen om onze oren krijgen, worden er op de televisie allerlei schaatskampioenschappen vertoond. Ik heb wel eens vaker geschreven dat ik op den duur niet meer weet welk kampioenschap er aan de gang is. Jullie ? Je moet het hebben van de wintermaanden, zegt men, maar dat betwijfel ik, want volgens mij kunnen we ook schaatsen in de zomer als we dat willen. Het zal meer een traditie zijn om dit soort sporten in de wintermaanden te organiseren.

En met dat schaatsen wordt druk geoefend voor de Olympische Winterspelen in Sotsji, waar nogal wat om te doen is in het nieuws. Wanneer er een keuze moet vallen voor het ontvangend land voor een Olympisch evenement, verzucht ik gelukkig wanneer de keuze niet is gevallen op Nederland. Het kost namelijk kapitalen om zo’n evenement te organiseren en ik denk dat onze financiële positie niet dusdanig is dat dit niet ten koste zou gaan van de mensen die het nu al moeilijk genoeg hebben om de eindjes aan elkaar te knopen. In Sotsji gaat het om zo’n kleine veertig miljard, terwijl er twintig geschat was. Alles en iedereen moet wijken, want zo’n Olympisch evenement is tevens het visitekaartje van het land. Niet alleen in Sotsji, maar dat is zo’n beetje de gewoonte geworden. Men maakt geen gebruik van bestaande accommodaties, nee, alles wordt nieuw uit de grond gestampt. Ook over twee jaar zal dat in Rio het geval zijn. Ook daar leeft een groot gedeelte van de mensheid in armoede en heeft dit land eigenlijk niet de centen om zoiets te organiseren.

Zowel in Rusland als straks in Brazilië zijn er tal van redenen om zo’n evenement te boycotten. Het lijkt mij een beetje mosterd na de maaltijd. Wellicht moest het IOC bij de bepaling van haar keuze voor een Olympische stad daar eerst maar eens rekening mee houden, maar noem maar eens een land waar het wel in orde is met de mensenrechten. Of dat nu Peking, Sotsji of Rio is, er is overal wel wat. Ook hier in Nederland, waar we zo graag over de grens wijzen naar allerlei misstanden. Tien procent van de Nederlandse bevolking leeft op de armoedegrens, maar de aanwezigheid van declaratiefondsen, compensaties en voedselbanken zal ons gemoed dermate gerust stellen, dat we onszelf het recht toekennen om het vingertje te heffen naar de landen om ons heen.

En of onze delegatie bobo’s die afgevaardigd wordt naar de opening in Sotsji, nu klein of groot is, dat zal menig land een worst wezen. Ten eerste zijn we niet zo’n grote speler in de wereldpolitiek en ten tweede gaat het om een sportevenement. Een sportevenement waarbij de prestaties ons zullen heugen en niet wie er wel of niet aanwezig is bij de opening.

Vooralsnog staat mij een redelijk drukke werkweek te wachten waarin de dinsdag, woensdag en vrijdag uitverkocht lijken. Op maandag en donderdag, mijn Wissenkerkse dagen, heb ik nog volop ruimte in het programma. Maandag is het overigens Blue Monday. Menigeen die ik erover sprak zei het helemaal niets, maar hij bestaat echt, de onaantrekkelijkste dag van het hele jaar, die maandag in januari. Laat het je niet teveel leiden hoor en maak er een leuke werkweek van, er zijn uitdagingen te over en vergeet vooral niet te genieten van de kleine dingen, die kleine dingetjes die het leven zo leuk maken en veraangenamen.

 

Internetverkeer


Op 12 januari 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

En zo werden we deze week weer opgeschrikt door een bericht dat een man vierhonderd kinderen zou hebben misbruikt via internet. Jawel, het is wel mooi dat internet en de wereld ligt ermee aan onze voeten, maar de gevaren liggen her en der op de loer. Door de vooruitgang kun je zomaar een flink deel van je spaarcenten kwijtraken, omdat mensen het internet gebruiken om zich anders voor te doen dan men werkelijk is. Je leest daar vaak over. Mensen die via internet een date vinden, er zijn natuurlijk ook positieve berichten, en opgelicht worden waar ze bij staan, vanwege allerlei zielige verhalen van hun nieuwe ‘vriend’, die dan plotsklaps met de noorderzon vertrokken blijkt. Dat is een hard gelach. En dan natuurlijk die berichten van weerloze kinderen die zich onder druk laten zetten en dingen doen voor een webcam, die eigenlijk niet door de beugel kunnen, omdat ze onder druk gezet worden.

Grenzeloos vertrouwen hebben in figuren in een virtuele wereld, hoe echt die dan ook mag lijken, is in mijn beleving nooit een optie geweest. Maar goed, dat is mijn mening en ik heb sowieso geen grenzeloos vertrouwen in mensen die ik amper ken, ook niet in de echte wereld. Naast het feit dat mensen wel eens vergeten dat er een aan- en uitknop op die computer zit, vergeten ouders wel eens na te denken over de gevaren die er op de loer liggen, wanneer hun kinderen aan het computeren zijn, of anderszins het internet raadplegen, en mogelijk ten prooi kunnen vallen aan figuren met een zieke fantasie. Oké je moet je kinderen niet teveel willen betuttelen, maar enig toezicht is, denk ik, onontbeerlijk.
Het is aan de ene kant verschrikkelijk dat dit soort figuren zich in chatboxen voor jonge kinderen bevinden, aan de andere kant zijn die figuren er omdat ze de ruimte krijgen om er te zijn en dat de kans op slagen groot is. Dat blijkt, vierhonderd slachtoffertjes is niet niets en dat is nog maar de ‘score’ van één iemand. Grooming, zoals dat dan met een modern woord heet, komt veel voor. Juist met deze wetenschap zouden ouders moeten kijken naar het gebruik van internet door hun kinderen, want ook in die virtuele wereld staan er rare lui om een hoekje te wachten en zijn dus in die zin vergelijkbaar met de lui waarbij je niet in de auto moet stappen of waardoor je je niet moet laten verleiden met een snoepje.

Jawel, ik schrik altijd erg van dit soort berichten, omdat het zo’n stempel drukt op internet, terwijl het zo’n zinvol medium kan zijn. Aldoor vraag ik me dan af hoe het toch zover kan komen en dan denk ik toch dat ik uitkom bij het feit dat het gebruik van internet zwaar onderschat wordt. Iets in de trant van: ‘Mam, ik ga even computeren hoor. Is goed, we gaan om zes uur eten.’ Het kind is binnen, maar gaat toch even ‘buiten spelen’. Dit keer zonder de sociale controle van de buren.
Als je kind nog niet kan fietsen, stuur je het ook niet de straat op voor een blokje om en je kind van zestien geef je ook niet je auto mee om even naar vrienden te gaan. Toch ? Je moet vaardig en bekwaam zijn wanneer je de straat op gaat. Bij internet werkt het niet anders. Als ouder speel je daar, denk ik, een grote rol bij.

Vandaag ben ik wat later met mijn stukje, want ik heb een gat in de dag geslapen. Ik weet niet hoe dat met jou is, maar ik heb de vorige week de hele week geworsteld met mijn bioritme. Dat klokje stond in de Kerstvakantie natuurlijk helemaal anders. Dan ga je om twee uur eens slapen en dan kom je er om een uurtje of elf eens op het gemakje uit. Totdat je op de zondag, voordat je werkweek begint, op tijd naar bed gaat en je de slaap maar niet kunt vatten. Anders dan anders duurde dat deze keer langer voordat ik omgeschakeld was. Het zal misschien de ouderdom zijn, ik weet het niet, maar veel mensen die ik er afgelopen week over sprak, hadden last van dit zelfde euvel. Volgens mij ben ik nu weer een eindje bijgeslapen.

Mijn komende werkweek heeft geen verrassingen, wanneer ik de agenda zo eens beschouw. Het is een politieke week, dus ik heb mijn bezigheden, maar voor de rest kan ik het op het gemakje doen.

Op donderdag ga ik in Wissenkerke eens kijken wat de mogelijkheden zijn van een digitaal rapport. Nu hebben we daar ook wel een digitaal rapport, maar dat is niets meer dan een word-sjabloon dat met de hand ingetypt wordt en digitaal wordt gearchiveerd. Ooit was dat behoorlijk digitaal, maar nu moet dat beter kunnen. Al onze leerlingengegevens, ook de resultaten, staan al verzameld in een computerapplicatie. Met een druk op een knop zou het moeten kunnen dat deze resultaten gemiddeld worden en in een digitale rapportage terecht komen. En dat kan met de techniek van tegenwoordig. We gaan eens kijken hoe dat eruit komt te zien en of het een bruikbaar en helder document voor ouders kan opleveren. De ouders kunnen wij toegang tot ons systeem geven, we beginnen eerdaags met een proef, zodat het rapport ook digitaal geraadpleegd kan worden.

Kijk, dat is dan weer een voorbeeld van een voordeel van het internet.

Fijne werkweek gewenst !

 

Week 2


Op 5 januari 2014, in Blik op de week, door Ron

Zo, nu de oliebollenluchten weer wat zijn opgetrokken en iedereen is uitgebuikt, neem ik hier de draad maar weer eens op met een nieuw weeknummer. Jawel, het is week nummer twee, hoewel het aan zal voelen als nummer één.
Ik ben nog weinig mensen tegengekomen, afgelopen week wel een collega op school, dus ik heb nog weinig mensen geluk gewenst met het nieuwe jaar. Dat gaat ongetwijfeld in de komende week gebeuren en hoewel ik het wel meen, vind ik het allemaal maar gedoe. Het ligt er dan zo lagendik bovenop dat je juist zou gaan twijfelen aan de oprechtheid ervan.

Natuurlijk wens ik voor iedereen het allerbeste, ook voor mijn lezers hier, maar dat wens ik je niet alleen met de jaarwisseling. Dat wens ik je het hele jaar door en ik weet dat er velen met mij zo over denken. Dat het allemaal zo’n gedoe is, zo’n poppenkast. En dat is eigenlijk mijn grootste beweegreden om niet naar verplichte nummers te gaan, zoals allerlei nieuwjaarsrecepties, waarbij iedereen iedereen, ongeacht wie het is en of je iemand wel of niet kent, het allerbeste wenst. Je zou voor de aardigheid eens moeten vragen aan zo’n onbekende die jou het allerbeste wenst: ‘Dank je, wat zou voor mij het allerbeste zijn, denk je ?’ Dat weet men niet, men kent je niet. Men doet mee aan die poppenkast en verwacht dat jij ook meedoet aan die poppenkast, anders was je er niet naar toe gegaan. Toch ?

Kerst of oud en nieuw ten spijt, ik heb wel heerlijk genoten van mijn twee weekjes vrij. Even bijkomen van al die drukte die mijn weken normaal gesproken zo beheerst. Lekker niksen en niets moeten. Dat zou ik meer moeten doen en ik heb dan ook weinig in de agenda gekeken of geschreven. Echter, om mijn werk goed te kunnen doen, kan ik niet zonder die agenda. Ik heb me wel afgevraagd of ik die hier elke week moet bespreken, of dat niet een beetje saai gaat worden en of het niet eens tijd is voor iets anders. Iets beschouwends, onderwerpen waarvoor ik door de week jammer genoeg te weinig tijd heb. Ik ga er nog even op broeden.

Vooralsnog ga ik die agenda voorzichtig openen en omdat ik al zo lang niet meer gekeken heb, zal ik opnieuw moeten inloggen, denk ik. Ik gebruik de Google-agenda. Even twijfelde ik over het hanteren van de Office-agenda (outlook), maar die vind ik niet erg handig. Google biedt, naar mijn mening, nog steeds de beste optie en is te benaderen met alle devices die ik gebruik, waaronder mijn thuislaptop, mijn directiecomputers (op beide scholen), mijn tablet en mijn telefoon. Deze laatste, al een half jaar de zwarte HTC One, gebruik ik daarvoor alleen op onverwachte computerloze momenten.

Week twee ziet er rustig uit. Op maandag staat er niets bijzonders, maar ik zal ongetwijfeld veel post moeten doorworstelen en helpen de TSO in goed banen te leiden. Ik heb daar vorige week al even naar gekeken. Ondermeer om te inventariseren hoeveel ongebruikte strippen de ouders bij elkaar hebben. Dat zijn dus overblijfbeurten die bij de vorige TSO-aanbieder al zijn betaald en waar men nog recht op heeft. Ik kom op een gezamenlijk strippentotaal van tweehonderddertig en dat is erg veel. Nu we de TSO in eigen beheer gaan organiseren is dat best een probleem. De vorige TSO-aanbieder zegt de ouders vooralsnog niets te restitueren en de ouders vinden dat ze betaald hebben en er dus recht op hebben. In praktijk betekent dat dus dat we de eerste overblijfbeurten voor niets moeten gaan draaien. Dat doen we met alle plezier natuurlijk, maar de vrijwilligers moeten wel betaald worden. Nou ja, we gaan kijken hoe we dat het beste kunnen oplossen.

Op dinsdag zit ik in het bestuurskantoor voor een lange vergadering. Ik vermoed dat de agenda morgen binnenrolt, men heeft daar immers ook vakantie genoten, dus dat ga ik afwachten. Wel denk ik dat de tablets die ik voor de directies heb aangeschaft binnen zijn gekomen. Dus dat is dan wel een leuke start van het nieuwe kalenderjaar. Het is een Windows tablet geworden, met afkoppelbaar toetsenbord en de mogelijkheid om gebruik te maken van een stylus om in documenten aantekeningen te maken. Ik ben benieuwd.
Na schooltijd hebben we een nieuwjaarsreceptie van de stichting. Ik ga die ambtshalve bijwonen. Jawel, ik ken alle mensen die er komen, dus weet wat ik iedereen wens :-)

Op woensdagavond staat er nog een bijeenkomst in het gemeentehuis. Een zogenaamd ronde tafelgesprek. Hoe dat georganiseerd wordt, dat ga ik zien, maar het handelt allemaal over het feit hoe we als gemeenteraad onze invloed kunnen aanwenden in gemeenschappelijke regelingen. Regelingen dus die in samenwerking met meerdere gemeentes gestalte krijgen en dat worden er steeds meer. Tot op heden gaat dat allemaal min of meer buiten de gemeenteraden om. Natuurlijk geeft de gemeenteraad wel of geen groen licht voor deelname aan die regelingen, maar daar houdt het voor nu een eind mee op. Woensdagavond gaan we dus in gesprek om te bekijken hoe we de gemeenteraad kunnen gaan vertegenwoordigen in die regelingen.

Voorlopig was dit de agenda, voor de rest staat er weinig in. Natuurlijk loopt die nog een eindje vol gedurende de week, maar al met al lijkt hij me goed te doen. Dan heb ik misschien tussendoor nog eens wat tijd om meer thuis te zijn, zodat ik verder kan waarmee ik in de vakantie begonnen ben, namelijk het bespelen van de mandoline. Dat is niet zo heel erge grote klus, wanneer je ook al gitaar speelt, maar het is allemaal wat kleiner en de akkoorden zijn wat anders. Daarnaast ben ik begonnen met het bespelen van de banjo en dat is een stuk moeilijker. Wel een uitdaging natuurlijk. maar buitenom weer andere akkoorden, ligt daarbij de nadruk vooral op het bespelen van de snaren. Dat maakt het instrument juist zo leuk. Nu tokkel ik natuurlijk al op de gitaar, maar bij die banjo gaat het heel anders en dan heb je alleen maar last van het gewoonlijke getokkel dat je zo gewend was op andere instrumenten.
In ieder geval houdt het me van de straat.

Veel plezier deze werkweek. En als je al dat gewens ook maar niets vindt, dan moet je, net als ik, even doorbijten en jezelf met de gedachte troosten dat het voor je medemens niet veel anders is.