Reservaat Zeeland


Op 23 februari 2014, in Politiek, door Ron

Een nieuwe zondag, een nieuw stukje. Einde van de Olympische spelen en ik moet zeggen dat ik daar best veel naar gekeken heb. Dat was overigens niet zo moeilijk, want een voornamelijk Nederland één-kijker, zoals ik, werd doodgegooid met de witte beelden en de voor- en nabeschouwingen. Toch heb ik maar weinig gezapt. Niet zozeer omdat de Nederlanders aardig meekonden dit jaar, maar ook vanwege de wat andere sporten. Ik vind die over het algemeen wat stoerder dan bij de zomerspelen. Ik ben zelf helemaal geen sneeuw- en ijsliefhebber, maar dit is wat meer spectaculair. Jawel, ik vond het leuk om naar te kijken.

Binnenkort zijn het weer gemeenteraadsverkiezingen. Er wordt al druk gespeculeerd over de opkomst, die zou dramatisch laag worden dit jaar, en de gemeentepolitiek zou maar weinigen interesseren. Ik denk dat vooral dat laatste waar is. Hoewel veel mensen denken dat men het beter weet en overal commentaar op heeft, blijft het animo om daadwerkelijk wat te betekenen voor de medemens schrikbarend laag. Schijnbaar typt men makkelijker vanachter een computer reacties op krantenartikelen dan dat men plaats neemt op het, door velen zo verafschuwde, ‘pluche’ waar alleen de zakkenvullers komen zitten. Ach, je raakt eraan gewend, aan dat soort mensen, en gelukkig doe ik dat werk met veel plezier en heb ik daadwerkelijk de indruk iets te kunnen betekenen voor mijn medemens. Dat dit niet altijd naar ieders zin is, is logisch, maar dat begrijpt maar een enkeling. Ik moet degene die het voor iedereen naar de zin kan maken nog tegenkomen.

Gemeenteraadsfracties die verbonden zijn aan landelijke partijen worden beïnvloed door het reilen en zeilen in de landelijke politiek. Sommige zeggen van niet, maar ik weet het welhaast zeker. Ook de komende gemeenteraadsverkiezingen zal dat het geval zijn. Als je partij het landelijk minder doet, of nog erger, deel uitmaakt van de regeringscoalitie die onsympathieke maatregelen neemt, ga je dat merken in het stemgedrag binnen de gemeente.
Helemaal desastreus wordt het wanneer er een minister van jouw partij roept dat de provincie waarin jij woont samen moet gaan met een andere provincie of gemeentelijke herindelingen aankondigt. En jawel, er is zo iemand die dat dan even roept voor de gemeenteraadsverkiezingen. Daar zullen de Zeeuwse fractie van de landelijke partijen blij mee zijn en ontstaat er een enorme drang om te gaan stemmen op de lokale partijen of je eigen partij op te gaan richten om op die manier mee te liften op de heersende ontevredenheid. Hoe makkelijk wil je het hebben ? Je hoeft niet eens een fatsoenlijk programma op te stellen; je vult het gewoon met allerlei zaken waarover de mensen ontevreden zijn et voilà.

Ook ik ben niet voor gemeentelijke herindeling hoor. Noord-Beveland doet het prima zo, als kleintje tussen de andere twaalf Zeeuwse gemeentes. Ik denk dat menig andere gemeente met enige jaloezie Noord-Beveland volgt vanuit de ooghoeken en droomt van een eventueel samengaan. Als het aan mij ligt, gaat dat mooi niet door. Gelukkig denken mijn mederaadsleden daar net zo over.
Over een provinciale herindeling heb ik eens zitten denken. Ik kan me daar nog niet zoveel bij voorstellen, maar heb me afgevraagd wat er nu daadwerkelijk zou veranderen, behalve het feit dat Zeeland niet meer in het lijstje van provincies staat, maar dat het een soort streek wordt in de trant van de Achterhoek of Twente.

Ook die discussie heb ik eens gevolgd op internet. Diverse commentaren gelezen van mensen die liever niet hun eigen naam typen en met een inhoud als ‘Handen af van Zeeland !’, ‘Luctor et Emergo !’, ‘Hier geen Randstad !’ of ‘Gedaan met de rust en de ruimte !’. Er bestaat zelfs een soort petitie die getekend kan worden. Overwegend krachttermen, maar echte argumenten heb ik bijzonder weinig gehoord of gelezen. Zeeland moet vooral zo blijven. Zoals het al jaren gebleven is. Met klederdracht en Miniatuur Walcheren. Dat het aldoor doodser en doodser wordt schijnt weinigen te interesseren. Dat de bevolking krimpende is laat bij niemand een lichtje branden.

Als dat zo doorgaat. moet je over twintig jaar bij Bruinisse of Scharendijke een kaartje kopen voor het Zeeuws museum met het advies de bewoners vooral niet teveel te storen. Geen lawaai te maken in de nacht en zich niet buiten de wegen of paden te begeven. Ordeverstoring, anders dan door de bewoners zelf, zal streng worden bestraft.

Prettige werkweek ! Ik heb best een goedgevulde week, afwisselend en leuk. Onderwijs, politiek en een stukje eigen invulling.
Ook veel plezier gewenst wanneer je gaat carnavallen. Ik doe dat niet, maar ik ken een berg mensen die daar enorm veel plezier aan beleven.

En daar gaat het om. Toch ?

 

PostcodeKlapper


Op 16 februari 2014, in Internet, door Ron

Van iemand die al meer dan dertig jaar met computers in de weer is, zowel thuis als in het onderwijs, zou je op den duur wel enige bedachtzaamheid kunnen verwachten waar het gaat om spam. Mijn apparaten zijn dan ook tot de tanden toe bewapend om alle ongein buiten het systeem te houden, maar toch glipte er gisterenmorgen eentje tussendoor. En ik ? Ik had niks in de gaten en was met mijn slaperige koppie in de veronderstelling dat ik echt wat gewonnen had.

Ik krijg wel meer wincodes binnen en dan moet je naar een prijzensite en dan mag je wat uitzoeken. Geen schatkamer aan prijzen hoor, maar meestal iets van boeken of dvd’s. Het merendeel laat ik voor wat het is, dat zijn nu niet echt van die prijzen waar ik iets mee kan, maar deze mail van ene Elise Post deed toch ernstig vermoeden dat het iets met de postcodeloterij van doen had.

En ik ben er finaal ingetrapt, er ging maar geen lampje branden op de momenten waarvan ik achteraf dacht dat je wel erg stom moest zijn om dat soort zaken in te vullen. Ik werd zelfs niet wakker geschud op het moment dat ik mijn postcode in moest vullen. Mijn geboortedatum, mijn rekeningnummer, alles vulde ik in zonder argwaan. Gelukkig geen pincodes, zo kien ben ik dan ook wel weer op die bijna-wakker-momenten.

Aan het einde krijg je geen, zoals de mail doet vermoeden, prijs, maar zit je met de gebakken peren en dringt het langzaam tot je door dat je er ingetuind bent. Onderaan de mail stond in de kleine lettertjes dat je je kon afmelden van die mailings en dat heb ik dan maar gedaan. Na wat gegoogle blijkt dat dat precies is wat men wil. In de vragenlijsten wordt om je mailadres gevraagd en door de afmeldprocedure te volgen bevestig je eigenlijk alleen maar dat je mailadres klopt.

De mail blijkt achteraf van een marketingbureau, mplatform.nl, te zijn dat gehuisvest is in Duitsland. Een bureau dat gespecialiseerd is in mass-mailing voor bedrijven. Gelukkig geen phishing of malware, maar ik zal me maar voorbereiden op een berg ongevraagde mail. Wat een misleiding mensen. Dat zoiets mag hè ? En wat stom om daar in te trappen. Ik heb het natuurlijk wel gemeld bij een instantie en volgens internet ben ik niet de enige die daar ingetrapt is. Een schrale troost.

Buiten lijkt het mooi. Heel wat beter dan de afgelopen dagen, dus ga ik er zo maar eens op uit. Even een graantje meepikken van de naderende lente, want de winter lijken we deze keer in zijn geheel over te slaan. Maar dan moet ik de televisie wel even uitzetten. Ik weet niet hoe dat bij jou gaat, ik ben helemaal geen sportfanaat, maar als ik eenmaal ga kijken naar die winterspelen, blijf ik kijken.

Mijn werkweek wordt vrij rustig. Wel wat afspraken, maar het ziet ernaar uit dat er hier en daar een vrije avond in zit. Daar ga ik dan eens lekker van genieten.
Jij ook een rustige werkweek gewenst, met veel plezier natuurlijk en wees op je hoede. Laat je niet zomaar vertellen dat je een prijs hebt gewonnen. Eerst checken en dubbel checken.

 

 

Treinen


Op 9 februari 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Zo, ik heb het me gezellig gemaakt. De wind gaat buiten behoorlijk tekeer, maar binnen snort de kachel, branden de kaarsjes en een stemmig muziekje van Loreena McKennitt maakt het af. Om de één of andere reden doet deze muziek me denken aan een reisje dat ik een jaar of wat geleden met mijn zoon maakte. We vertoefden nogal eens op een terrasje van een gelegenheid waar deze muziek heel erg gewild was en dus ook veel gedraaid werd.

Tijden zijn veranderd. Mijn kleine man, zoals ik hem jaren noemde (ook toen hij al een eindje in de twintig was) heeft nu een eigen kleine man. Ik was er gisteren nog even en het is genieten geblazen. Het is een bijzonder vrolijk mannetje, die zich nu al een beetje gaat verzetten tegen alle hulp die geboden wordt bij de eerste pasjes. Kruipen doet hij als een razende, maar dat lopen gaat nog voor geen meter. Ruim een half jaar is hij nu en zegt alleen nog maar iets dat lijkt op ‘Die’. Daarmee heeft hij de grootste lol, want hij roept maar wat en bedoelt er helemaal niets mee. Maar als je hem vraagt welke van de twee hij wil en hij zegt dan ‘Die’, lijkt het of hij je goed begrepen heeft.

Afgelopen vrijdag heb ik weer eens een dagje getreind. Omdat wij geïnteresseerd waren in een cursus, ben ik met een collega-directeur naar Eindhoven afgereisd voor een zogenaamde intake. Ik had waanzinnig veel zin in die cursus, het was er geen van dertien in een dozijn, en mijn collega twijfelde ontzettend. Ook hij was in het aanbod geïnteresseerd, maar weet niet waar hij de tijd vandaan moest halen. Zijn agenda zit nokkie en ik ken dat, de mijne is niet veel anders. Toch zag ik nog wel kansen om het zo te schuiven dat alles paste. In tegenstelling tot mijn collega, heb ik geen echtgenoot die op me wacht of het vervelend vindt dat ik zo veel van huis ben. Het is niet mijn manier van leven, maar toch begrijp ik dat dit een rol kan spelen. Toch zeker wanneer je, net als die collega, nog tot over je oren bent op je vrouw.

De uitkomst van de intake was dan ook dat ik het ging doen en mijn collega niet. Maar dan zit je zo eens te kletsen in die trein en herinner je de voordelen en de lol die het gezamenlijk deelnemen aan een cursus met zich meebrengt, tenminste, in ons geval dan, dat je besluit om op je eerdere voornemen terug te komen. Dus nu, en die zekerheid heeft die collega me moeten geven, starten we samen in september die cursus. En als de pret die we de afgelopen vrijdag hadden een voorbode mag zijn voor die cursus, gaat het helemaal lukken. Aan de andere kant is het ook wel fijn dat er in mijn agenda weer wat ruimte komt te zitten nu ik die data kan verwijderen.

Jawel, het is die collega waarmee ik eerder een cursus in Amsterdam volgde. Toen we dat krakkemikkige hotel boekten en we de trein misten omdat ik zo nodig bij een rookpaal moest gaan roken. Dus nu had ik tegen Wim, zo heet hij, gezegd: ‘Nu zoek jij het maar een beetje uit, ik loop wel achter je aan’. Tot op het station van Breda. ‘Hé Wim, weet je zeker dat we zo naar het goede perron gaan ?’ ‘Jawel’, had hij gezegd, ‘volg me maar, want je ziet toch dat de meeste mensen daar ook naartoe gaan !’ En toen kwamen we bij de uitgang uit. Vanaf dat moment zijn we de gele muurborden maar gaan lezen.
En aan één stuk door praten hè. Ik geloof niet dat er één minuut stilte viel. Alleen wanneer er lange blonde haren voorbij kwamen, hield Wim even in, maar voor de rest was het een voorbeeld van twee provinciaalse oude mannetjes die eens een dagje op stap gingen met de trein. Lachen hoor.

De trein van Roosendaal naar Vlissingen zat vol. Er gaat er maar één per uur ofzo en moesten we ons tussen anderen proppen op de druk bezette bankjes en zo kwamen we aan de praat met twee aardige jongedames, waarvan ik inschatte dat het studentes waren op weg naar huis, waarbij de één bij de ander ging logeren. Gezien de volle tassen die ze bij zich hadden, zou dat best gekund hebben. De ene was geboren in Kruiningen, zo bleek, maar ze stapten in Kapelle de trein uit.
Toen ik eenmaal  thuis was, kreeg ik een mailtje van Wim. Dat de dames met wie wij in gesprek waren geweest in de krant hadden gestaan en vanavond moesten optreden in Kapelle. Na wat gegoogle kwam ik erachter dat het de dames Yentl en de Boer waren geweest. Winnaressen van de Wim Sonneveldprijs voor kleinkunstenaars. Leuk hoor. En weet je, dan is het toch leuk dat je dat niet weet, anders was het gesprek daar vermoedelijk de hele tijd over gegaan. Dat zal voor die meiden wellicht ook weer eens iets anders geweest zijn. In gesprek over onbenulligheden met twee onbekende mannen op leeftijd. Zomaar wat geneuzel in de ruimte.

Enfin, ik heb ze een tweetje gestuurd waarin ik hen veel succes wenste met hun optreden.

Ik ga me voorbereiden op de nieuwe week. Geen idee welk nummer die week heeft, daar doe ik niet meer aan. Wel weet ik dat alle avonden bezet zijn. Overdag zit er nog wel wat ruimte hier en daar en dat komt goed uit, dan kan ik wat lopende zaken afhandelen.
Veel plezier in de komende werkweek, geniet van de kleine dingen en het geneuzel in de ruimte. Er wordt al teveel serieus gepraat.

 

Vertrouwen


Op 2 februari 2014, in Algemeen, door Ron

Zondag(nog net)morgen. De televisie staat aan zonder geluid en de kamer wordt gevuld met allerlei bluesmuziek. Tegenwoordig luister ik niet meer naar de ‘normale’ radiozenders. maar stem ik vaak af op internetzenders. Over het algemeen is dat een beetje chill-achtige muziek, maar op mijn vrije dagen luister ik graag naar wat levendigs. De laatste weken is dat een zender met de naam Blues Connection, die heel afwisselende muziek laat horen. Soms zitten er nummers tussen waardoor ik even op internet ga speuren of er geen album van verkrijgbaar is en of alle muziek van die artiest zo mooi is.
Dus nee, die Blues Connection verveelt niet zo snel.

Al geruime tijd ben ik lid van het Eén vandaag-panel en met enige regelmaat komt daarvan een enquête voorbij. Nu ben ik een beetje wars van allerlei enquêtes, maar deze doe ik, omdat ik achteraf niet zou zeggen: ‘Maar mij hebben ze niets gevraagd’.
Nu ging het een tijdje geleden over banken. Of je nog vertrouwen had in de banken. Nou, moet je net bij mij zijn. Ik, die gelooft dat alle bankiers het gevoel voor realiteit kwijt zijn en zich wanen op een andere planeet. Een planeet waarop iedereen zich rijk mag rekenen, ook al maak je er een potje van. Heb jij vertrouwen in de banken ? Ik geloof dat de uitkomst van het onderzoek was dat gemiddeld zeventig procent van de Nederlanders die mening ook niet toegedaan was.

Maar goed, je kunt eigenlijk niet meer zonder een bank. En ik denk dat die afhankelijkheid flink misbruikt wordt. Ik denk dat banken ooit zijn ontstaan om de mens te dienen. Jij hoeft niet meer met geld thuis te zitten en de bank zorgt dat je geld nog wat meer opbrengt en regelt je betalingsverkeer. Toen ik voor het eerst serieus overstapte naar een bank, zo’n vijfendertig jaar geleden, schat ik, was alles nog gratis, maar nu moet je ongeveer overal voor betalen. Je moet betalen om over je eigen geld te kunnen beschikken. Dat is zo gek, want zo zou je de klant, wij dus, stimuleren om het geld weer thuis in een oude sok onder het matras te laten bewaren. En als alle klanten dat gaan doen, dan is de misère niet te overzien. Denk maar eens aan de DSB-affaire toen alle klanten opgeroepen werden hun geld op te nemen. Die banken zijn dus afhankelijk van haar klanten en veel meer dan dat de klant afhankelijk is van een bank. Dat zou toch een goede reden voor een bank moeten zijn om haar klanten te koesteren ?

Dan blijven voor mij een aantal opties over waarom ik denk dat je een bank moet betalen om je geld toe te vertrouwen. In sommige periodes brengt je geld niet genoeg op. Gaat het beleggen niet zoals voorspeld was en worden er in ene keer miljarden verloren op de beursvloer. Zo gaat dat nu eenmaal, wordt er dan gezegd, en er breekt weer een crisisperiode aan. Je moet niet alleen betalen voor het parkeren van je geld, je mag blij zijn dat het er nog is. Het lijkt wel of we dat allemaal als zoete koek aannemen, maar ergens zit er iemand te slapen natuurlijk, zit er een verkeerd figuur dingen te doen die niet goed gaan. Daar hoor je nooit over.

Meer dan driehonderd Europese bankiers verdienen meer dan één miljoen per jaar. Om het talent te belonen en binnen te houden. Niemand snapt dat, alleen zij zelf. Welk talent, denk ik dan. Het enige talent dat ik kan bedenken is dat ze zich staande kunnen houden en mooie praatjes verkopen terwijl de onderneming een eind blut is.
En al die bankiers lachen hartelijk wanneer er een Nederlandse minister oppert om de bankiers maar twintig procent van hun jaarwedde uit te keren. Dat zou de doodsteek betekenen voor de Nederlandse banken en zouden zij verworden tot ‘suffige provinciale geldboertjes’. So what ?

Het bankwezen is een wespennest, mensen, en eigenlijk kan ik maar één oplossing bedenken en dat is de boel terugsnoeien tot waar het eigenlijk om gaat. Alleen zo krijgen we de boel gezond en bannen we alle misstanden, die daar zo normaal gevonden worden, voorgoed uit.

Maar goed, ik heb het niet voor het zeggen. Ik heb mijn eigen vakgebied en daar heb ik het al druk genoeg mee. Zoals in de komende werkweek. Een studiedag in Kloetinge, een personeelsbijeenkomst, allerlei vergaderingen en een intake voor een cursus in Eindhoeven. Een pittig cursusje van zeven tot acht volle dagen, waarvan ik me afvroeg of ik daar nog wel tijd voor had. Maar als ik zo ga rekenen, gebeurt er natuurlijk nooit wat. Het spreekt voor zich dat het een aantrekkelijke cursus is, waarvan ik denk dat ik er wat mee kan.

Fijne werkweek voor jullie. Doe het rustig aan en probeer, net als ik, eens tijd te vinden voor zaken waarmee je jezelf verder ontwikkelt. Dat kan leerzaam en ontspannend zijn.