Criminaliteit


Op 30 maart 2014, in Algemeen, door Ron

Het is het praatje van de dag, een juweliersvrouw die twee overvallers doodschiet en of dat nu wel of niet strafbaar is. Heb je dat ook gehoord ? Onder de artikelen die ik er over lees op internet staan alleen maar lovende reacties aan het adres van die mevrouw. Ik vind het ook best moedig en kan dit noodweer best plaatsen, maar of ik het helemaal goedpraten kan, dat weet ik niet.

Zo eenvoudig als de meeste mensen menen, lijkt mij de strafzaak niet te liggen. Veroordeling van de vrouw zou overal geluiden van ongeloof oproepen. Vrijspraak van de vrouw in kwestie, het meest voor de hand liggende, zou mogelijk een vrijbrief kunnen betekenen voor alle juweliersvrouwen. Misschien ook wel voor supermarktmanagers, bankmedewerkers, pompbediendes en andere medewerkers van bedrijven die overvalgevoelig zijn. Ik zou dat een slechte ontwikkeling vinden, want dan is het eind werkelijk zoek en hoop je maar niet dat je per ongeluk voor overvaller wordt aangezien. Het lijkt me geen eenvoudige strafzaak.

Maar dat we meer en meer het risico lopen om op enigerlei wijze met criminaliteit te maken te krijgen, is een feit. Ik weet niet hoe dat bij jou is, maar ik check de deuren zeer nauwkeurig voordat ik slapen ga. De ouderwetse klink gaat er aan de binnenkant op. Dat heb ik in jaren niet gedaan. De deur op slot draaien hoefde je eigenlijk vroeger ook niet te doen. Ik doe het nu systematisch. Dus nee, ik kan niet stellen dat ik me zoveel veiliger ben gaan voelen. Toch zeker niet na het lezen van allerlei berichten in de media of een paar keer kijken naar een aflevering van ‘Opsporing verzocht’, dat aan elkaar hangt van minne streken. Ze draaien je al, bij wijze van spreken, voor tien euro de nek om.

Ik vraag me dan altijd af hoe het toch komt dat er de laatste jaren een opmars gaande is van criminaliteit. Als eerste denk ik dat het een gevolg is van de grote verschillen in financieel welzijn. Het gat tussen arm en rijk gaapt steeds groter en als je met je financiële rug tegen de muur staat, omdat je niet meer rond komt en je kinderen eten moeten, kan ik me voorstellen dat de kans dat je proletarisch gaat winkelen groter wordt. In feite heeft het grote verschil in welvaart tussen West-Europese landen en Oost-Europese landen hetzelfde gevolg. Misschien zou een aanpak van de grootte van die verschillen minder criminaliteit tot gevolg hebben.

Ik denk dat hardnekkige verslavingen ook een oorzaak zijn van crimineel gedrag. De drang naar voortzetting is waarschijnlijk groter dan het lot van de medemens. Op dat moment wordt niet nagedacht over eventuele geestelijke schade of een trauma bij het slachtoffer, maar ligt de focus alleen maar op geld of goederen die geld opleveren.

Hoe dan ook, aan het einde van elke criminele lijn zit iemand die er wel bij vaart. Wellicht zien die er niet uit als boeven, vinden ze zichzelf waarschijnlijk ook geen boef, maar ze zijn  het wel degelijk.

Ik ga je een veilige week wensen. Veel werkplezier. Ik heb het druk me allerlei zaken, maar ik probeer tussendoor nog een graantje mee te pikken van dat mooie weer dat ons voorspeld wordt. En nee, ik zal me even niet bezig houden met politiek. Ik vrees dat dat een gepasseerd station is. Daar tegenover staat dat ik drie vrije avonden tel in deze werkweek en dat is ook wel fijn.

 

Muziekgebruik


Op 27 maart 2014, in Muziek, door Ron

En nu ik wat ruimer in mijn tijd zit, heb ik ook weer eens de gelegenheid om wat te resumeren en me af te vragen: ‘Waar was ik ook alweer gebleven, als ik dat vergelijk met een jaartje of acht geleden?’
Wat muziek geluisterd die ik ooit eens gemaakt heb en eens op YouTube gecheckt of er sowieso wel naar geluisterd wordt.
Dat valt niet tegen. Eén van die nummers is zelfs al meer dan tweeduizend keer bekeken. Ondertussen heb ik tien abonnees en daar heb ik allemaal geen weet van.

Een maandje geleden werd ik door een kennis getipt dat er video’s op YouTube staan met mijn muziek eronder. Sinds dat gemieter met dat filmpje wat ik voor de gemeente maakte en de vermeende auteursrechten, heb ik mijn schouders daar maar eens over opgehaald. Het is heel eenvoudig. Wanneer je muziek niet geregistreerd staat, kun je moeilijk een beroep op auteursrechten doen. Ik heb daar ook helemaal geen zin in, maar een berichtje van de gebruiker had ik dan wel zo netjes gevonden.

Nu heb ik een gmail-account. Dat account gebruik ik helemaal niet om te mailen, maar dat is meer een account waarmee ik mijn agenda benader, de Google-kalender. Ik mail zelden met dat account en met mij zullen er nog veel meer mensen zijn, die dat account alleen maar hebben voor Picasa of YouTube.

Vandaag had één van de leerkrachten moeilijkheden met haar gmail-account. De mail wilde maar niet aankomen. Omdat ik ook een gmail-account heb, had ik eens gekeken wat je daar nu kunt instellen en waar de spambox precies zat.
Tot mijn  grote verbazing zag ik dat ik daar mail had staan. Wat reacties op YouTube-filmpjes, nieuwe kanaalabonnees, wat ‘plus’-contacten, maar ook een serieuze mail van een Duitse dame, die daar al stond sinds twintig februari:

To:Ron Meuldijk

 Sehr geehrter Herr Meuldijk,

seit Jahren kenne ich Ihre wunderschönen Musik-Kompositionen von YouTube her. Ich hatte mir erlaubt, sie zu kopieren und downzuloaden, da mich Ihre Werke sehr berühren und ich sie immer wieder auch offline hören möchte. Leider gibt es keine CD von Ihren Werken zu kaufen.

 Vor einigen Tagen habe ich mir nun erlaubt, zwei Ihrer Kompositionen als Musikuntermalung für meine selbsterstellten Bilder und Videos bei YouTube zu benutzen. Ich hoffe, dass Sie mir dieses gestatten. Falls es Ihnen nicht genehm ist, bitte geben Sie mir Nachricht an obige eMail, denn YouTube möchte meine Videos auch “monetarisieren”, d.h. ich selbst könnte damit ein kleines Zubrot verdienen, welches allerdings nur geht, wenn mir der MusikUrheber, also Sie, Herr Meuldijk, dieses ausdrücklich genehmigt.

 Leider verstehe ich kaum Ihre Sprache und kann Ihren Text auf der http://www.mindphasing.nl/ nur bruchstückhaft verstehen.

 Mit Dank im voraus für Ihre Rückmeldung verbleibe ich mit freundlichem Gruß

Nou, dat vond ik erg netjes en nam daarmee mijn eerdere gedachten over bruikleen van mijn muziek terug. Eerlijk gezegd zou ik daar nog een voorbeeld aan kunnen nemen, de manier waarop deze dame vraagt om je muziek te mogen gebruiken. Wie kan daar nu boos over worden hè. Ik vind het juist wel leuk en ben blij dat er iemand mijn muziek graag hoort.

 

Blues Connection


Op 23 maart 2014, in Muziek, door Ron

Op drukke dagen luister ik voornamelijk naar chill-out muziek. Heerlijk om even mee onderuit te gaan en je hoofd leeg te maken van de beslommeringen van de dag. In het weekend luister ik voornamelijk blues. Niet zozeer naar de albums die ik al heb, de albumlijst op deze site is overigens zeer gedateerd, want ik heb een heleboel muziek erbij, maar naar internetradio.

Wanneer je de goede zender gevonden hebt, kom je erachter dat het een uitkomst is wanneer je je niet druk hoeft te maken over wat er voorbij komt. Via TuneIn is mijn vaste stekje op internet nu The Blues Connection en ik kan je vertellen dat dit dag en nacht een prima zender is om naar te luisteren. Weinig geklets, nagenoeg geen reclame, maar vooral veel blues.

En als ik dan zo bezig ben met klusjes of koken, wordt mijn aandacht zo nu en dan getrokken door muziek die dieper binnenkomt dan alleen in je oor. Muziek die je best wel raakt en dan kan ik het niet laten om dat album even te checken om te beluisteren of er nog meer goed op staat en dat is vaak zo.

Omdat er bij mij een beetje de schrik in zit vanwege auteursrechten en empee-dries, ik heb onlangs en niet zuinige boete aan de kont gehad, zal ik proberen om toch drie recente aankopen te delen, zodat je mee kunt luisteren naar mooie blues.

Joe Bonamassa kende ik al een tijdje, maar de laatste twee albums die ik van hem kocht heeft hij opgenomen met Beth Hart. Haar rauwe stem in combinatie met zijn gitaarspel is een fantastische combinatie. Ik houd daar wel van. Het album heet ‘Don’t Explain’.

‘Blue on Black’ van de Kenny Wayne Shepperd Band had ook zo’n aantrekkingskracht op me toen ik het voorbij hoorde komen op de radio. Geen idee waarom, maar het pakte me op de één of andere manier.

 

Ik vond het op het album ‘Trouble Is’.

Onlangs stuitte ik op Kelly Joe Phelps


Mooi gitaarspel in een bluesjasje, waarvan ik denk: ‘Zo zou ik ook wel willen kunnen spelen’, maar als ik geen gitaar aanraak kan ik moeilijk beter worden hè ? Kelly Joe Phelps heeft wel iets met de heer, er zit zo hier en daar wat geloof door zijn nummers, maar daar stoor ik me dan niet aan. Ik geniet van dit soort muziek. Ik kocht van hem het album ‘Lead me On’.

Geniet van de ZIP-files (wel even uitpakken natuurlijk) die je kunt downloaden onder de albumnamen.

 

Teleurstellend


Op 22 maart 2014, in Politiek, door Ron

Ik kies vandaag maar eens voor een stemmig fotootje, geheel in tegenstelling met de fleurige schooltuin waar ik zojuist was en waarin, in het kader van NL-doet, veel mensen vrolijk en enthousiast aan het tuinieren waren. Het begon vandaag om tien uur, maar ik was ruim twee uur later present in mijn nette kleding, niet echt geschikt om in te tuinieren, doordat ik coalitiebesprekingen had vanwege een nieuw te vormen gemeenteraad.

De verkiezingen zijn voor onze fractie desastreus afgelopen en zakten we van ruim twee zetels naar ruim één zetel die we op negen stemmen na overhielden na telling van de stemmen. Negen stemmen meer, eigenlijk tien, en we hadden onze twee zetels kunnen behouden. En doordat we mijn fractiegenoot op plaats één hadden gezet vanwege haar ambitie voor een eventueel wethouderschap, nam ik op een tweede plaats deel aan de verkiezingen. Je hoeft geen grote rekenaar te zijn om tot de conclusie te komen dat het voor mij einde verhaal betekent. En dat is, na acht jaar raadslidmaatschap, best even slikken.

Toch neem ik aan de coalitiebesprekingen deel om er te zijn als steun en eventueel advies voor onze overgebleven kandidaat. Welnu, die besprekingen waren vanochtend. Nu vind ik dat sowieso al een hele poppenkast, want volgens mij kun je daar in een klein uurtje over uit zijn, maar vanmorgen liep het als vergaderen met de handrem erop. Er zat werkelijk geen schot in de zaak en het begon pas na een uurtje ergens op te lijken. Mij leek het dat de voorzitter van deze meeting meer zat te genieten van zijn tijdelijk voorzitterschap en daar een hele show om heen leek te willen bouwen. Ik zat daar reeds na een kwartier met gekromde tenen en ik ken de mededeelnemers goed genoeg om te kunnen veronderstellen dat ik niet de enige was die daar zo zat.

Of we eruit zijn ? Nee. Ik heb allerlei bespreekpunten voorbij horen komen, die ik al lang in verkiezingsprogramma’s had gelezen, maar dat bracht ons niet sneller ter zake.

Er bleek bij de zegevierende partij (en niet zomaar zegevieren, maar direct met drie zetels de raad in) weinig onderbouwing te zitten in de kordate en krachtige termen die men in het verkiezingsprogramma had opgesomd. Voor elk antwoord werd ruim tijd gerekt, als het er al kwam. En zo bleef er, in mij  ogen, van dat programma niet veel meer over dan een gatenkaas van ondoordachtzaamheid. Allemaal leuk en aardig, maar daar ga je geen stabiel bestuur mee bewerkstelligen. Als je wat roept en je hebt niet nagedacht over waar het geld vandaan moet komen, roep je het bestuurlijk probleem over jezelf al snel af. Met andere woorden, ik zie die mensen niet besturen. Laten ze dan allemaal gestudeerd hebben, maar dat geeft weinig garanties, lijkt het.
Mensen die op die partij hebben gestemd vanwege de komst van een grote supermarkt, zullen redelijk teleurgesteld zijn wanneer ze horen of lezen dat dit punt al snel van de baan was. Mensen die op die partij gestemd hebben vanwege plannen bij Kortgene, zullen niet blij worden wanneer ze horen dat dat al een gepasseerd station is.

Maar goed, het feit dat zoveel mensen anders zijn gaan stemmen geeft stof tot nadenken. Dat is immers niet voor niets. Toch wil onze fractie, ook al is die maar één persoon groot, door op de ingeslagen weg en ingezet beleid continueren. Dat hebben we duidelijk gemaakt, meer kunnen we als kleine speler in het veld niet doen.

Een domper is het voor mij hoe dan ook, want ik genoot van het raadswerk en ik zal dat missen gaan. En mensen die me kennen zullen kunnen voorspellen dat ik dan een punt ga zetten en op zoek zal gaan naar nieuwe uitdagingen en al helemaal geen vier jaar ga wachten tot ik weer eens een kans krijg. Ik schreef het gisteren nog naar mijn fractiegenoot: ik wil het verschil kunnen maken, constructief kunnen bijdragen en dat doe je niet vanaf een plaatsje op de tribune bij een raadsvergadering.

Nu kan ik alleen nog maar hopen op een wethouderschap van mijn fractiegenoot, maar die kans is zeer gering.

 

Verkiezingen


Op 16 maart 2014, in Politiek, door Ron

Laten we het vandaag maar eens over de politiek hebben. De gemeentepolitiek en de aankomende verkiezingen voor een nieuwe gemeenteraad. Als ik de berichten mag geloven, gaan er weinig mensen stemmen aanstaande woensdag en dat zou jammer zijn. Er komen straks veel regeringstaken op het bordje van de gemeente met een gekort budget. De zorg is daarvan wel de belangrijkste taak. Dan is het wel goed om te weten dat de middelen daar terecht komen waarvoor ze bedoeld zijn. Daar kun je beter maar tevoren over stemmen dan later erover klagen. Of andere politieke groeperingen in onze gemeente ook die mening zijn toegedaan, weet ik niet, maar iedereen doet zijn best om mensen zoveel mogelijk aan te zetten om te gaan stemmen en wel het liefst op hen.

Ik zie wel eens wat campagnevoorbeeldjes voorbij komen en dan vraag ik me af of mensen wel zitten te wachten op dat carnavaleske gedoe. Zou het niet beter zijn je te profileren gedurende de tijd dat je werkelijk zitting hebt in die gemeenteraad, zodat mensen je sowieso al kennen.

Bij het voeren van campagne moet je uitkijken, tenminste, dat is mijn mening. Ik zou mezelf altijd de vraag stellen of ik de manier van benaderen zelf wel leuk zou vinden. Zou ik het leuk vinden om om de haverklap de deur open te moeten doen en aldoor politici in het deurgat te zien verschijnen. Nee dus, ik vind die folders en die kaartjes tot daar aan toe, maar ga me niet lastig vallen aan mijn deur. Je zou er mijn stem mee kunnen verspelen. Mijn partij staat daar om bekend, zelf noemen ze dat canvassen, maar ik vind het gewoon storend. Mensen overtuig je niet aan de deur. Dat is bij mij nog nooit iemand gelukt.

Afgelopen zaterdag heb ik rozen uitgedeeld. Namens de partij. Ook niet zo mijn ding, maar goed, het staat mensen vrij om die aan te pakken of niet. Het staat mensen verder ook vrij om al dan niet een praatje met me aan te gaan. Ik moet zeggen, dit was leuker dan ik had gedacht. En ja, er zijn mensen die met je willen spreken over zaken of mensen die je verhalen willen vertellen over hoe het ooit was. Er waren zelfs mensen die riepen: ‘Oh, jullie delen echt rozen uit !’, want dat kennen ze alleen van de televisie.
Mijn insteek was ‘vrijheid blijheid’. Met die uitspraak lijk ik wel een beetje op mijn liberale collega’s, maar die waren, zo zag ik, heel wat hardnekkiger in hun manier van overtuigen. Wanneer mensen bedankten voor hun kaartje, dat ze overigens al in de brievenbus hadden gehad, werden ze door één iemand achtervolgd, tot in de supermarkt en al, om toch maar dat kaartje aan te nemen. Oh, dat hadden ze bij mij niet moeten doen, om het even welke partij of belangenvereniging. Als ik zeg ‘nee’, dan heb je dat maar te respecteren. Toch ?

Maar die rozen, ja dat was nog niet zo’n onaangename bezigheid. In een mum van tijd waren we door onze rozen heen. Mensen kwamen zelfs twee keer langs, omdat we hen de eerste keer niet hadden opgemerkt, om toch ook maar zo’n roos te krijgen. Veel mensen vervolgden daarna lachend en blij hun weg. En ik heb niet gezegd dat ze op ons moesten stemmen, maar ik heb wel gevraagd of ze gingen stemmen, want dat is belangrijk. Ik heb er in ieder geval een aantal over kunnen halen.
Jawel, ik zou dat zo nog eens vaker doen, maar niet in een andere gemeente, maar in deze, zodat ik weet waarover ik praat.

In een gemeente waar het goed gaat is het steeds moeilijker om je te profileren. Wanneer je de verkiezingsprogramma’s bekijkt, lees je veel hetzelfde en eigenlijk is dat een teken dat men graag doorgaat met het ingezette beleid. Veel mensen zien daarin de goede dingen en weten dat het nog niet zo slecht toeven is in onze gemeente, een enkeling vervalt aldoor in een klaagzang. Vaak zijn dat mensen die houden van alleen maar rust of mensen die wel veranderingen willen, maar niet te dicht bij hen in de buurt. NIMBY noemen de Amerikanen dat en ook in een kleine gemeente is het moeilijk om werkelijk met iedereen rekening te houden. Dat gaat je nooit lukken.

En van mij mag je dwarsliggen hoor, echt, maar kom dan wel met voorstellen hoe het beter of anders kan. We hebben een nieuwe partij in onze gemeente en die heeft al het bestaande ongenoegen in het partijprogramma geplakt. Allemaal zaken waar ze ook tegen zijn, maar nergens lees je hoe het dan wel zou moeten. Dan houd je het maar even vol, lijkt mij.

Ik heb woensdag een ADV-tje gepland, mijn tweede van dit schooljaar, en die gebruik ik om zitting te nemen in een stembureau. Dat vind ik leuk. Ik zit dit jaar in Kortgene, één van de grotere kernen van onze gemeente, en het zal mij benieuwen hoe de opkomst is dit jaar. Ik houd mijn hart vast.

Prettige werkweek gewenst. Ik dacht dat ik hoorde dat het vandaag zo’n beetje de laatste lente-achtige dag wordt, geniet er dus nog even van. Ik ga zo in de wielen, want mijn vader is jarig en wordt tweeëntachtig. Ik vind dat een hele prestatie. Voor hem geen rozen, maar een flesje jenever. Dat vindt hij lekker.

 

Jury I


Op 9 maart 2014, in Opmerkelijk, door Ron

En ik lees nog even mijn vorige stukje over ‘Oppassen’. Ik kan je vertellen dat je maar niet al teveel op moderne oppasmachines moet vertrouwen, want na een uurtje of twee hield dat ding er al mee op. Eerst gaat het druk piepen, zodat je denkt dat er ik-weet-niet-wat aan de hand is en vervolgens gaat dat apparaatje op zwart en wordt je weer teruggeworpen op je normale zintuigen, je ogen en je oren. Dat ging ook prima hoor, maar ik was toch wel blij op het moment dat paps en mams weer thuis kwamen. Oppassen is toch niet zo mijn ding, tenminste niet op een slapende kleinzoon. Een wakkere kleinzoon daarentegen is een lust om mee te maken.

Soms krijg je briefjes in je bus waarvan er spontaan een glimlach op je gezicht komt. Gisteren viel er een ongefrankeerde gesloten envelop in de bus, geadresseerd aan mij op het schooladres. Toch is die envelop in mijn oude huisbrievenbusje terecht gekomen. Het was een schrijven van de plaatselijke muziekvereniging. Ik krijg daar wel eens meer post van, bijvoorbeeld een uitnodiging voor een concert, maar dit keer was het iets heel anders.
Men zocht deskundige leden om zitting te nemen in een jury. Dat bevreemde me een beetje, want het halve dorp weet zo onderhand dat ik wel musiceren kan, maar geen noot kan lezen. Maar goed, misschien wilden zij mijn deskundigheid wel in een jury van een quiz, vanwege het feit dat ik schoolmeester ben en redelijk goed kan rekenen en spellen. Dat zou natuurlijk ook kunnen. Ik besloot maar even verder te lezen.

We zijn op zoek naar een deskundige jury, bestaande uit twee personen per uur, die controleert – en nu komt het – of de muzikanten ook daadwerkelijk op dat tijdstip aanwezig zijn.

Nou daar moet je, denk ik behoorlijk deskundig voor zijn. Zolang je niet min tien hebt en tot tien tellen kunt, lijkt het me dat je daar de geschikte persoon voor bent. Jawel, daar moest ik even om lachen. Natuurlijk ga ik dat wel doen, ongeacht wat mijn bezigheden moeten zijn, want ze gaan een muziekmarathon spelen van vierentwintig uur en dat is een hele prestatie. En om er een officieel tintje aan te geven, moet er een jury zijn ofwel een commissie ter controle van aanwezigheid. Misschien moet er ook gecontroleerd worden of er wel gespeeld wordt, dat lijkt me dan ook wel weer logisch voor zo’n prestatie.

Waar ik ook een beetje om moest lachen, ik weet niet wat jij ervan dacht, dat was van dat nieuwsbericht deze week dat we ineens niet meer hoeven te bezuinigen met Nederland. Heb jij dat ook gehoord ? Dat de economie nu in ene goed gaat, er een licht herstel is en dat de verwachting voor volgend jaar erg gunstig is. En dat is zomaar even geconstateerd, zo vlak voor de gemeenteraadsverkiezingen waarbij de verwachting is dat de regeringspartijen het moeten gaan ontgelden.
Ik weet niet wie er aan het hoofd staat van de afdeling prognoses bij het centraal plan bureau, maar die zat er dus enkele miljarden naast. En de meesten vinden dat niet verdacht. Nou, ik wel. Het is bijna zo doorzichtig als de voorspellingen van Maurice de Hond, die er bij elke verkiezing, hoe dichter je bij de verkiezing komt, anders uit gaan zien. Jawel, dat is die man die dacht dat hij van de ene op de andere dag verstand van onderwijs had.

Gelukkig dat we er af en toe maar eens om moeten lachen. Toch ?
Dat houdt het leven vermakelijk.

Ik ga, na een weekje bijna-vakantie, morgen weer aan de werkweek beginnen. Door omstandigheden is het geen politieke week, het is zelfs een politiekloze maand. Hetgeen niet wil zeggen dat ik er niet mee bezig ben hoor. Hier en daar een debat, een dagje stembureau draaien op negentien maart, de nieuwe raad installeren en afscheid van de oude raad en daarmee is de maand maart toch redelijk politiek gevuld. Maar dan anders.

Veel plezier in je komende werkweek. Bij mij zijn de maandag en de dinsdag zwaar bezet, maar voor de rest is het goed te doen.
Geniet van het weer, men meet extreme temperaturen voor de tijd van het jaar.

 

Oppassen


Op 7 maart 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Wat is dat nu weer voor een fotootje, zou je kunnen denken. Nou dat is een moderne oppasmonitor van de ouders van nu. Ik zit er af en toe op te kijken, want opa is gevraagd om op te komen passen. Met de camera kun je de kleine in de gaten houden, maar dat is geen eenvoudige opgave, want het beeld is van een zelfde kwaliteit als een echo. Op deze foto lijkt het wel heel bijzonder slecht; in het echt is het ietsje beter en kun je een handje en een hoofdje zien. Je kunt zelfs zien of de kleine zijn oogjes dicht heeft.

Leuk hoor, zo’n moderne oppasmachine.  Je ziet dat ie nu een liedje van Brahms speelt, dat de temperatuur eenentwintig graden is, dat het geluid uit staat, want die liedjes gaan een keer vervelen, maar dat het geluid in het kamertje één groen streepje is. Dat lijkt me goed. Ik zal zo maar eens die liedjes uitzetten, want het lijkt me funest voor de muzikale ontwikkeling van zo’n kleintje.
Ik heb me laten vertellen dat de reikwijdte tot aan mijn huisje zou moeten kunnen komen, dus wat doe ik hier ?

Oppassen dus. Paps en mams moeten gaan wokken. Het is werkelijk een eeuwigheid geleden dat ik ergens op moest passen. Een beetje vreemde gewaarwording is het wel, zo helemaal alleen in een vreemd huis. Oké, je zoon woont er wel, maar toch is het vreemd. Gelukkig hebben ze Nederland Eén opgezet, dus hoef ik niet te sleutelen aan de televisie. Met een beetje pech druk je op een verkeerde knop en moet je de hele tijd naar een suf programma kijken.  Dat vind ik dan, want die jongelui vinden mij maar suf met Nederland Eén. Eigenlijk moeten ze er een beetje om lachen.

Drinken staat in de koelkast en chips liggen ergens in een kastje. Als ik iets nodig heb, dan steek ik wel even de weg over en chips eet ik sowieso niet.
Maar vreemd is het wel, zo zonder mijn eigenste dingen en al die vreemde geluiden in huis. Af en toe kijk ik dan maar snel op dat schermpje om me ervan te vergewissen dat het de kleine niet is.

Zo, ik heb die muziekjes uitgezet en hij is niet wakker geworden. Of hij houdt me voor de gek natuurlijk, maar laten we ervan uitgaan dat hij daar de leeftijd nog niet voor heeft. Stel je voor dat hij opa fopt en een foto voor de camera heeft geplakt en ondertussen lekker zit te spelen of muziek zit te maken.

Maar saai is oppassen wel. Dat is eigenlijk ook de bedoeling van oppassen hè, dat alles rustig verloopt en dat er niemand wakker wordt. Hoe saaier het is, des te beter ben je aan het oppassen.

Het apparaat haalt het dus niet tot in mijn huisje. Wel tot net voor mijn huisje. ‘Als er iets is, dan bel je maar’, hadden ze bij het weggaan gezegd. En toen kwam ik erachter dat ik mijn telefoon niet bij me had, maar dat het ding thuis nog aan de oplader hing. Dus ja, ik moest even ontsnappen en bedacht me om de oppasmachine maar even mee te nemen. Echter, dat apparaat heeft tiptoetsen en ontglipte me bijna bij het openmaken van mijn eigen deur. Daarmee raakte ik wat van die tiptoetsen, maar alles is weer ingesteld zoals het was, denk ik. Alleen de camerahoek is nu anders, zo lijkt het, maar ik heb de kleine nog in beeld.
Nu maar hopen dat ik de tiptoets van de intercom ook niet heb geraakt, anders heeft opa wellicht wat minder fraaie woordjes laten horen, daar voor zijn voordeur.

Voor de rest is het heel erg saai.
Dat lijkt me een goed teken …

 

 

Favorieten


Op 2 maart 2014, in Internet, door Ron

Zo, Voorjaarsvakantie mensen, daar was ik echt wel aan toe. Al was het alleen maar vanwege het feit dat ik alle achterstallige slaap eens kan in gaan halen, want van slapen komt in een hele drukke week maar bar weinig. En druk was het de afgelopen week, hetgeen ik niet verwacht had. De dagelijkse achtergrondmuziek in mijn huiskamertje is van chill overgeschakeld naar ambient om de gedachten toch maar snel op een rustniveau te krijgen. Er zijn dagen bij dat ik alleen maar werk en een beetje slaap om daarna weer te gaan werken. Soms vraag ik me wel eens af waar ik aan begonnen ben. Vaak ook niet hoor.

Ik heb het al eens meer gezegd. Wie Internet Explorer gebruikt en wellicht ook in andere browsers, kan bepaalde sites bij haar of zijn favorieten zetten. Zo ontstaat er een lijstje met sites die vaak gebruikt worden en op die manier makkelijk te bezoeken zijn. Er wordt een directe link vanuit de browser gemaakt. Ik heb mijn favorieten netjes ingedeeld in categorieën, zodat ik snel kan navigeren. Zo heb ik een mapje ‘Shopping’, waarin alle, door mij, veelgebruikte webwinkels staan. Veelal internetwarenhuizen, schoenenshops, kleding of muziek en muziekinstrumenten. Die zijn bij mij echt favoriet.

Maar tussen mijn favorieten staan ook sites die ik veel gebruik, maar helemaal niet favoriet zijn. Heb jij die ook ? De site van je bank of van de belastingdienst bijvoorbeeld, die zijn verre van favoriet, maar wel veelgebruikt. In mijn geval dan hè. En ik heb ook favoriete sites die helemaal niet in mijn favorieten staan. Gek genoeg komen die niet in het rijtje, terwijl ik ze toch veel bezoek. Daar kom ik dan weer via mijn startpagina. Ik heb helemaal niet zoveel met ZeelandNet, maar toch is het mijn startpagina. Via die site kom ik dan terecht bij favorieten die niet in mijn lijstje staan.

Zoals de regionale krant, de regionale omroep of de regionale hulpverleningssite. Dat is dat kneuterige in mij toch wel, dat ik graag op de hoogte ben van hetgeen er in de regio of in het dorp gebeurt. Vooral de site van HVZeeland is daarbij favoriet. Waar is een ongeluk gebeurd, waar is er brand geweest, waar speelt de sensatie in Zeeland zich af. Ik ben niet de enige, denk ik, die daar regelmatig leest. Gezien de commentaren die er onder bepaalde stukjes verschijnen, lezen heel veel mensen die site. Nu, wanneer je die commentaren leest, eigenlijk een heel vermakelijk deel van die site, kom je ook veel te weten over de gemiddelde bezoeker (misschien wel de gemiddelde Zeeuw). Uitgesproken meningen, ook hier weer vaak zonder herkenbare afzender. Dat is dan weer te eng, denk ik, en daarmee zou de mogelijke anonimiteit wel eens in  gevaar kunnen komen. Anoniem posten is favoriet. Op die titel kun je pas zaken schreeuwen als: ‘Alle buitenlanders terug naar hun eigen land’, dat de doodstraf weer ingevoerd moet worden en dat de politie eigenlijk maar een stelletje schlemielen is. Wedden dat ze dat niet durven te zeggen wanneer ze aangehouden worden ?

Dus ja, zo ging ik laatst ook via mijn favorieten naar de belastingdienst om aangifte te doen over de loonbelasting van het vorige jaar. Als je wat terug kunt krijgen is zo’n site nu eenmaal leuker als wanneer je moet betalen. Na inloggen met mijn DigiD, kreeg ik een reeds half ingevuld formulier. Ik hoefde zelf nagenoeg niets in te vullen, men wist alles al. Aan de ene kant wel makkelijk natuurlijk, aan de andere kant best gek. Je hebt dus eigenlijk geen jaaroverzichten meer nodig, geen papier meer dat je nog eens met je neus op de feiten drukt dat de fiscus een dusdanig bedrag int waarmee je gerust een andere auto kunt gaan kopen. En dan heb ik het over een nieuwe middenklasser hè. Dat doen ze elk jaar. In tien jaar tijd zou je ruim je eigen woning afbetaald hebben.

Maar goed, zo is het nu eenmaal geregeld in Nederland. Het is wel lekker om er even op af te geven, maar belasting betalen blijft nodig. Er zijn nu eenmaal mensen die het niet zo heel erg breed hebben of die even zonder werk zitten, die langdurig ziek zijn of te oud zijn om te werken. Wanneer je zelf in die situatie zou verkeren, zou je ook blij zijn met een helpende hand van de regering. Toch ?

Maar waar ging het ook al weer over .. Favorieten. Verkeerde naam dus, want het merendeel van de gebruikers heeft daar sites staan die helemaal niet favoriet zijn.