Oeps ..


Op 29 april 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Zo, je hebt het even zonder mij moeten stellen. Het lukte me niet om eerder wat te schrijven op internet. Ik werd plots geveld door een aandoening waarvoor ik drie dagen in het ziekenhuis heb moeten vertoeven. Wees gerust, niets gebroken en geen pijn. Wel een mankementje aan het hart waardoor ik van zo af en toe een paracetamolletje nu in ene keer een palet aan pillen moet slikken. Gelukkig zijn ze niet al te groot en slikken ze redelijk snel weg. Ik weet niet of ik ze heel mijn leven moet slikken, maar van een paar vermoed ik het van wel.

Zomaar, vanuit het niets, een infarct. Dus geen zware sjouwpartijen, geen oplopende spanningen, geen super drukke werkzaamheden, maar gewoon achter mijn bureautje tijdens het typen van het één of ander, ging het even fout. Geen pijn, niets in elkaar zakken (dat zie je dan wel eens in films hè), maar na de tweede ‘aanval’ van dat vreemde gevoel in mijn armen, ben ik in de auto gestapt om de huisarts te consulteren, die gelukkig even tijd voor me had.

Daarna ging het letterlijk en figuurlijk met een noodgang. Binnen een uur lag ik in ziekenhuis nummer twee voor een zogenaamde katheterisatie. De foto’s, ik mocht ze mee naar huis nemen, lieten een klein adertje zien dat wat verstopt zat en mij eigenlijk al wat langer dwarszat met een raar gevoel, zo af en toe. Maar goed, je kent me, ik ga pas naar de dokter als het echt niet anders kan.

De schade is beperkt gebleven, het hart heeft er een kleinigheid van meegekregen. Toch laten ze je dan niet zomaar gaan, misschien maar goed ook, en heb ik drie dagen aan draden geplakt gezeten en was ik veroordeeld tot een kastje. De oorzaak is vermoedelijk een torenhoge bloeddruk geweest en daarvan had ik zelf heel weinig in de gaten. Alleen die dodelijke vermoeidheid aan het eind van elke werkdag.

Maar goed, er zal toch wat moeten gebeuren in dat leven van mij, want alleen maar klagen dat er te weinig uren in een dag zitten, heeft weinig zin. Roken heeft natuurlijk een slechte invloed, maar ook die diepvriesmaaltijden, pizza’s of het ‘dan maar niet eten’ zijn niet bevorderlijk voor je gezondheid.

Op het ogenblik gaat het redelijk met me. Het is allemaal zo vlug gegaan, het was allemaal zo onwezenlijk, dat het nog moet landen, denk ik. Die dip zal nog wel komen, vermoed ik. Gelukkig zijn er veel mensen die met me meeleven en dat had ik echt nodig. Want je ligt daar toch maar in zo’n ziekenhuis, overgeleverd aan vreemden.
Nu ben ik nog wat licht in het hoofd, omdat mijn lichaam moet wennen aan een normale bloeddruk. Daarvoor zorgen allerlei pilletjes, maar op den duur zal ik het zelf weer moeten doen.

Maak je verder geen zorgen, ik heb alle hulp in de buurt als het moet, maar nu ben je in ieder geval weer helemaal bij.

 

Vrolijk Pasen


Op 20 april 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Nou, als dat geen vrolijk plaatje is ? Ik zit, net als jullie en de rest van Nederland midden in het Paasweekeinde. Hoewel ik op de radio hoorde dat nog maar tien procent van de bedrijven hun werknemers vrij geven op Goede Vrijdag, heb ik hem achter de rug als een vrije dag. Ik heb me laten vertellen dat dit mogelijk volgend jaar ook een gewone schooldag gaat worden.

Veel mensen hebben op die dag een vrije dag, getuige de file die al aan het begin van de middag ontstond op ons eiland. Ik heb geen idee hoe het kwam. Je zou eerder een file verwachten richting het eiland, maar deze was richting Goes en haalde zelfs de filemeldingen.
Maar goed, het Paasweekeinde staat in de horeca bekend als het weekend waarop je goede zaken kunt doen. Er wordt weleens gezegd dat wie het met Pasen niet druk heeft, iets verkeerd doet. Ik zit niet in de horeca, kom er ook niet veel meer, maar het lijkt mij sterk. Ik denk eerder dat het weer een belangrijkere rol speelt.

Wat er nu precies gevierd wordt met Pasen, daarover zijn de meningen verdeeld. Natuurlijk kent het feest zijn Christelijke oorsprong, vergelijkbaar met Kerstmis of Pinksteren. Wie daar in gelooft, moet dat vooral doen. Als kind al vond ik het verhaal over een wederopstanding uit de dood erg bizar en ik verbaas me dat mensen dit verhaal, nu vijftig jaar verder, nog steeds verkondigen aan kinderen, die er op hun beurt weer geen snars van snappen. Wellicht hebben zij ooit ook met doodgaan te maken gehad, het konijn of een grootouder, en dan roept dit alleen maar vragen op waarop geen antwoorden bestaan zonder het kind met een kluitje het riet in te moeten sturen.

Dan vind ik het vieren van de lente een mooiere gedachte. Pasen valt niet aldoor op dezelfde datum en ik heb ergens gelezen dat dit komt door de volle maan. Pasen vier je de eerste zondag na de eerste volle maan in de lente. Dat klinkt heel wat romantischer. Het vieren van nieuw leven is ook redelijk goed uit te leggen. Lammetjes, kuikentjes, bloesems en dat is een mooi gegeven om daar eens bij stil te staan, ook al lijkt het de normaalste zaak van de wereld. Als je daarbij ook nog eens een ei mag kleuren, wordt het pas echt een vrolijke bedoening.

Over die eieren zijn de meningen ook verdeeld en al helemaal als je daar nog eens een haas bij betrekt. Dat met die eieren schijnt uit de landbouw te komen. Vroeger begroeven boeren echt eieren in de grond om het land vruchtbaarder te maken. Maar ook de Christenen (met name de Katholieken) hebben hun  eigen versie. Pasen betekent het einde van de vastentijd en voor het op krachten komen van de mens werden er eieren gegeten. Over het kleuren heb ik ook een verklaarbare versie gelezen, want gedurende zes weken werden die eieren niet gegeten. Om te weten in welke periode het ei gelegd was, gaf men de eieren kleurtjes en zo kon men de oude eieren eerst consumeren. Heel plausibel.

Ik vind het vieren van nieuw leven dus een veel beter idee dan het vieren van iets dat niet uit te leggen valt. Hoe kun je nu vrolijk worden van een man met een bebloed gelaat aan een kruis en erbij te bedenken dat die dat voor jou heeft gedaan ? Daar zou je je eerder schuldig over gaan voelen als blij. Ik vraag me werkelijk af hoe lang we nog van dit soort verhalen blijven vertellen. Laat de techniek maar voortschrijden om ooit af te kunnen rekenen met dit soort onzin, opdat wij later kunnen zeggen: ‘Vroeger dachten de mensen dat het werkelijk zo gegaan was. Nu weten we wel beter’.

Dan kunnen we eindelijk eens afrekenen met geloven die een dekmantel blijken te zijn geweest voor zaken die het daglicht niet verdragen kunnen. Bisschoppen, priesters of kloosterlingen, ieder zijn geloof (en die ruimte mag er ook zijn), mogen niet meer door het vertellen van enge verhalen het schijnveilige vertrouwen van kinderen proberen te krijgen om daarna dit vertrouwen ongenadig te kunnen misbruiken. Wat mij betreft komt ook daar de onderste steen boven.

 

Kastanje


Op 13 april 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Zolang ik hier woon, en dat is toch meer dan dertig jaar, stond er op een metertje of vijftig een monumentale kastanjeboom. Eerst was die boom niet zo monumentaal, maar naar gelang de voorbijgaande jaren werd die monumentaal. Zo monumentaal dat men maar besloten heeft de boom te vellen, want het zou over een jaar of tien een gevaar voor de omgeving betekenen. En dat is heel vreemd. Wie die boom weet te staan, en dat is bijna elk mens dat als kind opgegroeid is hier op het dorp, weet ook dat de boom op een grasveld staat en hoe die boom ook omvallen gaat, die gaat nooit iets van betekenis raken.

Maar goed, vrijdagochtend stond de boom er nog; vrijdagmiddag was het gebeurd en is de honderdvijfentwintig jaar oude boom een handje geholpen bij de aftakeling. Het was in elk opzicht een kindervriend.

Elk jaar verzamelden zich er kinderen, nog voordat de herfst begon, om er de kastanjes uit te knuppelen. Er is getikt, er is verstopt, er is gebuut, daar bij die boom. Vele malen is er gepoogd om er een boomhut in te bouwen, maar dat ging de kastanje waarschijnlijk iets te ver, want niet één boomhut heeft het gered. Kortom, die boom bracht elk jaar heel wat leven in de brouwerij. Maar nu moest hij het ontgelden, omdat er een kans op omvallen bestond.

En zo worden karakteristieke bomen aan ons dijkje een zeldzaamheid. Onze dijk, die eerst de naam Boomdijk mocht dragen, is vergeleken met een jaar of dertig terug, onherkenbaar geworden. Er staat nog één eenzame kastanje op zo’n twintig meter voor mijn huisje en dat is zo’n beetje de laatste herinnering aan die boomrijke periode. Ik vind het er niet fraaier op geworden.

En ja, er zal wel een reden voor zijn. Zo werden de oude iepen voor onze huizenrij ooit gekapt omdat de wortels het wegdek vervormden en een poging deden om je huisje te liften. Op het hele eiland verdwijnen er oude bomen, omdat er fietspaden moeten worden aangelegd. Noord-Beveland gaat naar de kapper met de opdracht: ‘Doe maar lekker kort’. Maar voor deze kastanje kan ik geen reden bedenken die het omkappen van de boom zou rechtvaardigen.
De enige reden die ik kan bedenken zou een mogelijk geïnteresseerde in het kavel kunnen zijn. Daar kun je mooi wat bouwen en dan zou zo’n oude kastanje alleen maar lastig zijn.

Even goed ga ik je een fijne werkweek wensen. Wij hoeven maar vier dagen, omdat de goede vrijdag de rij sluit deze week en het Paasweekend aankondigt.
Mijn week valt wel mee qua drukte. Normaal zou ik hem gekwalificeerd hebben als: ‘Heel goed te doen’.

Dan ga ik er zo nog even op uit. Het weer lonkt ..

 

Jury II


Op 6 april 2014, in Dagelijkse beslommeringen, Muziek, door Ron

Dit weekend was het dan zover, ik moest plaatsnemen in een deskundige jury tijdens de vierentwintiguurs-muziekmarathon van de plaatselijke muziekvereniging. Ik moet zeggen, opblijven na een dag hard werken en pas tegen twaalven de deur uit om te gaan jureren, bleek lastiger dan ik dacht. Het wakker blijven ging mij moeilijk af. Vroeger draaide ik mijn hand daar niet voor om, maar nu moest ik even in gevecht met de slaap.
Het jureren zelf was niet zo’n moeilijk karweitje, dat had ik ook niet gedacht, het was alleen maar om de muziekmarathon een officieel tintje te geven. De grote lijst met namen moest gecheckt worden op aan- en afwezigheid. Meer niet. Samen met co-jurylid Hilde was het heel goed te doen.

Het was leuk om het even mee te maken. Hoewel er in het begin een dreunende DJ aan het werk was, ging men even later zelf musiceren. Geen concert, maar een uitgebreide repetitie. Ik vind dat wel genieten geblazen, temeer, omdat de plaatselijke muziekvereniging kwalitatief goed musiceert en in dat opzicht zich onderscheidt van een gemiddelde fanfare of harmonie. Ook het muziekstuk dat geoefend werd sprak me wel aan.
Dat muziekbeleving per persoon verschilt werd maar weer eens bewezen. Hilde vond het muziekstuk erg passen bij een trein, zo’n puffende ouderwetse, terwijl ik meer ridders te paard zag in volle galop richting een kasteel om een jonkvrouw te gaan bevrijden.

En terwijl ik dat zo aanhoorde, dacht ik eraan dat het waanzinnig mooi is om samen te musiceren. Samen bezig zijn met dezelfde vibes. Dat moet je ooit meegemaakt hebben om je daar iets bij voor te stellen. Alsof de puzzel netjes in elkaar past, het geeft een speciale mate van voldoening. Het ‘klikt’ en klinkt. Mensen in een bandje hebben datzelfde gevoel en ik kan me voorstellen dat je dat in een koor ook zou kunnen hebben. Ook dacht ik even aan het voornemen, dat ik ooit had, om een muziekstuk te schrijven voor een koor of een harmonie of een combinatie daarvan. Maar goed, wanneer je geen noot kunt lezen, laat staan schrijven, kom je daar niet zover mee.

Dat uurtje jureren was dus snel om en erg leuk om te doen, Ook even in gesprek met oud-leerlingen, er waren er nogal wat, was een leuke bijkomstigheid. Onbedoeld heeft het me wat inspiratie geven om weer eens wat te gaan doen. Wie weet biedt de Meivakantie daar wat ruimte voor, want als ik muziek ga maken heb ik daar veel ruimte voor nodig en is het tussendoor aldoor opruimen van diverse instrumenten heel vervelend.

Maar zover is het nog niet. Vooralsnog staat er weer een nieuwe werkweek voor de deur. Die van mij zit pittig vol, want ik start een nieuwe cyclus functioneringsgesprekken in Kloetinge. Op vrijdag neem ik officieel afscheid van de gemeenteraad. Daartoe organiseert men een etentje in het plaatselijk etablissement. Hoewel de aanleiding niet zo plezierig is, gaat het een best gezellig treffen worden. Ik laat het maar een beetje gebeuren.

Ik ga jou ook een prettige werkweek wensen. Geniet ervan. Van het weer moet je het niet hebben volgens de berichten, dus je moet het zelf een beetje maken. Speciaal in het kader van samen musiceren plaats ik een filmpje van Ruud, die ooit samen met mij in een project speelde. Zoals al eens eerder vermeld, is hij druk met folkmuziek bezig en niet onverdienstelijk. Voor de ingewijden: Jawel, zo te zien heeft hij zijn Fender ingeruild voor een PRS SE. Ik vind het wel een mooi instrument.

Hij is te gast met zijn band ‘De Vliering’ bij een radiostation.