Meldcode


Op 25 mei 2014, in School, door Ron

Gisteren rondde ik twee online cursussen af. Eentje ‘s morgens en eentje ‘s middags. Bij elkaar denk ik dat ik er een goede drie uur mee bezig ben geweest. Onderwerp van behandeling was het vernieuwde basismodel meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld, dat vanaf juli vorig jaar van kracht is geworden. Voor die tijd was er ook een model, maar wanneer de overheid zaken anders gaat organiseren, moeten wij ‘meebewegen’. Zowel managers als leerkrachten dienen zich te scholen in het hanteren van het laatste model, dat niet meer is als een stappenplan voor het geval dat. Managers dienen zich ook nog eens te scholen in het implementeren en borgen van het werken met dit model.

Dit betekent natuurlijk niet dat nu alle problemen de wereld uit zijn. Veel problemen die tegengekomen kunnen worden vallen buiten ons expertisegebied. De school krijgt vooral een signalerende taak, voor zover daar nog geen sprake van was, want zo lang ik al in het onderwijs werkzaam ben, hebben wij altijd die taak gehad. Opvallende zaken bespreek je met elkaar en daarna besluit je er actie op te nemen of niet. De vervolgstappen zijn echter steeds veranderd. Het AMK (Advies- en Meldpunt Kindermishandeling) en het steunpunt voor huiselijk geweld zijn instanties van de laatste jaren. Voorheen hadden we contact met maatschappelijk werk, bureau Jeugdzorg, de kinderbescherming of de huisarts. Nu werken we al geruime tijd met het ZAT (Zorg- en Adviesteam) waarin we kinderen kunnen bespreken met allerlei uiteenlopende problemen. In dat team zitten dan ook diverse deskundigen vanuit allerlei bureaus en instanties. Op zich werkt dat goed en daarnaast raadplegen wij ook nogal eens het Centrum voor Jeugd en Gezin (CJG). Die hebben namelijk een flink netwerk en ook nog eens de tijd om de materie goed in beeld te brengen of uit te spitten. Ook dat werkt naar tevredenheid.

Met het nieuwe basismodel meldcode verandert er eigenlijk niet zoveel. Wel moeten we de werkwijze aanpassen en borgen in ons kwaliteitshandboek. Collegiale consultatie, dus het overleggen met collega’s en de IB-er vind ik cruciaal.  Want welke signalen zijn nu zorgwekkend en welke niet ? De ene collega staat nu eenmaal anders in het leven dan de ander en in deze tijd van crisis zou het heel goed kunnen dat kinderen wat anders naar school komen dan dat volgens de standaard van een collega zou moeten. De ene blauwe plek is de andere ook niet. Kinderen spelen en vallen en hebben nu eenmaal af en toe blauwe plekken of verwondingen.
Waarmee ik maar wil zeggen dat je met signaleren voorzichtig moet zijn en je niet op glad ijs moet begeven, Daarom is het zo belangrijk om je signalen binnen de school te bespreken met collega’s.

Opvallend in de hele cursus vond ik wel dat een corrigerende tik niet binnen het terrein valt van kindermishandeling. Ik vind dat namelijk wel. Ik vind corrigerende tikken nergens voor nodig, dat doen we op school immers ook niet. En wat is een tik ? Af en toe autoritair ingrijpen vind ik logisch en zelfs daardoor zou een kind een blauwe plek kunnen oplopen. Bedenk je maar eens dat je met je kind over de stoep loopt en het wil ineens oversteken op het moment dat er een auto nadert. Op dat moment is autoritair handelen op zijn plaats en zou het kunnen dat je in je bezorgdheid iets harder aan een armpje pakt. Dat valt in mijn optiek weer buiten het terrein van kindermishandeling. Maar goed, dat is mijn mening en daarom is het goed om signalen in een breder verband binnen de school te bespreken. Ook een gesprek met ouders zou zomaar eens een ander licht op signalen kunnen laten schijnen.

De meldcode kindermishandeling en huiselijk geweld. Niets nieuws dus, alleen een ander jasje.
En goed dat de school extra alert is op signalen die duiden op een onveilige situatie.
Op mijn lagere school, zo’n vijftig jaar gelden, was dat niet het geval. Waarschijnlijk omdat men er zelf al even lustig op los sloeg dan in sommige gezinnen.

De tijd is veranderd.
Gelukkig maar ..

 

 

Europa


Op 18 mei 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Iedereen heeft het erover. In de media en in de wandelgangen. Europa. En dat heeft natuurlijk allemaal te maken met de komende Europese verkiezingen. Iets dat, in mijn kennissenkring in ieder geval, niet erg leeft onder de mensen. Namen van Europarlementariërs worden niet gekend, evenals de diverse programma’s van de deelnemende partijen.
Je stem uitbrengen is je één van je grondrechten, maar ik vermoed dat veel mensen het maar laten voor wat het is op de komende donderdag.

Zelf heb ik de stemwijzer gedaan, maar kwam daarbij op een heel andere partij dan de partij waarop ik gewend ben om te stemmen. Het programma van mijn partij komt dus niet overeen (alweer niet) met mijn Europees denken. Ik ben niet zo’n Europeaan en dat komt omdat ik er per saldo weinig mee te maken heb. Ik merk gewoon te weinig voordelen van één Europa. Eerder nadelen. Europa kan in mijn beleving alleen maar één worden, wanneer de levensstandaard in alle deelnemende landen min of meer gelijk is. Zolang alles wat hier een habbekrats is in een ander land een fortuin is, loopt het al scheef.

Maar goed, deze verkiezing houdt me weer een dagje van de straat, want ik ga stembureau draaien in Colijnsplaat. Hoewel ik precies weet hoe zaken werken op zo’n dag, bezocht ik toch trouw de instructie-avond. Je weet maar nooit of er nog nieuwe dingen zijn.
En ja, er is iets nieuws en eigenlijk ook niet, want ons stembureau keurde het al goed tijdens de laatste gemeenteraadsverkiezingen. Wanneer iemand een volmacht uitbrengt is het verplicht om een kopie van het legitimatiebewijs van degene die de volmacht verleent te overleggen. Dat weet niet iedereen. Vaak zijn dat partners die vanwege werk of andere bezigheden voor elkaar een volmachtstem uitbrengen. Wanneer er geen kopie van een legitimatiebewijs overlegd kan worden, kan de volmachtstem niet uitgebracht worden.

Bij de vorige verkiezingen opperden wij om de partner in voorkomend geval even te bellen of te appen en te vragen of die het legitimatiebewijs kan fotograferen en met whatsapp of sms de foto door te sturen. Op een smartphone of een tablet is deze kopie van het legitimatiebewijs heel goed te controleren.
Eigenlijk werden we hierop teruggefloten, maar nu blijkt dat het wel degelijk mag en gelijkgesteld wordt aan een papieren (ouderwetse) kopie.

Of je moet gaan stemmen donderdag ? Ik zou het wel adviseren. Geen stem is niets. Vind je Europa een goed idee ? Stemmen dan. Wil je terug naar de gulden ? Stemmen dan. Wil je nog meer deelnemende landen ? Stemmen. Wat je ook vindt van Europa, het is het waard om daarvoor je stem uit te brengen. Het is een kleine moeite.

Ik was zojuist even op bezoek bij mijn zoon. Ze zaten heerlijk in de tuin met dit prachtige weer. Ik had afgesproken dat ik wat fotootjes zou maken van mijn kleinzoon, die alweer bijna een jaar is. Het gaat snel. Het is een heerlijk ventje met een eigen willetje. O, o, waar ken ik dat toch van ?

Geniet ervan vandaag en voor zolang dit prachtige weer nog duurt natuurlijk !

 

Vandaag was ik laat uit bed, want ik heb best lang televisie zitten kijken. Natuurlijk heb ik met een half oog het Eurovisie Songfestival gevolgd en ik moet zeggen, dat was ouderwets spannend. Nederland speelde eindelijk weer eens een rol van betekenis, hetgeen ik niet verwacht had hoor, en wellicht heeft dit een omslag in het inzendingsgedrag tot gevolg. Geen poppenkast, maar gewoon goede artiesten waarvan bewezen is dat men een internationaal niveau aankan. Ook vorig jaar was dit al een feit. Jawel, ik heb met plezier de stemming gevolgd dit jaar.
Daarna schakelde ik nog even ‘De helaasheid der Dingen’, maar daarvan gaf het laatste stukje te weinig prijs om het hele verhaal nog te kunnen volgen. Die film zal ik dus nog eens moeten zien.

Dus ja, laat uit bed, laat aan de koffie en dus ook laat aan de pillen, want die zullen voorlopig deel uit gaan maken van mijn ochtendritueel. Tenminste, dat denk ik, zeker weten doe ik dat niet. Zoals zoveel zaken die ik niet weet. Maakt het uit wanneer je je pillen twee uur later inneemt ? Ik heb werkelijk geen idee. En zo gaat het eigenlijk al twee weken, dat ik geen idee heb van wat en hoe. Ik voel me uiteindelijk slechter dan eerst, terwijl mensen zeggen dat ik me juist beter zou moeten voelen.

Ik heb wat afgepeinsd deze vakantie. Eén dagje heb ik wat leuks gedaan, maar voor de rest was het stevig balen. Controles, maar niemand vertelt wat en hoe en waarom. Ook ben ik nog naar de bedrijfsarts geweest. Wie denkt dat je daar wat mee opschiet heeft het stevig mis. De man wist niet eens wat voor werk ik deed en bij welk bedrijf, niet hoe lang ik dat al deed en voor welke werktijdfactor. Ik heb alles zelf uit moeten leggen, terwijl de man aldoor probeerde mijn gegevens uit zijn computer te halen. Dat heeft hij op een gegeven moment maar gestaakt. Stoppen met roken, was zijn advies. En nee, dat wist ik natuurlijk nog niet. En voorlopig zeker niet meer dan zeventig procent werken, maar dat was nergens op gebaseerd. Ik heb de man voorgesteld te luisteren naar mijn lichaam. Daar was hij het mee eens, dat vond hij een goed plan.

De onzekerheid is snijdend, mensen, niet weten wat je wel en niet kan of mag. En je voelt veel meer dan anders en je denk veel vaker: ‘Oh jee’. Terwijl ik drie weken geleden nog fluitend door het leven ging, vol was met ideeën en plannen en nu, nu interesseert het me geen hout. Ik ben best veel bij mijn zoon, dat geeft wat meer zekerheid. Niet dat hij het wel weet, maar het geeft me afleiding en ik ben niet alleen. Want alleen is maar alleen en een moeilijk gegeven voor wanneer er echt wat aan de hand is.

Aankomende week heb ik een afspraak bij de vaatrisicopoli en ik heb geen idee wat het is. Ik heb het op internet opgezocht, maar word daar niet weel wijzer van. Ik hoop nu maar dat ik er iemand spreek die mij wel antwoorden geeft en mij wel vertelt wat wel en niet te doen, want zo is het maar niets. Dat iemand me eindelijk eens vertelt waardoor ik dat infarct heb gekregen. Was het stress ? Was het de bloeddruk ? Hoe komt dat dan ? Is het cholesterol ? Wat kan ik daar dan aan doen ? Wat mag ik vragen van mijn lichaam ?
Snap je ?

Ik ga morgen gewoon aan de slag en ga inderdaad luisteren naar mijn lijf, omdat dit de enige goede raadgever lijkt op dit moment. En wellicht dat de gang van alledag me weer wat vrolijker maakt als ik haar op het gemakje weer oppikken ga. Daar hoop ik dan maar op …