En de Sinterklaasklucht duurt voort ..


Op 31 augustus 2014, in School, door Ron

Afgelopen week werd ik aangesproken door iemand van de activiteitencommissie van de school in Kloetinge met de vraag of onze stichting of onze school een visie had op de viering van Sinterklaas. Daarop moest ik het antwoord schuldig blijven. We hebben wel een visie op de Kerstviering, dit in verband met het openbaar karakter van onze scholen, maar we hanteren geen visie met betrekking tot het vieren van het Sinterklaasfeest. Eigenlijk bleek dat nooit nodig te zijn, want er valt/viel niet zoveel visie te hebben over dat feest. Je doet het of je doet het niet.

Het lid van de activiteitencommissie doelde vanzelfsprekend op de landelijke discussie waarin de verschijning van Zwarte Piet centraal staat. Ik heb daar ooit al een tweetal stukjes aan gewijd en ik heb daar wel een uitgesproken mening over, maar als school zul je je toch moeten confirmeren aan hetgeen er landelijk wordt afgesproken en dan het liefst in samenspraak met de organisatie die het Sinterklaasfeest in het dorp organiseert.

Want hoever staat het nu met die discussie ?

Er bestaat een Stichting Nationaal Sint Nicolaas Comité en die hebben binnen hun gelederen een heuse Sinterklaasdeskundige. Het voorstel dat er nu ligt is het introduceren van roetpieten in plaats van Zwarte Pieten. Ook wil men het gevolg van Sinterklaas uitbreiden, het schijnt dat dit heel vroeger ook al de gewoonte was, met lakeien, soldaten of matrozen. Blanke Pieten mogen ook en de bijgevoegde functionarissen mogen zich onherkenbaar maken met maskers fopneuzen of plaksnorren. Oh ja, de Pieten moeten ook op het paard mogen rijden. Wat daarvan de reden is, daarvan heb ik geen idee, maar volgens mij gebeurde dat al eens ‘per ongeluk’. Gewoon, omdat het leuk was.

Schijnbaar wordt er voor het komende Sinterklaasfeest nog niets geadviseerd, maar bestaat de mogelijkheid om te experimenteren. Naar mijn mening wordt dat dit jaar tussen half november en vijf december een kakofonie aan Pieten en optochten, maar als het aan mij ligt houden we het nog een jaartje bij het oude.

Dus ja, waarschijnlijk zullen plaatjes zoals ik er eentje heb ingevoegd binnenkort niet meer kunnen. Oorbellen, felrode lippen en kroeshaar mogen niet meer en zwarte schmink is dus helemaal uit den boze. Sinterklaasliedjes dienen weer herschreven te worden, want die kloppen niet meer. Er zijn mensen die zich daar druk over maken, maar over het feit dat wij in ons volkslied zingen dat wij van Duitschen bloed zijn, schijnt iedereen gewoon te vinden. En zo zullen er nog wel meer discutabele liedjes bestaan. Wat dacht je van Moriaantje ?

Ik zong die liedjes sowieso niet met een groep kinderen. Er is een categorie liedjes dat niet uit te leggen valt en ik vind dat kinderen in ieder geval moeten begrijpen wat ze zingen.

Maar ik vind wel dat we in Nederland moeten oppassen. Oppassen dat we niet teveel naar ieders pijpen willen gaan dansen en oppassen dat de zeurende aanhouder niet aldoor wint of voor een compromis kan zorgen. Schijnbaar willen we zoveel rekening houden met onze medemens dat we bereid zijn daarvoor onze volkscultuur aan te passen.
Wat wordt het volgende waarover een handjevol mensen gaat vallen en aangepast of afgeschaft wil zien ?

 

Pensionado’s


Op 24 augustus 2014, in Ergernissen, door Ron

Voorop gesteld dat ik niet iemand ben die generaliseert en dat met dit stukje ook niet wil doen, moet me toch wel even van het hart dat de pensionado’s van vandaag de dag blijkbaar uitgaan van het principe dat alles moet wijken voor hun plezier op latere leeftijd. En dan heb ik het vooral over hun gedrag in het verkeer. De ooit zo sociale babyboomers lijken egotrippers te zijn geworden waar het gaat om het genot van hun oude dag.

Natuurlijk berust mijn zienswijze louter en alleen op eigen ervaringen en waarnemingen. Dit is dus geen wetenschappelijk onderzochte waarheid, waarvoor bewijzen zijn.

En dat begint voor mij op een parkeerplaats bij de Manteling, het bos tussen Oostkapelle en Domburg. Toen ik er ging parkeren was er ruimte zat en toen ik er terugkwam was er nog steeds ruimte zat. Al lopende naar de parkeerplaats, zie ik een auto met oude mensen manoeuvreren in de buurt van mijn auto. Eerst stappen er wat mensen uit en vervolgens wordt de auto in het nauwe plekje geschoven dat er nog restte naast mijn auto. De man aan het stuur kon gewoon uitstappen en dat kwam omdat de man zijn auto op tien centimeter van de mijne had geparkeerd. Toen ik ter plaatse kwam maakte ik daar een opmerking over. Dat de meneer toch wel erg dicht op mijn auto stond geparkeerd en dat de parkeerplaats volop lege ruimte had. Het enig dat de man daarop te zeggen had was: ‘Ik sta toch tussen de witte strepen ?’ Daar is niets tegenin te brengen, maar erg sociaal vind ik het niet. Als ik ergens parkeer houd ik toch altijd wel rekening met het feit dat de buurman ook fatsoenlijk in moet kunnen stappen. Al was het alleen maar om schade te voorkomen. Maar de toon waarop die man mij op zijn recht wees, sloeg alles.

Ook op de weg vind ik het steeds meer een ramp worden. Die Picanto;s, Berlingo;s of Kangoo’s, vaak met fietsen achterop en alles op het dooie gemakje. Dat rijdt zeventig, tachtig en het duurt een eeuwigheid voordat ze eindelijk eens een rotonde, waarvoor ze al ruimschoots vaart minderen, oprijden. Ze wachten gewoon totdat er niemand meer rijdt.
Op de Oostwestweg, de doorgaande weg op Noord-Beveland, waarop je niet inhalen mag, maar wel honderd kilometer per uur kunt rijden, is vaak geen sprake van doorgaand verkeer. Men rijdt er in kolonnes. Aangevoerd door een auto met caravan, een camper of een autootje met fietsen achterop.

Ik heb daar al eens vaker een stukje over geschreven. Dat, wanneer je haast hebt, het moeilijk is om geduldig te blijven of toch in te halen waar het niet mag. En dan gaf ik de goede raad om de personen te tellen in betreffend voertuig en dat te vermenigvuldigen met een euro toeristenbelasting en dat dan weer in mindering te zien op jouw nota voor de gemeentelijke belastingen. Dat kan je een beetje helpen om je geduld te bewaren. Het zijn vakantiegangers, ze moeten misschien nog zoeken en met die volgepakte voertuigen durf of ga je misschien niet harder dan tachtig.

Maar pensionado’s denken daar anders over. Zij rijden daar zeventig of tachtig, omdat ze met die snelheid zuiniger rijden en ze hebben toch alle tijd van de wereld. Snap je ? Hoeveel auto’s ze daarmee onnodig ophouden, interesseert hen niets. Je hoeft er toch geen honderd te rijden ? Dat staat toch nergens ? En waarom zou je risico’s lopen op een rotonde ? Dan kun je toch net zo goed even wachten totdat er niemand op rijdt ? We hebben geen haast hoor, we hebben de tijd aan onszelf.

En dat zijn zomaar een paar van die puntjes van ergernis die, in mijn ogen, de ik-wereld van de pensionado kenschetsen en dan heb ik het nog niet over het feit hoe ze zich voortbewegen op elektrische fietsen of hoe men boodschappen doet in de supermarkt. Alles lijkt om hen te draaien. Ik ben bang dat het aldoor erger wordt met die mensen. Ik heb wel met mijn kennissen afgesproken dat, wanneer men merkt dat ik ook zo word, ik een seintje wil krijgen.

Vooralsnog gaan we er de komende week weer tegenaan. De schoolvakantie zit erop. Kloetinge was er al vroeg klaar voor en in Wissenkerke worden er vandaag de laatste puntjes op de ‘i’ gezet. Dat heeft te maken met leerkrachten die net terug zijn van vakantie en de enorme schoonmaakbeurt die ik heb laten doen van de week vanwege al het verbouwingsstof. Daarin kon gewoon niet gestart worden met lesgeven.

Ook begin ik aan mijn  laatste revalidatieweekje. Mijn conditie is weer redelijk op peil, alleen het psychologisch traject is nog niet afgerond. En ik kreeg vorige week een waarschuwing. Ik mag niet meer op de hometrainer met muziek in mijn oren. Ik vond dat het mijn prestaties aanzienlijk verbeterde, maar de begeleiding vindt dat daardoor de communicatie met mij niet makkelijk verloopt. Ik heb zonder mokken mijn MP-drie-spelertje weggelegd, maar heb me werkelijk afgevraagd welke info ik mis wanneer ik muziek in mijn oren heb. Wie er wanneer op vakantie is geweest en of de weekenden prettig waren verlopen. Maar goed, ik ken er mijn plaats.

 

Vakantie ..


Op 17 augustus 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Vijf vakantieweken zitten erop en zoals gewoonlijk gaan we de komende week weer een beetje beginnen. Van oudsher is de dinsdagochtend het weerzientijdstip in Wissenkerke en dat gaat op vrijdag in Kloetinge gebeuren. Even bijkletsen en wat korte punten bespreken die belangrijk zijn voor een goede start van het schooljaar. Mensen uit het onderwijs zullen dat wellicht herkennen. Een enkeling zal niet aanwezig zijn in verband met nog lopende vakantieplannen, zij zijn inmiddels al op school geweest om de boel wat klaar te zetten.

En ik weet dat er mensen zijn geweest, want ik kreeg de hele vakantie door berichtjes over de staat van de school in Wissenkerke. Behoudens het feit dat ik er regelmatig ging kijken, er moest immers ingrijpend onderhoud gebeuren, kreeg ik het ene na het andere verontrustende berichtje dat starten in het nieuwe schooljaar wel een heel moeilijke klus ging worden in de zooi die de werklui hebben achtergelaten.

Met het vervangen van de kozijnen zijn ze direct in de eerste vakantieweek begonnen, maar met het vervangen van de verwarming zijn ze pas in de derde week begonnen. Dus na elkaar en niet gelijktijdig. Dat betekent dat ik vijf weken lang regelmatig op school ben gaan kijken of alles volgens de schema’s verliep en of alles aan het einde van de vijfde week wel klaar zou zijn, zodat ik een schoonmaakbedrijf in de arm kon gaan nemen om de boel aan kant te maken. Dat kan ik de collega’s niet aandoen. Als het goed is, gaat dat aanstaande woensdag gebeuren.

Maar of ik zoveel vakantie heb gehad als anders ? Nee dus, ik ben regelmatig aan het werk en aan het regelen geweest. Daarnaast loopt mijn revalidatie ook gewoon door, dus even een weekje of wat de hort op had er sowieso niet ingezeten. Jawel, je kunt wel vakantie nemen gedurende dat traject hoor, maar die weken haal je dan later in en in de praktijk betekent dat, dat je onder schooltijd nog een geruime tijd de sigaar bent. Ik wil het maar afgerond hebben. Ook werd ik nog opgeroepen door de bedrijfsarts, ook midden in de vakantie, dus ik heb werkelijk bar weinig vakantie genoten.

Dus ben ik maar wat met andere dingen bezig geweest. Ik ben als een onnozele door de tuin gerausd en heb zeker de helft van het aanwezige (ongewilde) groen afgevoerd en dat was ook wel eens nodig. Ik heb de helft van mijn terras teruggewonnen op het onkruid en het puin dat er in de jaren terecht was gekomen, dus heb ik weer plaats voor een tafeltje en een paar stoeltjes. En net als voorgaande keren, neem ik me nu ook weer voor het echt bij te gaan houden. We gaan zien wat er in de praktijk van terecht komt.
Ik vind overigens mijn huis nu wel inbraakgevoeliger. Voorheen moest ik alleen goed op de voordeur letten, want ik troostte me altijd met de gedachte dat geen kip het erop gaat wagen om langs de achterzijde iets te ondernemen. Daar was gewoon geen doorkomen aan.

Verder heb ik veel gewandeld. Altijd gedacht dat dit iets voor bejaarden of mietjes was, maar het is echt wel aanpoten wanneer je wat eisen aan jezelf stelt. Ik loop nu routes van een kilometer of tien, twaalf en daar ben ik, inclusief pauzeren, iets meer dan twee uur mee bezig. Dat pauzeren is gewoon een must, want na vijfhonderd meter gaan de spieren zeer doen en dat wordt niet beter. Ik heb het aan de fysiotherapeuten voorgelegd die bij de revalidatie werken en die steken het op onvoldoende beweging in het verleden. Bij navraag bij de andere revalidatiepatiënten bleek dat bijna iedereen daar last van heeft, ook die doorgetrainde jongeman die aan fietsen verslaafd is.
Dus heb ik mijn medicijnen eens op internet tegen het licht gehouden. Eén van die medicijnen zorgt ervoor dat het lichaam weinig cholesterol aanmaakt, want je moet er niet aan denken dat je stentje verstopt gaat zitten hè, maar dat medicijn zorgt er ook voor dat het lichaam weinig, veel te weinig, Q-tien aanmaakt. Dat hebben je spieren nodig om goed te kunnen functioneren, want ook op internet wordt gesteld dat er met dit medicijn, al na korte inspanningen, stijfheid, kramp of dodelijke vermoeidheid optreedt. Zo wordt meer sporten wel heel erg onaantrekkelijk gemaakt. Ik zal het eens voorleggen aan de artsen. Misschien zijn er andere medicijnen met dezelfde werking, maar met acceptabele bijwerkingen. De bedrijfsarts was er overigens heel stellig in: ze geven je een standaard combinatie van medicijnen om alle risico’s uit te sluiten, maar of je ze daadwerkelijk allemaal nodig hebt is maar de vraag.

Dus ja, een wat andere vakantie dan anders. Het is maar goed dat ik zo enorm geniet van mijn werk, dat maakt al een berg goed. Toch ben ik vast van plan mijn schade in te halen. Geen idee wanneer. Maar eerst heb ik de Meivakantie moeten missen, nu ben ik een groot gedeelte van de Zomervakantie beschikbaar moeten blijven. Best kans dat ik zomaar, ineens, de boel de boel laat en de biezen pak.

Oh ja, ik heb natuurlijk nog wel een gitaartje gekocht. Mijn Spaanse was echt aan vervanging toe, dus heb ik een andere gekocht. Zo eentje die je kunt inpluggen in een versterker. Maar weet je, de gitaren van nu zijn niet meer die van vroeger. De elektrische misschien wel, maar de akoestische exemplaren toch zeker niet. Dat klinkt allemaal wat minder, wat blikkerig. De klankkasten van tegenwoordig zijn maar de helft zo diep als vroeger en dat gaat, in mijn oren dan hè, ten koste van de volheid en de warmte van het geluid.

Dus ik speel best nog graag op die oude Spaanse …

 

Yentl en de Boer


Op 10 augustus 2014, in Kunst en cultuur, door Ron

Al eerder schreef ik over de dames Yentl en de Boer. Dat had alles te maken met het feit dat, toen collega Wim en ik terug kwamen van een intake voor een cursus in februari, we in de trein per toeval neerstreken naast deze dames en wij geen idee hadden wie dat waren. Dat was ook niet zo erg, we hebben er gezellig mee gebabbeld. Pas later, de volgende dag pas, meen ik, herkende Wim de dames van een krantenartikeltje, omdat ze moesten optreden in het dorpshuis van Kapelle.

Toch ben ik dit duo een beetje blijven volgen. Niet omdat Yentl Schieman een Kruiningse Zeeuwse is en toevallig de dochter van iemand die ik ken vanuit het onderwijs en cultuur, maar omdat ik hun humor erg kan waarderen. Soms aangrijpend, soms absurd, maar ook wat naïef en verstrooid. Ik heb ze nog niet live zien optreden, maar wanneer de kans zich hier in de buurt voordoet, zal ik dat zeker gaan doen.

Ze hebben onlangs een plaat gemaakt (een actie met online fundraising) en die heet ‘De Plaat’. Zelfs noemen ze het een CD, maar het is geen CD, het is een USB-stickje in de vorm van een ouderwets plaatje. Ik heb geen idee of alles de moeite waard is, maar één nummer springt eruit.

‘Heel lang geleden’ heet het en ik vind het wel wat hebben. Ook hier weer wat naïef knipogen naar een sprookjeswereld, waar je ooit als kind in ‘geloofde’. Sowieso leuk gevonden en een illustratie van een fantasiewereld waarin je je als kind zo lekker kon verliezen. Tot het moment dat je volwassen wordt ..

Heel lang geleden, een heel eenvoudig, maar puur liedje met een minimale begeleiding op een roze kindergitaartje en een fraaie meerstemmigheid.
Ik heb een opname vanuit een radioprogramma. Niet perfect, maar het geeft een leuke indruk.

 

 

 

RunKeeper


Op 3 augustus 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

En hoewel het vakantie is, gaat mijn revalidatieproces gewoon door. Alles dat te maken heeft met mijn nieuwe aandoening gaat overigens gewoon door, want anderhalve week geleden zat ik nog bij de bedrijfsarts. De reden was dat het bestuur mij al voor honderd procent inzetbaar schatte en ik hen vertelde dat dit onmogelijk was, gezien mijn revalidatie nog niet is afgerond. Wellicht moet ik ook nog in de eerste schoolweken de revalidatie bezoeken. Dan lijkt het me handig dat niemand daar moeilijk over gaat doen. De bedrijfsarts achtte mij vijftig procent inzetbaar. Dat is een leidraad, want natuurlijk probeer ik zoveel mogelijk te werken, graag zelfs, maar ik zal toch momenten moeten kunnen creëren om tussendoor naar Goes te gaan. Ik heb geen idee hoe vaak ik nog moet. Er staan tien weken voor, dacht ik.

En wanneer je, net als ik, veel onder de mensen bent, kom je af en toe bekenden tegen. Zo ook bij de revalidatie en daar krabt men zich eens achter het oor, want Meuldijk staat altijd wel te lullen met iemand. Ik ken alleen meneer Brouwer bij naam, onze overbuurman van de school in Wissenkerke, de anderen ken ik niet van naam. Ik weet dat er één een SGP-er is uit Kamperland en ik kom er een mannetje tegen van het dorp die zich tegenwoordig voortbeweegt in een scootmobieltje en extra zuurstof krijgt met een slangetje in zijn neus. Geen idee hoe die heet, maar ik maak er wel een kletspraatje mee. De man is ook blij dat hij een bekende ziet.
Ook in de revalidatieploeg, dat zijn overwegend steeds dezelfde mensen, houd ik het gesprek op gang, maar dat revalideren zelf ? Dat is niet echt mijn hobby hoor. Jawel, ik merk dat ik conditioneel wel wat meer aankan, maar ik vind het verder helemaal niks.

Bij revalidatie denk je al gauw aan mensen die zich onder begeleiding voortslepen in gymnastiektoestellen, maar dat doe ik daar niet. Ik zit in een zogenaamd ‘betere’ groep. Van elke twee revalidatiemomenten per week bestaat het eerste deel uit fietsen op een hometrainertje. Je gaat er niet mee vooruit, je zit er jezelf alleen maar op af te matten en er is iemand bij die je hartslag in de gaten houdt en af en toe aan een knop draait om het trappen wat zwaarder te maken. ‘Zo meneer Meuldijk. we gaan weer bergop hoor’ en dan denk ik: ‘Ik ga helemaal niet bergop. Jij zit aan een knop te draaien’. En dan stellen ze elke keer de zwaarte bij, zodat je aan het einde van de rit een stevig stukje kunt fietsen.

De tweede helft van het eerste revalidatiemoment ‘mogen’ we zwemmen. Nou, dat is niet echt mijn feestje in water van drieëndertig graden Celsius. Na een paar minuten heb je al gerimpelde vingers. In dat water doen we dan wat oefeningen en sluiten we af met een spelletje met een strandbal. Ik, een vent van zevenenvijftig, staat daar wat te ballen met lotgenoten in een bejaardenbad. Maar goed, ik doe het. Ik vind dat ik dat moet.
De tweede helft van het tweede revalidatiemoment sluiten we af in de zaal. Eerst wat oefeningen en daarna een spelletje. De laatste keer gingen we volleyballen. Met gevaar voor eigen leven, want daar wordt daar een partij gegooid en gesmeten. Voor iemand die jarenlang op een redelijk niveau heeft gevolleybald, is dat wel even slikken. Maar goed, ik doe het. Ik vind dat ik dat moet.

Om thuis wat meer te werken aan mijn conditie, fiets ik wat meer dan anders (nog niet veel dus) en heb ik besloten wat te gaan wandelen. Nou, als er iemand wandelen een doelloze bezigheid vindt, dan ben ik dat wel. In het begin maakte ik wat wandelingetjes over het dorp, maar dan kom je die weer tegen en die en een praatje hier of een praatje daar of je wordt vergezeld door een aantal kinderen, die willen weten waar je naartoe gaat.

Dus afgelopen week heb ik besloten wat buitenom het dorp te gaan wandelen. Dat is rustiger, maar dan moet je ook wel aan de bak. In een paar honderd meter ga je nu eenmaal niet buitenom het dorp lopen. De eerste keer ging ik een rondje achterom. Een pittige wandeling om mee te beginnen, vond ik. Bij thuiskomst voelde ik het goed in de benen zitten, maar ik had geen idee hoe lang ik erover gedaan had of hoeveel kilometer het nu was.
Dus besloot ik met een GPS-app te gaan lopen. Jawel, na even zoeken, zijn die er, gratis. Ik gebruik nu RunKeeper voor Android (natuurlijk) en die houdt precies bij hoe je het doet. Kijk, nu wordt het al wat leuker. Om de vijf minuten vertelt een aardige mevrouw me hoe lang ik heb gelopen, hoeveel meter ik heb gelopen en wat mijn gemiddelde snelheid is. Tussendoor kun je pauzeren door de app even te stoppen.

Ik had afgelopen donderdag een ruime ronde genomen, naar achteraf bleek, iets meer dan zes kilometer. Daar deed ik iets meer dan een uur over met een gemiddelde snelheid van ongeveer elf minuten per kilometer. Ik voel het nog steeds. Daar ben ik flink stijf van geworden en heb mezelf wat overschat, geloof ik. Toch doe ik volgende week weer een rondje om te kijken of het sneller kan of langer of verder. De app houdt bij hoe je verloop is.
Ook kun je jezelf een doel stellen, bijvoorbeeld afvallen, en kun je aangeven wat je ervan vond.
Eigenlijk precies wat ik nodig heb.

Ja, en dan kan het voorkomen dat je als niets vermoedende dorpsbewoner een eindje gaat fietsen met je vrouw en daar midden in de polder die schoolmeester tegen een hekje uit ziet blazen. Dat moet vreemd zijn, maar het is allemaal onderdeel van het plan, dat ik tot nu toe nog wel leuk vind.

RunKeeper kun je gebruiken voor alle bezigheden waarbij je afstanden aflegt. Dus ook fietsen of zelfs skiën.