Proefkonijn


Op 28 september 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

En ondertussen is mijn revalidatietraject ten einde. Vorige week had ik een afsluitend gesprek met de revalidatiearts en die was tevreden over de resultaten, maar drukte me nogmaals op het hart dat je voor de rest van je leven hartpatiënt bent en dus nooit meer als tevoren bent. Wel kun je op zoek naar compromissen, bijvoorbeeld waar het gaat om bijwerkingen van bepaalde medicijnen. Ze wenste me succes en met een handdruk en een bedankje verliet ik de revalidatie-instelling. Hopelijk tot nooit weer, maar de gezelligheid, want die was er onderling wel degelijk, zal ik wel wat missen.

Ondertussen heb ik me laten inschrijven bij een piepklein sportschooltje, waarvan ik denk dat er aandacht is voor je persoonlijke behoeften. Kleinschalig, omdat ik niet zit te wachten op gespierde macho’s die druk in de weer zijn met gewichten of keiharde muziek waarnaar je bijna gedwongen wordt te luisteren. Tegen een geringe betaling kun je net zo vaak gaan als je wilt om te werken aan je persoonlijke programma.
Ik ga mijn bezoeken agenderen en mezelf opleggen om ook daadwerkelijk de sportschool te bezoeken. De sportschool zit vlak bij de school in Kloetinge en het lijkt me handig om er binnen te wippen op weg naar huis. Bijvoorbeeld op de woensdagmiddag of op vrijdag.

Ook was ik een paar weken geleden voor het laatst bij de vaatrisicopoli, een soort ondersteuningsservice vanuit het ziekenhuis bij je revalidatieproces. Gelukkig kan ik deze ondersteuning ook krijgen bij mijn huisarts wanneer ik dat wens. En toen ik daar voor de laatste keer was werd mij gevraagd even een andere mevrouw te consulteren, die nog een verzoek voor mij had.

Ik was, samen met iemand anders, geselecteerd om een nieuw medicijn uit te proberen om een lagere hoeveelheid cholesterol te bewerkstelligen in het bloed. De huidige medicijnen, voornamelijk de zogenaamde statines, hebben nogal wat bijwerkingen. Farmaceuten zijn druk in de weer om andere medicijnen uit te vinden. Het medicijn dat ik moet testen is nog niet op de markt, maar de berichten zijn hoopvol. Ik heb daar natuurlijk geen ja of nee op gezegd, want ik wilde eerst overleggen met mijn huisarts. De bijdrage die geleverd kan worden aan de medische wetenschap en het feit dat ik regelmatig gecheckt ga worden, hebben mij doen besluiten om het wel te doen. Ondanks de lijst van mogelijke ernstige bijwerkingen. Maar goed, heb je al eens een bijsluiter gelezen van een gangbaar medicijn ? Daar ga je soms ook van huiveren.

Daar waar statines proberen het aanmaakproces van cholesterol negatief te beïnvloeden, probeert het nieuwe medicijn de cholesterol te binden tot een onschadelijke stof en is daarmee dus veel selectiever. Tijdens het aanmaakproces van cholesterol worden namelijk ook lichaamseigen stoffen geproduceerd die je nodig hebt, bijvoorbeeld stoffen die de spieren helpen te bewegen. De statines verhinderen dat dus ook gedeeltelijk. Vandaar dat één op de drie statine-slikkers last krijgt van spierproblemen.

Dus ja, nu ga ik een nieuw middel proberen dat ik mezelf eens in de twee weken moet injecteren met een auto-injector. Ik heb er al mee geoefend en dat is niet zo moeilijk. Het andere middel moet ik er overigens gewoon bij blijven slikken, want de kans dat ik met een placebo ga werken is ook aanwezig. Alleen, dat weet je niet. Het bloed van alle proefkonijnen wordt regelmatig onderzocht in Genève. Daarnaast moet je een soort logboekje bijhouden en eventuele bijwerkingen direct melden. Ik ben benieuwd. Mocht je wat aan me gaan merken (snorharen, hangoren of knaagtanden), dan mag je me dat gewoon vertellen. Wellicht komt het door dat nieuwe medicijn. Ik verwacht dat overigens niet.

 

Zelfbewustzijn


Op 21 september 2014, in School, door Ron

Ook in het onderwijs is het noodzakelijk om jezelf bij te scholen. Er zijn zoveel veranderingen en een moderne school moet gewoon met haar tijd mee. Daartoe bestaat de mogelijkheid om diverse bijeenkomsten en cursussen te volgen, zowel voor leerkrachten als voor schooldirecteuren.

En als je zou willen, dan ben je elke week wel bezig met het volgen van het één of ander. Dus je zult keuzes moeten maken, want je hebt meer te doen dan alleen bij- en nascholen. Die keuzes weeg je af en wat mij betreft moet eigen interesse leidend zijn en zo mogelijk moet de keuze passen bij de ontwikkeling van de school waaraan je werkzaam bent. Dan blijft er nog genoeg over.

Het komt dus voor dat mij gevraagd wordt: ‘Ik was daar en daar voor een bijeenkomst. Waarom was jij er niet ?’ Ik maak andere keuzes en ga daarnaast van het principe uit dat de informatie van algemene bijeenkomsten mij toch wel bereikt. Ik laat me niet (meer) gek maken door achter alle anderen aan te hollen.

Veel cursussen zijn veel van hetzelfde, toch zeker voor leerkrachten. Ik zie soms cursussen voorbij komen die in de afgelopen vijfentwintig jaar inhoudelijk niet veranderd zijn. Dat gaat zo, wanneer je lang in het vak zit. Voor de startende leerkracht kan zo’n cursus nog steeds heel zinvol zijn.
Ook voor schoolleiders zijn er diverse cursussen te volgen. Daarvan heb ik er al heel wat achter de rug, maar of ze zinvol zijn is punt twee. Sommige wel, sommige niet. Wanneer de cursus inhoudelijk aanspreekt en voor mij in mijn werk een meerwaarde heeft, de praktijk dus, dan vind ik het zinvol. Wanneer het allemaal theoretisch geneuzel is, dan denk ik ‘het zal wel’ en vind ik het zonde van mijn tijd. Jammer genoeg voor de cursusleiding, laat ik dat dan nog eens merken ook. Ik weet het, dat is een akelige eigenschap.

Deze week begon ik met een collega-directeur aan een wat andere leergang. Geen theorieën, geen opgelegde schema’s en werkwijzen, maar jezelf gebruiken als startpunt. Zo’n cursus is niet alledaags, want de opbrengst is aan het begin niet duidelijk. Je stelt jezelf een bepaald leerdoel, maar dat zou gedurende de leergang zomaar kunnen veranderen. Jawel, elke deelnemer zit daar dus anders. We zijn met zijn zevenen en we zitten er allemaal anders in, ook de collega-directeur met wie ik de leergang volg.

‘Zelfbewust leiderschap’ van de Coachtrain is een leergang die heel intens is en dicht bij jezelf plaatsvindt. Op zoek naar je eigen kernwaarden en competenties. Als je je daarvan bewust bent, kun je ze inzetten wanneer de situatie daarom vraagt. Leer je ook begrijpen waarom zaken nu gaan zoals ze gaan of juist niet gaan zoals je zou willen. Onder begeleiding van twee psychologen en een managementspecialist ga je jezelf op diverse manieren tegen het licht houden. Dat kan alleen als er een open en veilig klimaat heerst. Gelukkig is dat er en werk ik veel samen met wildvreemden, die ik langzaam begin te kennen en zij mij door de interactie die er plaatsvindt.

Ik ben benieuwd hoe het gaat uitpakken. Werkelijk.

Met de collega-directeur werk ik niet samen. Hij kent me te goed en ik hem en je hebt gewoon een objectieve interactie nodig om verder te komen. Wel zorgen we samen voor de nodige gezelligheid en namen we samen een hotelletje in Valkenswaard, omdat we deze week begonnen met een tweedaagse. Dan beleven we ook de nodige lol hoor, maar zitten we, zoals deze week, ook wel eens diepzinnig te leuteren naar aanleiding van de leergang die we samen volgen. Achter een biertje op een zonnig hotelterrasje. Dat dan weer wel.

 

Gras


Op 14 september 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

En als je dan zo bezig bent in de tuin en niet overal plantjes wilt of tegels, dan kom je op het onderwerp ‘gras’. Vroeger verkondigde ik altijd dat een tuin met asfalt wel erg makkelijk zou zijn en zo’n opmerking wordt geboren uit het feit dat gras bijgehouden moet worden. Gras groeit en moet gemaaid worden en dat kun je, weet ik uit ervaring, maar beter niet een tijdje vergeten.

Nu heb ik geen grote lappen nodig in dat kleine tuintje van mij, maar alles bij elkaar schat ik het toch op vijftien vierkante meter. Vijftien vierkante meter gras kun je inzaaien met een doosje graszaad, kwaliteit speelgras, van nog geen tientje. Ook kun je kiezen voor kant en klare graszoden, die het in je tuin, na een dagje of tien besproeien met water, ook goed kunnen doen. Voor vijftien vierkante meter ‘schaduwgras’, dat voor mijn tuintje toch wel de beste keuze zou zijn, komt dat op vijfenzeventig euro. Zelf ophalen op locatie dan.
In beide gevallen ben je er dan nog niet, want je moet ook nog gereedschap. Een maaiertje en een kantenknippertje, want ik heb nogal wat kantjes waar je niet overheen kunt maaien. Snel gerekend ben je dan in tien dagen tijd voor een kleine tweehonderd euro onder de pannen en voorzien van twee gazonnetjes.

Een derde optie zou kunnen zijn, en ik overweeg dat heel serieus, de keuze voor kunstgras. Dat koop je op de rol van vier meter breed en je snijdt het op maat als was het een keukenzeiltje. In één dag ben je voorzien van twee gazonnetjes, waar je direct op lopen kunt en dat geen onderhoud vergt. Ik heb me er een klein beetje in verdiept, maar heb alleen maar plaatjes op internet bekeken. Dat ziet eruit als echt gras, maar het is maar de vraag waar het op lijkt wanneer het bij je in de tuin ligt. Voor een goede kwaliteit kunstgras betaal je overigens voor vijftien vierkante meter wel zo’n zevenhonderdvijftig euro en dat is heel wat, toch zeker wanneer blijkt dat het meer lijkt op een veredelde badmat dan op een gazonnetje.

Ik zou dat eigenlijk eens ergens met eigen ogen moeten gaan zien. Ach, ik heb geen haast. Voorlopig moet ik nog een paar ritjes naar de milieustraat, want het houdt niet op.

Dus ja, @ Ina, de engel staat er heel mooi te zijn. In de loop van de volgende week, of volgend weekend, ga ik de tuinverlichting aanleggen. De engel is een mooi object op dan eens extra eruit te lichten. Je komt maar eens kijken wanneer het klaar is. En natuurlijk, @ -=imme=-, gebeurt het op z’n Rons, want die wil meer een stadstuintje dan een boerentuintje, maar lol hebben in het werken in en het genieten van een mooie tuin, is mij niet zo eigen. Heb dat ooit meer gedaan vanwege het aanzicht, dan voor het eigen genot.
Bedankt voor je muzikale tip, @ Ingrid, dat soort muziek is inderdaad ideaal om van je tuin te genieten, er een glaasje wijn te drinken en te onthaasten. Zelf luister ik er graag naar Loreena McKennitt.

En eigenlijk past daar geen kunstgras bij, denk ik net …

 

 

Een ander mens


Op 7 september 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Nee, ik heb geen beeldentuin bezocht, maar het fotootje hiernaast is genomen in mijn eigen tuin. Vanmorgen, toen ik genoot van een eenvoudig ontbijtje op mijn nieuw verworden terras. Geen nieuw terras, maar ik heb het heroverd op de wildernis die er toch zeker vijf jaar lang heer en meester was.
Ik was nooit zo’n tuinmens en ik had met de buren afgesproken dat ze maar alles wat in de weg stond moesten af – of omhakken. Ik kwam nooit in de tuin. Natuurlijk had ik wel eens geïnformeerd wat een tuinbedrijfje voor je kan betekenen, maar dat kost ten eerste nogal wat en ten tweede, misschien nog wel belangrijker, krijg je zo’n lineaaltuintje, vol rechte lijnen en afgepaste perken en dat is niet helemaal mijn ding.
Er leek in eerste instantie geen beginnen aan en eigenlijk was het meer werk voor een bulldozertje of een minikraantje, maar toch heb ik een paar weken geleden besloten die wildernis zelf te lijf te gaan.

Stukje bij beetje ben ik erin geslaagd om de wildgroei, voornamelijk klimop en braamstruiken, onder de knie te krijgen. Zonder vergif te spuiten, hetgeen ik in eerste instantie van plan was. Dat kan altijd nog, voor de hardnekkigheden, want die wortels zitten werkelijk overal. En ik weet niet of je ooit al eens een bramenwoesternij te lijf bent gegaan ? Dat ga je niet zonder kleerscheuren redden en wanneer je, zoals ik, bloedverdunners gebruikt, is het al helemaal een ramp. Schrammen, bloedvlekken en blauwe plekken, gewoon even door blijven pakken.

Ik ben niet zo iemand die een hele tuin kaal maakt en dan opnieuw gaat inrichten. Daar ben ik te ongeduldig voor. Nee, ik richt hetgeen in, dat ik opgeschoond heb. Dus je ziet een verwilderde tuin krimpen en een nieuwe tuin groeien. Op die manier, en ik ken mezelf, houd ik de moed erin. Ruimen en aanleggen, Combootje vullen en naar de milieustraat, praatje maken met deze en gene, even naar het tuincentrum voor nieuwe spullen en inspiratie en weer verder met de strijd.

De uitdaging voor mezelf is om het niet te laten lijken als een nieuwe tuin, maar alsof die tuin er al jaren ligt en alleen goed onderhouden is. Bijkomend gevolg is dat ik dat tuinieren leuk ben gaan vinden. Ik zei dat gisteren nog tegen de buurman, die mijn verrichtingen zo af en toe volgt: ‘Geloof het of niet, ik ga dit nog een keertje leuk vinden’. Jawel, het geeft me rust. Niet alleen het in de weer zijn met plantjes, maar ook gewoon het zitten in de tuin. ‘s Morgens met een bakkie en een broodje of ‘s avonds met een lekker wijntje en een zacht muziekje op de achtergrond of de vogels die je uit heel de omtrek hoort.

Ik voel me daardoor een ander mens. Het geeft me enerzijds voldoende lichaamsbeweging en anderzijds hervind ik op deze manier mijn innerlijke rust, die ik jarenlang kwijt was.

Is dat niet mooi ? Zo’n lapje tuin dat gratis en voor niets achter je huis ligt en dat zo therapeutisch en rustgevend kan zijn ?