Een uur …


Op 26 oktober 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Wat een gedoe elke keer weer, dat gerommel met de tijd. Ik heb me er al eens vaker over verbaasd met de vraag wie het in godsnaam bedacht heeft om heel Nederland twee keer per jaar de tijd te laten aanpassen. Ik ben nog niemand tegen gekomen die één reden kan noemen waarom we dit massaal doen. Er wordt meer ontregeld dan geregeld.
En weet je, doe maar met de massa mee, wil je niet overal een uur te laat komen. Dus je moet in feite wel mee. Tenzij we en masse weigeren. Maar geloof me, je hebt nog eerder Zwarte Piet weggedemonstreerd dan dat gesjoemel met dat ene uur.

Ik heb net even snel geteld. Op hoeveel apparaten ik, wanneer ik dat wil, de tijd zou kunnen aflezen en die dus vandaag allemaal aangepast moeten worden. Dat zijn er zeventien.
Gelukkig gaan er daarvan een aantal automatisch, zoals de laptop, de tablet, de smartphone, de streamium en de televisie. De andere twaalf moet ik met de hand instellen. De boiler en de vloerverwarming in de badkamer staan standaard op wintertijd, dus houd ik nog tien apparaten over.
De magnetron, het koffiezetapparaat en de wandklok in de keuken heb ik al gedaan. Nog zeven te gaan. Oh ja, de DVD-recorder onder de televisie stel ik nooit bij, die gebruik ik nooit en de klok geeft te kleine cijfertjes om even snel de tijd op af te lezen.  Nog zes dus en die doe ik wel in de loop van de dag. Twee horloges, een schoorsteenklokje, de wekkerradio, de klok in de auto en de tuinverlichting. Jawel, die heb ik sinds kort ook en die staat op één of andere geavanceerde timer. Ik zal de handleiding erbij moeten pakken om de tijd te verzetten, vrees ik.

Dus ongemerkt houden ze je flink bezig zo op die laatste zondag in oktober. En niet alleen ik hè, in elk huishouden gaat dat zo en worden de handleidingen uit de la gegrabbeld. Ik schat het op honderdvijftigmiljoen gedwongen tijdsaanpassingen Nederland breed. En dan reken ik het bedrijfsleven en de overheid nog niet eens mee. Het moet niet gekker worden, toch ?

En dan zit je in ene met een uur over. Dat is fijn, zou je denken, behalve dan wanneer je nachtdienst draait, maar dat uur moet je wel vandaag opmaken. Verplicht. Dat kun je niet sparen en een tijdje in je achterzak houden om in te zetten wanneer het jou uitkomt. Op een hele drukke dag bijvoorbeeld, wanneer je amper tijd hebt om even bij te komen op je bankje. Of één ochtendje naar keuze even een uurtje langer kunnen slapen. Of wanneer je om vijf over zes voor de dichte deur van de supermarkt staat. Dat je dan kunt roepen: ‘Hé ik heb nog een uur in mijn achterzak en dat ga ik nu gebruiken !’ en dat je daarna nog even op je gemakje boodschappen kunt doen. En zo kunnen we nog wel meer handige of leuke voorbeelden bedenken.

En dan moet je in het voorjaar een uur inleveren en dat zou ook heel wat leuker worden wanneer, je zelf mocht beslissen op welk moment dat gaat gebeuren. Op vervelende momenten bijvoorbeeld of wanneer je wel erg lang ergens op moet wachten.

Maar zo is het dus niet. In feite is dit extra uur van vandaag een sigaartje uit jouw eigen doos, want in het voorjaar ben je al bezig geweest om al je apparaten weer gelijk te laten lopen en was je van slag vanwege een uurtje minder slaap, vandaag mag je dan uurtje langer blijven liggen of wat je er ook mee wilt doen. En alles bij elkaar wijst dit nog maar een keer op de zinloosheid van dit gedoe. Van de tijd moet je gewoon afblijven.

Succes met het verzetten van je klokje en probeer die in de auto ook maar vast te doen. Uit ervaring weet ik dat dit vaak de volgende dag wordt opgemerkt. Met een snelheid van kilometertje of honderd per uur en dat je dan toch jeukende handen krijgt van die verkeerde tijdsaanduiding. Voorzichtig hè ?

 

 

Kassa


Op 19 oktober 2014, in Algemeen, door Ron

Elke zaterdagavond zendt de VARA het programma Kassa uit. Een programma waarin diverse consumentenproblemen ter tafel komen en kritisch worden belicht. Hoewel ik het programma vroeger beter vond, ik denk dat het aan de presentatie ligt, zitten er af en toe best interessante zaken tussen.

Een vast onderdeel van het programma is de zogenaamde Belbus. Die rijdt door het land en helpt consumenten met een bepaald probleem, nadat ze zelf al geruime tijd van het kastje naar de muur werden gestuurd op een niet mis te verstane wijze. Blijkbaar heeft het inschakelen van zo’n Belbus zoveel invloed dat in negen van de tien gevallen de consument onthaald wordt met een bosje bloemen en een gedegen oplossing voor het probleem. Dan kan ineens wel je parketvloer opnieuw gelegd worden, je onterechte boete kwijtgescholden worden of je abonnement  voor mobiele telefonie stopgezet worden.

Ik vind dat vreemd, want het aantal consumenten met problemen met een leverancier dat je op televisie ziet is maar een fractie van alle consumenten met een probleem waarin niet geschikt wil worden en vaak kracht wordt bijgezet met een incassobureau. Dat zou bij de overheid toch een belletje moeten laten rinkelen, vind je niet ? Als je in Nederland je probleem wilt oplossen rest er vaak niets anders dan schikken of naar programma’s als Kassa of Radar stappen. Als consument sta je op jezelf nergens bij instanties of ondernemers die de fout niet willen toegeven.

Toch kan het anders. Ik bestelde twee maanden geleden een terrashaard bij een internetwarenhuis. Ik bestel daar vaak wat. Het is niet overdreven duur en je kunt zelf bepalen wanneer er iets geleverd wordt. Toen ze die terrashaard kwamen leveren bestond de zending uit zes flinke dozen. Ik had de mannen al gevraagd of die allemaal voor mij waren, want ik had maar één terrashaard besteld. Jawel, ze waren alle zes voor mij. Ik ging er dan maar vanuit dat het losse onderdelen waren, die ik zelf nog in of aan elkaar moest schroeven.

Nadat ik de dozen een tijdje in mijn Combootje had opgeslagen besloot ik die zware dozen maar eens naar binnen te sjouwen. Ik heb me er werkelijk waar een breuk aan getild. Pas toen ze alle zes in mijn gang stonden besloot ik een doos te openen. Daarin zat een complete terrashaard. Dus ik had er zes in plaats van één. Dus sjouwde ik de overige vijf weer terug in die Combo en vroeg me af wat nu te doen met mijn terrashaardenverzameling.

Ik had ze kunnen weggeven aan kennissen of kunnen aanbieden op Marktplaats voor een schappelijk prijsje, maar nee, ik berichtte de leverancier dat ik er vijf teveel had gekregen en dat ze snel opgehaald moesten worden, omdat de dozen aardig in de weg lagen.
Binnen twee werkdagen werden ze opgehaald, kreeg ik van diverse managers of medewerkers drie excuusmailtjes, werden mij de bezorgkosten van de hele zending (er zat ook nog een ladder bij) van dertig euro kwijtgescholden en ontving ik een tegoedbon van tien euro.

Zo kan het dus ook, zonder Belbus. Oké het is niet helemaal vergelijkbaar, want ik had voor zeshonderd euro teveel aan goederen ontvangen. Maar toch, ze hadden het niet hoeven te doen.

Gisteren heb ik de haard uitgeprobeerd, ik denk dat de hele buurt het wel geroken heeft. Het is een gezellig gezicht, zo’n knisperend haardvuurtje op je terras. Met een lekker glaasje wijn is dat extra genieten van de mooi verlichte tuin, waarin toch maar echte grasmatten zijn gegaan in plaats van kunstgras.

 

CAO PO


Op 12 oktober 2014, in School, door Ron

Eind september hebben de bonden ingestemd met een nieuwe CAO voor het primair onderwijs. Niet met een overtuigende meerderheid van stemmen, maar toch ligt er nu een akkoord. Een akkoord voor de duur van een jaar, maar men gaat ervan uit dat het langer stand gaat houden.

Ik moet zeggen, na bijna vijf jaar qua salaris op de nullijn te zijn gehouden, werd er reikhalzend uitgekeken naar een nieuw akkoord, waaruit zou blijken dat er meer waardering zou zijn voor een baan in het onderwijs. Een akkoord dat een baan in het onderwijs voor jongeren weer een aantrekkelijke keuze zou moeten maken.
Deze week heeft onze stichting haar personeel geïnformeerd over die nieuwe CAO. In ons directeurenoverleg hadden we hier al eerder uitgebreid bij stilgestaan, want het is goed om tevoren al te weten wat er gaat gebeuren, zodat je je teamleden kunt informeren wanneer er vragen zijn. En dat is geen makkelijke taak.

Er is wel een nieuw akkoord dat ingaat per één juli, maar tekstueel is er nog niets onderbouwd. Die CAO moet dus nog geschreven worden, maar men weet al wel wat erin moet komen. Ga dat maar eens uitleggen. De diverse onderdelen worden op een eerder of later tijdstip van kracht. Zo zal de opgenomen loonsverhoging per één september van kracht worden en zal de BAPO-regeling per één oktober worden afgeschaft. Verder is het onduidelijk wanneer de andere onderdelen van kracht worden. Een behoorlijk vaag akkoord dus.

De loonsverhoging bedraagt één-komma-twee procent. Nu, wanneer je weet dat je al vijf jaar hetzelfde verdient en jaar op jaar bent ingehaald door de inflatiecorrectie, kun je je voorstellen dat deze loonsverhoging een lachertje is. Maar goed, de meeste leerkrachten hebben niet gekozen voor het onderwijs om rijk te worden, maar omdat ze een passie hebben voor het vak. Dat is mooi (en bekend), maar mag niet uitgebuit worden, vind ik. Oh ja, er is mogelijk ruimte voor nog meer loonsverhoging, maar dat ligt eraan of er ruimte is in de staatskas in de komende jaren. Hoe dat eindigt kun je dus wel voorspellen. Hoe hebben de bonden hiermee kunnen instemmen ? Er ligt nu een krachteloze nieuwe CAO.

Verder lees ik een berg veranderingen die op het eerste gezicht moeilijk lijken, maar na een beetje nadenken helemaal geen verandering zijn, maar een verkapte bezuiniging.

Zo gaan we van onderwijsuren (lesgebonden uren en niet lesgebonden uren) naar een veertigurige werkweek. Acht uur werken per dag, die je mag compenseren onder invloed van overuren, maar de meesten van ons werken al acht uur per dag en komen gratis ‘s avonds nog eens opdagen. Als je die uren wil gaan compenseren, kom je in de knel met je werkzaamheden. Dat gaat dus niemand doen, Als je uitgaat van een veertigurige werkweek zal je in de vakanties af en toe ook door moeten werken, anders kom je er niet aan. Maar iedereen werkt sowieso al in de Zomervakantie. En je compensatie-uren dan maar opnemen gaat niet, want je moet werken in de Zomervakantie om te kunnen starten na de Zomervakantie. Snap je ? Trouwens, wie moet al dat overwerk en daarmee het recht op compensatie gaan bijhouden ?

Sommige leerkrachten maken gebruik van een BAPO-regeling. Die was ooit in het leven geroepen om senior-leerkrachten minder te laten werken om beginnende leerkrachten kansen te kunnen bieden. De senior-leerkracht moest daarvoor een eigen bijdrage van vijfendertig procent betalen. Zo neem je bijvoorbeeld een dag vrij per week en wordt je daarvoor toch nog vijfenzestig procent betaald.
Die regeling vervalt. Senior-leerkrachten kunnen een aantal uren inzetten om vrij te nemen, maar wel tegen een betaling van vijftig procent. De regeling is anders, de praktijk blijft nagenoeg hetzelfde, maar de eigen bijdrage wordt in feite verhoogd, Die leerkrachten gaan dus weinig merken van hun loonsverhoging.

Er moet verplicht gepauzeerd worden. Een half uur of twee keer een kwartier tussen elf uur en twee uur. Leerkrachten hebben echter weinig pauze, want ze moeten altijd beschikbaar zijn, ook tussen de middag. En wanneer je school een continurooster draait heb je ook een probleem, want dan kun je niet pauzeren op de gestelde tijden.

En zo kom je in die plannen nog meer van dit ondoordachte geneuzel tegen, dat waarschijnlijk bedacht is door een stel kantoorjuppen, die geen idee hebben van wat er zich op de werkvloer afspeelt. En dat zien we wel vaker, maatregelen die op papier heel leuk lijken, maar onuitvoerbaar blijken in de praktijk.

Leerkrachten doen op dit moment heel goed hun werk en houden maar weinig rekening met het feit voor hoeveel tijd ze aangesteld zijn. Ze willen hun werk goed doen, naar tevredenheid van ouders en leerlingen, en als ze klaar zijn gaan ze naar huis. Ze willen zichzelf ontplooien, bijscholen en beter worden. Vaak in hun eigen tijd met eigen vervoer. Dat is een mentaliteit die gerespecteerd dient te worden en die je niet moet willen dwarsbomen met onmogelijke sigaren uit eigen doos.

Dat hebben ze niet verdiend.

 

 

Garagerekeningen


Op 5 oktober 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Af en toe heb je wel eens wat. Zo rijdt je auto als een tierelier en zo krijg je wat mankementen. Wie, net als ik, al in zijn vijfentwintigste auto rijdt, zal dat kunnen beamen. Het is alleen te hopen dat je dan een duidelijk mankement hebt. Kijk, een lekke band of een kokende motor, dat zijn van die mankementen die overduidelijk zijn en vrij rap bij een garage gerepareerd kunnen worden. Een lekke uitlaat of niet meer willen starten, gaat ook nog goed. Maar ik had zo’n mankementje dat van alles kon zijn. Dat wist ik, want ik had het op internet al opgezocht en de oorzaken konden velerlei zijn.

Op enig moment hield mijn gaspomp ermee op. Gelukkig heb je dan als LPG-rijder nog de benzine optie, maar het duurt even voordat je weet wat er aan de hand is. Meestal rijdt een LPG-auto op benzine iets lekkerder en iets feller, maar de Volvo ging af en toe stotteren. Nu is dat een keertje niet zo erg, maar een ernstige stotter van een paar seconden in de Westerscheldetunnel vond ik een minder prettige ervaring. Dat is de laatste plaats waar je door pech overvallen wilt worden.

Dus ja, een afspraak gemaakt met de Volvo-garage, waar de auto een dag door de monteurs bekeken is geweest. Gek genoeg had de auto op weg naar de garage nergens last van. Dat zal je altijd zien. Tegenwoordig worden fouten in een modern systeem opgeslagen in een soort computertje dat uitgelezen kan worden. Stekkertje inprikken en een laptopje geeft de fouten aan.
Aan het eind van de dag bracht ik mijn leenfiets terug, jawel, zo’n dagje heeft ook zijn gezonde kant (vier kilometer heen naar Kloetinge en vier kilometer terug), en zag ik de Volvo al buiten staan. Klaar. De monteurs hadden de fouten gereset, maar konden niets vinden. Ze hadden alleen een bougie van de ene cilinder met een andere verwisseld.

De volgende dag stottert de auto weer, zoals voor de reparatie en een dag later vond ik een factuur in de bus van honderdzestig euro. Daar wordt je niet vrolijk van. Daarvan krijg je het gevoel dat je eigenlijk dat geld net zo goed had door kunnen spoelen in het toilet. Dus de Volvo ging weer terug, ik weer op de fiets, en aan het einde van de dag was het karwei opnieuw geklaard. Ze hadden wat vervangen en dachten daarmee het euvel te hebben opgelost. Daarna ontving ik weer een factuur. Dit keer meer dan driehonderd euro.

De auto stottert niet meer bij optrekken, maar stottert nu bij gas loslaten. Daar zou je toch het heen-en-weer van gaan krijgen hè. Toch zeker met al die rotondes die je op je pad tegenkomt. Eigenlijk moet de auto weer naar de garage, maar ik twijfel werkelijk om dat te doen. Als je bedenkt dat ze alleen al voor het aansluiten van zo’n laptopje veertig euro rekenen, de arbeidsuren die je erbij moet plussen en de kans op het feit dat je weer moet betalen voor onopgeloste zaken, dan denk je wel drie keer voordat je dat doet.

En dat blijft een vaag gebied. Je weet dat monteurs er uren insteken, de garage dus kosten maakt, maar als het euvel niet wordt verholpen is het wrang om een dure rekening te moeten betalen. In de supermarkt ga je terug met je aankoop of bij om het even welke winkel. Maar zo’n garagerekening blijft een moeilijke kwestie.

Wellicht brengt een andere garage het er beter vanaf.