Zorgen om zorg


Op 30 november 2014, in Politiek, door Ron

Gisteren zag ik bij Een Vandaag een uitzending over de gevolgen van de nieuwe WMO. Voor zover die duidelijk zijn tenminste, want zeventig procent van de doelgroep weet helemaal niet wat er over een maand gebeuren gaat. Het enige dat men weet is dat wat vroeger door het rijk geregeld werd nu door de gemeentes zelf geregeld gaat worden. Sommige gemeentes zijn daar al klaar voor, maar er zijn gemeentes die daar nog helemaal niet klaar voor zijn, omdat ze het niet rondgebreid kunnen krijgen.

Het rijk wappert met het idee om de zorg dichter bij de mensen te brengen, maar in feite is het een verdoezelde bezuiniging. Met de overheveling van rijk naar gemeente worden gemeentes opgescheept met een discipline waarover maar heel weinig deskundigheid in huis is. Dat niet alleen, want daarnaast wordt het hele zorgbudget drastisch verkleind. Het is sowieso onmogelijk om hulpbehoevenden dezelfde zorg te bieden. Maar dat hoeft het rijk nu niet meer uit te leggen, dat moeten de gemeentes per één januari gaan doen. Dan is het niet gek dat sommige gemeentes daar nog niet klaar voor zijn. Dat was voorspelbaar, maar wie wordt er de dupe ?

We gaan terug van een fantastische verzorgingsstaat naar een verzorgingsstaat die we kennen uit Zuid-Europese landen. De familie moet het maar opknappen of de buren of vrijwilligers. Dat is voor een modern westers land zoiets als de klok honderd jaar terugzetten, alleen hanteren we er nu een nieuw woord voor: de participatiemaatschappij. Heb jij je al eens afgevraagd wie er voor jou moet mantelzorgen wanneer je hulpbehoevend wordt ? Of wat je zou doen wanneer er aan jou gevraagd wordt de zorg op je te nemen voor een familielid of een overbuurvrouw. En wat nu wanneer je familie erg ver weg woont of inmiddels overleden is ? Wat nu wanneer er in je netwerk ook alleen maar hulpbehoevenden zitten ? Dat lijkt me erg rommelig worden, los nog van de discussies die gaan ontstaan over wie nu wel en niet kan mantelzorgen.

We drijven af met Nederland. Mensen die hun hele leven lang hard hebben gewerkt moeten het maar een eindje zelf uit gaan zoeken. Gewoon, omdat ze met teveel zijn. Nederland trekt liever geld uit voor andere zaken. Het hele Europa-verhaal kost miljarden. geld voor straaljagers, geld om mee te doen in een ruimtevaartproject. Geld om aan te sluiten bij de grote spelers op de wereldmarkt, die zich wellicht een deuk lachen, want Nederland stelt verder niet zo heel veel voor, maar betaalt wel lekker mee en jammer genoeg gaat dat nu ten koste van de zorgbehoevende mensen, de jeugd of de werkgelegenheid. En dat rijtje zou erg lang kunnen worden. Autonoom zou Nederland een financieel gezonder land zijn.

Als lid van een socialistische partij kun je het allemaal niet meer uitleggen. Als je het aan mijn vraagt hebben we in Nederland ook gewoon geld tekort, omdat er een kleine groep mensen is die maar geld in de eigen zakken blijft steken. Hoe vaak lees je niet over salarissen van bestuurders bij zorginstellingen of hoe er met geld wordt gesmeten bij woningbouwcoöperaties ? Volgens mij is dat maar een topje van de ijsberg, want we weten niet alles.

Jawel, ik maak me zorgen over de zorg en moet mijn best gaan doen om me niet te schamen voor het wanbeleid waarmee hulpbehoevenden nu te maken krijgen.

 

Muziek is leven


Op 23 november 2014, in Muziek, door Ron

Voor de studie die ik op het ogenblik volg, ben ik al een aantal weken bezig een presentatie te maken. Dat is ons huiswerk. Een presentatie over je belangrijkste kernwaarden, daar draait het in deze leergang om, die je moet linken aan literatuur. muziek, film of andere beeldende kunst. Met andere woorden, welk stuk raakt jou in één of meerdere kernwaarden.
Nou ik kan je vertellen dat dat er heel gemakkelijk staat, maar dat dit voor mij een hele opgave is. Eigenlijk moet je datgene doen dat direct in je opkomt, zonder na te denken, maar ik vermoed dat ik dat stadium al een eindje voorbij ben.

Ik verlies de meeste tijd doordat ik niet kiezen kan. Echt waar. Want welke muziek bijvoorbeeld raakt me nu niet, al dan niet in een kernwaarde. Eigenlijk alles wat ik hier op de NAS heb staan, zo’n vijfhonderd GB aan prachtige muziek, die ik ooit eens om één of andere reden heb aangeschaft, omdat het mij raakte.
En omdat ik zo slecht kiezen kan, verstrijkt er veel tijd. Tijd die mij de gelegenheid geeft om daar langer over na te denken en waardoor er helemaal geen sprake meer is van datgene doen wat als eerste in je opkomt. Snap je ?

In plaats daarvan ga ik filosoferen over hoe en wat en waarom. Vooral over dat ene muziekstuk dat ik gekozen heb en dat een metafoor zou kunnen zijn voor de drie belangrijkste kernwaarden die ik gebruik in mijn rol als leider. Maar, zo filosofeerde ik verder, niet alleen in mijn rol als leider, maar eigenlijk in mijn hele leven. Eigenlijk is muziek een grote metafoor voor het hele leven en niet alleen dat van mij.

Als je nu eens uitgaat van de essentie van het leven, wat je daaronder ook wilt verstaan, dan is er een vergelijk met de essentie van een muziekstuk. Dat kan één toon zijn, dat kan een thema zijn, een bepaald schema of zelfs de muzieksoort op zich.
Alles wat zich daaromheen afspeelt zal in harmonie zijn met de essentie van het muziekstuk. Zoals bij jouw essentie van het leven. Daaromheen doe je dingen die ermee harmoniëren, die passen bij de koers die je vaart en die je beïnvloeden bij de keuzes die je maakt in het leven of de mensen waarmee je bevriend raakt.

En natuurlijk zijn er dissonanten. Zowel in de muziek als in je leven. In de muziek kun je daar een geweldige spanning mee opbouwen om op termijn weer terug te keren naar harmonie. Welnu, die situaties kennen we ook allemaal in het dagelijkse leven. Enerzijds de spanning en aan de andere kant toch weer die hang naar harmonie. En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Life is music en andersom.
Ik kan daar wel een hele avond over bomen, maar ik mag maar hooguit tien minuten presenteren.
Weer een dilemma …

 

Zondagsrust


Op 16 november 2014, in Politiek, door Ron

Ik weet nog, toen ik hier op het dorp kwam wonen, dat mijn collega mij waarschuwde om op zondag niet teveel te doen. Bijvoorbeeld niet mijn auto te wassen voor de deur of gras te maaien in de tuin. Dat zouden de dorpsbewoners niet op prijs stellen.
Ik weet niet of ik me daar ook aan gehouden heb, maar opvallend was het wel. Temeer omdat mijn roots lagen op Zeeuws-Vlaanderen, Hulst, waar er op zondag veel mogelijk was. Sterker nog, ik had een bijbaantje op zondagmiddag in één van de winkels die gewoon open waren en die om twee uur ‘s middags steevast boordevol Belgen stroomde.
Niemand die daar moeilijk over deed. Eigenlijk wist ik ook niet veel beter dan dat de zondag een uitgelezen moment was om op het gemakje eens lekker te shoppen. Niet alle winkeliers deden daaraan mee, maar de meesten wel. Juist vanwege die drukte daar in Hulst op die zondagmiddag.

En dat is nu zo’n veertig jaar geleden. Ik kom niet zo vaak meer in het centrum van Hulst, maar ik geloof dat je er nog steeds kunt winkelen op zondag en waarom ook niet. Toch schijnt het tot op de dag van vandaag een discutabel iets te zijn, die zondagsopenstelling. Ik wilde zojuist de site van de vereniging voor zondagsrust en zondagsheiliging daar even op naslaan, maar wat denk je. die site wordt op zondag uit de lucht gehaald. Die vereniging neemt haar taak wel erg serieus.

En waarom begin ik nu over die zondagsrust ? Dat komt eigenlijk omdat een nichtje van mijn zoon een bakkerijtje begonnen is in Goes. Elke dag vers brood kunnen en willen bakken is het devies, ook op zondag. Zowel voor het proces, men bakt daar zuurdesembrood, als ook om economische redenen is het van belang dat daar ook op zondag broodjes worden verkocht. Supermarkten zijn immers ook open om een broodje te kopen, bij elk tankstation kan je een broodje kopen en in de horeca kun je ook een broodje kopen. Waarom dan niet bij een bakkerij waar je ze vers kunt bemachtigen. Zo dachten veel klanten erover en het is daar dan ook erg druk op zondagmorgen.

Daar ontstaat dan ineens een heisa over, dat kun je je niet voorstellen. Zondagsrustverstorend was het opengaan van een bakkerijtje. In België lachen ze zich een deuk, want daar is niets zo normaal dan dat je daar vers gebakken brood op zondagmorgen kunt kopen. Ik weet dat wij daar vroeger soms speciaal voor over de grens gingen. Maar goed, in Goes, dat zich de winkelstad van Zeeland wil gaan noemen, is dat een probleem. Daarmee worden enthousiaste en jonge ondernemers niet alleen de nek mee omgedraaid, maar het lijkt mij betutteling van de bovenste plank. Want wie maakt er nu uit wat jij op zondag wel of niet doet ? Ik maak dat vooralsnog graag zelf uit, net zoals de aanhangers van de zondagsrust dat zelf uit mogen maken. In een land waarin we elkaar respecteren, moet je zoiets niet af willen dwingen.

Ook niet bij ondernemers. Waarom mag je zelf niet uitmaken of je wel of niet opengaat op zondag ? Denk je het lekker druk te krijgen, dan moet je dat vooral doen en wanneer je denkt dat het meer kost dan dat het opbrengt, moet je het vooral niet doen. Ook wanneer je als ondernemer de zondagsrust wil naleven, is het aan jou om wel of niet open te gaan met je winkel op zondag. Wie heeft er nu last van wie ? Helemaal niemand, behalve de zondagsrustminnende winkeliers die de andere, wat meer vrijdenkende, winkelier geen kansen gunt, omdat men zelf geloofsmatig op zondag in het harnas zit.

En dan vraag je je af hoe het kan komen dat er nog zo stevig gehangen wordt aan die zondagsrust in Goes, terwijl er maar een handjevol gereformeerde raadsleden in de gemeenteraad zitten. Waarschijnlijk heeft dat met onderhandelen te maken, het politieke spel van: ‘Als je ons dit gunt, dan steunen wij jou daar en daar mee’. En wellicht wordt er een uitzondering gemaakt voor supermarkten, omdat de Agrimarkt in handen is van een gereformeerde ondernemer.

Gelukkig is de zondagsopenstelling van dat kleine nieuwe bakkerijtje voorlopig veiliggesteld. Een beetje advocaat maakt gehakt van beleid dat niet eenduidig is en lijkt te berusten op willekeur. En als ik ondernemer was op zondag in Goes en in de veronderstelling ben dat ik het wel eens druk zou kunnen krijgen, dan zou ik nu mijn kans grijpen.
Wellicht dat jonge enthousiaste ondernemers een gemeenteraad in kunnen laten zien dat men een begrip aanhangt dat niet meer van deze tijd is en een ernstige vrijheidsbeperking vormt.

 

Kort nieuws


Op 9 november 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Deze keer ga ik me beperken tot korte nieuwtjes. Ik heb vandaag niet echt een onderwerp waarmee ik een paginaatje kan vullen. Jawel, dat heb ik wel, maar of dat jou dan gaat boeien is maar de vraag.
Dat geldt overigens ook voor de korte nieuwtjes …

Afgelopen donderdag heb ik zowel de begrotingsvergadering van de gemeente Goes als van de gemeente Noord-Beveland gemist. Eerstgenoemde vergadering had ik bij willen wonen vanwege de anderhalf miljoen euro die vrij zou komen voor de verbouwing van de school in Kloetinge, die van Noord-Beveland had ik bij willen wonen vanwege de blijvende betrokkenheid bij de plaatselijke politiek. Helaas liep mijn cursus in Valkenswaard uit en was ik pas laat thuis. Geen van de vergaderingen heb ik kunnen bezoeken. Uit de krant lees ik over Noord-Beveland weinig schokkend begrotingsnieuws en via-via heb ik begrepen dat de raad van Goes akkoord is gegaan met de begroting. Kijk, daar ben ik dan wel heel erg blij mee.

Mijn smartwatch, zie vorig bericht, is nog steeds niet binnen. Dus daar kan ik nog weinig over vertellen.
Mijn tuin is een eind klaar, het gras blijft groen, dus het zal wel aangeslagen zijn. Het is alleen jammer dat ik er door de week zo weinig van kan genieten. Ik vertrek naar mijn werk in het donker en ik kom thuis in het donker. Ik ben dus aangewezen op het weekend.
Ik ben ook nog steeds proefkonijn voor een nieuw medicijn voor cholesterol. Ik heb inmiddels al drie auto-injecties achter de rug, waarvan er één mislukte. Kan gebeuren hè, ik doe dat ook niet elke dag. De naald prikte wel, maar het apparaat gaf geen klik na vijftien seconden. Ik heb dat ding anderhalve minuut op zijn plaats gehouden en toe hij nog niet klikte heb ik hem er maar van afgehaald. En toen kwam alle vloeistof er pas uit. De laatste keer ging het wat beter. Die heb ik in mijn buik gezet. Ik merk overigens geen bijwerkingen van betekenis.

De cursus in Valkenswaard valt nog niet tegen. Behalve dan dat we afgelopen donderdag een gastspreker hadden die nogal wat uitliep met zijn verhaal. Als het boeit, dan heb ik er niet zo’n moeite mee, maar het boeide niet. Het was een medewerker van een sponsorende organisatie en die kreeg, denk ik, daarom een plekje in de leergang, maar zijn verhaal paste in het geheel niet in de leergang. Niet qua inhoud en niet qua cultuur. Gelukkig wordt er in december niet ingebroken door een buitenstaander en kunnen we gewoon verder waar we gebleven zijn. Iedereen moet wat presenteren. Een verhaal over je kernwaarden en waarom daardoor bepaalde muziek, literatuur of afbeeldingen je aanspreken. Dat staat er makkelijk, maar is in feite niet zo heel makkelijk. Er zijn al mensen klaar. Ik niet. Ik weet niet wat te kiezen. Ik kan wel honderd kanten op, ik kan wel honderd presentaties daarover in elkaar draaien. Kiezen is niet mijn sterkste kant. Wat wel leuk is, is het feit dat ik wat meer met Prezi aan de slag ben. Dat is weer eens wat anders dan een PowerPoint. Maar goed, ik heb nog een maand, dus het moet welhaast lukken.

De server op de school in Wissenkerke gaat weer om de haverklap plat. Dat probleem hebben we nu al zo’n half jaar. We hebben de server voor veel geld laten vervangen, maar het probleem is nog steeds niet opgelost en dienen wij dat ding regelmatig te resetten. Op de server staan veel schooldocumenten en hij zorgt tevens voor de verbinding met internet. Een moderne school is dus met een platte server ernstig gehandicapt. Afgelopen maandagmorgen wilde niets helpen. Een paar keer gereset, de stroom eraf en erop, om moedeloos van te worden (en een beetje geïrriteerd natuurlijk, want op een gegeven moment wil je dat ding het liefst uit het raam gooien). Dus ik belde naar de netwerkbeheerder om te melden dat het nu echt eens klaar moest zijn met dit euvel. Krijg ik een mannetje aan de telefoon die mij gaat uitleggen dat we de server niet zomaar mogen resetten en dat we daarvoor altijd eerst naar hen moeten bellen. Dat schoot even verkeerd en heb ik hem de waarheid moeten vertellen, letterlijk en figuurlijk. Even daarna kreeg ik de netwerkspecialist aan de telefoon en ik begreep dat er in de loop van de week een monteur is geweest.
Laten we hopen dat het morgen is verholpen.

Komende week is niet overdreven druk. Op maandag ga ik een indeling maken voor een SharePoint voor de scholen van de stichting, een cloudoplossing, zodat je altijd bij je documenten kunt. Op dinsdagochtend heb ik een korte ICT-training voor een uitbreiding van het administratieprogramma en ‘s avond een fractieoverleg (daar ben ik bij wanneer ik tijd heb). Op woensdag is het rustig, dus kan ik ‘s middags een uurtje naar de sportschool (jawel, toch maar begonnen, half uurtje fietsen, half uurtje lopen).
Op donderdag heb ik een medewerkster van de schoolbegeleidingsdienst in Wissenkerke en zit ik ‘s avonds bij een overleg voor de kern Kloetinge (iets vanuit de gemeente Goes). Op vrijdag is er een studiedag in Kloetinge.

Ik ga me niet vervelen, dat lees je. Op zich wel een leuk en afwisselend weekje.
Veel plezier in jouw werkweek ! En als het even tegenzit, moet je jezelf maar even gelukkig prijzen met het feit dat je nog werk hebt. Dat is tegenwoordig geen vanzelfsprekendheid meer.

 

Gadgets


Op 2 november 2014, in Internet, door Ron

Vroeger heetten ze hebbedingetjes, nu spreekt men meer over gadgets. Musthaves. Dingen die je interesse wekken en waar je niet aan voorbij wilt. Ik heb daar altijd wel wat last van. Ik vind niet alles interessant, maar wel heel veel. En nu we leven in een techtime zijn er gadgets te over en kan je je net zo gek laten maken als je wilt. Ik koop echt niet alles en moet ergens wel de zin van inzien, want ik heb al genoeg zaken in de kast liggen waarmee bar weinig gebeurt.

Als je met mij gaat winkelen heb je al heel snel in de smiezen waar mijn interesses liggen door de winkels waar ik maar moeilijk voorbij kan of die ik kwalificeer als ‘gevaarlijk’, omdat ik weet dat, wanneer ik er binnenstap, het geld gaat kosten. Muziekwinkels zijn zo’n voorbeeld. Vroeger ook platenzaken. Maar goed, eigenlijk mag ik van mezelf geen muziekinstrumenten meer kopen, omdat het wel welletjes is. Ik kan zowat zelf een muziekwinkel beginnen.

Tabakszaakjes kan ik ook moeilijk voorbij, want ik ben gek op aanstekers. Sjieke pakkenwinkels zitten ook in die gevarenzone, schoenenwinkels of horlogewinkels. Ik ben dus niet zomaar uitgewinkeld, maar kan me tegenwoordig redelijk beheersen. Vaak omdat ik me op een gegeven moment bewust ben van het feit dat het een eind verzadigd is. Zoiets van: ‘Ho stop, je hebt al genoeg’.

De ontwikkeling van de gadgets op het gebied van techniek volg ik met interesse, maar omdat de ontwikkelingen op het gebied van telefonie, computers, tablets niet of nauwelijks vordert in de consumentenelektronica is het wel leuk om de ontwikkelingen op het gebied van de randapparatuur te volgen. En zo volg ik al een jaar of twee het gebeuren rondom de zogenaamde smartwatch. Ze zijn er al een tijdje, ik gaf mijn zoon er ooit eentje voor zijn verjaardag, maar ik vond ze weinig modieus, groot en weinig toevoegen in het gebruik. Ik heb hem dat ding zelden zien dragen.

De markt van de smartwatch wordt nu pas interessant. Zo kwam Motorola een paar maanden geleden met de driehonderdzestig. Een rond model smartwatch dat eindelijk eens ging lijken op een gewoon horloge en deze week komt de LG-R uit (zie fotootje) waarvan ik denk dat het een fraaie benadering is van een gewoon horloge.

Dat is het echter niet. Wat je ziet is geen wijzerplaat, maar een schermpje en als je de vormgeving ervan beu bent, dan maak je een andere keuze uit een heel regiment ‘horlogeplaatjes’ of je kunt er zelf eentje maken. Verder kan zo’n smartwatch veel meer dan je alleen de tijd tonen. Het is in feite een afstandsbediening van je smartphone waarmee een bluetooth connectie is. Door op het scherm te tikken en te vegen kom je in menuutjes waarmee je je telefoon kunt bedienen. Je ziet op je smartwatch of je gebeld wordt. Handig wanneer je je ringtone uitschakelt in vergaderingen. Je berichtjes komen voorbij of je ziet je navigatie of je bedient je muziek. Je kunt ook commando’s geven met stemherkenning. De telefoon doet het werk, je horloge is je scherm. Verder is deze LG uitgerust met een hartslagmeter. Dat is niet voor iedereen even handig, maar tegenwoordig voor mij wel.

Dus je voelt de bui al hangen zeker. Een drietal weken geleden plaatste ik een pre-order en ik vermoed dat deze smartwatch komende week op de markt komt en ik ben heel benieuwd hoe dat bevallen gaat. Ga ik het intensief gebruiken of komt hij in het rijtje horloges dat ik dan eens wel of niet draag.

Als je me ziet praten tegen mijn pols, dan weet je dan ik hem draag.