Feestdagen


Op 28 december 2014, in Algemeen, door Ron

Dit jaar heb ik voor het eerst geen Kerstkaartjes verstuurd. Vorig jaar deed ik het al wat minder en wat meer digitaal. Dit jaar heb ik er helemaal van afgezien. Enerzijds vind ik het een uitruil van wensen, waarbij maar een enkeling weet wat hij of zij werkelijk wenst, omdat je in het rijtje van de kaartcontacten staat, anderzijds weiger ik steeds meer om mee te gaan in commerciële hypes, waarbij het draait om mensen de indruk te geven er niet bij te horen wanneer men niet meegaat in dat ‘gezellige’ gedoe.

En iedereen moet vooral zelf weten wat men wel en niet doet, dat stel ik zelf ook zeer op prijs, maar af en toe is het toch wel eens goed om nuchter tegen dit soort dagen aan te kijken en je af te vragen waarom er juist nu gezongen wordt van vrede op aarde, terwijl het zo’n enorme puinbak is op de wereld, dat moet niemand ontgaan zijn lijkt me, waarbij men elkaar het hoofd afsnijdt of gewoon een school vol kinderen overhoop schiet om een statement te maken.

Maar ook dichter bij huis veranderen er zaken in een minder feestelijke richting. In mijn kennissenkring zitten steeds meer mensen die maar amper de eindjes aan elkaar kunnen knopen en die het zich helemaal niet meer kunnen veroorloven om mee te gaan in de feestdagenrage. En dan worden er met veel creativiteit nog wat euro’s omgekeerd om er toch nog maar wat van te maken. Voor de kinderen of voor de buitenwacht, maar diep vanbinnen is er geen sprake van een feestgevoel. Hoe arrogant zou ik me voelen wanneer ik daar gewoon een kaartje naartoe stuurde met allerlei vette wensen, terwijl ik weet dat het anders is ?

Ik laat gewoon iedereen met rust en leg er de nadruk niet meer op dat ik van mensen verwacht dat ze deze dagen stereotiep invullen. Iedereen moet dat lekker zelf weten, ook al doe je niets bijzonders. Maar dat deze dagen een bizar licht laten schijnen op het steeds groter wordende verschil tussen arm en rijk in Nederland wordt me steeds meer duidelijk.

Zo is er een enorme inzamelingsactie geweest van allerlei boodschappen. Dit keer niet voor arme kinderen in verre landen. Nee, dit keer om de Nederlandse voedselbanken te voorzien van wat extra’s, zodat de minderbedeelden in ons land met deze dagen wat meer op tafel kunnen zetten dan anders. En natuurlijk doe je daar aan mee, maar tegelijkertijd zit je wel met je geweten in een spagaat. Door ook te geven help je inderdaad mensen, en dat worden er steeds meer, die het niet breed hebben, maar tegelijkertijd erken je daarmee (voor mijn gevoel dan hè) het begrip voedselbank en laat je de politiek daarmee ook in de waan dat er geen armoede bestaat en dat mensen elkaar wel helpen wanneer de nood aan de man is en het probleem zodoende geen voorrang krijgt om aan te pakken.

Een liefdadigheidsactie van radio DJ’s leverde onlangs miljoenen op voor vrouwen die het slachtoffer zijn van seksueel geweld in Colombia. Heel mooi, maar hoe zit het met onze nationale problemen ? Wordt het niet eens tijd dat we die aan gaan pakken ? De politiek kijkt naar mijn mening teveel naar het buitenland, Europa, een sluitende begroting, maar verzaakt in ernstige mate om te kijken binnen de landsgrenzen.

Jawel, ik krijg daar af en toe een vreemde kronkel van in mijn maag. Ik vind het beneden alle peil en kan maar moeilijk geloven dat er mensen armoede ontkennen, omdat zij niemand kennen in hun omgeving die het minder heeft. Ik wel en dat worden er jammer genoeg steeds meer.

Desondanks wens ik iedereen fijne dagen.
Om precies te zijn driehonderdvijfenzestig  in het nieuwe jaar ..

 

Smartwatch


Op 21 december 2014, in Internet, door Ron

Ik draag hem nu ruim een maand, de smartwatch van LG. Een enkeling merkt dat op, de meesten niet. En dat is ook niet zo gek, want het horloge lijkt heel veel op een gewoon horloge. Een beetje aan de grote kant, maar daardoor ook wel modieus. Het ding maakt geen geluid, dat blijft je telefoon gewoon doen, maar trilt bij bepaalde acties.
Maar de hamvraag blijft natuurlijk: ‘Heb je er ook wat aan ?’ of is het gewoon een hebbedingetje dat vervelen gaat en in de kast belandt. En als het wat is, wat (voor zinvols) kun je er dan allemaal mee ?

Het feit dat ik de smartwatch al een maandje draag, betekent dat hij eigenlijk wel bevalt. Sowieso als horloge. Doordat je de keuze hebt uit allerlei watch-faces, kun je elke week een ander horloge dragen, maar ook wijzerplaten selecteren die zonder bril te lezen zijn. Voor alle andere acties moet ik, omdat het zo klein is, er altijd de leesbril bij pakken. Dat moet ik overigens ook wanneer ik een berichtje op mijn telefoon wil lezen hoor. In feite maakt dat dan niet zoveel uit.

Het horloge doet ongeveer twee dagen met een volledig opgeladen batterij. Dat opladen gaat snoerloos; je legt hem op een magnetisch houdertje. Het horloge staat de hele dag via bluetooth in verbinding met je telefoon, maar wanneer hij buiten bereik valt, blijft hij gewoon de tijd aangeven. Berichtjes niet meer. Die verschijnen pas weer wanneer je binnen het bereik van je telefoon komt.

Wanneer je hem ‘s morgens aandoet, geeft hij eerst het weer aan in de plaats waar je bent en daarna de afspraken die in je agenda staan voor die dag. Daarna ‘merkt’ de software dat je in je auto stapt en geeft de tijd aan hoe lang het duurt voordat je je bestemming bereikt. De software leert door je wekelijkse doen, waar je naartoe gaat. Dat klopt meestal, maar soms ook niet. Indien je dat wenst navigeert het horloge je naar de plaats van bestemming. Die kun je ook ingeven op je telefoon en het horloge wijst je de weg. Bij elke bocht, trilt hij even en krijg je een pijl te zien met de geadviseerde richting. Dat gaat ook te voet of op de fiets.
De plaats van bestemming kun je ook inspreken, maar omdat de software overwegend Engels is, is de vertaling van je stem meestal een gok.

Ook berichtjes via SMS of WhatsApp kun je mondeling beantwoorden, maar ook hier weer een niet vlekkeloze vertaling. Het wachten is op een update met Nederlandse ondersteuning. Elke week is er wel een update, want het is nog helemaal in ontwikkeling. Je moet dus (voorlopig nog) in het Engels tegen je horloge praten. Met spraakcommando’s kun je navigeren, het weerbericht krijgen, een alarm instellen, een stopwatch activeren, een timer instellen, je hartslag meten, een notitie maken, een herinnering inspreken, je afspraken voor die dag bekijken, een SMS-je versturen, een e-mailtje sturen, muziek starten en bedienen of je stappenteller laten zien. Dat laatste vond ik ooit het onnozelste om te weten. Dat blijft ook zo, maar het geeft wel een indruk over het feit hoe actief je dag was.
Maar goed, het vertalen van Nederlands is nog het grootste struikelblok, maar ik heb begrepen dat men ermee bezig is.

Ik kan je vertellen dat sommige dingen in de auto heel handig zijn, want je hoeft niets met knopjes te doen. In de auto zit trouwens ook niemand die je hoort praten tegen je horloge, want dat blijft toch een overdreven iets, want in welk gezelschap ga je nu praten tegen je horloge. En wat nou als iedereen dat eens ging doen …

Maar goed, het blijft een heel mooi en draagbaar horloge met enkele zeer bruikbare opties. De techniek is echter nog voor verbetering vatbaar. Vooral het spraak-naar-tekst gedeelte. Verder zou ik hem best kunnen aanraden. Na aanschaf hoef je alleen nog Android Wear op je telefoon te installeren. Google is overigens bezig om Wear-software voor Apple te ontwikkelen, zodat Apple gebruikers zich niet hoeven te beperken tot de I-Watch, maar ook eens iets modieus kunnen aansluiten op hun telefoon ..

 

Paastak


Op 14 december 2014, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Hoewel we nu richting Kerst gaan, ga ik toch wat schrijven over Pasen. Jawel, daar heb ik zo mijn reden voor.

Het zal rond negentiennegentig zijn geweest toen mijn zoon als zesjarig mannetje vol trots met een Paastak naar huis kwam. Die hadden ze op school niet meer nodig en hij vond hem wel mooi voor in de tuin. En natuurlijk gingen we op zoek naar een klein stukje tuin waar we de Paastak plantten en hem ontdeden van allerlei versieringen.
En wonder boven wonder groeide die Paastak gewoon verder in dat hele kleine perkje, dertig bij dertig centimeter ongeveer, en een jaar later was die tak net zo groot als mijn zoon. Het werd na een paar jaar een mooi boompje en we speelden er een beetje mee door de takken te vlechten. Ook hadden we elk jaar plenty Paastakken voor al zijn kornuitjes om mee naar huis of school te nemen.

Toen op een gegeven moment mijn tuinfocus wat onscherp werd en ik het te druk kreeg om nog maar wat in die tuin te doen, ben ik die Paastak wat uit het oog verloren. Wel sprak ik af en toe een buurman of een buurvrouw, die wat last kreeg van de begroeiing in mijn tuin. Ik had afgesproken dat ze, wat mij betrof, mochten omhakken wat ze wilden. Alleen mijn laurier niet.
En dat hebben ze dan ook naar hartenlust gedaan. Coniferen gingen plat en ook een tweetal hoge berken. En ja, het werd best wel wat lichter in mijn achtertuin en nee, niemand wilde zich wagen aan de Paastak.

Dat is niet zo gek ook, want toen ik deze zomer de tuin weer eens opnieuw op de schop nam, schatte ik de Paastak op vijftien meter hoog met een omvang van een dikke meter. Intussen een geliefd verblijf voor wilde duiven en andere gevleugelde passanten, met alle narigheid van dien wanneer je onder die Paastak aan het werk bent. Ik ben dan ook diverse malen op mijn lijf gekakt door die vogeltjes.

De Paastak staat ernstig geheld richting zuidoosten en ik vermoed dat hij bij een stevige noordwester zomaar het huis van de buren gaat raken, omdat de houvast in de tuin gaat ontbreken. De tegels van mijn middenterras zijn al aardig gedeformeerd door de wortels die eronder woekeren. Wanneer die Paastak vol in het blad staat, is het inderdaad aanzienlijk donkerder in de tuin van de buren, los van het feit dat je hele tuin in de herfst bezaaid ligt met kleine wilgenblaadjes.

Mijn zoon en ik hadden er al naar gekeken. Of we die Paastak niet zelf zouden kunnen vellen, maar dat zou een riskante operatie worden, waarbij wij ook niet in konden staan voor omliggende objecten en de veiligheid. Met een motorzaag naar boven is op zich wel spannend natuurlijk, maar er zijn grenzen. Naast het feit dat je in ene wel met een hele hoop snoeiafval zit. Dat ga je in het Combootje niet één twee drie naar de stort krijgen.

Dus had ik met de buurvrouw afgesproken dat ze maar offerte moest opvragen bij een beroepshakker; iemand die verstand heeft van houthakken, het afval zelf kan afvoeren en verzekerd is tegen eventuele schade die ontstaat. Zelf moesten ze ook een berk laten omhakken, dus er moeten twee bomen om. De offerte is inmiddels binnen en hun berk kost hen ruim tweehonderd euro. Mijn Paastak kost het dubbele. Dat wordt al met al nog een duur Paastakje.

 

The Endless River


Op 7 december 2014, in Muziek, door Ron

Een paar weken geleden kocht ik het nieuwe album van Pink Floyd, The Endless River. En ik was natuurlijk erg benieuwd hoe het karakteristieke toestengeluid van Richard Wright, die zichzelf overwegend uitleefde op Kurzweil, opgevangen ging worden. Om zo’n niveau als vervanger te moeten evenaren lijkt me geen eenvoudige opgave.
Wie er wat speelt kan ik nu allemaal niet meer op de CD-cover lezen, want ik koop mijn muziek digitaal, dus zonder CD-cover, maar zo luisterend naar de muziek moest ik bekennen dat het allemaal vrij vertrouwd klonk.

En dat schijnt toch ook wel te kloppen, want The Endless River is in feite oud materiaal, dat bij de opnames van The Devision Bell is blijven liggen. Dus ja, toch Pink Floyd in een oude bezetting. Dit album is, niet met zoveel woorden, eigenlijk opgedragen aan de overleden toetsenist en is overwegend instrumentaal. Mij doet het hier en daar denken aan muziek die te vinden is op hun album Wish You Were Here en dat betekent net zoveel als genieten geblazen. Ik zou het Pink Floyd-fans van de laatste albums dan ook van harte aanraden.

Ik zou dan ook gelijk aanraden om de CD te kopen en het album niet digitaal aan te schaffen. Want hoewel dat zo mooi en eenvoudig en makkelijk klinkt, voor bands als Pink Floyd of Enigma, waarbij nummers in elkaar overlopen, klinkt het nu erg knullig. Ik vind dat best irritant.
Want eigenlijk staan er maar vier nummers op het album en die nummers zijn opgedeeld in meerdere delen, die in elkaar overlopen, Digitaal koop je een album dat in achttien nummers is geknipt en die nummers stoppen allemaal aan het einde. Jawel, ik ben in staat om ze aan elkaar te plakken, want dit is geen gehoor.

Maar de muziek is mooi. Mooi en vertrouwd en het plaatje bij het album (zie inzet) past daar perfect bij.

En dan nu even wat anders. Mijn kleinzoon is druk bezig zich het spreken eigen te maken. Hij praat overigens honderduit, maar je verstaat er niets van. Afgelopen week heeft hij ‘Opa’ geoefend en dat gaat hem redelijk af. Mijn zoon WhatsApp-te een kort filmpje.

Luister zelf maar, het gaat er, ondanks zijn verkoudheid, echt op lijken ..