Zjef Vanuytsel


Op 22 februari 2015, in Muziek, door Ron

Wat gaat dat snel voorbij, zo’n weekje Voorjaarsvakantie. En dat gaat altijd zo wanneer je veel te doen hebt. Ik moest, voor mijn gevoel dan hè, nog zoveel zaken doen. Zoals eindelijk eens twee keer sporten in plaats van één keer per week of, vanwege drukte, helemaal niet. En zoals altijd, een berg achterstallig huishouden inhalen, want dat blijft zich maar opstapelen. Tussendoor probeer ik me nog het dwarsfluiten eigen te maken, aangestoken door de leuke muzieklessen die op school in Wissenkerke worden gegeven. Alleen ga ik niet tussen de kinderen zitten, maar probeer ik met YouTube een eindje te komen, net als vorig jaar met de banjo. Heel goed te doen. En daarnaast lekker veel naar muziek geluisterd.

En zo stuitte ik weer op een album van Zjef Vanuytsel, waar ik vroeger veel naar geluisterd heb. De man heeft een mooie, warme stem en beheerst de kunst om ook tekstueel prachtige nummers te maken. Soms als een schilderijtje zo mooi. Wie naar het prachtige ‘De stilte van het land’ luistert zal dit moeten beamen. Hij zingt het, maar op de één of andere manier zie je het ook voor je. Dit komt ook deels, denk ik, door de strijkers die het nummer op de achtergrond zo mooi illustreren.

In mijn kennissenkring is hij niet zo bekend. Ik denk dat ik ermee in aanraking ben gekomen vanwege mijn Zeeuws-Vlaamse roots. Dan lijkt het Belgische lied toch iets meer bereikbaar en ook onder jongeren wat meer geaccepteerd. Maar vanaf de jaren tachtig heb ik niets meer gehoord van deze Vlaamse architect die, zoals ik ergens las, door Boudewijn de Groot beïnvloed was. Ik hoor daar weinig van terug. Vanuytsel heeft toch wel een eigen geluid.

Op YouTube kwam ik hem van de week weer tegen. Hij schijnt toch weer af en toe op te treden en zo kwam ik er een duet met Sarah Bettens tegen. Zij vertolkten het nummer ‘Als je zomaar weg zou gaan’, naar mijn mening één van de beste nummers, maar deze uitvoering vond ik zwaar tegenvallen. Dus spitte ik weer eens lustig in mijn verzameling en dompelde ik mezelf weer eens heerlijk onder in melancholie en ooit.

Jawel, ook dat maakt mijn vakantie helemaal goed ..

 

 

 

Staand of zittend


Op 15 februari 2015, in Opmerkelijk, door Ron

Zo vernamen we medio januari nog dat zitten helemaal niet goed voor je is en je lichaam dan automatisch in een ‘shut down-mode’ gaat, nu is er weer een hele discussie gaande over het al dan niet zittend plassen van mannen. En niet zomaar een beetje roering over deze schijnbaar akelige gewoonte van de man, maar belangengroepen worden er voor opgericht, een website en ook de medische wereld gaat zich ermee bemoeien. Nog net geen stille tocht voor de slachtoffers, maar verder is het circus compleet. Staand plassen is not-done, onhygiënisch en ook nog eens ongezond. Snel gerekend ben ik dus al zo’n vijfenvijftig jaar ongezond aan het plassen. Dat is niet niks.

Kijk, het is niet nieuw dat het onzorgvuldig staand urineren van mannen tot ergernissen leidt. Er zijn diverse rijmpjes, sommige uitgegeven op tegeltjes voor aan de muur, die heren eraan herinneren dat ze niet de enigen zijn die toiletteren en daarom op zijn minst de stand van de bril in de gaten moeten houden. En ik denk dat, wanneer mannen een beetje hun best doen, staand plassen heel goed mogelijk is zonder dat iemand er verder last van heeft.

Volgens medici kunnen mannen voortaan beter zittend plassen. Dan zou de bekkenbodem zich beter ontspannen, is de stand van de blaas veel beter en is de kans veel groter dat de man zich helemaal leeg kan plassen. Ook wordt geadviseerd om na afloop even te deppen met een stukje toiletpapier.

Nog even, beste mannen, en we worden halve vrouwen. Het zou mij niets verbazen dat een groot deel van de lobbyisten bestaat uit huisvrouwen en huismannen, die zich elke keer ergeren aan een stinkend toilet, omdat er in dat huis geen discipline is met betrekking tot het urineren of dat daarover slechte afspraken zijn gemaakt, maar dat daarom heel mannelijk Nederland maar als een sulletje op het toilet moet gaan zitten is toch al te gek. Ik denk dat iedereen dat lekker zelf moet weten en ja, ik zit ook wel eens te plassen, toch zeker in combinatie met een grotere boodschap of activiteiten die mijn lichaam iets uit balans kunnen brengen, zoals tandenpoetsen, maar dat ik me daardoor lekker leeggeplast voel of geniet van een ontspannen bekkenbodem ?

En misschien horen mannen zich wel niet helemaal leeg te plassen. Is het iets dierlijks in ons, een latente territoriumdrift, zodat je altijd nog wat hebt om tegen een andere boom te mikken. Zoals reutjes ook nooit uitgeplast lijken te zijn. Wie zal het zeggen. Maar dan is het nog altijd aan ons mannen zelf om iets wel of niet te doen. Dat het soms netter kan is een ander verhaal. Alhoewel ik weet, ik heb een tijdje een café gehad, dat damestoiletten zoveel smeriger kunnen zijn dan mannentoiletten. Vraag het maar eens aan om het even wie uit de horeca.

Wat een doorgeslagen bemoeienis weer …

 

 

Nieuws


Op 8 februari 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

En de Staatsloterij is weer eens prominent in het nieuws. Ik schreef er al eens eerder over, dat de manier waarop daar trekkingen plaatsvonden eigenlijk niet zo eerlijk was. Onlangs heeft de Staatsloterij de rechtszaak, die belanghebbenden tegen de procedure was gestart, verloren. Inmiddels heb ik me ook aangesloten bij de gedupeerden, want tien jaar kansloos zijn (eigenlijk kansarm zijn) is het waard om eens nader bekeken te worden. Dat kost je wel wat, want ook advocaten moeten betaald worden, maar als collectief sta je veel sterker tegen een organisatie als de Staatsloterij. Ik ga het afwachten.

In de regio waren we ook weer eens in het nieuws. Ik moet eerlijk zeggen dat het leuker is om de krant te halen met een vrolijk bericht dan met een verontrustend bericht.

Veel van de kinderen die de school in Kloetinge bezoeken wonen in de nieuwbouwwijken aan de andere zijde van het spoor en elke morgen moeten zij al dan niet met hun ouders, op de fiets of te voet een waanzinnig drukke spoorwegovergang met kruisende wegen oversteken. Iedereen is daar ‘s morgens in de haast om op tijd op het werk te komen of op school, waarbij met name scholieren van het voortgezet onderwijs, die in tegengestelde richting reizen, de verkeersregels massaal aan hun laars lappen. Gelukkig staan daar verkeerslichten om het nog enigszins in goede banen te leiden.

Afgelopen dinsdag was er dan eens een storing aan de verkeerslichten. Dat gebeurt wel vaker in Goes, maar juist op dat kruispunt met spoorweg wil je dat niet meemaken. Dan wordt het oversteken daar een soort Russisch roulette. Ik was daar redelijk verbolgen over. Kijk, een storing kan gebeuren, maar dat verkeersregeling dan zo lang uitblijft en uiteindelijk niet plaatsvindt, daar kan ik wat kriegelig van worden. Vooral de jonge leerlingen zijn niet overgestoken, omdat ze niet durfden. En in gedachten zie ik dat al voor me en maak ik me net zo ongerust als hun ouders. Dat alles was voor mij aanleiding om de verantwoordelijk wethouder aan te schrijven met de boodschap dat dit echt niet kon en, zoals ik uit ervaring weet, heb ik dat wat meer kracht bijgezet door dit bericht eveneens door te zetten naar de fractievoorzitters van de gemeenteraad en de pers.

Dat is mij echter niet in dank afgenomen. Ik moest die zelfde dag nog op het matje bij het bestuur, waar ik nogmaals heb uitgelegd dat, wanneer kinderen in gevaar komen door nalatigheid van bestuurders, ik geen enkel middel schuw om te proberen te voorkomen dat dit in de toekomst nog een keer gebeurt. Je wilt een veilige weg van huis naar school en terug en geen apenkooi van verkeersdeelnemers, maar het leek er een beetje op dat de boodschap voor mij was, dat de goede verstandhouding met het college belangrijker was en die had ik op deze manier op het spel gezet. Wie mij kent weet dat ik daar geen boodschap aan heb.

De volgende dag ben ik wel benaderd door iemand van de gemeente die over verkeer gaat en die vertelde me dat het maar een uurtje betrof en dat het allemaal wel meeviel en dat, wanneer ik me daar zo over opwond, zelf even had moeten bellen naar de gemeente om het probleem te melden. Inmiddels weet ik dat men daar eerder van op de hoogte was dan ik, maar het is wel makkelijk om je er zo even vanaf te maken. Dus nee, de meneer kon er niet zo mee zitten, vond het wel vervelend, maar kon geen garanties geven voor de toekomst.

Moet mij gelijk even van het hart, dat ik vind dat het verkeer in Goes hier en daar toch ook wel vreemd geregeld is. Op elke rotonde hebben fietsers voorrang, Dat gebeurt in niet zoveel steden, maar dat kan. Ik passeer regelmatig een rotonde waarbij je rekening moet houden met fietsers van twee kanten. Echt heel gevaarlijk. Je ziet zo een fietser over het hoofd, omdat je denkt dat het verkeer op zo’n rotonde allemaal linksom gaat. Die rotonde zorgt dan ook elke dag voor een enorme file. Voorrang afdwingen voor fietsers is niet per definitie veiliger.

In Goes heb je ook twee kruispunten met een wat aparte inrichting. Doorgaand verkeer heeft dan nergens last van, maar kruisend verkeer zal even goed moeten kijken wat nu precies de bedoeling is. Welke kant je ook op moet, je kunt alleen maar naar rechts kruisen en op dat kruispunt moet je dan, wanneer je naar links wilde, middels een bocht in de goede richting komen. Als je de enige bent die zo moet, dan is er niets aan de hand, maar wanneer er een heleboel mensen zo moeten, dan loopt het kruispunt vol en is er geen doorstroming, in welke richting dan ook, mogelijk.

Zier er zo uit:

Dus ja, de manier waarop het verkeer in Goes geregeld is, is voor veel mensen onderwerp van gesprek.
Niet veilig, wel creatief, maar hier en daar levensgevaarlijk …

 

Grieperig


Op 1 februari 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

Het zal nu een maandje of vier, vijf zijn, dat ik mezelf, bij wijze van proef, injecteer met behulp van een auto-injector. Ten dienste van de medische wetenschap, zo had ik mezelf voorgenomen. Daarvoor maak ik gebruik van een type pen, zoals afgebeeld en het gebruik daarvan is heel eenvoudig. Beschermkapje dat aan de rechterzijde zit verwijderen, de pen plaatsen, op het blauwe knopje drukken (klik), knopje loslaten, het langwerpig schermpje volgen en wachten op de tweede klik die aangeeft dat het proces is afgelopen. De lege pen gaat dan in een speciale box, die men in het ziekenhuis leegmaakt. Hoe eenvoudig kan het zijn.

Om de zoveel tijd moet ik dan op controle, waarbij er voornamelijk bloed wordt geprikt. Niet zomaar een beetje, maar best wel een buisje of wat. Wat daarvan de uitslagen zijn, dat weet ik niet. Ik ga ervan uit dat, wanneer ik niets hoor, alles wel in orde zal zijn.
De onderzoeksmevrouw is een gezellig type dat honderduit vertelt over haar thuissituatie, kleinkinderen of vakantieplannen. Dat ze af en toe pijnlijk mis prikt, neem ik maar op de koop toe. Zoals eergisteren: ‘Oh, ik geloof dat ik er net naast zit. Even bijsturen hoor’. En dan volgt er een pijnlijke correctie, waarna de mevrouw weer vrolijk verder vertelt over allerhande huiselijkheden.

Van de injectie van de pen voel je zelf nagenoeg niets. Die naald is zo dun. Het is alleen jammer dat de pennen van een twijfelachtige makelij zijn. Het is elke keer maar de vraag of het naar behoren werkt. Ik heb al drie ‘misfires’ gehad, waarbij ik erg lang op de tweede, afsluitende klik wachtte, maar die maar niet klonk. Of het venstertje loopt niet vol, waardoor je, wanneer je de pen weghaalt, besprenkelt wordt met de injectievloeistof, omdat de pen dan alsnog de lading eruit gooit.
Ik vind dat erg knullig allemaal en was na de zoveelste mislukte injectie in staat om het hele handeltje daar terug op het bureau te gooien.

Ik heb nu, tijdens de laatste controle eergisteren, aangegeven even een pauze te willen. Door het mislukken van een aantal injecties (je neemt dan geen nieuwe, maar je noteert dat het mislukt is) viel me op dat mijn lichaam anders reageerde. Het kan toeval zijn, maar misschien ook niet. Na elke gelukte injectie kreeg ik twee dagen later een beetje griep-achtige verschijnselen. Koorts en rillerigheid die een dag of wat aanhoudt. Soms heftig, soms niet. Net of mijn lichaam zich verzette tegen die indringende vloeistof. Om uit te sluiten dat het van die injecties is, stop ik er twee maanden mee. Als ik dan nergens last van heb, zal ik weer beginnen en wanneer het dan weer dezelfde verschijnselen als gevolg heeft, dan stop ik er definitief mee.

Ja, nu ben ik gezonder gaan eten, zorg ik voor meer rust in de agenda en probeer ik minimaal één keer per week fiks te sporten, dan wil ik me ook wel wat fitter gaan voelen en niet om de haverklap grieperig. Snap je ? Ik wil best wat betekenen voor de medische wetenschap, maar er zijn grenzen.
Elke keer dat ik me ziek meld, breng ik de organisatie op twee schooltjes in de war en blijft er werk liggen dat ik op een ander moment moet inhalen, want directeuren worden niet vervangen bij ziekte.

Daarbij komt dat ik zoveel lol in mijn werk heb, dat ik een hekel heb aan elke gemiste dag.