Economie


Op 31 mei 2015, in Politiek, door Ron

eurosEn waar moet je het nu eens over hebben op deze sombere en regenachtige laatste Meidag. Iets waarvan we vrolijk worden, iets waarvan anderen zeggen dat we er vrolijk van zouden moeten worden. Na een paar jaar crisis, blijkt de economie, eerst voorzichtig, nu redelijk gezond te worden. Er is een Centraal Plan Bureau dat allerlei voorspellingen doet op het gebied van onze economie. Zo zou de huizenmarkt weer wat aantrekken en zou het percentage werkloosheid drastisch dalen.

Ik weet niet hoe jij erin staat, maar als ik op televisie dat hoor vertellen door de één of ander die er verstand van zou hebben, dan denk ik: ‘Het zal wel’. Ik weet niet wie er met dit nieuws zijn voordeel doet, maar in ieder geval niemand in mijn kennissenkring. Voorlopig betalen we ons nog blauw aan belastingen, kijk maar eens op je salarisstrook (als je al werk hebt natuurlijk) en moeten we nog steeds donders goed opletten wat we met ons geld doen. Ik ken nog steeds mensen die elke maand de eindjes maar amper aan elkaar kunnen knopen, terwijl men de één na de andere sollicitatiebrief de deur uit doet.

En dan is het een hard gelag wanneer je aldoor hoort en leest dat het zo goed zou gaan in Nederland. De berichten die ik hoor gaan over een belastingvoordeel, dat ons te wachten staat van minder dan een procent. Wie een beetje kan rekenen en weet wat de inflatie per jaar doet, beredeneert al gauw dat je achter de feiten aan blijft lopen, omdat de prijzen om je heen meer stijgen dan het voordeel dat je mogelijk gaat krijgen.

Een opvallend feit daarbij is dat degenen die aldoor zeggen dat het steeds beter gaat, heel erg gebaat zouden zijn bij een Nederlander die zich wijs laat maken dat het ook werkelijk beter gaat, zoals bankdirecteuren of politici. Maar helaas, de gemiddelde Nederlander heeft niets meer om uit te geven, moet op de kleintjes letten of zit zelfs in de schuldsanering. Die heeft niets aan een beter lopende huizenmarkt of de afschaffing van de BPM, omdat dat betrekking heeft op artikelen die buiten bereik zullen blijven.

Zolang er in Nederland nog sprake blijft van voedselbanken, declaratiefondsen, boodschappen inzamelacties, vakanties voor kinderen van minder bedeelde ouders en ga zo maar door, is er geen gezonde economie waar we blij van worden.
Iedereen die dat wel denkt, mist iets of heeft iets gemist. De kloof tussen arm en rijk, er is meer dan tien procent (stille) armoede in Nederland, maakt blind. Stekeblind. En daardoor begrijpen de twee doelgroepen elkaar niet. Enerzijds de welgestelden, die belastingen verlagen op zaken waar armen geen hol aan hebben, anderzijds de minderbedeelden die zeer teleurgesteld zijn in de politiek. Jammer genoeg wordt deze laatste groep steeds groter.

De enige economische progressie die ik bemerk, is dat mensen, die elke euro om moeten draaien, daar steeds handiger in worden, maar of je daar nu vrolijk van zou moeten worden ?

 

Geborrel


Op 24 mei 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

rioolbuizenIk heb al een tijdje last van geborrel. Niet van geborrel in de buik of van de buren die een borreltje drinken, maar van geborrel in mijn riolering. En dat geborrel ga ik vandaag, op deze mooie Pinksterdag, maar eens oplossen.
Dat geborrel treedt op wanneer de wasmachine met enige kracht het water wegpompt. Nu zijn de wasmachine en ook de vaatwasser en de droger aangesloten aan het begin van mijn afvoersysteem, waarvan het knooppunt onder het beton van mijn badkamer zit. Achteraf is dat mijn eigen schuld, een constructiefoutje, waardoor zware vuiligheid, zoals zand en dergelijke, achter een opstaand randje neer kan slaan en zich op kan hopen. Maar goed, het zit in het beton gestort en dat kan ik niet openmaken.

Wanneer grote hoeveelheden water niet vrij weg kunnen stromen, bijvoorbeeld door een vernauwing, dan moet de lucht in de leidingen ergens anders naartoe. Daarvoor kiest het de makkelijkste weg, namelijk de andere aangesloten afvoeren, welke zijn voorzien van een stankafsluiting in de vorm van een zwanenhalsje of sifon. Daarin blijft wat water staan, zodat de rioollucht niet in je huis gaat hangen en voor overlast kan zorgen.
Als er van de andere kant lucht wil ontsnappen, komt die lucht door de aangesloten stankafsluiters en dat hoor je borrelen. Soms ruik je het ook, want de lucht die wil ontsnappen is niet de lekkerste lucht.

Nu kan ik een chemisch goedje door de afvoer gooien, maar dat doe ik liever niet. Het tast sowieso je buizen aan, maar is daarnaast erg slecht voor het milieu. Dat spul gebruik ik pas voor zeer hardnekkige verstoppingen en dat is het niet.
Dus ga ik vanmiddag op de knietjes, schroef wat aansluitingen los, neem de lucht voor lief en probeer op die manier de afvoer weer wat schoner te krijgen. Ik heb daar een soort trekveer voor, maar dat vind ik een onhandig en smerig ding. Ik heb ook gedacht aan de tuinslang, maar eerst ga ik het proberen met een paar meter flexibele elektriciteitsleiding. Dat heb ik al vaker gedaan. Dat is lekker stevig, je kunt er krachtig mee duwen, als dat nodig is, en het is geribbeld, zodat je wat kunt raspen.

Lekker praatje hè, maar goed, zo heb je wel eens van die karweitjes, die niet tot de prettigste behoren. Als ik eenmaal bezig ben heb ik er niet meer zo’n erg in. Door de lucht lijkt het al gauw wat viezer dan het is. Het toilet zit op een verder punt aangesloten en wanneer ik dat doorspoel borrelt er helemaal niets. Dus het zit ervoor. Eigenlijk kan ik zo aanwijzen waar het zit, maar ja, ik kan daar niet bij. Er ligt beton overheen en een tegelvloer.

buizen

Bovenstaand fotootje is vanuit de tijd dat ik de boel ging aanleggen. Toen je bij wijze van spreken nog aardappelen kon poten in mijn badkamer, want ik had alles weggehaald tot op de kale grond. Daar, waar het rode pijltje staat, zit het probleem. Had ik die aansluiting nu niet aan de zijkant gepland, maar aan de onderkant, dan had ik nergens last van gehad. Maar ik vond het zo mooier.

Mooi en praktisch gaan dus niet altijd samen …

 

 

Op leven en dood


Op 17 mei 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

266726

 

Het is een uitdrukking: ‘Op leven en dood’, maar zo bedoel ik het niet vandaag. Gisteren nam ik een wijntje en zei tegen mezelf: ‘Op leven en dood’. Jawel, daar dronk ik op, want het kan zomaar gebeurd zijn met je. Ook al mankeer je niets en leef je ontzettend gezond. Van de ene dag op de andere kun je er niet meer zijn.

Zoals een collega van mij afgelopen week. Vanuit het niets, van maandag op dinsdag, houdt zijn hart ermee op. Hij was een paar jaar ouder dan ik en ik kende hem al jaren, omdat hij ook directeur was op een Noord-Bevelands schooltje. Een kalme en hartelijke man zonder al teveel woorden. Hij hield van zijn werk, vooral van het af en toe nog les kunnen geven en was een echte kindervriend. Hij gaf, net als ik, leiding aan twee schooltjes.

Dit bericht hakte er bij mij stevig in. Nu nog en bedenk ik me eens te meer dat het leven een cadeau is, waarvan je dagelijks moet proberen te genieten, want het kan zomaar klaar zijn.

En als het op een gegeven moment doordringt, dat er werkelijk een lege plek in onze directeurenclub ontstaat, besef je je dat je het ook zelf geweest had kunnen zijn. Een jaar geleden ging dat hart van mij ook mankeren en weet ik als geen ander, ik had die gedachte inmiddels ver weggestopt, hoe het is om met doodsangst op een behandeltafel in een steriele kamer te liggen en dat ik dacht: ‘het zal toch niet waar zijn dat het laatste wat ik van het leven zie, dit stomme plafond is’.

Op leven en dood
Proost …

Niet langer
drinkt mijn huid
de dauw van het voorjaar.
In mijn ogen
verschaalt het licht.

Moge de aarde mij verzwelgen.
Die in mijn armen sliep,
kent mij niet meer.

Hanny Michaelis
‘Verzamelde gedichten’
Van Oorschot, 1996

 

Tuintje


Op 10 mei 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

japanse_tuinZo, de Meivakantie is op zijn einde. Morgen wordt het mooi weer en moeten we weer werken. Dat zal je altijd zien.
Nee hoor, ik denk dat we niets te klagen hebben gehad in de Meivakantie. Activiteiten die gepland stonden hebben allemaal kunnen plaatsvinden, zoals Koningsdag en de Dodenherdenking. Op beide dagen werkte het weer uitstekend mee. Tussendoor was het maar afwachten wat het weer ging doen, maar ik heb, waar het kon, weer de nodige tijd doorgebracht in mijn tuintje.

Op het plaatje zie je overigens niet mijn tuintje, maar een Japanse tuin die je kunt bezoeken. Ik heb dat plaatje van internet geplukt omdat ik geen recente foto heb van mijn tuintje en ik nu eigenlijk te lui ben om naar buiten te gaan. Ik zal dat een andere keer nog wel eens doen. Kun je meekijken.

Maar goed, vorig jaar meldde ik het al. Ik heb nooit durven denken dat ik tuinieren nog eens leuk ging vinden. En wie dacht dat dit een eenmalige opleving was, heeft het mis. Ik vind het nog steeds leuk en ik hoef me dit jaar niet in het zweet te werken om alles op de schop te nemen. Het is nu een kwestie van onderhouden.
Maar het leukste van alles is wel het zien ontwaken van allerlei gewassen in het voorjaar. Dood gewaande plantjes, zoals diverse muntsoorten en mijn lampionplantje, komen gewoon weer tot leven. Varens rollen hun nieuwe bladeren uit en de Oregano gaat de bodem langzaamaan bedekken. Jawel, het is een lust om dit te zien, maar je moet er oog voor hebben en eerlijk gezegd had ik dat vroeger niet.

En je leert weer eens wat. Zo heb ik vorig jaar mijn kleine appelboom verhuisd naar een zonniger stek. En maar hopen dat hij het ging redden, want een appelboom verplaatsen is niet zonder risico. Dit voorjaar was ik dan ook blij met de eerste blaadjes, een teken van leven. Maar de boom bloeit niet en dat schijnt, ik wist dat niet, normaal te zijn. De boom moet zich herstellen en de wortels weer opnieuw sterk maken en daardoor slaat de boom een tijdje de vruchtvorming over. Waarschijnlijk is dat volgend jaar weer wel het geval.

Dus het is genieten in dat kleine tuintje van mij. En ik ben niet de enige die daarvan geniet. Zo heb ik een aantal weken geleden de kippenbevolking van de buren op bezoek gehad en terug naar hun hok gedirigeerd en ook hun kat geniet op meerdere manieren van mijn gazon. ik kan daar niet zo mee zitten, want je doet daar op zich niet veel aan. Waar ik me wel wat aan stoor zijn de talloze slakken die het ‘s nachts op mijn plantjes hebben voorzien. Ik strooi daar wel wat biokorrels voor, maar ze blijven maar in de weer in mijn achtertuin.

Ook de strijd tegen het onkruid lijkt nooit gewonnen. En dan bedoel ik niet die enkele paardenbloem, maar echt het woekerende onkruid. De klimop heb ik aardig onder controle, maar de wilde braam, waarvan ik dacht dat ik die vorige jaar behoorlijk had uitgeroeid, lijkt zich te willen revancheren. Het is een wortelonkruid ( ik noem het onkruid hè, er zijn mensen die er erg dol op zijn) en door mijn enthousiaste gespit van vorige jaar, heb ik die wortels schijnbaar gedeeld in een berg kleinere stukjes en dat worden allemaal weer nieuwe braamstruikjes..

Overal verwelkomt deze braam mij in dit voorjaar met nieuwe scheuten. In de border, tussen de kruiden, tussen de stoeptegels en door het gazon heen. Alsof die braam wil zeggen: ‘Je dacht toch dat je van me af was ? Pak me dan !’ Maar ik ga mijn tuin niet weer omspitten, dat zou ook weinig zin hebben, dus ga ik die te lijf met een wat minder vriendelijk middel. Heel voorzichtig en nauwkeurig, in de hoop dat het middel onder de grond haar werk doet.

Maar voor de rest kom ik in mijn tuintje weer helemaal bij van de dagelijkse beslommeringen. Even helemaal niks.
Alleen ik, met het gefluit van de vogels en het geblaat van de schapen in de verte …

 

 

Herdenken in vrijheid


Op 3 mei 2015, in Algemeen, door Ron

vlag_halfstokMaandag 4 en dinsdag 5 mei staan in Nederland in het teken van herdenken. Enerzijds herdenken we de gevallenen als gevolg van onvrijheid, anderzijds herdenken we het feit dat vrijheid een waardevol gegeven is. Bij het eerste staan we wat somberder stil dan bij het laatste.
Toch krijg ik de indruk dat het vieren van vrijheid wat meer op de voorgrond komt te staan dan het herdenken van oorlogsslachtoffers. Wellicht omdat we met elkaar de Tweede Wereldoorlog wat aan het ontgroeien zijn, doordat het steeds verder van ons bed lijkt te zijn. Net als de talloze oorlogen elders op de wereld.

Ook op de scholen wordt er veel aandacht aan besteed. En ook daar zie je dat het opgroeien in een vrije wereld meer leeft bij leerlingen dan het herdenken van oorlogsslachtoffers. Ik denk dat dit beter te bevatten is en meer van deze tijd is, dan een oorlog die gekend wordt uit de geschiedenisboekjes en eigenlijk langzaam in het rijtje glijdt van alle oorlogen waarmee Nederland ooit te maken heeft gehad. Zo gaat dat en zo hoort dat ook te gaan, denk ik. Nieuwe generaties met ouders die een oorlog (gelukkig maar) niet meer vers in het geheugen hebben. Toch blijft het goed om er bij stil te staan, ook al wordt dit steeds moeilijker.

In Kloetinge hebben we met de school een monument geadopteerd van een gevallen soldaat. Niet in actie omgekomen, het was meer een noodlottig ongeval, maar toch overleden als gevolg van de oorlog. Ook in Wissenkerke hebben we getracht een monument te adopteren, dat is er, maar het is er nooit van gekomen. Dat lag, om de één of andere reden, wat gevoelig bij de nabestaanden, Dus ja, op de ene school leeft het herdenken wat meer dan op de andere school. Daar hebben collegeleden gastlessen verzorgd over het herdenken van slachtoffers en onze hedendaagse vrijheid.

Evenals vorig jaar, zal ik ook dit jaar met een aantal leerlingen uit Kloetinge een bloemstuk neerleggen bij het monument aldaar. Drie leerlingen zullen een gedicht voordragen dat gaat over vrijheid en onvrijheid. Best wel een plechtig gebeuren, zo met die trompettist en die twee minuten stille grote mensen.

Ik houd al jaren twee minuten stilte in acht. Jij ? Ik zet er zelfs mijn auto voor aan de kant en vroeger ergerde ik me vaak aan mensen die niet herdachten. Nu sta ik daar wat makkelijker in. Ik herdenk en een ander niet, dat moet ieder voor zich weten, daarin ben je vrij. Ook in wie je herdenkt, daarin ben je volgens mij ook vrij. Ik meen dat dit een issue was, een tweetal jaren geleden. Of gevallen Duitse soldaten ook herdacht moesten worden of gevallen ‘foute’ Nederlanders. Naar mijn mening moet iedereen dat zelf weten. Niemand kan in je hoofd kijken om te controleren wie je herdenkt. Daarin ben je vrij.

Ook dat is vrijheid, opdat niemand je oplegt wat je moet denken of herdenken.

Ken je deze nog ….