Verhuizen


Op 28 juni 2015, in School, door Ron

verhuisdoosAls het aan mij had gelegen, had ik het nog een tijdje stil gehouden, maar ik ben er tijdens de laatste dagen zo vaak op aangesproken, dat ik me waarlijk afvroeg: ‘Hoe weten al die mensen dat !’ Is er iemand bij iedereen aan de deur geweest om dat te vertellen ? Juist mensen die helemaal niets met school te maken hebben en dus ook niets in nieuwsbrieven of in de wandelgangen hebben kunnen vernemen.

Af en toe doe je wel eens iets dat niemand van je verwacht. Men verwacht dat niet, omdat ze het al zo lang gewend zijn. De afgelopen twee jaar heb ik leiding gegeven aan twee scholen. Een zeer drukke baan, wanneer je alles goed wilt doen, als het al te doen is. Jawel, het is te doen, wanneer je echt de manager gaat uithangen en je je niet meer met kinderen, lesgeven, leerklimaat of ouders gaat bemoeien. Zo’n plannenlanceerder zonder affiniteit met de werkvloer. Een job die ik niet wil, want juist het sociale aspect van het leiding geven aan een school trekt mij.
Dan wurm je je dus in onwerkbare bochten en steek je daar heel veel uren in. Met liefde hoor, maar er zijn grenzen en nu onze stichting weer gezonde zwarte cijfers schrijft en ik meer dan een ton heb helpen bezuinigen, is er besloten om elke directeur weer aan één school te verbinden.

Ik moest niets, ik mocht kiezen. Kiezen tussen op het gemakje de pensioengerechtigde leeftijd te bereiken op je ‘eigen’ schooltje of de uitdaging aangaan om op een andere school te gaan werken aan een zelfde warm leer- en werkklimaat als waarin je gewend was te werken. En na meer dan vijfendertig jaar verbonden te zijn aan één en hetzelfde schooltje, is dat geen eenvoudige keuze. Daar heb ik een tijdje over na moeten denken en uiteindelijk toch besloten om voor een nieuwe uitdaging te kiezen. Niet dat er op Wissenkerke geen uitdaging meer is, wie goed onderwijs wil verzorgen heeft elk jaar uitdagingen genoeg, maar ik ben in Kloetinge een aantal trajecten gestart, die ik graag wil afmaken. Ook daar maak ik deel uit van een enthousiast en kundig team en ook daar voel ik me thuis.

Jawel, dat gaat raar zijn in het begin. Natuurlijk ga ik nog wel eens buurten, maar verder moet ik het met rust laten. Er komt een nieuwe directeur, maar wie, dat weet nog niemand. Er is intern binnen de stichting gekeken en nu, er stond een advertentie in de zaterdagkrant, gaat men extern werven. Ik bemoei me er niet mee en ja, dat is best moeilijk.

Voorlopig ben ik er nog niet klaar en zal ik er zeker tot en met de eerste Zomervakantieweek bezig zijn met het afmaken van allerlei zaken. Daarna zal ik mijn spullen moeten ruimen en dat is, ik heb zo eens vluchtig rondgekeken, heel wat. Zoveel zelfs dat ik eraan denk om storage-ruimte te huren, omdat ik al die zaken hier in huis niet kwijt kan, want één ding is zeker, zelf ga ik niet verhuizen. Ik blijf gewoon op het dorp wonen, dus de dorpelingen zullen me nog wel eens tegenkomen. Bijvoorbeeld bij Koningsdag of de Fright Night of een NL-doet-dag of een raadsvergadering.

Maar het idee blijft ook voor mij nog een beetje wennen …

 

Onder de toonbank


Op 21 juni 2015, in Ergernissen, door Ron

rookwaarEn ik weet het, roken is een ernstige en ongezonde verslaving en ik ben de laatste die anderen zal adviseren om er mee te beginnen, maar ik kom uit een tijd dat roken heel gewoon was. Mijn ouders rookten, de buren rookten, de leraren rookten en les krijgen in een, van de rook, blauw gezet lokaal was heel gewoon.
Als dat niet zo zou zijn geweest, zou ik waarschijnlijk niet met roken begonnen zijn. Denk ik hè, want ik was best wel nieuwsgierig in die tijd.
Maar alles bij elkaar rook ik nu veertig jaar en ik zou er eigenlijk mee moeten stoppen. Het is niet alleen een ongezonde, maar ook nog eens een dure hobby.

De overheid wil het roken ontmoedigen, maar beseft zich daarnaast dat het een fikse bron van inkomsten is, want er zit een enorm belastingpercentage op. Gezondheidsorganisatie zouden rookwaren het liefst verbannen uit de detailhandel en heeft met het rookverbod in de horeca al een strijd gewonnen.

Schijnbaar hebben overheid en gezondheidsorganisaties elkaar gevonden in een soort compromis. We blijven wel rookwaren verkopen, maar dan uit het zicht. Geen schappen vol sigaretten, maar alles weggewerkt onder de toonbank of waar dan ook. Zo zien kinderen het niet, kunnen ze er ook niets over vragen, komen ze niet in de verleiding en gaan ze uiteindelijk niet beginnen aan die vervelende verslaving. Een beetje vergelijkbaar met struisvogelpolitiek, we zien het niet, dus het is er niet.

En ik vind het helemaal niet erg dat er in de horeca niet meer gerookt mag worden. Ik ga er gewoon in mindere mate naartoe. Als ik wil roken overdag in mijn pauze, dan maak ik een ommetje en zorg dat ik uit het zicht blijf. Een beetje stiekem dus, zoals vroeger, toen je het nog niet mocht. Alleen word je nu een beetje met de nek aangekeken als zielige verslaafde. En ergens zit daar een kern van waarheid in, maar goed, dat lijkt mij mijn probleem.

Gisteren was ik even in de plaatselijke slijterij. Daar kom ik niet zo vaak, maar wanneer mijn vader jarig is of wanneer het Vaderdag is, dan koop ik voor hem een flesje jenever. Dat vindt hij lekker. Maar ik heb aldoor geen idee welke ik moet kiezen, ik heb er geen verstand van en er staan rijen met flessen jenever. Ik laat me dan ook altijd adviseren door de eigenaar en ga vaak met een fles naar buiten die niet behoort tot de goedkoopste categorie.
Ondertussen sta ik me dan te bedenken, dat alcohol drinken eigenlijk ook niet zo gezond is en dubbel dodelijk kan zijn. Zowel voor de gebruiker zelf als voor wegebruikers die onfortuinlijk in aanraking komen met een gebruiker. Leverziektes en hersen- en slokdarmaandoeningen worden nogal eens gerelateerd aan overmatig alcoholgebruik. Eigenlijk zou dit dat ook onder de toonbank moeten, want we zouden toch niet willen dat kinderen nieuwsgierig worden naar het gebruik van alcohol. Dan wordt de slijterij wel een erg saai winkeltje met lege schappen. En dan zullen we die energiedrankjes ook maar gelijk ver wegstoppen, want daar worden kinderen hyper van.

Iets niet mogen doen maakt nieuwsgierig en iets niet mogen gebruiken dat niet te zien is, maakt volgens mij nog nieuwsgieriger.

Het eind is zoek mensen. Hoever gaan we in de betutteling ? Alles wat ongezond is gewoon blijven verkopen van onder de toonbank ? Dan zijn we er nog niet hè ?

Als je gewoon gebruikt wat het gros van de mensen gebruikt, dan heb je nergens last van. Volg de massa en je blijft buiten schot. Gewoon vette hap blijven eten uit de frituur, gewoon bier en jenever blijven drinken, blijven autorijden, cola blijven kopen, voedsel met conserveermiddelen en kleurstoffen blijven eten en vooral blijven telefoneren met een mobieltje.

Maar de roker blijven we aanpakken, die vieze lui. Ik heb wel eens gedacht dat dit offensief bedacht is door mensen die zelf ooit rookten en er moeite mee blijven hebben, het eigenlijk nog wel lekker vinden ruiken, maar er zelf niet meer mee geconfronteerd willen worden. Het niet meer willen ruiken en het vooral niet meer willen zien.

 

Melody Gardot


Op 14 juni 2015, in Muziek, door Ron

melody_gardot

Ik heb eigenlijk geen idee hoe Melody Gardot in mijn muziekverzameling belandde. Ik vermoed dat dit gekomen is na een tip op het MindPhasing-forum in de tijd dat dit nog actief gebruikt werd. Ik had daar destijds een album van aangeschaft, toen kocht ik nog gewone ceedeetjes, maar eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik dat album niet zo heel veel beluisterd heb. In het begin wel natuurlijk, maar ik vond het wat jazzy, een muzieksoort die niet echt past bij een stemming van mij.

Ik ben de dertigjarige Amerikaanse wat uit het oog (oor) verloren. Tot het moment dat ik een week of drie terug een nieuwsbrief ontving van mijn vaste online muziekwinkel, 7-digital, waarin een nieuw album van haar aangekondigd werd: Currency of Man (The Artist’s Cut). En ik besloot dat eens te gaan beluisteren en dat beviel me eigenlijk wel. Minder jazz, meer soul, modern met een vleugje van vroeger. Soms gevoelig en rustgevend, soms pittig met bijzondere saxofoonsolo’s.

Ik heb hem nu standaard in de auto zitten en op de terugweg naar huis, na een lange vergadering, is het album een welkome metgezel. Even niks meer aan je hoofd, alleen met de muziek. Maar ook achter, op mijn terrasje, tijdens een warme avond met een glaasje wijn, kan dit album me erg bekoren. Niet op elk moment van de dag, maar toch wel een paar momenten per week.

Het nummer dat er voor mij het meest uitspringt is het nummer Preacherman. Ik heb de live versie op YouTube gevonden en die stamt al uit 2013, dus iets zegt me dat dit nummer al langer meegaat dan een paar weken. Wellicht is dat met meer nummers van dit album het geval.

 

 En ja, ik heb het hele album als download staan, Dan kun je eens meeluisteren, maar natuurlijk op voorwaarde dat, wanneer het album je echt bevalt, je het ook gaat kopen hè, want ook muzikanten hebben rechten. Ik heb in de tijd van de auteursrechtenkwestie op YouTube, met dat filmpje van ons eiland, alle downloads en mp3’s weggehaald. Ik kon maar niet weten wat ze allemaal tegen het licht gingen houden. Toch ?

Het bestand is een ZIP-file, zoals je dat van me gewend was, dus je moet het zelf nog uitpakken en een naam geven, want die heb ik veranderd in alleen initialen.

Let, naast het nummer Preacherman, ook eens op nummers als Bad News of het wat orchestrale If Ever I Recall Your Face.
Download het album hier (rechts klikken en opslaan als) of in het (nieuwe) download-menu rechts.

Enjoy !

 

Er is meer …


Op 7 juni 2015, in Opmerkelijk, door Ron

Hemel_en_aarde… tussen hemel en aarde. Dat zeggen ze wel eens. Ik weet niet hoe jij in het leven staat, maar soms, als ik even tijd heb om alle aardse beslommeringen te vergeten, denk ik dat ook wel eens. Dat er meer is. Maar wat meer of hoe meer, dat blijft gissen.
Voorheen heb ik me wel eens verwonderd over de krachten die Reiki met zich meebrengt. Die energie kan erg sterk zijn, maar ook helend, maar het blijft hoe dan ook een beetje een vaag gebied.

Maar dat alles terug te herleiden is naar iets energetisch, ja, dat geloof ik wel. Of die energie aan onze planeet gebonden is, of aan de zon, of aan een groter geheel, daarvan heb ik geen idee. Maar soms lijkt het of je seintjes krijgt van datgene dat er meer is tussen hemel en aarde. Ik denk alleen dat je het moet willen zien of merken.

Zoals met Reiki bijvoorbeeld, Ik vond het sowieso al een vaag gedoe toen ik ermee begon. Een beetje sceptisch was ik er ook wel over, omdat ik meer het type ben van ‘aan mijn lijf geen polonaise’, maar het werkte wel. Ik ben ervan overtuigd dat ik er mensen wel degelijk mee geholpen heb. Nu gebruik ik het niet meer. Ik denk er niet meer aan en zelf ben ik op het ogenblik verre van in balans. Maar af en toe voel ik dat getintel in mijn handen, alsof ik er onbewust toch mee bezig ben.

Soms voel ik het waaien, terwijl het niet waait in mijn huisje. Toen mijn moeder overleed en ik daarna in de vroege morgen een peukje ging doen op het terras aldaar, zag ik aan de strak blauwe lucht een wolkje. Een wolkje in de vorm van een zoen. Toeval wellicht, maar ik zal het nooit vergeten. En zo kan alles mogelijk toeval zijn, als toeval bestaat. Het is maar net welke waarde je er zelf aan hecht. Toch ?

Ik denk dat het drie jaar geleden is dat er een vriendin van mij belde met de vraag of ze langs mocht komen. Eenmaal hier vertelde ze me een vaag verhaal, dat een boodschap zou zijn van mijn overleden broer. Zij is wat helderziend, dus dat zou zomaar kunnen. Het verhaal was echter niet te plaatsen. Iets met licht, met muziek en knipperen, achter in het huis. Nu heb ik muziek achter in huis en in de badkamer heb ik inderdaad een irritant knipperend LED-lampje. Het valt mij niet meer op, maar het knippert nog steeds.

Het had dus een boodschap van technische aard kunnen zijn. Iets met een verkeerd aangesloten lampje wellicht, maar dat kan helemaal niet en daarnaast ken ik mijn broer goed genoeg om te weten dat hij boodschappen van technische aard niet via een vrouw bij mij terecht zou laten komen.
Ik heb die boodschap maar gelaten voor wat het was. Jawel, ergens speelde hij nog wel door mijn hoofd, want waarom zou die vriendin dan met die boodschap gekomen zijn. Zoiets verzin je toch niet.

Veel later, eigenlijk pas de laatste maanden, is die boodschap gaan leven, waarbij ik moet oppassen dat het geen al te grote rol gaat krijgen. Ik heb in mijn keuken inderdaad een netwerkspeler, die naast een lampje hangt. Maar dat lampje knippert niet. Het gaat wel aan en uit, automatisch, als het donker en licht wordt. Vaak zet ik die netwerkspeler op een bepaald album of een bepaalde artiest, want hij haalt de bestanden van mijn harde schijf die aan het netwerk hangt, maar soms zet ik hem ook op shuffle en dan shufflet hij zelf door de muziek die op die schijf staat. Dat zijn ontelbaar veel nummers.

Op een gegeven moment is het mij opgevallen dat telkens dat ik de shuffle-modus selecteerde wel heel vaak steeds hetzelfde nummer voorbij kwam. Een nummer waar mijn broer en ik goede herinneringen aan hadden en dat ook gespeeld werd tijdens de crematie. Het was me eerst niet opgevallen, maar toen dacht ik, omdat die vriendin zo’n moeite had om het ‘knipperen’ te omschrijven, dat dit wellicht de shuffle kon zijn.

Nu ik anders naar de muziek in de keuken ben gaan luisteren, komt dat nummer zelden meer voorbij. Maar wel een hoop andere muziek, maar allemaal muziek met herinneringen die ik deelde met dierbaren en niet alleen mijn broer. En af en toe bezorgt mij dat kippenvel.

Toeval ? Wie zal het zeggen.
Het is maar net hoeveel waarde je er zelf aan hecht ..