Senioren-tech


Op 30 augustus 2015, in Algemeen, door Ron

keyboardMensen worden aldoor ouder. Door de vooruitgang van de medische wetenschap ligt de gemiddelde levensduur van mensen veel hoger dan bijvoorbeeld vijftig jaar geleden. Dat is mooi, maar kent ook nadelen. Eén van die nadelen heb ik twee weken geleden proberen toe te lichten. Het verkeer wordt voor ouderen (let op: niet alle ouderen, maar de meesten) te ingewikkeld en te snel.

Gisteren was ik even bij mijn vader. Nog even een bezoekje, omdat volgende week het nieuwe schooljaar start en het daardoor wel weer even kan duren voordat ik bij hem langs ga. Drieëntachtig is hij, mankeert niets ernstigs, maar is erg vergeetachtig. Hij rijdt bijna geen auto meer, behalve dan een paar keer per week naar de Albert Heijn. Aan ritjes buiten de bebouwde kom begint hij niet meer, dat gaat hem allemaal te snel en te gehaast. Ik vind dat best verstandig, toch zeker van een man die heel zijn leven ontzettend graag auto heeft gereden. Wanneer je je niet zeker meer voelt in het verkeer, moet je je afvragen of je nog wel in een auto moet stappen. Zo denkt hij tenminste.

Een ander nadeel van steeds ouder worden is, zo bleek, de snelheid waarmee de technologie zich ontwikkelt. Ik liet hem, vanwege mogelijk naderend onweer, de buienradar zien op mijn telefoon. Daar verbaasde hij zich over, dat dat op je telefoon kon. Ook het opladen zonder draad begreep hij niet zo goed. Hij kan zich redelijk redden met zijn laptop, op zijn manier dan, en doet zijn bankzaken online. Dat kwam juist in een tijd dat hij dit nog begrijpen kon. Als dat zou veranderen, dan heeft hij een groot probleem, want nog iets moeilijkers snap hij waarschijnlijk niet meer. SMS kan hij ontvangen, maar moet iemand anders vragen om het te openen. Hij heeft wel gehoord van whats-appen en vroeg zich af of hij ook appjes op zijn telefoon kon zetten. Maar dat gaat niet, want hij heeft een mobiel waarmee je alleen maar kan bellen en sms-en met een prepaid kaart.

‘Kan het ook niet op deze ?’ vroeg hij terwijl hij met de draadloze huistelefoon aan komt lopen. En toen heb ik hem uit moeten leggen dat het geen mobiel is, maar dat je ermee hooguit vijftig meter bij de oplader mee kan bellen. ‘Je neemt deze toch niet mee naar de Albert Heij hè pa ?’ zei ik bezorgd, maar dat was gelukkig niet het geval. En ik denk dat er best veel ouderen niet meer snappen wat er mogelijk is op tech-gebied en dat we dat ook niet meer mogen verwachten.

Er zijn ouderen die zweren bij contant geld. Hoe gevaarlijk ook, maar ik kan dat best snappen. Betalen door alleen je kaart maar bij een apparaatje te houden, vertrouwen ze niet en ja, veel mails maken ze gewoon open, ook al is dat spam of fishingmail. En nogmaals, niet alle ouderen moeten het af laten weten met betrekking tot de technologie, maar veel wel. En daar zou de overheid zich terdege bewust van moeten zijn, want het zou zomaar bij kunnen dragen aan het vergroten van een isolement, waarvan sommigen toch al last hebben. Een cursus van de ANBO helpt daar niet altijd aan.

Zelf wordt ik ook al wat ouder en probeer de vooruitgang zo goed mogelijk bij te houden. Ik vind technologie vaak mooi, maar nut het zelf ook niet uit. Waarschijnlijk omdat je er teveel mee kunt. Ik kan bijvoorbeeld de hele multimedia in de auto met spraak aansturen, maar ik doe het niet. Ik zie ertegenop om al die commando’s te onthouden en om nu steeds in een handleiding te moeten kijken, vind ik ook zo wat.
De elektrisch handrem van de auto snapte ik pas vorige week. Hellingtrekken kon ik gewoon niet en heb daardoor zelfs een klein deukje in de achterbumper. Om die handrem eraf te krijgen moet je je voet op het rempedaal houden. Tja en dan sta je daar op een helling met iemand achter je terwijl je je koppeling ingetrapt hebt en met de voet op de rem. Dan moet je wel erg rap wisselen van pedaal hoor.
Vorige week begreep ik pas, na wat zoeken op internet, dat je gewoon weg kunt rijden terwijl de handrem erop staat. Die gaat er vanzelf af. Altijd. Dus ook gewoon voor de deur. Nou, daar kwam ik dus na vier maanden achter.

En al die techno-snufjes. Ik koop ze wel (als hebbedingetje), maar ik haal er echt niet uit wat er allemaal in zit. Zo kan ik tegen mijn  horloge praten, maar dat doe ik niet, want ik denk dat er dan mensen zijn die eens op hun voorhoofd zullen wijzen. Er zijn zat social media die ik niet gebruik, omdat ik ertegenop zie om dat allemaal bij te gaan houden. Maar het zit wel allemaal op mijn telefoon. Facebook, Google-plus, Hang-outs of meer van dat spul en ik denk: ‘Het zal wel’. Vroeger zou ik daar nog wel aan begonnen zijn, maar nu doe ik dat niet meer.

Jawel, ook ik wordt ouder, maar kan de belangrijkste tech-ontwikkelingen gelukkig nog wel bijhouden. Of ik ze allemaal gebruik of zinvol vind, dat is wat anders ..

 

Code geel


Op 23 augustus 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

code_geelEr is voor vanavond code geel afgegeven door het KNMI. Ik vraag me af of er iemand is die daar rekening mee houdt. Het betekent dat er gevaarlijk weer op komst is en wordt omschreven als ‘enkele onweersbuien met plaatselijk veel neerslag in korte tijd. Gemiddeld één ontlading per vijf minuten, al dan niet met hagel. Oplettendheid gevraagd bij activiteiten die van het weer afhangen, zoals watersport’. Met andere woorden: het gaat onweren.

En iedereen weet dat het dan niet slim is om het water op te gaan, dat er af en toe een bliksemflits is en dat het zou kunnen gaan regenen. Of je daar nu een code geel aan moet hangen, dat vraag ik me af, want niemand lijkt er wakker van te liggen. Bij code geel gaat het een beetje onweren, bij code oranje gaat het flink onweren en bij code rood moet je uit gaan kijken. Een code rood op momenten dat het aan de orde is, zou naar mijn mening voldoende kunnen zijn. De mogelijkheid bestaat dat je zo vaak gewaarschuwd wordt, dat het negen van de tien keer best wel meevalt en dat je daarom bij jezelf op een gegeven moment denkt: ‘het zal wel loslopen’.

Ik denk dat het een jaar of drie geleden is dat er door een foutje in een groot gedeelte van de provincie de sirenes afgingen. Zomaar opeens en niet op een eerste maandag van de maand, maar op een gewone doordeweekse dag. Er was werkelijk niemand die zich afvroeg wat er gaande was en iedereen ging vrolijk door met hetgeen die aan het doen was. Ouderen dachten dat het wel een foutje zou zijn en kinderen hoorden het geluid dat ze  één keer per maand horen en waarvan sommigen niet eens weten waarom die sirene gaat.

Vroeger had je toch al die codes niet ? Dan had je het weerbericht en dan wist je dat het ging onweren. Verder keek je eens naar de lucht en telde je de tijd tussen bliksem en donder om te weten of het onweer naderde of niet. Ondertussen wist je wel dat je niet op een dijk moest gaan wandelen, in een zwembad moest vertoeven, onder een boom moest gaan schuilen of met je bootje het water op moest gaan. Daar had je geen code voor nodig.
Ooit had ik een oude buurman en die had geen weerbericht nodig. Die zag aan de wolken en aan het vliegen van de vogels of er ander weer op komst was en vaak had die gelijk.

Dus ja, vanavond code geel. Haal in ieder geval je was maar van de lijn. Voor de rest is het afwachten.

 

Verkeer


Op 16 augustus 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

SeniorAfgelopen week moest ik een aantal keer op Walcheren zijn en meestal ben ik zeer te spreken over de nieuwe N57 naar Middelburg, dat rijdt vele malen sneller dan vroeger, maar in de vakantieperiode is het een ramp aan het worden. Negen van de tien keer sta je er in de file.
Op weg naar Koudekerke, afgelopen dinsdag, ben ik maar binnendoor gereden, omdat het op de Veerse dam al vast stond.
Dat had deels te maken met maaiwerkzaamheden, op een bewolkte dinsdag waarop iedereen naar Middelburg lijkt te willen, maar ook door de rotondes die de N57 kent. Veel mensen hebben blijkbaar toch moeite om zo’n rotonde te nemen, waardoor er achter hun autootje een behoorlijke file gaat ontstaan.

Ik erger me niet vaak in het verkeer, maar houd wel van doorrijden. Wanneer ik achter zo’n twijfelaar bij een rotonde sta, zal je me geheid de woorden: ‘Hoe moeilijk kan het zijn’ horen mopperen. Ik heb wel meer van die dingen. Laatst zat mijn zoon naast me in de auto en die zei opeens: ‘Zie ik dat nu goed pa, steek jij je middelvinger op ?’ Heel soms doe ik dat wel eens, dat gaat vanzelf. En nee, dat is niet netjes van me. Maar soms …

Als je van Goes naar Wissenkerke moet, dien je na de A58, bij de Goese stoplichten, voordat je de Deltaweg opgaat, al eens te kijken achter wie je mogelijk komt te rijden, want dat wordt de komende negentien kilometer je voorganger. Tenminste, ik doe dat, omdat ik er vlak na de stoplichten nog voorbij kan. Daarna bijna niet meer. Niet op een legale manier in  ieder geval.

Hoewel ik zelf ook steeds ouder wordt en al een heuse senior-verkeersdeelnemer aan het worden ben, moet ik voorzichtig concluderen dat ouderen in het verkeer, net als in supermarkten overigens, nogal eens zorgen voor het nodige oponthoud.
Uit recent onderzoek is gebleken dat ouderen zich aanpassen aan de omstandigheden in het verkeer en dat is heel goed, bijvoorbeeld wanneer het plots erg glad lijkt te worden. Maar dat doen ouderen ook vaak bij regen, laagstaande zon of drukte op de weg. Dan wordt de rijsnelheid aangepast, omdat men weet dat de reactiesnelheid en het concentratievermogen minder is op hogere leeftijd.

En nu schrijf ik dit stukje niet om eens lekker te kunnen mopperen over ouderen in het verkeer, dat doe ik in de auto wel wanneer niemand het hoort, maar dat het rijgedrag van sommige ouderen onnozel rijgedrag van andere verkeersdeelnemers tot gevolg kan hebben, zoals het inhalen op plaatsen waar het niet mag of bumperkleven.
Want soms, heel soms, valt het niet mee om aldoor rekening te moeten blijven houden met verkeersdeelnemers waarvoor het verkeer eigenlijk te snel gaat of die moeite hebben met de geavanceerde techniek die men in de auto heeft. Dan kun je je geduld wel eens verliezen.

Over vijftien jaar ongeveer zal het ook voor mij verplicht worden om me te laten keuren voor het behoud van het rijbewijs. Dat moet momenteel vanaf je vijfenzeventigste. Eén op de tien ouderen wordt afgekeurd, omdat deelname aan het verkeer geen verantwoorde zaak meer is en dat dit vermoedelijk al langer zo was. Een aantal van de afgekeurden wist, na bespreking van de gemaakte fouten, niet eens meer waar ze gereden hadden.
Jammer dat dit pas bij een keuring op die leeftijd aan het licht komt.

Ik heb met mijn zoon afgesproken, dat, wanneer hij vermoedt dat het met mijn rijstijl dezelfde kant opgaat, hij mij inseint, zodat ik gepaste maatregelen kan nemen.

 

Halverwege


Op 9 augustus 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

zrdWe zijn halverwege de zomervakantie en ik moet zeggen dat we het weer voorlopig aan onze zijde hebben. Ik heb me nog geen dag verveeld en heb, voornamelijk de eerste twee weken, een prima modus gevonden tussen recreëren en werken. Ik denk dat ik nu de school in Wissenkerke met een goed gevoel kan laten voor wat ze is. Ik heb troep opgeruimd, administratie opgeschoond, plannen voor een groot gedeelte geschreven en pas gisteren heb ik mijn persoonlijke zaken er weggehaald. En dat was, zoals verwacht, best wel veel.

Dat wist ik. En omdat het hier nogal een klein huisje betreft was ik in de eerste vakantie weken al eens op zoek gegaan naar een zogenaamde ‘city-store’ ruimte of iets van dien aard. Dat is echter niet goedkoop, dat bleek al snel. Ik verwachte ongeveer een drie kubieke meter te moeten huren, maar de kleinste is zo’n vier kuub.

In Goes had men een ruimte van zes kuub met open bovenkant. Dat vond ik niet veilig en het leek me best ook wel stoffig. Vijftig euro per maand. In Middelburg bezocht ik drie locaties. En dat eigenlijk allemaal hetzelfde verhaal. Er was één goedkopere, maar die had geen kleine ruimtes vrij. Maar goed, vijftig euro per maand zijn er zeshonderd per jaar en dan heb je nog het gegeven dat het waarschijnlijk een beetje een zaak wordt van ‘uit het oog uit het hart’. Het staat er veilig, maar eigenlijk te ver uit de buurt om even wat te gaan halen, zodat je waarschijnlijk nog jaren vijftig euro per maand gaat betalen.

Nu heb ik bij mij boven ook wel ruimte. Boven de woonkamer is een ruimte die je mooi zou kunnen verbouwen tot een slaapkamer of iets dergelijks, maar die nu gebruikt wordt voor de opslag van bouwmaterialen en wat persoonlijke zaken. Boven de keuken is ook een ruimte. Daar heeft mijn zoon ooit geleefd, zeg maar gewoon de boel uitgeleefd. Ik kwam daar eigenlijk nooit, maar zelf is hij het ook nooit op komen ruimen. Een week geleden heb ik die knoop dan maar eens doorgehakt en heb daar de boel dan eens even leeggehaald. Daar was ik een dikke week mee bezig. Combo’s vol zijn er naar milieustraten gegaan. Soms twee keer per dag. Afwisselend naar Goes, Middelburg en Wissenkerke.

Pas afgelopen vrijdag kon ik er de bezem doorhalen en zag ik dat mijn kapel, die ik er zo’n dertig jaar geleden zelf op fabriceerde, toch wel toe is aan de nodige renovatie. Hier en daar lijkt het wat verrot, maar alleszins voorlopig een redelijk onderkomen voor al mijn  spullen.

Na het eerste ritje gisteren tussen school en thuis vreesde ik echt voor de vering van de Combo. Het passeren van drempels ging niet zonder het nodige gekraak. En eerlijk gezegd was ik blij dat het binnen het dorp bleef, want ik had er de snelweg niet mee op gedurfd.
Alles is nu over en heb ik niet het idee dat er nog belangrijke zaken van mij op school staan. Dus nu zit ik met wat stijve spieren een stukje te schrijven, want alles naar boven krijgen, was voor een oude vent geen makkelijke opgave. Ik heb vaak gedacht dat, wanneer ik echt een hartprobleem zou hebben, ik er nu wel aan onderdoor zou zijn gegaan. Die flightcases, die gingen nog wel, maar de subwoofer van de zanginstallatie, die toch richting de veertig kilo gaat, was moordend. Af en toe heb ik pauze moeten nemen, het zweet gutste overal, maar uiteindelijk staat nu alles boven.

Nu maar hopen dat de balken het houden en niet alles straks alsnog in de keuken staat. En gisteravond ging ik moe maar voldaan nog eens boven kijken en bedacht me dat het wel een hele mooie ruimte is om er wellicht een permanente studio in te bouwen. De lichtinval is er prachtig.
Dat is dan het volgende plan, voor volgend jaar ofzo, maar nu ga ik voorlopig niets meer sjouwen.

Vandaag neem ik mijn gemak en overweeg ik maar eens fijn van mijn tuin te gaan genieten.

 

Barbecue I


Op 2 augustus 2015, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

bbqHoewel het deze week nog niet echt weer is geweest om te barbecueën, lijkt het erop dat komende week daar geschikter voor gaat zijn. Voor de vakantie heb ik al een keer gebarbecued om mijn eenvoudige, maar efficiënte barbecue uit te proberen. Een soort laptoptas, die je kunt uitklappen, als een soort X. Zijschotjes installeren, houtskool erin, de fik erin, roostertje erop en huppetee, laat de boeren maar dorsen.

Ondanks het feit dat de afkorting BBQ een Q heeft, schrijf je barbecue gewoon met een C. Eigenlijk is het een bereidingswijze die al zo oud is als de mens zelf. Op een gegeven moment kwam men erachter dat geroosterd vlees makkelijker verteerbaar is dan rauw vlees.
In het Caribisch gebied is men dat blijven doen, voornamelijk om het vlees beter houdbaar te maken. Engelsen en Fransen hebben dit gebruik in de zeventiende eeuw meegenomen naar Europa. Overgenomen van de Taino-indianen, die deze manier van bereiden barabicu noemden: Het heilig vuurbed.

Eergisteren was ik even bij mijn vader. Eens in de zoveel tijd ga ik hem eens bezoeken. In vakanties wat vaker dan anders, omdat je aan reistijd (heen en terug) toch twee uur moet rekenen wanneer je je aan de voorgeschreven snelheid houdt. Normaal zijn mijn dagen daar te druk bezet voor.
En zo hadden we het over koken en barbecueën. Volgens mijn vader is daar weinig aan in je eentje. Koken doet hij dan nog wel, want hij moet toch ook elke dag eten, maar aan barbecueën gaat hij niet meer beginnen. Daar is voor hem niets gezelligs aan.

Ik kan me met een barbecue uitstekend vermaken. Ik heb al lol bij het marineren van het vlees, ik heb daar verder niemand bij nodig. Lekkere satésaus maken, stokbroodje bakken en een frisse salade erbij knutselen. Een fijn eetmuziekje op de achtergrond en een lekker glaasje wijn maken het af. Dat houdt me wel een uurtje of wat bezig.

Daarbij komt dat barbecueën in je uppie de nodige voordelen biedt. Je begint gewoon wanneer je wilt beginnen en er is niemand die aan je hoofd zeurt om die barbecue nu eens eindelijk aan te maken. Je hoeft niet te vragen welk stokje van jou is, ze zijn namelijk allemaal van jou. Als het wat zwart geworden is, schraap je dat er gewoon even af en als het niet meer te redden is gooi je het gewoon weg zonder dat iemand daar een probleem van maakt. Het laatste stukje stokbrood nemen is voor niemand een probleem. Jij kiest de muziek en jij bepaalt of je nog een glaasje wijn neemt of niet.

En als het dan allemaal lekker gesmaakt heeft is het aan jou of je wel of geen fikkie gaat stoken in je barbecue. Heerlijk toch ?
Maar dat een man van drieëntachtig daar niet meer aan gaat beginnen, dat begrijp ik anderzijds ook wel. Wellicht neem ik mijn barbecue eens mee, want ik weet zeker dat hij er dan wel lol in heeft.