Veiligheid


Op 27 september 2015, in Algemeen, door Ron

verlichtingEén op de tien Nederlanders voelt zich onveilig in de eigen buurt, waarbij één op de vijf Nederlanders zich wel eens onveilig voelt in de eigen buurt. En dan hebben we het niet over de verkeersveiligheid, maar over de sociale veiligheid. Drie procent van onze bevolking is bang om slachtoffer te worden van criminaliteit. Bij vrouwen ligt dat percentage hoger dan bij mannen.
Dat is een slechte ontwikkeling, hoewel, was het ooit beter ? Je weet nu immers steeds meer van hetgeen zich afspeelt door de komst internet. Vroeger wist je gewoon niet alles en ik denk dat dit het gevoel van veiligheid mede beïnvloedt.

In de Randstad is dat gevoel van onveiligheid er meer dan in provincies als Groningen, Friesland of Zeeland. Eigenlijk kun je het in Zeeland wel al een beetje voorspellen waar de meeste criminaliteit plaatsvindt in het weekend. Het zijn vaak dezelfde plaatsen die op maandag in de krant genoemd worden. Met doorgaans in de zomer de plaatsen waar toerisme geconcentreerd is, maar een rode draad in deze zijn havenplaatsen zoals Vlissingen of Terneuzen. Mijn mening hè, ik vind het opvallend.

Wanneer we onze gemeente Noord-Beveland eens bekijken, denk ik dat daar de factor criminaliteit erg klein is. Er gebeurt wel eens wat, maar dat zijn geen opvallende gebeurtenissen, waarbij opgemerkt moet worden dat ik afga op hetgeen er in de krant en op internet te lezen valt. Achter voordeuren kunnen we natuurlijk niet kijken. Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik denk dat daar meer gebeurt dan ik wil weten. Misschien, percentagegewijs, meer dan in de Randstad. Maar goed, dat blijven vermoedens.

Nu vertoef ik ondertussen al ruim vijfendertig jaar in de gemeente Noord-Beveland en ik zat me zo af te vragen of er in de tussentijd veel veranderd is op het gebied van sociale veiligheid. Ik denk het niet. Dit is geen gemeente waar je op elke hoek een camera ziet. Ik kan trouwens geen plek opnoemen waar er eentje hangt. Jawel, ik denk dat je op Noord-Beveland nog heel gerust ‘s avonds over straat kan gaan. Je komt er eens een wandelaar tegen met een hond of een wankele caféganger op weg naar huis. Zelf heb ik nog nooit meegemaakt dat ik een situatie als onveilig heb ervaren. Wel zie ik soms mensen wat angstig naar mij kijken, maar dat zal vermoedelijk komen door de duistere verschijning, die wat afschrikt.

Toch is er in mijn doen en laten wel wat veranderd op het gebied van sociale veiligheid. Vroeger had ik een klink aan de buitenzijde van de voordeur en was de deur vaak gewoon open. Nu niet meer, de laatste jaren draai ik hem altijd op slot, zowel bij binnenkomst als bij het weggaan. De oude schuif, die al van ouds op de binnenzijde van de deur zat, gebruik ik nooit. Ik heb er wel eentje bijgezet. Voor de veiligheid.
Ook heb ik een (eenvoudige) beveiligingsinstallatie, die een berg herrie maakt. Die gebruik ik alleen wanneer ik voor langere tijd weg ben.
Ik heb zelf ook al eens ingebroken in mijn eigen huis (sleutel binnen laten liggen) en dat is een onmogelijke zaak zonder de buren wakker te maken of ze erop te attenderen dat er op een ongewone manier een huis wordt binnengegaan. Datzelfde geldt eigenlijk ook voor de buren, wanneer daar ingebroken zou worden.

Maar toch, vanwege je eigen gevoel van veiligheid tref je wat maatregelen. Als ze binnen willen, komen ze toch wel binnen. Daar ga ik in ieder geval vanuit. Wat ik tegenwoordig wel doe is het niet meer ‘s avonds opendoen van de deur. Natuurlijk wel wanneer ik iemand verwacht, maar dan houdt het ook echt op. Dat klinkt onvriendelijk, ik weet het, maar dat neem ik dan maar voor lief.

Maar echt een aanleiding om dit soort maatregelen te treffen is er eigenlijk niet. Ze hebben bij mij wel eens een fiets meegenomen en ze hebben wel eens ingebroken bij de buren een paar huizen verder, maar verder gebeurt er vrij weinig aan dit dijkje (afkloppen).
Dus ik denk, doordat ik ervan lees op internet, mijn gevoel van mogelijke onveiligheid beïnvloed wordt.

Dat speelt dus wel degelijk een rol ..

 

750000


Op 20 september 2015, in Internet, door Ron

750000

Jawel, deze week zijn we de zevenhonderdvijftigduizend pageloads gepasseerd en dat is best een hele hoop, ondanks het feit dat ik minder actief ben op het internet op het moment. Daarnaast is het een optelling van pageloads gedurende een langere periode, inclusief de dagboekperiode waarin ik dagelijks van mij liet horen. Weet je dat nog ? Ik heb werkelijk geen idee waar ik toen de tijd vandaan haalde.

Begin tweeduizend begon ik al eens te experimenteren met internet en het bouwen van een (eenvoudige) website en daardoor was de school in Wissenkerke één van de eerste scholen met een heuse website. Ik kan hem nog zo voor me halen, met een blauw-grijze bakstenen muur met een berichtenbalkje en paars-blauwe navigatieknoppen. In die tijd waren bewegende GIF-jes in de mode, ik vind die nu not-done, en hoorde je een eenvoudig muziekje op de achtergrond. Tot vervelens toe, maar toen was het leuk.

Achter de site hield ik een heus dagboek bij, waarin ik elke dag mijn belevenissen op school vertelde. In die tijd was de site, denk ik, het meest populair en lazen er mensen die ik kende, maar ook veel mensen die ik niet kende. Pas toen de schoolsite off-line is gehaald en er meegegaan moest worden in een bepaalde eenduidigheid voor alle scholen van de stichting, is de populariteit afgenomen en besloot ik op een eigen domein verder te gaan. Compleet met een dagboek en een forum, Ik heb al met al al heel wat internetkilometers gemaakt.

Tot op de dag van vandaag profiteer ik nog van mijn HTML-kennis, waarmee ik zaken on-line zette. Een taal apart, maar wanneer je er een beetje inzit, helemaal zo moeilijk niet. Nu worden we voorzien van pagina’s op basis van WordPress, dat een gebruiksvriendelijk CMS heeft. Dat wil zeggen dat je in gewoon Nederlands iets kunt typen en dat de interface er iets leesbaars van maakt op internet.

Vaak heb ik gedacht ermee te stoppen. Ten eerste gaat er nogal wat tijd in zitten, ten tweede werd de inhoud zo af en toe tegen me gebruikt en ten derde is het steeds maar de vraag of je daadwerkelijk wel iets te melden hebt. Tot op heden is me dat nog steeds gelukt, al is het nu nog maar wekelijks, en geeft het nog steeds voldoening. We blijven het dus nog even doen, maar of ik de miljoen ga halen, daarvan heb ik geen idee.

Op de achtergrond luister ik naar het nieuwe album van David Gilmour. Het heet ‘Rattle That Lock’ en is onmiskenbaar van een Pink Floyd-achtige allure. Ik vind het mooi en tekenend voor mijn wispelturige muzieksmaak is het feit dat ik tegelijkertijd het nieuwe album van Lana Del Rey heb aangeschaft: ‘Honeymoon’. En hoewel de titel wat zoetsappig klinkt, is het album dat minder.
Kijk, wie mij kent verbaast zich niet dat ik Gilmour mooi vind klinken. Gewoon, omdat het bijna Pink Floyd is. Ik heb daar alles van. Maar Lana Del Rey is een compleet ander genre en ook dat kan mij bekoren. Vooral op regenachtige donkere momenten kan ik daarvan genieten, omdat deze dame altijd op zoek is naar prachtige combinaties in de muziek, soms ook met symfonie-orkesten voor mooie volle klanken. Maar in mijn beleving geeft haar muziek vooral een gevoel van leegte, iets hols en ik denk dat ik het daarom juist mooi vind. Ik houd daar wel van.

Ik heb beide albums in het downloadmenu gezet. Je zult er hier en daar zelf een naam aan moeten geven.
En degenen die in de buurt van Leusden (moet zijn: Lekkerkerk, hoe ik nu toch aan Leusden kom ?) wonen kan ik tippen dat je er vanmiddag een gratis concert kunt bijwonen. De Vliering (van Ruud) geeft er een CD-presentatie. Ik ga het niet redden vandaag, maar dat wordt ongetwijfeld een gezellige middag. Kijk op hun website voor meer details.

 

 

 

Internet-reclame


Op 13 september 2015, in Internet, door Ron

ireclameVoordat ik een stukje ga schrijven op de site wordt mijn aandacht getrokken door een hoeveelheid reacties die ‘geplaatst’ zijn, maar die er door het spamfilter uitgehaald zijn. Soms zijn dat er veel, de laatste tijd wat minder. Misschien ken je ze wel. Je komt ze wel eens tegen op sites die een mogelijkheid hebben om reacties te plaatsen. Vroeger stonden er veel farmaceutische zaken op van malafide bedrijfjes, de laatste tijd zijn het veel berichten over Raybans of Uggs en nu zie ik er weer een berg Flipflops tussen staan. Dat schijnt ook een bepaald schoeisel te zijn.

En ik vraag me af of deze manier van reclame maken wel zo effectief is. Kijk, bij televisiereclame is het een beetje een afwisseling tussen irritante reclame en best wel leuke reclame. Daar kun je je nog redelijk doorheen slaan. Soms maken makers werkelijk reclame en word je nieuwsgierig naar een bepaald product, maar meestal niet. Tenminste, ik niet. Wel zit er af en toe een mooi muziekje onder een spotje dat me dan wel weer boeit, zoals het nummer ‘My Silver Lining’ van First Aid Kit dat ik onder een reclame van de Renault Kadjar hoorde. De auto op zich is niet zo opvallend, de reclame zelf ook niet, maar de muziek trekt me dan weer wel.

Maar het meest irritant vind ik de reclames op internet en daarbij vraag ik me werkelijk af of het zich wel verkoopt, omdat de meeste mensen die ik ken zich daar vreselijk aan storen. Zo lees ik regelmatig de nieuwssite van de PZC, de lokale krant, maar die staat vol irritante reaclame die je aldoor in de weg zit om een artikel te lezen. Wanneer je die reclame probeert weg te klikken, gaat die bewegen. Ik lees die reclame dus helemaal niet, maar ben vooral bezig om dat ding kwijt te raken en velen met mij.
‘Nuon ? Is dat niet dat bedrijf met die irritante reclames op de PZC-site ? Nee, bedankt, ik erger me mateloos aan dat bedrijf.’

Zo vind ik het heerlijk om eens bij een online muziekinstrumentenwinkel te bladeren. Eén ervan is de zogenaamde Bax-shop. Erg leuk spul en uitkijken dat je niets koopt daar. Er is één nadeel. Nadat je de site bezocht hebt, dan blijft die Bax-shop je achtervolgen. Overal waar je surft poppen kleine Bax-shopjes op met een verwijzing naar een product dat je er hebt bekeken. Zwaar irritant dus en bijna een reden om die online-shop niet meer te bezoeken. Hetzelfde geldt voor andere zaken waarbij ik wel eens shop, zoals Coolblue, Otto, Mediamarkt of Conrad (ik noem er maar een paar).

Het is dat de interesse het wint van de irritatie, anders zou ik bepaalde webshops niet meer bezoeken. Alleen al vanwege het feit dat die (ongevraagd) een cookie achterlaten op mijn computer om mij eraan te herinneren dat ik interesse had voor een product. Dus ruimen we de cookies op om er vanaf te zijn. Maar ja, dan moet je op veel sites weer aangeven, zoals bij NU.nl, dat je cookies accepteert.

Ik ben nieuwsgierig welk marketingconcept er achter deze manier van reclame maken zit. Wellicht het feit dat sommige mensen er iets over schrijven op internet, omdat ze zich er mateloos aan irriteren en op die manier alsnog reclame maken voor bepaalde bedrijven …

 

Passend Onderwijs II


Op 6 september 2015, in School, door Ron

one_sizeIn januari tweeduizendentwaalf liet ik al eens een filmpje zien dat de draak een beetje stak met het passend onderwijs. Nu, halverwege tweeduizendvijftien, blijkt dat de wet op het passend onderwijs door leerkrachten ondervonden wordt als een blok aan het been en gezien wordt als de ultieme poging van de PO-raad en de staatssecretaris om het laatste beetje passie dat leerkrachten op de been hield, vakkundig om zeep te helpen teneinde te kunnen bezuinigen op het onderwijs.
Want meer is het eigenlijk niet, een verkapte bezuiniging onder de noemer dat het beter voor kinderen zou zijn. Zo werden wel meer bezuinigingen in het onderwijs doorgedrukt.

Het onderzoek naar de uiteindelijke gevolgen van de invoering van de wet op het passend onderwijs is uitgevoerd door DUO (Dienst Uitvoering Onderwijs) en heeft de politiek even wakker geschud. Wat de meeste leerkrachten in het begin al wisten te voorspellen komt voor de politiek als een donderslag bij heldere hemel, want het klonk zo mooi: ‘Zoveel mogelijk kinderen naar de reguliere basisschool, in hun eigen buurt om daarmee het speciaal onderwijs langzaam vaarwel te zeggen’.
Eigenlijk gaat dat zo vaak met maatregelen die in het leven geroepen worden door mensen die veel te zeggen hebben, maar eigenlijk geen verstand hebben van hetgeen waarover ze iets te zeggen hebben en daarbij speelt geld vaak een grote rol. Enige affiniteit met de werkvloer is die mensen totaal vreemd. Helaas blijken die maatregelen vaak een averechts effect te hebben en het plezier in onderwijs voor zowel leerlingen als leerkrachten te bederven.

Tegenwoordig betekent goed onderwijs geven voor leerkrachten gekkenwerk. Ten eerste moet de leerkracht differentiëren binnen de methode, hetgeen betekent dat er binnen de methode grofweg drie leerlijnen zijn. Kinderen die vlot aan de slag kunnen, kinderen die instructie nodig hebben en leerlingen die een uitgebreide instructie nodig hebben. Daarnaast heb je de eigen leerlijnen van leerlingen die het wat minder kunnen bijbenen, Als laatste heb je nog de plusleerlijnen in je klas voor leerlingen die extra uitdaging nodig hebben.
Dat zijn bij elkaar nogal wat leerlijnen, vind je niet ? En dan hebben we het alleen nog maar over homogene groepen. Leerkrachten met combinatiegroepen hebben even zoveel leerlijnen keer het aantal groepen dat ze in hun klas hebben. Ga daar maar eens aan staan. Dat is bijna niet te doen. Toch lukt het de meeste leerkrachten wel, maar iedereen snapt dat daar niet teveel meer bij moet komen.

Doordat er steeds minder geld naar het onderwijs gaat, moeten schoolbesturen er steeds vaker voor kiezen om het gemiddelde aantal leerlingen per groep te verhogen, zodat er minder leerkrachten nodig zijn. Er zijn niet zoveel mensen die er bij stilstaan wat voor gevolgen (nog) grotere klassen heeft voor de leerkracht. Daarnaast wordt er van de leerkracht verwacht dat de administratie op orde is, dat de gemiddelde Cito-scores voldoende zijn, dat er meer bewegingslessen gegeven moeten worden, dat er aan techniek moet worden gedaan, dat er nog meer aandacht voor  cultuur moet zijn, dat er nageschoold moet worden, dat stagiaires begeleid worden en dat de leerlingen het nodige aan goed burgerschap meekrijgen.

En nu komt er passend onderwijs om de hoek kijken. En natuurlijk gunnen we leerlingen met leer- of gedragsproblemen of een handicap een plaatsje op de basisschool in hun buurt. Graag zelfs, maar onder de huidige condities is het geen haalbare kaart. Slechts voor een klein aantal. Het zou pas haalbaar zijn wanneer we zouden werken met (veel) kleinere klassen, structurele klassenassistentie, coaching vanuit het speciaal onderwijs of een verminderde administratieve druk. Helaas is dat allemaal te duur en zullen we machteloos moeten toezien op het feit dat de lol voor het onderwijzend vak weg ebt.

Jawel, ik begrijp dat leerkrachten er niet vrolijk van worden en ik heb diep respect voor het feit dat men nog zo gepassioneerd lesgeeft.