OCR


Op 29 november 2015, in School, door Ron

ocr_iconAfgelopen vrijdag had ik een dagje cursus. Niet naast de deur, een collega en ik vertrokken om zeven uur ‘s ochtends om rond negen uur in Leusden aan te komen. In tegenstelling tot de terugweg, verliep de heenreis vlekkeloos en zonder files. Aangezien het een ICT-georiënteerde cursus was, verwachte ik er veel mannen, maar dat voorgevoel bleek niet juist, ook hier waren de dames in de meerderheid, zoals bij zoveel cursussen in het onderwijs. Niet dat dit erg is, maar het is een voorbeeld van het feit dat onderwijs steeds meer plaats biedt aan vrouwen, ook in de ICT. Daarover wellicht op een ander tijdstip eens meer.

OCR staat voor Optical Character Recognition ofwel optische tekenherkenning. In het onderwijs is dit nog niet zo ingeburgerd, wel in allerlei geautomatiseerde systemen, zoals postbezorging of kentekenherkenning bij de politie, om maar een paar dwarsstraten te noemen.
Toch blijkt OCR in het onderwijs uiterst bruikbaar waar het gaat om leerlingen die ernstig dyslectisch zijn en zo worstelen met tekst, dat daardoor de inhoud hen ontgaat.

We hebben leren werken met een programma dat tekens omzet naar spraak. In tegenstelling tot veel technologische toepassingen, schijnt het onderwijs het te moeten doen met een redelijk robot-achtige stem, die nog niet zo makkelijk door de tekst heengaat dan ik dacht. Wel kun je kiezen uit een aantal stemmen, kun je de snelheid aanpassen en pauzes instellen. Ook zijn er allerlei taalvarianten beschikbaar voor het voortgezet onderwijs. Ik heb de Franstalige versie even geprobeerd en die klonk vrij realistisch. Nederlandse spelling is een stuk moeilijker, ook voor computerstemmen. Dat kun je horen, maar de ontwikkelaars vertelden ons dat het went en dat je het ermee moet doen. Ik ben van mening dat tekst naar spraak in twintig jaar niet zoveel ontwikkeld is en dat de stem in mijn navigatie een stuk natuurlijker klinkt.

Maar goed, de stem van de software leest met je meer. Per woord, per zin, per alinea, wat je wilt. In je tekstverwerker, je mailprogramma, je e-book of je internetsites. Een leerling met dyslexie kan op die manier zichzelf corrigeren en zich bij veel toepassingen meer concentreren op de inhoud. Begrijpend lezen wordt op die manier een beetje begrijpend luisteren. Mijn collega en ik bedachten dat er bijvoorbeeld bij Engels mogelijkheden zijn voor alle leerlingen. Ook bij plusleerlijnen kan dit soort software helpen bij nieuwe uitdagingen.

Als je dit goed wil doorvoeren, zou je je methodes eigenlijk moeten digitaliseren. Een enkele uitgever heeft dat al voor je gedaan, de meeste uitgevers nog niet. Dat betekent dat je veel moet gaan scannen en scannen doen we in PDF of in JPEG. Een PDF wordt redelijk goed herkend, maar een foto-PDF gaat erg moeilijk, want het is in feite gewoon een plaatje. Het OCR-programma haalt er echter in no-time de leestekens uit en maakt een vrij nauwkeurige schifting tussen leesbaar en onleesbaar.

Verder kun je het programma opdracht geven om een bepaalde volgorde te lezen of een aantal zaken over te slaan. Zo scanden wij een werkblad voor leerlingen dat in kolommen was opgesteld. De software leest gewoon van links naar rechts, kolommen of niet. Opdrachtvakken waarin strepen staan om een antwoord in te vullen, worden gelezen als: ‘streep, streep, streep’. Handig dat je dit kunt laten overslaan. Maar een heel werkboek inscannen met allemaal van dit soort bladen is monnikenwerk, want je moet bij elk blad aangeven wat wel en wat niet gelezen moet worden.

Enfin, we weten nu hoe de techniek werkt. Om vier uur waren we klaar en ontvingen we ons certificaat als bewijs van deelname. Van velen kregen we een goede reis toegewenst, want wij kamen uit het verre Zeeland. ‘Ach, op een vrijdagmiddag staan er niet zoveel files’, hadden we gezegd en voor zessen thuiskomen was een haalbare optie.
Dat hadden we verkeerd gedacht. We hebben werkelijk in alle files gestaan die je je maar bedenken kon. Vijf files, flinke files en het schoot maar niet op. Pas boven Breda begon het wat op te schieten. Om half acht was ik pas thuis, met kramp in de linkerkuit van al dat getrap op de koppelingspedaal.

 

Angst


Op 22 november 2015, in Algemeen, door Ron

notafraidVan de week werd me gevraagd waarom ik niets over de terreurdaden in Frankrijk schreef. Ik denk dat mijn beschouwend vermogen niet op zijn best is wanneer dit soort onzinnigheden nog maar net gebeurd zijn. Mijn eerste reactie, ik ken mezelf, is vrij radicaal en die kan ik maar beter voor mezelf houden. Pas later kan ik daar wat gematigder op reageren, hoewel ik er niets van begrijp. Wie wel ?

Hoe begrijp je dat onschuldige burgers worden gedood vanuit een religieus standpunt ? Extreem religieus, dat wel, want ik ken een berg Islamieten die dit soort terreurdaden verafschuwen. Dit heeft niets met de Islam te maken, maar met een zieke ideologie. Een soort tunnelvisie, waarin geen plaats is voor andersdenkenden.
En nu komt het wel erg dichtbij. Toch ? Dit soort gruweldaden gebeurden al wel, maar vonden steeds ver van ons bed plaats en lazen we er wel over, maar verder had het weinig effect op ons leven. Nu Parijs en Brussel broeinesten blijken te zijn van Jihadisten, die het allemaal wat minder vriendelijk met ons voor hebben en met zwart voor de ogen mogelijk aanslagen kunnen plegen, wordt het een serieuze bedreiging voor onze Westerse manier van leven.

‘Ga gewoon door met je leven’, roept onze premier met een glimlach op zijn gezicht, ‘we zijn met meer, ze kunnen niet winnen’. Ongeacht wat er te winnen valt, is dat een vrij laconieke manier om een dreiging weg te wuiven. En hoewel er geroepen wordt dat men niet bang is, is men dat wel degelijk. Heel begrijpelijk. Iedereen heeft de beelden gezien van die betoging vlak na de aanslagen in Parijs, waarbij het motto was: ‘not afraid’. Tot het moment dat er een stukje vuurwerk werd afgestoken en iedereen zo snel mogelijk op de vlucht sloeg uit angst voor een nieuwe terreurdaad. Natuurlijk is er angst en dat is een logisch gevolg. Het is alleen zaak deze angst niet je leven te laten beheersen. Dat gaat, lijkt me, wat makkelijker in een polderdorpje in Nederland dan in een drukke uitgaanswijk in Brussel.

De Westerse wereld is alert en dat had men wel wat eerder kunnen zijn. Sinds de inmenging van de Verenigde Staten in Irak. Een ingreep die volgens mij de trigger is geweest van deze terreurdaden. De ene na de andere groepering radicaliseerde en pleegde daden waar de honden geen brood van lustten. Tot dit moment, dat ook Europa aan de beurt blijkt te zijn. Evenementen worden afgelast, metro’s rijden niet meer, elke verdacht pakketje is een serieuze dreiging, vliegtuigen worden dubbel gecheckt en ga zo maar door. Schijnbaar krijgen deze mensen toch wat vat op die Westerse samenleving.

Een bijkomend gevaar, en daar wordt maar weinig over gerept, is de digitale oorlogsvoering. Jihadistisch hackers worden, tot nu toe, nog aardig gepareerd in hun plannen om systemen plat te leggen of luchtverkeersleidingen te misleiden. Ze hebben echter geld zat en alles is te koop. Ook digitale wapens om te komen tot dit soort daden. Daar wordt grof geld voor betaald. Voor een bijna volledig geautomatiseerde samenleving als de onze is dit een serieuze bedreiging. Ook ik had daar nog niet eerder bij stilgestaan, maar ik weet genoeg van technologie om te beseffen dat het kan en dat dit een reëel scenario zou kunnen zijn.

Maar goed, we laten ons leven er niet door leiden, hoewel er af en toe eens een ‘wat-als’- situatie door mijn hoofd schiet. En ik hoop echt dat we door deze gebeurtenissen niet anders gaan kijken naar mensen die de echte Islam praktiseren. De meesten van hen begrijpen dit, net als wij, ook niet, maar weten wel dat dit soort extremisten er altijd zijn geweest. In elk geloof, overal op de wereld.

 

3D-printen


Op 15 november 2015, in School, door Ron

ultimakerHiernaast zie je de drie-dee-printer, die ik deze week heb bekeken en welke men in het basisonderwijs wil introduceren voor zesentwintighonderd euro met een mogelijkheid tot een subsidie van liefst vijfenzeventig procent, mits er een goed onderbouwd plan onder ligt waarin beschreven staat wat je ermee wilt gaan doen.
Dit plaatje van dezelfde Ultimaker (klik er op voor een vergroting) haalde ik zojuist van de site van CoolBlue, waar hij geprijsd staat voor een kleine twaalfhonderd euro. Maar liefst dertienhonderd euro goedkoper. En wat heb je dan ?

Deze Ultimaker komt als een bouwpakketje. Je moet hem dus nog in elkaar zetten met je leerlingen. Ik heb op diverse sites gelezen dat dit geen eenvoudig karweitje is, omdat alles nogal nauw let. De aanbieders, die ik bezocht heb, verzorgen een checkbezoekje, waarbij ze jouw apparaat nalopen en eventueel netjes afstellen voor een juiste werking. Dan kun je met je leerlingen aan de slag.
Voor een kleine tweeduizend euro heb je overigens een kant en klare printer met uitstekende specificaties, waarmee je dus gelijk aan de slag kan.

Met een drie-dee-ontwerpprogramma kunnen leerlingen zelf modellen ontwerpen of scannen, daar wordt een zogenaamd ‘image’ van gemaakt en naar de printer gestuurd, die het vervolgens gaat maken. Niet snel, maar hij maakt het wel.
De thermische kop in de printer doet het werk. Afhankelijk van de resolutie van de printer, wordt er met een nauwkeurigheid van tienden van millimeters (of minder) een model gemaakt.
De printer wordt gevoed door een draad kunststof op een rol, dat door de thermische kop wordt gesmolten en wordt afgekoeld door een eenvoudig ventilatortje.

Na een paar uur, afhankelijk van de grootte van je model, is het klaar. In één kleur, want een meerkleurenprint is in deze prijscategorie niet mogelijk. Ook afhankelijk van de grootte is de kostprijs van je model. Het varieert van twintig à dertig cent tot vier euro per model.
Daarnaast maken de printers nogal wat herrie en kunnen, naar mijn mening, onmogelijk in je klaslokaal werken, wil je nog een les of wat kunnen geven. Het geluid is vergelijkbaar met het geluid van de vroegere matrixprintertjes. Ken je ze nog ? Die printertjes die kleine puntjes printte in plaats van complete letters. En als je dat geluid urenlang in je oren hebt, is dat voor leerlingen en leerkracht niet fijn. Je zou dus ‘s nachts kunnen printen, maar dan zien de leerlingen het proces niet en dat is nu juist zo leuk. Je eigen ontwerp te zien groeien.

Het was een bijeenkomst van twee uurtjes en de man die het presenteerde was zeer enthousiast. Zelf genoot hij ook zienderogen van het drie-dee-printen, maar of deze manier van printen klaar is voor toepassingen in het onderwijs ? Daarvan ben ik niet helemaal zeker. Ik ben eerder bang dat je al snel ingehaald wordt door de techniek en dat de nu nog duurdere modellen straks bereikbaar worden voor de consument, dus ook het onderwijs. Naar mijn mening is het nog te luidruchtig en te langzaam. Ook zou het mooi zijn wanneer je in meer kleuren kon printen.

Ik zie er dus even vanaf en wacht een beter moment af. Ondanks de subsidie, die in mijn ogen deels een wassen neus is. Ik zie toepassingen voor het onderwijs, zeer zeker, maar voor nu blijven we nog even zelf knutselen …

 

 

Begrotingsvergadering


Op 8 november 2015, in Politiek, door Ron

euroDeze week bezocht ik de begrotingsvergadering van de gemeente Noord-Beveland. Ik was laat thuis van school, dus ik besloot maar na afloop van deze vergadering iets te eten. De vergadering begon om zeven uur en duurt doorgaans niet zo lang, omdat de grote kaarten meestal al geschud zijn en discussies vaak gaan over wat gerommel in de marge.

Mijn bezoekje was tweeledig. Ik was nieuwsgierig naar de presentaties van de diverse partijen, waarin zij hun algemene beschouwingen uiteenzetten en daarnaast wilde ik graag het in-memoriam-moment meemaken ter nagedachtenis aan AK, waarmee ik acht jaar in de raad heb gezeten als collega fractievoorzitter. Zo’n moment op die plaats met die gezichten is bij uitstek het moment om nog eens terug te denken aan dit markante figuur.

Ik denk dat ik van AK de eerste kneepjes van de politiek heb geleerd. Hij speelde dat spel als geen ander, sluw, berekenend en gespitst op het moment om toe te slaan. Na een poosje politiek wist je hoe hij dacht en speelde en werd het allemaal wat doorzichtig. Vaak deelden we onze plannen en zochten we naar draagvlak om nu eens eindelijk die coalitie te vloeren en dan belde hij weer midden in de nacht met nieuwe mogelijkheden of ideeën. AK was een opponent en een makker. Ik denk dat ik eens één keer echt boos op hem ben geweest, de rest speelde ik, maar over het algemeen moet ik stellen dat ik een berg pret met hem heb gehad. Van zittingen op stembureaus tot gezamenlijk lidmaatschap van één of andere commissie, ik heb er allerlei leuke herinneringen aan overgehouden.
Ik denk dat je rustig kunt zeggen dat hij zorgde voor het sausje over de Noord-Bevelandse politiek. Jawel, ik ga hem zeker missen, ook al zit ik niet meer in de raad.

Op het bureaublad van de griffier zag ik ze al staan, de presentaties van de fracties. Allemaal Powerpointpresentaties en ik dacht: ‘Als ik dat maar ga redden’.  Van vroeger wist ik dat er een bepaalde tijdslimiet aan zo’n presentatie zat, maar dat bleek niet zo te zijn. Dat is niet erg voor de eerste presentator, maar voor die gaan volgen wordt het wat moeilijker en merk je ook in en aan het publiek dat de aandacht langzaamaan verslapt en dat de telefoontjes uit de zakken komen.

Zes presentaties met inhoudelijk vijfenzeventig procent overeenkomst is voor mij een kwelling. Toch zeker wanneer je nog moet eten. Ik miste wat entertainende creativiteit, iets waarmee de aandacht getrokken werd, maar dat was nergens te bekennen. Ik vrees dat de raad van de gemeente Noord-Beveland eens moet overdenken of men dit nog wel wil. Die fracties zijn daar uren mee bezig en dan is het frustrerend te moeten constateren dat de aandacht verslapt, omdat je collega-fractie je het gras voor de voeten wegmaait met overeenkomstige inhoud.

Voor aanvang van de zesde presentatie ben ik hem gepeerd, het was kwart over negen. Niet netjes, was ik ook niet van plan, maar ik kon zomaar voorspellen wat men ging vertellen. Jammer, ik had me best verheugd op een praatje achteraf met wat oud-collega raadsleden of één van de wethouders. Niet over de politiek, maar meer omdat ik benieuwd ben hoe het met ze gaat.

 

Ludovico Einaudi


Op 1 november 2015, in Muziek, door Ron

EinaudiEn op zo’n prachtige herfstdag als deze, waarop de zon door de jaloezietjes prikt en me naar buiten lonkt om er bijvoorbeeld eens te gaan wandelen, is het heerlijk wakker worden met rustige pianoklanken, die ogenschijnlijk kinderlijk eenvoudig zijn, maar door alle eenvoud zo meesterlijk in één stuk zijn opgenomen, dat welhaast iedereen dat moet kunnen waarderen.

Zelf ben ik niet zo’n fan van pianomuziek, behoudens dan die akelige tic van mij om tijdens het kokkerellen steevast Chopin op te zetten, omdat ik de meeste klasieke componisten wat zwaar in de oren vind klinken. Dit, in tegenstelling tot Einaudi (en er is er nog zo één, maar ik kan niet op die naam komen), wiens muziek uitstekend verteerbaar is en een prachtige sfeermaker op een ochtend als deze.

Veel mensen kennen de muziek van Einaudi, eigenlijk loop ik wat achter, want zelfs mijn zoon luisterde er al eerder naar dan ik, en dat komt omdat zijn muziek nogal eens onder een film of een documentaire wordt gezet. Maar een doorbraak was toch wel de soundtrack van de film ‘Intouchables’, die niet alleen qua beeld en verhaal imponeerde, maar ook op het gebied van muziek. Ik denk dat daardoor veel mensen op zoek gegaan zijn naar het werk van Einaudi.

Ludovico Einaudi is een Italiaanse componist, ik denk zo’n beetje van mijn leeftijd, en het was rond negentientachtig dat hij op zoek ging naar een eigen muziekstijl. Nu is dat in de muziekwereld niet zo eenvoudig, want er is al zoveel. Einaudi concentreerde zich op de pure eenvoud van muziek. Kenners noemen hem ook wel een minimalist op het gebied van muziek. Om Einaudi een zetje in de rug te geven, besloot een Engelse radiopresentator een campagne te voeren om het nummer ‘I Giorni’ in de top veertig te krijgen. Het nummer werd dus veel gedraaid op de Engelse radio en luisteraars begonnen het te waarderen, waardoor het nummer uiteindelijk een plaats kreeg op de hitlijsten.

Gelukkig maar, want de muziek van Einaudi mag gehoord worden. De meeste composities vind ik prachtig, waaronder inderdaad deze: