Genealogie II


Op 28 februari 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

brielle_centrumDat gezoek in de historie van familienamen heeft me eigenlijk in de Voorjaarsvakantie niet losgelaten. Zoiets van: ‘Nu wil ik het weten ook’. Dus heb ik een redelijk goed programma voor genealogisch onderzoek geïnstalleerd met het voordeel dat dit programma voor je op zoek gaat naar eventuele matches met dezelfde namen en gegevens.
Een beetje verslavend is dat wel en je moet oppassen dat het niet je dagen gaat beheersen. Zo had ik al op een dag moeten bedenken wat ik om negen uur ‘s avonds nog moest gaan eten en bedacht ik me vrijdagmorgen pas dat ik de raadsvergadering van de dag ervoor, die ik toch echt weer eens wilde gaan bezoeken, was vergeten. Je zit werkelijk waar tot over je oren in de geschiedenis.

Doordat je ook allerlei verhalen tegenkomt op internet, waarin voorouders van je een rol hebben gespeeld, gaat die geschiedenis in je hoofd ook een beetje leven. Je probeert je er een voorstelling van te maken hoe het leven was zo omstreeks 1600. En ook welke gebeurtenissen er zich moeten hebben afgespeeld op de achtergrond. Zijn er mensen gesneuveld in een oorlog ? Zijn er mensen omgekomen bij een zware storm waarvan melding wordt gemaakt of waren er mensen betrokken bij de vissersvloot die uitvoer, maar waarvan er vijf boten niet teruggekeerd waren, waardoor de weduwen zich destijds jarenlang in het zwart hulden.

Ik heb vorige week op een dag de auto gepakt en ben naar die streek gereden. Ik ben naar dorpjes gegaan die ik tegengekomen was op mijn zoektocht naar vroeger. Zuidland, Geervliet, Heenvliet, Zwartewaal, Oudenhoorn, Nieuw Helvoet, Abbenbroek en als laatste Brielle.
Wanneer je Voorne-Putten op komt rijden vanuit Stellendam, vergaat je al snel het idee van een pittoresk landschap met vissersbootjes, oude huisjes of molens. Je komt eigenlijk terecht in een stukje Nederland dat langzaam lijkt opgeslokt door de zware industrie van Rotterdam. Ten koste zelfs van kleine plaatsjes of heerlijkheden, die van de aardbodem zijn weggevaagd vanwege deze vooruitgang. Als je daar rijdt is het heel moeilijk om daar doorheen te kijken.

Los van het feit dat het land er belopen moet zijn geweest door je voorouders die er geboren, getogen en begraven zijn, er gelukkig waren en er hebben afgezien, had ik er niet zoveel mee. Veel uit vroeger tijd is niet meer terug te vinden. Het was afgebrand, herbouwd of vergaan. Ook in het dorpje Oudenhoorn, waarin ik met mijn zoektocht terecht was gekomen, omdat daar voorouders geboren moeten zijn zo rond 1595 en in een tijd waarin achternamen nog geen gemeengoed was, overviel me geen gevoel van enige binding of wat dan ook.

Ik sloot af in het mooie stadje Brielle en bezocht daar het Streekmuseum van Voorne-Putten. Ik ben niet zo van de musea, maar ik hoopte er wellicht iets te kunnen vinden, waardoor dat stukje geschiedenis nog wat meer kon gaan leven in mijn hoofd. Er was een grote tentoonstelling over de 80-jarige oorlog met zeehelden en Geuzen en al wat er niet meer voorbij is gekomen in die tachtig jaren.
De computer lag eruit en ik heb daar werkelijk al mijn muntjes uit mijn portemonnee op de balie moeten leggen om aan de gewenste entree te komen. Ik betaal eigenlijk nooit meer met ‘echt’ geld. Kees, een oude man van rond de tachtig, zou me een eindje op weg helpen en me de routing door het gebouw uitleggen. Hij wilde weten wat me in het museum bracht. Ik heb het hem uitgelegd en hij verzekerde me dat er daar heel veel mensen wonen met zo’n achternaam, inclusief allerlei verbasteringen. Van de geschiedenis van Oudenhoorn is weinig terug te vinden, omdat het archief van die polder twee eeuwen geleden bij een brand verloren is gegaan.

Toch heb ik de rondgang gedaan en leerde er dat Tromp en Withe de Witte in Brielle hadden gewoond en dat die eigenlijk, net als Michiel de Ruyter, niet zulke aangename kereltjes waren. Over lijken gingen ze. Net als de Geuzen, die maar per toeval Brielle hadden heroverd, omdat hun vlootje door een storm was afgedreven nadat ze Engeland waren uitgezet. Over de strijd tussen katholieken en protestanten, beeldenstormen, plunderingen en opgehangen geestelijken. Hier en daar met gelijkenissen met de hedendaagse gang van zaken.

‘En, hoe vond u het ?’, vroeg Kees me nieuwsgierig toen ik de uitgang opzocht. ‘Schurken waren het Kees, schurken.’

Ik sloot af met een lekkere uitsmijter van de lunchkaart (dat kon nog net) van de Hoofdwacht, een prettig restaurant in een oud gelijknamig gebouw tegenover het museum.

 

hoofdwacht-middel

 

Genealogie I


Op 21 februari 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

ceres_kaartOoit kreeg ik eens een paar velletjes papier waarop een eenvoudige stamboom van de familie Meuldijk was geschreven. Destijds heb ik er wel eens wat mee gedaan, maar kwam ook niet verder dan de eerste naam waarmee alles schijnbaar begonnen was. Tenminste, wat er nog na te zoeken was. Voor dat soort gegevens was je toch aangewezen op gemeentelijke archieven en kerkelijke registers voor geboorte-, trouw- of overlijdensakten.

Ik heb er verder weinig meer mee gedaan, omdat ik niet zo’n band heb met die familienaam. Dat staat hier een beetje raar, dat weet ik, maar ik had meer met mijn moeders kant. Zij was een Jakobs en haar opa heette Baljé. Die heb ik vorig weekend kunnen traceren tot begin zeventiende eeuw. De Jakobsen van moeders kant wonen dan in de omgeving van Retranchement, Zeeuws- Vlaanderen dus.
Van Baljé had ik altijd gedacht dat dit richting Frankrijk ging, maar na wat zoeken kom ik uit in Middelburg, alwaar de achternaam zoek raakt. Waarschijnlijk omdat men destijds nog geen achternaam had. Het eindigt bij ene Laureijs Jansen, geboren zo rond 1620. Jansen stond destijds nog voor Janszoon. Die zoektocht eindigde in Noordmonster, een parochie rondom de Noordmonsterkerk, die ooit in Middelburg stond. Ongeveer op de plaats van de rechtbank aan het Hofplein.

Gisteren ben ik uren zoet geweest met de zoektocht binnen de familienaam Meuldijk. Er blijkt, in vergelijking met tien jaar terug, veel meer te vinden te zijn op internet, omdat allerlei archieven online staan. En waar mogelijk vind je ook stukjes uit oude kranten:

hendrik

Zoals dit overlijdensberichtje van een overgrootvader van mij. Hendrik heette hij. Sjefje, die helemaal onderaan staat, is mijn vader. Het was dus zijn opa. De vader van mijn vader heb ik nooit gekend. Anton heette hij, mijn vader is er naar vernoemd, en verliet het huis om zijn geluk elders te beproeven. Ik kwam erachter dat hij begraven ligt in Hoek van Holland, want sommige graven staan ook online.

Daarna wordt het puzzelen, want veel voornamen komen vaker voor binnen een familie. De vader van deze overleden Hendrik heette Pieter en die zijn vader heette weer Hendrik en, je raadt het al, zijn vader heette weer Pieter. Deze zoektocht gaat terug tot voor 1640, toen de Meuldijken voornamelijk In Zwartewaal woonden, een dorp aan de Maas van destijds vijfhonderd inwoners. De Meuldijken waren zeevaarders.
Pieter Meuldijk voer destijds (+/- 1850) op de Joänna (een schoener) en de Ceres (een schoenerbrik). Hij was kapitein en heeft heel wat van de wereld gezien. Het kaartje dat je bovenaan ziet geeft de routes aan van de Ceres. Ook vond ik nog een bouwtekening van betreffend schip:

ceres

De Joänna vergaat uiteindelijk in 1862 in het kanaal van Bristol. De Ceres vergaat in 1880 na een stranding in Humlebäk in Denemarken. Het wrak kon nog worden verkocht voor 3250 gulden.

De zoektocht naar de voorouders eindigt bij ene Cornelis Arentsz Meuldijk. Hij was getrouwd met ene Geertge Claes. Beiden geboren voor 1640, maar ik kan geen exacte datum achterhalen en ook geen ouders. Voorlopig lijkt het daar even op te houden.

Dus, tot het einde van de negentiende eeuw hebben mijn voorouders voornamelijk in Zwartewaal gewoond. Later zijn ze via Zierikzee naar Vlissingen verhuisd. Vermoedelijk omdat de haven van Zwartewaal onvoldoende mogelijkheden gaf voor grote schepen, maar dat is gissen. Het is ook gissen of de achternaam Meuldijk komt van de Meel- of Molendijk die daar toen al bestond en dat de molen die daar stond in feite dus belangrijk is geweest voor die hele familienaam.

Onderstaand kaartje uit 1867 geeft de positie van de molen aan. De Holle Mare en het Derrie Vliet (nu Derryvliet) zorgden destijds voor de verbinding tussen het Haringvliet en de Maas. Een prima plaats om uit te varen dus, maar ook een prima plaats voor een molen:

Zwartewaal_1867
Volgens de informatie die ik heb kunnen vinden is de molen gebouwd in 1691 en heette in de volksmond ‘De molen van Aalbrechtse’, naar de laatste molenaar. In 1933 is hij afgebrand na een vermoedelijke brandstichting. Het was een zogenaamde grondzeiler.
Ik vond hem op een oud ansichtje:

molen

Genealogie, als het je interesseert kan het je uren boeien, alleen op internet al …

 

Frituren


Op 14 februari 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

airfryer

Friet, ik heb het altijd lekker gevonden, totdat ik wat problemen kreeg met mijn rikketik en alles uit de frituur mij een beetje ging tegenstaan. Vanaf dat moment heb ik de vette friet en ander spul uit de frituur helemaal verbannen. En ik weet dat je best zo af en toe iets kunt eten dat wat vetter is, maar dat hielp er niet meer aan. En dan heb ik het nog niet eens over de lucht die, ondanks een hard werkende afzuigkap, toch altijd op de één of andere manier in je huis blijft hangen.
En natuurlijk heb ik allerlei producten geprobeerd die in de over gebakken konden worden, maar dat beviel niet. Zo heeft Mora bijvoorbeeld een assortiment dat je in de oven kunt bereiden, maar dat haalt het net niet.

Deze week echter kwam mijn airfryer binnen, waarvan beloofd werd dat je er zo je frietjes in kunt klaar maken en dat daarbij je frietjes tachtig procent minder vet zouden bevatten, omdat er helemaal geen vet aan te pas komt. Het enige vet dat je tegenkomt is hetgeen er vanuit de fabriek aan is blijven hangen. Ik moest het nog zien en als het al zou werken, zouden je frietjes dan nog wel zo knapperig uit het apparaat komen ?

Het frituren van je frietjes, een portie voor mezelf, kost je alles bij elkaar vijftien minuten. Eerst moet je de airfryer drie minuten voor laten verwarmen en vervolgens zijn je diepvriesfrietjes na een minuutje of twaalf klaar. Oké, best lang in vergelijking met het frituren in een frituurpan, maar tel daar ook eens de tijd bij dat de pan moet opwarmen. Na die twaalf minuten heb je inderdaad prima knapperige frietjes. Halverwege moet je ze nog wel even omschudden, maar het resultaat mag er zijn. Een bijkomend voordeel is dat je werkelijk niets ruikt in huis.

In tegenstelling tot de oven, die de warme lucht min of meer langs je portie frietjes blaast, zorgt de airfryer ervoor dat de warme klucht door je portie frietjes gaat, omdat ze in een soort mandje zitten. Ik vermoed dat daarin het verschil zit, maar onderdoen voor gewone frituurfrietjes doen ze niet.
Nu moet ik wel zeggen dat ik nog niet veel anders geprobeerd heb dan friet. Volgens de app kun je er talloze zaken in bereiden, want in feite is het een kleine oven gebaseerd op de circulatie van hete lucht, waarbij de hete lucht steeds opnieuw gebruikt wordt. Ik zal in de Voorjaarsvakantie nog eens het één en ander proberen.

Maar tot op heden lijkt het een uitkomst. Goede frietjes zonder akelige lucht en het apparaat is zo schoongemaakt. Alles wat vies wordt kan in de vaatwasser. Op zich maakt het apparaat niet veel geluid, niet meer dan je heteluchtoven, maar het waarschuwingspiepje is wel erg luid. Dat viel me een tijdje geleden ook al op aan mijn koffiezetter, zo’n combizetter met een bonenmaler. Dat bonen malen maakt al een berg herrie, ik wordt er ‘s morgen soms wakker van, maar als dat ding klaar is, weet de hele buurt dat je koffie klaar is.
Ook de airfryer heeft een piep waarvan ik denk: ‘Moet dat nou ?’

Maar verder ? Een prima apparaat hoor …

 

 

 

Marktplaats


Op 7 februari 2016, in Instrumenten, door Ron

fenderfrontman212rZo af en toe kan ik me heerlijk amuseren op Marktplaats. Ook al zoek ik niets, dan is het altijd nog leuk om te kijken wat er aangeboden wordt en hoe duur dat dan is. Als je dan iets interessants tegenkomt, kun je bijvoorbeeld op YouTube prima voorgelicht worden over de mogelijkheden en de onmogelijkheden van het item en vooral, waar je op moet letten bij aanschaf.
En als je het treft heb je een leuk ding voor een schappelijk prijsje.

Zo was ik al een tijdje op zoek naar een makkelijk handelbare gitaarversterker. Jawel, ik heb wel versterkers, maar niet voor in huis. Jawel, ik heb ze wel in huis, maar ik wed dat de buren er niet blij mee zijn. Boven staat er een zeshonderd watt zanginstallatie en in de gang staat een Blackstar stack, dat zijn twee boxen op elkaar met een losse versterker erop. Beide zijn niet makkelijk te hanteren vanwege het gewicht of de grootte. In Kloetinge staat de Behringer, ook niet licht, maar die is wel handig voor optredens aldaar. Deze Fender kan handig onder mijn piano en staat niemand in de weg..

Vorige week zaterdag vond ik er eentje op Marktplaats tegen een verdacht lage prijs. Ik plaatste een bod en vrijwel direct had ik mail dat het bod geaccepteerd was. Dus ik die mensen gebeld. Door het luide geblaf heen kon ik begrijpen dat ik naar Rijsbergen moest. Het was ergens op een park. Wanneer ik arriveerde moest ik maar even bellen, dan kwam er iemand de slagboom opendoen. Ja, via Marktplaats kom je nog eens ergens. Ik heb dat wel vaker aan de hand gehad.

Enfin, na een dik uurtje rijden kom ik aan in Rijsbergen. Bij een verlaten vakantiepark vol houten huisjes, hier en daar een tent, maar allemaal een beetje onderhevig aan achterstallig onderhoud. De slagboom was open, zonder te bellen, dus ik reed erg langzaam het park op, maar wist niet waar naartoe. Ik had wel een nummer gekregen, maar dat stond niet op de plattegrond aan het begin van dat park. Omdat er snel iemand de slagboom open zou doen wanneer ik belde, wist ik dat het niet ver van de ingang moest zijn.

Ik nam het eerste de beste zijstraatje, reed er een eindje in en parkeerde de auto op een blubberig veldje. Ik besloot te voet verder te zoeken. Uitkijkend naar een bewoonde stacaravan. Maar alles leek ernstig verlaten. Aan het einde van het doodlopende straatje keerde ik om en hoorde plots een berg honden aanslaan. Hetzelfde geluid dat ik ook door de telefoon gehoord had. Aan het bordje bij het hek, wist ik dat het om Maltezer leeuwtjes moest gaan. Hele kleine hondjes, zoals je ze wel eens ziet in de speelgoedwinkel, maar dan zonder batterijtjes.

Een man met een Rotterdams accent kwam uit de voortent en verontschuldigde zich voor de enorme zooi, hij was aan het verbouwen, en verzekerde me dat wanneer ik in de bank ging zitten, de hondjes vanzelf ophielden met blaffen. Het waren er een stuk of tien. In de ‘voorkamer’ prijkte een televisie met een enorm scherm en daarnaast stond de Fender waarvoor ik was afgereisd. Het zag er allemaal wat harig en smoezelig uit. Op de vraag of de man hem eens wilde demonstreren, pakte hij zijn gitaar en plugde hem met een berg kabaal in. ‘Het is wat vuil’, vertelde de man. Dat kon je horen, want elke draai aan een knop bezorgde een berg gekraak. ‘Gewoon wat vuil’. Daarna vroeg ik de man de reverb eens open te zetten, want dat was eigenlijk één van de features, die ik fijn vond aan deze versterker. Ik hoorde echter niets, maar de man zei dat ik goed moest luisteren, want hij zit er wel degelijk. Echt, ik hoorde er niets van.

En dan zit je op die bank in die stacaravan, met tien Maltezer leeuwtjes om je heen die allemaal geaaid willen worden, je af te vragen wat je in hemelsnaam met dat ding aan moest. De prijs was goed, maar de staat was erbarmelijk. Er zat ook geen voetpedaal meer bij. Maar dat gaf niets. De vraag was meer hoe dat ding het ging doen wanneer hij eenmaal in mijn huis stond.
Ik besloot het toch maar te doen, rekende af, legde het ding in de kofferbak van de auto en stapvoets verliet ik het park weer.

Onderweg naar huis bedacht ik de Fender maar eens helemaal uit elkaar te halen om te zien wat er loos was en een flinke poetsbeurt kon ook geen kwaad. Op zich is dat wel een leuke uitdaging natuurlijk. Achteraf bleek een flinke poetsbeurt genoeg, merendeels haren van hondjes, de knoppen deden het al een stuk beter na een behandeling met contactspray en de reverb zat onder in de versterker, maar één van de stekkertjes zat er niet in. Na twee uurtjes dankbaar werk had ik een prachtig versterkertje, dat een mooi clean geluid produceert, maar anderzijds ook lekker kan scheuren in de overdrive.

Zo zie je maar …