Delta


Op 24 april 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

deltaLaatst stond ik er eens bij stil hoe lang ik al klant ben van Delta. Hoe lang zouden Zeeuwen al klant zijn bij hun Delta, voorheen de Provinciale Zeeuwse Energie Maatschappij. In de tijd dat een nutsbedrijf nog echt voor het volk was.
Nu staan de kranten ermee vol. Delta zou wankelen, Delta gaat in de verkoop, de dagen van Delta zijn geteld.
Zo kwam het bedrijf een aantal maanden geleden nog in opspraak vanwege een bestuursvoorzitter die een loonsverhoging kreeg van honderdtwintigduizend euro op jaarbasis om zijn salaris te zien groeien naar ruim een half miljoen. En dit in een tijd waarin menig Zeeuw diep in de buidel moet tasten om de energierekening betaald te krijgen.

Vroeger was de PZEM een echt nutsbedrijf. Zo’n nutsbedrijf had in die tijd een monopolypositie. Dat was heel normaal; elke provincie had zo zijn eigen nutsbedrijven die van belang waren voor de provincie. Dat werd geduld, want vaak stond er iets tegenover. Vaak in de vorm van winstdeling of simpelweg werkgelegenheid.
Nu is de definitie van een nutsbedrijf wat magerder en spreekt men alleen van een bedrijf dat de infrastructuur voor de levering van gas, water en elektriciteit beheert. Kortom, het volk is van een ondergeschikt belang geworden, in die zin dat het natuurlijk moet betalen voor de afname en de levering. En onderschat dat laatste niet. Ik heb zojuist mijn energienota bekeken en daarvan bestaat twintig procent uit zogenaamde netbeheerkosten.

Met het vrijgeven van de markt is Delta allerlei nevenactiviteiten begonnen. Ik zal de dubieuze activiteiten niet vermelden, maar voor de Zeeuwen waren kabeltelevisie en internetdiensten wel de belangrijksten. Daarbij werd heel handig gebruik gemaakt van het bestaande netwerk en het min of meer chauvinistische denken van de Zeeuw. Zo hadden veel mensen een tijdlang DeltaTV of een abonnement bij Zeelandnet als internetprovider.

Ik heb ook een lange tijd zo gedacht hoor. Laat ik het maar afnemen bij een Zeeuws bedrijf, dat is goed voor de provincie en goed voor de werkgelegenheid. En dat kun je lang volhouden, zolang er maar een bepaalde kwaliteit gewaarborgd blijft.
Ik denk dat ik één van de eerste afnemers was van internet via de kabel. ZeelandNet, toen die hoofdletter N er nog in zat. Maar na vele problemen en storingen ben ik twaalf jaar geleden overgestapt naar KPN, dat probleemloos en nagenoeg storingsvrij internet levert. Gewoon, via de telefoonaansluiting, een netwerk dat dan weer niet van Delta is. Op dit moment schijnt het met Zeelandnet nog niet veel beter te zijn.

Televisie bleef ik kijken bij Delta. Een beetje omslachtig, met zo’n module in de zijkant van je televisie, maar wel een goed beeld en een fatsoenlijk zenderpakket. Toen ik op een gegeven moment besloot om dat pakket uit te breiden met FILM1, wist ik nog niet dat je daar zo slecht vanaf kon komen. Dat zie je vaak hè, dat je online zo een abonnement hebt afgesloten, maar als je het wil stoppen, dan kun je dat nergens online vinden. Dan moet dat weer schriftelijk of telefonisch. Toen ik het had opgezegd bleef Delta gewoon incasseren en heb ik het rekeningnummer geblokkeerd om het te voorkomen. Daarna dreigen ze je tot tweemaal toe met een deurwaarder, waarna er, na een administratieve check, een excuusbrief volgt. Na zo lang klant te zijn geweest, is dat wat teleurstellend. En hachelijk ook, want de markt ligt open. Als je zo je Zeeuwse klanten benadert, die heus geen klant zijn vanwege het gemak en de goedkoopte, maar meer vanuit het ‘Zeeuwse’ denken, dan moet je uitkijken.

Ik heb mijn conclusies getrokken en ben een beetje klaar met Delta. Ik ga over naar televisie van KPN, omdat ik tevreden ben vanwege het internet. Jawel, ook daar kan ik me een buil aan vallen. Dat zien we dan wel weer. Mijn energiecontract heb ik ook omgezet. Dat kan goedkoper en groener, bleek na wat vergelijken. En ik heb zo’n vermoeden dat meer Zeeuwen overstappen of er aan denken om dat te gaan doen en dat Delta momenteel in heel zwaar weer zit.

Kijk, je mag van mij best wat meer verdienen en ik wil daarnaast ook best wat meer betalen, omdat ik daar de Zeeuwse economie mee steun, maar anno tweeduizendzestien wil ik wel kwaliteit. In ieder geval de kwaliteit die de gemiddelde Nederlander al lang in huis heeft.

 

Nachtlicht


Op 17 april 2016, in Muziek, door Ron

NachtichtMijn muziekverzameling telt eigenlijk niet zoveel Nederlandstalige albums. Op van Dik Hout of de Scene na, zijn de Nederlandstalige nummers dan ook dun bezaaid. Ik vind Nederlands gewoon niet een aangename taal om romantiek in te verhullen. Laten we eerlijk zijn, bij veel nummers draait het toch om een romantisch gegeven. Daarvoor vind ik Nederlands te hard, wellicht ook te direct. Nederlands is prima voor carnavalskrakers of supportersliederen, waarbij het duidelijk moet zijn wat je bedoelt.
Toch, zo af en toe verschijnt er iets waarvan ik denk: ‘Dat is zo gek nog niet’ en is in staat om me te boeien, ondanks dat harde en directe Nederlands.

Eefje de Visser won in tweeduizendnegen de Grote Prijs van Nederland in de categorie singer/songwriter. Ik had er wel eens naar geluisterd, maar vond het wat onwennig. In mijn oren wat puberale verhaaltjes, die zonder rijm op muziek zijn gezet. Haar tweede album, ‘Het is’, liet duidelijk zien dat de nummers van Eefje de Visser wat volwassener werden. Met name de nummers ‘En’ en ‘Ongeveer’ gaven daar duidelijk blijk van, maar onwennig bleef ik het wel vinden, dat Nederlands in zo’n jasje. Ik vond het wel de moeite van het beluisteren waard.

En dat die onwennigheid gewoon in mij zit, bleek afgelopen weekend, toen ik een paar nummers hoorde van haar nieuwste album ‘Nachtlicht’  (februari 2016). Eigenzinnig, gedurfd, maar tegelijkertijd ook erg mooi. Ik reed gisteren naar het mooie Zeeuws-Vlaanderen en juist toen ik de tunnel uitreed prikte er een zonnetje tussen de wolken door en hoorde ik op de radio het nummer ‘Scheef’. En dat was gewoon een hele mooie ervaring. Dat kun je wel eens hebben met nummers die je onderweg hoort, dat ze het goed doen met het landschap. tenminste, ik heb dat nogal eens.

Eenmaal terug thuis besloot ik verder te luisteren naar het album. Niet alles kan mij bekoren, maar wel het overgrote deel. Ik heb zelfs zitten denken waarom we dit soort artiesten niet naar het songfestival sturen.

Eefje de Visser beschikte over een goede band, dat moet worden gezegd. Een strakke drummer, een goede bassist, een tweede gitarist voor subtiele solo’s, een bescheiden bassist en een toetseniste die werkelijk prachtige geluiden haalt uit de Prophet 08 van Dave Smith (daar let ik dan weer op hè). Daarbij komt dat ze allemaal goed kunnen zingen. Enfin, je moet maar eens op YouTube kijken. Af en toe doet het wat aan Agnes Obel denken.

Dat liedje van gisteren plak ik even hieronder. Wellicht ken je het. Ik zal de songtekst erbij zetten. Ik vond het in ieder geval heel verrassend en knap.

Scheef

Ook hier is het druk en de mensen zijn praatgraag
Ik pas me aan en ik rijd de rotonde bijna rond
Ik hoop dat ik hoop heb wil dat ik door wil
Soms kijk ik om naar de Noordzee en dan duik ik kopje onder
Zo het zand uit m’n haar onder water daar waar ik mezelf niet hoor

Ook hier is het hoog de balkons hangen scheef en ik kijk steeds naar een raam
Aan de overkant en ik zie het mezelf zien
Nu doe ik m’n werk in een leeg café, ik heb hier ruimte en ruis van de radio
Anders hoor ik mezelf gaan

Ik leg alles uit, ik zing de wereld toe maar
Sluit niets af
Soms kijk ik om naar de Noordzee en dan duik ik kopje onder
Zo het zand uit m’n haar onder water daar waar ik mezelf niet hoor

Ook hier is het hoog de balkons hangen scheef en ik kijk steeds naar een raam
Aan de overkant en ik zie het mezelf zien
Nu doe ik m’n werk in een leeg café, ik heb hier ruimte en ruis van de radio
Anders hoor ik mezelf gaan
Ook hier is lawaai en de mensen zijn praatgraag
Ik rijd duizelig rond tussen stadsgeluidsgolven
Tot we langzaam aan boven komen drijven
En ik zie dat we traag maar vanzelf boven water komen

 

 

Referendum


Op 10 april 2016, in Politiek, door Ron

refrendumAfgelopen woensdag was het dan zover. Er kon gestemd worden middels het eerste raadgevend referendum over een handelsverdrag met Oekraïne. Ik heb de dag doorgebracht in Geersdijk, één van Noord-Bevelands kleinere kernen, op het stembureau in het Drentehuis, waarbij iets meer dan driehonderd stemgerechtigden waren opgeroepen.

De opkomst viel niet tegen, want in dat kleine Geersdijk behaalden we een opkomst van bijna veertig procent, omgerekend zo’n honderddertig stemmers. In tegenstelling tot eerdere verkiezingen, had het gros van de stemmers geen idee waarover het ging, maar zag het stemrecht als een historisch verworven recht, waarvan gebruik gemaakt moest worden. Een enkeling was pas achttien en kon dus voor het eerste gebruik maken van dat recht. Maar waarop en waarover, was echter niet duidelijk. Ik vraag me af of dit soort referenda meehelpt aan het bevorderen van het stemgedrag in de toekomst.

Op de televisie namen de politici op hun wijze stelling en spoorden de mensen aan om voor te gaan stemmen, want daarmee zou de Oekraïense bevolking gebaat zijn, al was het alleen maar vanwege de mensenrechten in dat land, of om tegen te gaan stemmen, vanwege het feit dat een voor-stem zou kunnen leiden tot een toetreding van Oekraïne tot de EU.
Maar ging het niet om een handelsverdrag ? Toetreding tot de EU zou toch geen issue zijn ? En hoe kan een handelsverdrag bijdragen aan het verbeteren van de mensenrechten. Hebben we nu ook geen handelsverdragen met allerlei dubieuze landen, waarbij het positief effect met betrekking tot mensenrechten in het geheel geen rol speelt ? Peru of Colombia bijvoorbeeld.

In mijn ogen zijn handelsverdragen er in essentie louter en alleen voor financieel gewin. Om afspraken te maken over bijvoorbeeld invoerrechten, maar altijd vanwege het feit dat er mensen financieel beter van worden. Op zich is dat geen verkeerde zaak, maar houd mensenrechten hier even buiten. Daarvan zijn er nog steeds geen praktische voorbeelden. Dat de eventuele toetreding van Oekraïne tot de EU geen optie was, was voor veel mensen niet duidelijk. Ook niet voor de Oekraïense bevolking die tot voor kort dacht dat een lidmaatschap van de EU nu eindelijk binnen handbereik kwam. Heel discutabel dus, de Nederlandse bevolking werd verteld dat dit niet gaat gebeuren, de Oekraïense bevolking werd verteld dat het aanstaande was.

Vooralsnog volgden veel stemmers hun onderbuik gevoel. En ging men af op de feiten die we momenteel van Oekraïne weten. Dat mensenrechten geschonden worden, dat men de eigen bevolking bestrijdt, dat vliegtuigen uit de lucht geschoten worden en dat de onderste steen maar niet boven komt, dat je er als homo niet veilig bent, dat corruptie aan de orde van elke dag is en dat het verschil in welvaart, vergeleken met Nederland, wel heel erg groot is. Ook dat heeft mijn stemgedrag erg beïnvloed, gewoon, omdat ik niet in sprookjes geloof.

Maar het ergste van alles is nog wal dat zo’n referendum niet bijdraagt aan het democratisch principe, waarbij burgers kunnen stemmen over iets dat gesnapt wordt. Dat de zin van stemmen duidelijk is en niet de gedachte in de hand werkt van ‘Geef mij portie maar aan Fikkie’.

Drie jaar geleden hebben we gestemd op volksvertegenwoordigers. Daaruit is een kabinet gevormd en die gaan over zaken die we hen hebben toevertrouwd. Een chirurg vraagt ook niet aan de familie van de patiënt welke ingreep hij het best zou kunnen doen. Toch ?

Moeten we nu over elke beslissing die genomen gaat worden een referendum gaan houden ?
Natuurlijk willen we stemmen, maar we willen het ook snappen.

 

Zondepanelen


Op 3 april 2016, in Ergernissen, door Ron

20160403_110053Vandaag een fotootje genomen vanuit mijn keukendeur met zicht op een stukje van mijn tuin, de tuin van de buren en de opstallen van een buurman die wat verderop woont. Prachtig gepotdekselde schuren, ingedekt met oudhollandse dakpannen. Prachtig om te zien, een stukje ‘hoe het vroeger was’ in je achtertuin.
Totdat ik een paar maanden geleden ontdekte dat die buurman het dak had voorzien van zonnepanelen. Goed, wie ben ik om daarover te oordelen, want de buurman is milieubewust bezig en draagt op zijn manier zijn steentje bij aan de groene stroomvoorziening, waarvan men zegt dat we daar in de toekomst steeds meer gebruik van moeten maken.

Maar zonde is het wel. Ik zie liever een prachtig oudhollands dak, dan een dak met dit soort platen erop. In Kamperland, een naburig dorp, staat een monumentale boerderij. Gewoon langs de doorgaande weg. Een mooie oude schuur en een statige boerenwoning ernaast. Maar ook op dat dak ‘sieren’ deze panelen. Nu valt dat misschien niet zo erg op, omdat het donkere panelen zijn op donkere dakpannen, maar lelijk vind ik het wel.
En dan vraag ik me af waar de grens gaat liggen. Mag deze manier van stroom opwekken wildgroeien en om het even welk historisch pand gaan ontsieren ? Onder de noemer van we zijn lekker groen bezig of gaat er een regelgeving voor komen. Zelf ben ik niet zo van de regelgeving, iedereen moet vooral doen wat hem goed dunkt, maar als dit zo doorgaat, wordt het wel erg beeldbepalend.

Er zijn gemeentes waar je geen vergunning krijgt voor het plaatsen van panelen op panden die het dorpsgezicht bepalen. Gelukkig maar. Ik denk overigens niet dat dit beleid van toepassing is in onze gemeente. Zonnepanelen werden/worden gesubsidieerd, maar ik geloof niet dat er een plaatsingsbeleid is. Wel voor windmolens, opdat niet iedereen een windmolen in de tuin gaat zetten.

Stroom opwekken met windmolens is al wat volwassener. Daar zie je steeds meer dat er gedacht wordt aan parken en dat coöperaties zich ermee bezig houden. Misschien is dat wel eens het overdenken waard. Wat zou de opbrengst zijn van een veld zonnepanelen, wanneer je dat vergelijkt met een veld vol tarwe. En dat we daar allemaal aan bijdragen en er vervolgens ook van mogen profiteren.

Persoonlijk lijkt me dat wel wat, want ik ben niet van plan om mijn oude dakje te gaan voorzien van zonnepanelen.
Dat is zonde, zonde van het beeld van vroeger dat eronder verdwijnt.