A Moon Shaped Pool


Op 29 mei 2016, in Muziek, door Ron

amoonshapedpoool‘A Moon Shaped Pool’ is het nieuwe album van Radiohead. Het is al weer even geleden dat de band een nieuw album uitbracht. Het laatste was ‘King of Limbs’, zo’n zeven jaar geleden.
Daarna is het lang stil geweest en teerden de meeste Radiohead-fans op het vroegere werk, want eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat Radiohead op een gegeven moment veel fans heeft verloren, omdat men de sound, waardoor men vroeger ‘gegrepen’ werd, niet meer in de laatste albums te ontdekken was.
Ik heb alle albums van Radiohead, maar het album ‘King of Limbs’ staat onuitgepakt ergens op mijn computer en heeft eigenlijk nooit een plaatsje gekregen op mijn netwerkserver.

Het zal het stemgeluid van Thom Yorke zijn geweest dat veel mensen boeide. De melancholieke, soms bijna onzuivere, zang bracht sfeer en kon je meevoeren. Vergelijkbaar met bijvoorbeeld Neil Young (een aantal artiesten kunnen zich dat veroorloven). Even weg van de dagelijkse beslommeringen en je even onderdompelen in de wereld van Radiohead. En dat was de kracht van de eerste albums, waarvan ik het album ‘OK Computer’ misschien wel het hoogtepunt vond. De twee albums erna, ‘Amnesiac’ en ‘Kid A’, gingen ook nog wel, omdat je er hier en daar nog iets in herkende, maar daarna ging de band het elektronische pad op en bracht bij tijd en wijle experimentele muziek. Vooral dat laatste boeide mij, en velen met mij, niet.
Er restte veel mensen niets anders dan verder te dromen met de eerste albums van de band.

En nu, na zeven jaar stilte, verschijnt er weer een album van de eens zo legendarische band. Enigszins verbaasd kwam ik het tegen in mijn digitale platenwinkel en even later werd ik door een vriendin getipt dat het album uit was en dat er, god zij dank, weer sprankeltjes van ooit te herkennen zijn. Ik had hem al even voorbeluisterd en niet veel later stonden er nummers van het album op You-Tube. Misschien ook wel ge-upload door fans, die blij en verrast waren dat Radiohead weer een beetje terug was.

Ik vind het een mooi album, niet alle nummers kunnen mij op dit ogenblik bekoren, maar wellicht verandert dat na een paar keer luisteren. Dat heb ik wel meer, dat het even duurt voordat een nummer doordringt. Maar toppertjes zitten er zeer zeker tussen.

 

Maar zoals zoveel albums van Radiohead, moet je zelf maar eens luisteren wat je ervan vindt. Ik heb het album als ZIP-file onder de albumcover gezet, maar heb de naam veranderd, vanwege robots die in opdracht van copyright-instanties het internet afstruinen op zoek naar niet toelaatbare situaties. Na een week haal ik hem weer weg.

Veel plezier ermee en gewoon kopen natuurlijk als je het een goed album vindt.
Kost je een kleine vijftien euro.

 

Volleybal


Op 22 mei 2016, in Ooit, door Ron

volleybalVerbaasde gezichten alom in het team van de Kloetingseschool. Nadat ik even op het schoolplein gesproken had met een oma die haar kleindochtertje kwam brengen, wilde men toch wel weten waarvan ik die kende. Vorige week vertelde ik hen dat ik daar jarenlang mee gevolleybald had. Dat ik eigenlijk vanaf mijn twaalfde tot aan mijn vijftigste altijd heb gevolleybald. En dat lijkt, wanneer je mij zo op het gemakje ziet sjokken met die oude beentjes en dat welvaartsbuikje, moeilijk voor te stellen.
Mensen hier op het dorp en kennissen weten dat, maar voor anderen is dat een verrassing en werkt, wellicht ongewild, op de lachspieren.

Ik heb net even geprobeerd te googlen op de volleybalvereniging waar ik ooit als twaalfjarige begonnen ben, het latere Morres Hulst, maar daarvan is weinig terug te vinden. Ze heten anders, ze hebben geen seniorenteams meer, alleen nog maar jeugd. Ik heb daar vrij verdienstelijk leren volleyballen. Op zaterdagen voor de NeVoBo en door de week uitkomend in een bedrijfsvolleybalcompetitie.
Het ging mij eigenlijk zo goed af, dat ik geselecteerd werd voor het Zeeuws jeugdteam.

Toen ik op mijn achttiende Hulst verliet om te gaan studeren, ben ik wat aan het zwerven gegaan bij verschillende verenigingen, zoals Herstaco EVVC uit Vlissingen en Dynamo ’70 uit Middelburg. Bij de eerste heb ik vrij hoog gespeeld, maar dat was meer vanaf de bank. Zo goed was ik nu ook weer niet. Maar goed, je kwam nog eens ergens. Maar in de eerste klasse of de promotieklasse, zoals dat destijds heette, kon ik redelijk goed mee.

Toen ik op Wissenkerke kwam wonen, bezocht ik de plaatselijke volleybalvereniging. Ik ben daar een jaartje bij gebleven, behaalde mijn NeVoBo-scheidsrechter certificaat, maar vertrok na wat onvriendelijk geharrewar. Daarna speelde ik bij de Polder uit Vrouwenpolder, dat ook vrij hoog uitkwam. Pas veel later keerde ik weer terug naar de volleybalvereniging hier op het dorp. Eigenlijk als afbouw van mijn volleybal carrière. Beetje ballen voor de gezelligheid en vrij fanatiek wedstrijden spelen in de bedrijfscompetitie in Zierikzee. Toen later mijn broer zich aansloot bij de vereniging, zijn we een jeugdafdelinkje begonnen en organiseerden we minimaal één keer per jaar een beachvolleybaltoernooi op het strand (in opdracht van De Roompot) of gewoon midden in het dorp. Daaraan deden we steevast zelf ook mee.

Dat hebben we vrij lang volgehouden. We assisteerden zelfs als volleybalvereniging bij de plaatselijke wielerronde, omdat we ervan uitgingen dat verenigingen elkaar best wel eens konden helpen. Dat het daarnaast erg gezellig was speelde natuurlijk ook een rol.

Zo’n tien jaar gelden overleed mijn broer en toen was voor mij de lol er een eind af. Het spel kon mij niet meer bekoren. Ik heb de competitie toen afgemaakt, ben nog even doorgegaan met het trainen van de jeugd, maar ben uiteindelijk gestopt. Maar goed, dat volleyballen heeft dus een fiks deel van mijn leven beheerst. Mijn beide broers volleybalden, evenals mijn zus.
Uiteindelijk is mijn zoon ook gaan volleyballen. Het kwam vaak genoeg voor dat hij deel uitmaakte van ons team.
Mijn zoon is, nu hij daar weer wat tijd voor heeft, weer begonnen bij de plaatselijke vereniging. Hij heeft er lol in en speelt af en toe een wedstrijdje.

Dus ja, als je me verder niet kent, me nog nooit hebt zien hollen of springen, dan is het moeilijk te bevatten dat ik ooit fanatiek gesport heb.
Ik begrijp dat.

 

VOX VX1


Op 15 mei 2016, in Instrumenten, door Ron

VXI_Slant1-1024x826Gitaarversterkers, je hebt ze in alle soorten en maten. Je hebt de losse versterkers met één of twee geluidsboxen eronder, de zogenaamde stack. Ik heb daar een kleintje van staan van Blackstar. Maar tegenwoordig zie je toch vaak dat gitaristen zich bedienen van een combo, een combinatie van versterker en geluidsbox in één. Buitenom de zanginstallatie, heb ik er daar ook een aantal van staan. En ze hebben allemaal een paar overeenkomsten: er komt geluid uit en je sjouwt je een breuk aan die dingen. Jawel, ze zijn portable, er zit een handvat aan, maar sommige staan niet voor niets op wieltjes.

Dat gewicht zit hem in de constructie. Je wilt natuurlijk niet dat, wanneer je de versterker eens flink opendraait, alles mee-resoneert. Zo’n versterker moet staan als een huis. Het versterkergedeelte zelf heeft al enig gewicht, toch zeker de buizenversies, maar de houten constructie waarin alles zit opgeborgen en de speaker(s) nemen ook een groot gedeelte van het gewicht voor hun rekening. Zo’n versterker schuif je nu niet gemakkelijk even bij je wanneer je zomaar wat wilt spelen in je huiskamer, tenzij hij daar vast gestationeerd is.

Ik was al een tijdje op zoek naar zo’n ‘slaapkamerversterkertje’, hoewel ik natuurlijk geen slaapkamer heb, maar ik stuitte toch te vaak op allerlei poppenachtige dingetjes, die het net niet hadden of versterkers die qua prijs nogal doortikten. Totdat ik in de Meivakantie kennismaakte met de VOX-series, waarvan de houten constructie is vervangen door een soort plastic, ABS. De goedkoopste, de VX1, waarvan ik de SPL , Limited Introduction Edition heb, voor wat het waard is natuurlijk, moet je eigenlijk horen met je ogen dicht. Jawel, het is dat dingetje op de foto, ik schat zo’n dertig bij veertig centimeter en een kilootje of drie in gewicht, vijftien watt, waarmee je op vol volume de buren (en die hun buren) zeer tot last kunt zijn. Alles zonder problemen of vervelende bijgeluiden en je stopt het met gemak even in je bagage als je op reis gaat, als je dat zou willen. Het ziet er alleen niet uit. Het ziet er gewoon heel goedkoop uit. En dat is het in feite ook, want het dingetje kost niet meer dan negentig euro (ik betaalde achtentachtig euro bij BAX).

En wat heb je daar dan voor, buiten het feit dat het zeer acceptabel klinkt.

VX1_CP12

Voor de kenners, hierboven een fotootje van het bedieningspaneel dat bovenop zit.
Links bovenaan heb je de mogelijkheid om twee eigen presets op te slaan en een eenvoudig tunertje (alleen E). Daarnaast kun je kiezen uit elf voorgeprogrammeerde versterkersounds. Dat hebben de meeste versterkers wel, maar daar ben ik niet zo kapot van. Echter bij deze VOX zijn ze heel bruikbaar. Met de twee draaiknoppen midden onder bedien je de effecten. Aan de linkerkant zijn dat een chorus, flanger, phaser en tremolo en aan de rechterkant een aantal reverb mogelijkheden. Met die twee knoppen kun je naar hartenlust combineren tot je je eigen sound hebt gevonden en die weer onder een preset kunt opslaan. Met een footswitch kun je schakelen tussen je presets.

Enfin, ik ben er blij mee. Het is een zinvolle aanvulling op de verzameling, omdat dit versterkertje echt portable is, je tilt hem met één vinger, en er dus heel gemakkelijk even bij pakt en met hetzelfde gemak even opbergt onder, op, in of achter iets. Aanradertje dus.

Onderstaand filmpje is van twee recensenten van Andertons Music UK. Het zijn twee gezellige praatjesmakers (lees: ouwehoeren), maar ze testen de versterker wel goed uit. Het heeft mij twee weken geleden in ieder geval overgehaald om er eens nader naar te gaan kijken ..

 

 

 

Appelboom


Op 8 mei 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

rodeappelZolang ik hier woon, heb ik wel een appelboom in de tuin gehad, want wat is er mooier dan de appeltjes te kunnen plukken van je eigen boom. Een echte vetpot is dat echter niet geweest. Mijn eerste boompje, ik dacht een Golden Delicious, gaf, als het al appeltjes gaf, zo af en toe een gedeformeerd appeltje. Nu niet echt iets om daar gretig je tanden in te zetten. De meeste jaren gaf de boom echter niets, hetgeen mij ooit eens heeft doen besluiten om er in het najaar zelf gekochte appeltjes in te hangen met een nylondraadjes, zodat het nog wat leek.

En eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat plekje in mijn tuin nu niet echt geschikt was voor een appelboompje. In de schaduw van twee enorme laurierstruiken, waarvan men zei dat ze hooguit tweeënhalve meter hoog werden, maar doorgroeien naar een metertje of vijf, is het als appelboompje slecht toeven.
Toch plantte ik er op een gegeven moment een nieuw boompje. Een rode Jonathan. En werkelijk waar, daar haalde ik op een gegeven moment genoeg appeltjes af om een appeltaart mee te bakken. Ik had daar ooit een mooi fotootje van, maar ik kan die nergens meer vinden.

Daarna had ik de tuin wat verwaarloosd en pas twee jaar geleden heb ik weer eens de boel op orde gebracht. En jawel, vanonder de wild groeiende bramen en klimop, kwam dat boompje weer tevoorschijn. Geen idee of het elk jaar appeltjes had gegeven, maar er zaten blaadjes aan, dus het leefde nog.

Toen besloot ik het boompje daar weg te halen en het een wat prominentere plaats in mijn heringerichte tuin te geven. Dat is een hachelijke zaak, dat weet ik, want daarmee had ik de vorige boom ook om zeep geholpen. Ik had veel grond erom heen meegespit en de boom verplaatst naar een zonnig plekje, midden in het talud tussen mijn terrasje en het lager gelegen gazon. Maar stabiel stond de boom niet. Dat kan ook niet, want de helft van de wortels waren, denk ik, toch achtergebleven. Dus na de eerste de beste storm hing de boom op half zeven en heb ik de boom aan een paaltje gezet. Dat ging beter.

Vorig jaar gaf de boom alleen blaadjes, een teken van leven in ieder geval, en dat is heel normaal volgens insiders; de boom gebruikt al de energie om zich te wortelen. De boom slaat dus een jaartje bloesem over. Toch, want je hebt geen appelboom om naar de blaadjes te kijken, zo mooi zijn appelboomblaadjes niet, had ik met mezelf afgesproken dat, wanneer de boom voor een tweede keer geen bloesem krijgt, ik de boom zou opruimen en in zou ruilen voor een boom waaraan wèl appeltjes komen.

En een paar weken geleden zag ik het gebeuren. Als nooit tevoren begon mijn appelboompje bloesem te vormen. Dat belooft wat voor dit najaar. Ik ben benieuwd of er genoeg appeltjes aan komen om een lekkere appeltaart mee te bakken.

Maar ongelogen, ze staat daar zo fier en mooi te wezen …

 

bloesem

 

Parijs


Op 1 mei 2016, in Internet, door Ron

parijs1Vandaag is het tijd voor een oude internetpagina. Oud, maar hij blijft leuk.
Op internet vind je tegenwoordig tal van gigapixelfoto’s van steden of landschappen waarop je naar hartenlust kunt inzoomen. Er is zelfs een opname van de maan. Even googlen en je hebt hem.

Maar Parijs blijft fascinerend. Arnaud Frich is de fotograaf die de stad in een resolutie van zesentwintig gigapixels heeft vastgelegd. En niet alleen recht vooruit, maar ook nog eens zo’n honderdtachtig graden. Geen gemakkelijke opgave, waar je best een tijdje mee bezig bent. Frich had voor het totale plaatje tweeduizendzeshonderddrieënveertig losse foto’s moeten schieten. Daarna zijn de foto’s als een lapjesdeken aan elkaar ‘geplakt’ tot één geheel. Daarbij is rekening gehouden met het juiste licht, wellicht bewerkt tot het juiste licht, want er zijn eigenlijk geen schemer- of nachtopnames te zien.

Als je op de inzetfoto klikt ga je naar de site. Je ziet dan een mooie overzichtsfoto van de stad, die je in honderdtachtig graden kunt bekijken. Maar dat niet alleen. De bezienswaardigheden zijn direct van dichtbij te bekijken door ze aan te klikken in een apart menuutje. Het leukste is om zelf wat van dichtbij te gaan bekijken. En met dichtbij bedoelt de fotograaf ook heel dichtbij. Dat je de mensen ziet staan op de Eifeltoren of de Notre Dame en dat je op het oude gemeentehuis kunt zien hoe laat het is.

Je kunt ook brutaal bij de mensen naar binnen gaan kijken of zien wat er in de etalages van de winkels ligt. Of wie er aan die terrastafel zit …

parijs2

Voor wie Parijs een beetje kent, is het een leuk vermaak, maar ook wanneer je Parijs niet kent. Als grapje heeft de fotograaf een tiental eigenaardigheden verstopt in de totale prent. Het is leuk wanneer je ze vindt, maar het is werkelijk zoeken naar tien spelden in een enorme hooiberg …

Veel plezier !