Ebay nightmare


Op 30 juli 2016, in Internet, door Ron

Ebay, iedereen kent het. Ik heb er al meer dan tien jaar een account, net zoals Marktplaats. Altijd handig. Op Ebay koop ik eigenlijk alleen maar, terwijl ik op Marktplaats zo af en toe wel eens iets te koop aanbied. Marktplaats is iets handiger, je bereikt er mensen in de buurt mee en communiceren met geïnteresseerden gaat iets eenvoudiger. Zo heb ik destijds mijn cd’s verkocht via Marktplaats, maar ook vaak genoeg een mobiele telefoon, aangezien ik nogal eens wissel van apparaat.

Ebay gebruik ik voornamelijk voor aankopen. Je vindt er vaak artikelen die veel goedkoper zijn dan wanneer je ze moet aanschaffen in de winkel. Zo had ik laatst een kapotte Sony stylo, die ik gebruik met mijn Sony (werk) computer. Ik schrijf ermee op het scherm tijdens vergaderingen. Een nieuwe kostte me in de winkel honderdveertig euro. Op Ebay vind je dan zo’n ding voor nog geen twintig euro. Oké, het moet dan uit Taiwan komen en is het niet zeker of het wel een echte Sony is, maar als het werkt, heb ik daar geen moeite mee.

Via Marktplaats en Ebay krijg je ook nogal eens mail binnen, die het één of ander promoten. Via Ebay zelfs spam-achtige berichten. Vaak klik ik die weg of laat ik mijn spamfilter de boel opruimen, maar de laatste weken kreeg ik nogal veel mails van Ebay. In het begin heb ik ze allemaal weggeklikt, maar op een gegeven moment, toen iemand informatie vroeg over iets dat ik te koop aan zou bieden, ben ik toch maar eens gaan kijken. Het bleek dat ik damessandalen te koop aanbood voor een zeer lage prijs. En niet zomaar eentje, maar ik zou er honderden te koop hebben, waarvoor veel mensen interesse hadden. Sommigen hadden zelfs al betaald. Je begrijpt het, niet aan mij dus.

Ik heb direct mijn wachtwoord veranderd en ben daarna al die advertenties aan het opruimen geweest. Toen ik na een uur nog niet klaar was heb ik Ebay gemaild en het probleem voorgelegd. Zij hebben de rest van de advertenties weggehaald en, zo achteraf bleek, mijn account volledig geblokkeerd.
Toen waren werkelijk de rapen gaar. Honderden mailtjes kreeg ik van mensen die zich benadeeld voelden, zich afvroegen waar de bestelling bleef, een geschil aangingen en een refund wilden. Allemaal mensen uit Amerika. En ik begreep hun teleurstelling en boosheid, dat zou ik zelf ook hebben, maar ik kon niets antwoorden vanwege het geblokkeerde account. En dan nog, wanneer ik iedereen zou moeten antwoorden, dan was ik daar dagen mee bezig.

Wat een ellende zeg. Als je niet oppast gaat het je dagen nog beheersen. Na wat speurwerk op internet bleek dat ik de enige niet ben geweest. Medio vorig jaar zijn alle gegevens van Ebay gehackt en zijn alle accountgegevens, gebruikersnamen en wachtwoorden, gestolen. Schijnbaar heeft Ebay daarover gemaild, dat je je wachtwoord moest veranderen. Ik denk dat ik dat gemist heb, immers, wanneer je niet aan het kopen of verkopen bent op Ebay, sla je verder geen acht op de mailtjes die je krijgt.

En nu zit ik met dat dilemma, wiens schuld is dit nu eigenlijk. Ben ik schuldig, omdat ik mijn wachtwoord niet had gewijzigd ? Of had Ebay de boel beter moeten beveiligen ? Maar goed, dat is nog niet aan de orde. Maar als al die mensen terugbetaald moeten worden, iets waar de Customer Service van Ebay al mee bezig is, vraag ik me toch werkelijk af waar het geld vandaan moet komen. Wellicht dat de hackers het geld nog niet hadden opgenomen, omdat ik op tijd mijn wachtwoord heb gewijzigd. Ik hoop het maar.

Maar vervelend is het wel.
Wees gewaarschuwd …

 

Continu


Op 24 juli 2016, in School, door Ron

abclunchZo, de vakantie in ons deel van het land is begonnen. De regio Zuid gaat genieten van de welverdiende rust, want het was een lang schooljaar. Vooral de laatste periode, van de Meivakantie tot de Zomervakantie, ruim tien weken achtereen, was even doorbijten geblazen.
Lezers, die mij al wat langer volgen, weten dat mijn vakantie nog niet is begonnen en dat ik eerst nog wat uurtjes op school aan het werken ben. De allerlaatste loodjes, zeg maar. Dan zit het er echt op.

Het is een lang schooljaar geweest en er is veel werk verzet, veel in gang gezet en er staan mooie ontwikkelingen op stapel. Het traject van de nieuwbouw is nu echt begonnen en we gaan intensiever samenwerken met kinderopvang en peuterspeelzaal om te komen tot een integraal kindcentrum. Dat is er niet zomaar, dat is een flinke klus, maar de blauwdruk ligt er en op bestuurlijk niveau is er de intentie uitgesproken om samen op te trekken. Al met al een prachtig plan en eigenlijk iets dat ik altijd al wilde, ook in Wissenkerke, waar het jammer genoeg nooit van de grond kwam.

Een andere verandering die we in gang hebben gezet, is de overstap van een regulier lesrooster naar een continurooster. Daar gaan we met ingang van het volgend schooljaar mee beginnen. Geen traject dat geheel over rozen is gegaan, maar dat heeft meer te maken met de manier waarop het aangepakt is. Op veel scholen wordt het gewoon ingevoerd. Het wordt meegedeeld en dan kun je het als ouder handig vinden of niet.
Wij hebben het op de meer democratische manier aangepakt, hetgeen meer draagvlak oplevert, maar veel meer tijd kost. Eerst een informatieavond met uitleg, voor- en nadelen en diverse mogelijkheden, daarna een proefperiode en een evaluatie daarvan, vervolgens een stemming onder de ouders, daarna uren berekenen, rechtspositie van het personeel bekijken en zorgen dat je er op tijd uit bent, want je kunt ouders geen maand tevoren vertellen dat het nieuwe rooster een feit wordt. Zij moeten wellicht ook dingen regelen in verband met werk en opvang.

Het merendeel van het team stond erachter en tachtig procent van de ouders. Twintig procent dus niet en uiteindelijk zijn er twee leerlingen overgestapt naar een andere school. We gaan werken met het zogenaamde vijf-gelijke-dagen-model, waarbij er dus op elke dag evenveel uren les wordt gegeven, ook op woensdag. De leerlingen zijn elke dag om twee uur klaar. Ouders hoeven dus maar twee ritjes naar school te maken, ‘s morgens om te brengen en ‘s middags om te halen. Wie wil kan gebruik maken van onze BSO-mogelijkheden en er wordt gewerkt aan een naschools aanbod. Dat hebben we nu ook al, maar dat zal wat uitgebreider opgezet moeten worden. De leerlingen eten dus tussen de middag met hun eigen leerkracht op school.

Vanuit de ouders hadden de meeste bezwaren betrekking op de middagpauze. De middagpauze is voor de groepen drie tot en met acht een half uur, dat bestaat uit een kwartier eten en een kwartier spelen. Ouders vroegen zich af of dat ging lukken, krijgen kinderen in een kwartier wel hun eten op ? De groepen 1 en 2 kunnen wat langer doen over hun lunch, omdat hun gewone speeltijd gepland is aansluitend aan de lunchpauze.
Een aantal ouders gaf aan de gezelligheid te gaan missen van het tussen de middag eten met hun kind. Als ouders het kunnen halen, kan in het half uur pauze, dat we straks hebben, thuis gegeten worden. Een tijdelijke tegemoetkoming, maar het is krap. Daarnaast denk ik dat elk kind het uiteindelijk leuker vindt om met de groep op school te eten.

Over de voor- en nadelen van dit rooster staat al veel op internet geschreven. Het zou voornamelijk voor leerkrachten en ouders voordelen bieden en niet voor kinderen. Ik kan niet in de agenda’s van ouders kijken, maar als je werkt, en dat doen veel vaders en moeders, lijkt mij dit een fijn rooster. Voor leerkrachten zitten er voor- en nadelen aan. Zo hebben zij meer overleg- en voorbereidingstijd na schooltijd, maar beginnen zij uiteindelijk wel erg laat aan hun pauze. Pauzeren met leerlingen is voor leerkrachten namelijk geen pauze. Studiedagen plan ik niet meer in. In plaats van drie studiedagen, kan ik zes studiemiddagen plannen van half drie tot half zes. Daarvoor hoeven we de leerlingen geen vrij meer te geven.

Voor leerlingen zitten er naar mijn idee wel voordelen aan. Zo halen wij in de ochtenduren meer uit onze leerlingen. Ze zijn dan nog fris en kunnen zich beter concentreren.  Leerkrachten hebben vaker om kwart voor twaalf het idee: ‘Kon ik nog maar even doorwerken met mijn klas’, dan om kwart over drie. Tussen de middag hoeft er niet meer geschakeld te worden tussen thuis, TSO en school, zodat er ook meer continuïteit in de dag zelf komt. Kinderen hebben na schooltijd veel meer tijd over om te spelen, te sporten of om met de ouders iets leuks te gaan ondernemen.

Ik denk dat we onder de streep meer voordelen dan nadelen gaan zien. Nu maar hopen dat de verenigingen waar de leerlingen na schooltijd lid van zijn, rekening gaan houden met het feit dat sommige scholen andere schooltijden hebben. In de gemeente Goes zijn dat er niet zoveel (ik tel er snel vier), maar ik denk genoeg om rekening mee te moeten houden.

—–

Gedurende de vakantie zal ik af en toe iets plaatsen. Tijden en onderwerpen kunnen afwijkend zijn. Als ik zin heb plaats ik wat, anders niet.
Prettige vakantie allemaal !

 

Barbecue II


Op 17 juli 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

barbecue02In augustus vorig jaar schreef ik er al eens een stukje over: barbecueën. Ik had het toen over de lol die je aan barbecueën kunt beleven, zelfs als je in je eentje bent. Dit keer wil ik het eens hebben over de barbecue zelf. Je wilt niet weten waarop ik allemaal al niet gebarbecued heb. Dat gaat van mooi gerangschikte keien op de camping tot overdwars doorgezaagde tonnen of een zelf gemetseld bouwwerkje in de tuin.

De laatste staat er nog. Na vijfendertig jaar heeft het metselwerkje de tand des tijds doorstaan. Ik metselde dat dingetje in een dag van afgebikte steentjes. Van mijn oude buurvrouwtje kreeg ik een winkelmandje, dat ze niet meer nodig had, en dat knipte en vouwde ik tot een rooster. Niet veel later kon erop gebarbecued worden. Dat hebben we destijds veel gedaan, maar nu gebruik ik hem weinig meer. Maar hij staat er wel leuk, zo in de tuin en heeft wat weg van een stukje van een ruïne van een middeleeuws kasteeltje. Ik breek hem niet af. Mijn kleinzoon zag er twee dagen geleden gelijk een barbecue in, dus schijnbaar lijkt het daar nog wel op.

In de loop der tijd zijn er vele barbecues gepasseerd. Ik weet niet hoe dat bij jou is, maar ik heb er vele gekocht en even zoveel weer weggegooid. Van die goedkoopjes, waarvan het blik eigenlijk na het eerste gebruik een gretig roestobject bleek en het rooster al niet meer schoon te krijgen was zonder het gebruik van een staalborstel. En vorig jaar had ik een leuk dingetje, in een tas en handig inklapbaar, maar ook daar is weinig van over. Er is eigenlijk maar één barbecue geweest waarover ik altijd zeer te spreken was, dat was de Hibachi. Zo’n gietijzeren ding met een eenvoudig in hoogte te verstellen roostertje. Stond als een huis en was overal makkelijk te plaatsen.

Dit voorjaar heb ik gemeend nu maar eens een echte barbecue te kopen. Iets wat langer meegaat en met een uitstraling die je dwingt er zuinig op te zijn. Niet te groot en geen Weber. Waarom geen Weber ? Iedereen heeft een Weber. Er is zoveel Weber, dat het een hele afdeling van een tuincentrum kan vullen. Het werd dus geen Weber, maar een COBB. Ik had daar nog nooit van gehoord, maar goed, ik had me er ook nog nooit in verdiept. Het is een handig dingetje, waarop je kunt barbecueën, waarop je kunt grillen, die je gebruiken kunt als een oven en, en dat vond ik leuk, waarin je vis of vlees kunt roken.
Eén nadeel, de accessoires zijn behoorlijk duur. Voor alles heb je zowat een andere plaat nodig, dus als je compleet wilt zijn, moet je er nog van alles bijkopen.

Dus gisteren, het weer leende zich daar uitstekend voor, heb ik dat ding eens uitgeprobeerd. Snel op temperatuur en eigenlijk kun je na een kwartiertje al gaan roosteren. En dan zie je je dure roestvrij stalen geborstelde barbecue rooster veranderen in een vies aangekoekt rooster dat je herkent van al je eerdere barbecues. De COBB staat nu nog buiten, onder een afdakje, dat wel, want je zet hem met die brandende kooltjes niet binnen. Het rooster ligt in de week en ik hoop dat ik de smoezeligheid eraf krijg, zodat hij er weer mooi uitziet en ik er zuinig op kan zijn. Ik dacht dat ik het kon, zuinig zijn op dat ding, maar ik heb er een hard hoofd in.

Ik hoop dat mijn vaatwasser de klus kan klaren …

 

 

 

Leeg


Op 10 juli 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

afvalGisteren togen mijn zoon en ik naar Zeeuws-Vlaanderen. Inmiddels was het twee weken na de uitvaart van mijn vader en zijn appartement moest leeg. Ondertussen was mijn zus al druk bezig geweest met het uitnodigen van kinderen en kleinkinderen om te komen kijken of er iets van iemands gading bij zat. Een ander deel had ze aangeboden op internet, om op die manier nog zoveel mogelijk kwijt te raken of mensen voor een prikkie blij te maken met een stukje huisraad. Veel zaken kreeg ze aan de straatstenen niet kwijt. Elektronica en witgoed was niet zo’n probleem, maar het betere waaibomenspul kreeg geen nieuwe eigenaar.

Tim en ik kwamen met een flinke bestelauto, die we parkeerden naast het balkon. Nou ja, een balkon is het niet, het appartement was op de begane grond, maar wel erg makkelijk om een bestelbusje vol te laden. In het appartement hing nog steeds een stevige rooklucht en de muren en kozijnen stonden stijf van de nicotineaanslag. Dat was waarschijnlijk de reden waarom de nieuwe bewoners niets wilden overnemen. Het was een triest aanblik, zo al die meubelplaat meubeltjes, die toch ooit waren aangeschaft en die we met wat duw- en trekwerk in losse delen afvoerden. Tapijttegels, het ouderlijk bed, wat eikenhout spul en veel plastic gebruiksartikelen werden door ons, het leek een beetje respectloos, vrolijk over de rand van de containers van de milieustraat gemikt.

Een aantal zaken wilde mijn zwager houden, hij kan moeilijk iets weggooien, die we ook even voor de deur van hun huis hebben gedropt. Drie volle bestelbusjes bleek genoeg om hetgeen niemand wilde hebben af te voeren. Er bleef echter één moeilijkheid over. Het dressoir. Niemand wilde het hebben, maar mijn zus zei, dat mijn moeder het zo’n mooi ding vond, een Jan des Bouvrie-ontwerp, en dat het destijds erg duur was. Maar niemand bleek geïnteresseerd, het is een kolossaal ding, waar moet je ermee naartoe ?
En ik had gezegd dat het bed waarschijnlijk ook een lieve cent had gekost met van die verstelbare lattenbodems en dat we die toch ook gewoon gedumpt hadden en hetzelfde geldt voor andere zaken die we weg hadden gebracht. En nu waren we met de bestelauto, dus afvoeren kan dus gemakkelijk. Maar nee, over het dressoir was het laatste woord nog niet gezegd.
En ja, het is wel een mooi meubel, maar daar paste het.

Toen we weer thuis waren, was ik toch wel erg nieuwsgierig geworden en besloot eens te zoeken op internet, wat zo’n Jan des Bouvrie dressoir zo bijzonder maakt. En dat valt wel mee. Die Jan laat nogal erg gemakkelijk zijn naam ergens voor gebruiken, zo kreeg ik de indruk. Maar mijn aandacht werd ook getrokken door iemand die een soort gelijk model dressoir aanbood in een advertentie. Het bleek mijn zus te zijn. Een dressoir met een flink prijskaartje eraan, geen wonder dat niemand dat wil, maar ook het bed en het bijpassend meubeltje werd te koop aangeboden. Dat wordt een ander verhaal, want daarvoor zal je toch echt naar de stort moeten en ik weet zeker dat, hoe handig je ook bent, je daar nooit meer een bed van gaat maken.

De boel is daar nu ver leeg. Ik heb alleen een linosnede meegenomen, die ik zelf ooit gemaakt heb. Die hing daar. Ik weet niet of ze het destijds mooi vonden, maar het feit dat hij in het Stedelijk van Vlissingen had gehangen, maakte het wel een bijzonder werkje. Mijn ouders schenen ook een testament te hebben, opgesteld in negentiennegentig. Ook daar ben ik verder niet nieuwsgierig naar. Ik had mijn eigen kunstwerkje weer terug en daarmee was ik erg tevreden. Verder hoef ik niets, geen spullen, geen geld, want er is niets dat een onuitgesproken ‘sorry’ goed kan maken.

 

Ongenode gasten


Op 3 juli 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

slakEn tussen de buien door proberen we in de weekenden weer eens wat in de tuin te doen. Mensen die hier vaker lezen, weten het, tot drie jaar terug had ik helemaal geen interesse in de tuin, maar nu vind ik het erg leuk. Vorig weekend heb ik mijn verlichting ge-update, want hoewel led-verlichting zuinig en erg lang dient te branden, gaat dat voor mijn tuin niet op. Na verloop van tijd houden ze er gewoon mee op. Nu is mijn tuin weer sprookjesachtig verlicht, alles staat er netjes bij en mijn engel heeft inmiddels gezelschap gekregen van een grote Maria en een bronskleurige ‘Lady of the Lake’. Met de juiste verlichting ziet dat er ‘s avonds erg fraai uit en nee, het is net niet té. Vind ik dan hè, maar oké, je moet ervan houden.

En in die drie jaren tuinplezier voer ik een strijd met de kat van de buren, die, waarschijnlijk al langer dan drie jaren, mijn tuin erg geschikt vindt om er af en toe eens lekker te hurken. Dat is heel vervelend wanneer je zelf ook graag in je tuin wilt wroeten. Als ik die kat zie, jaag ik hem met het nodige lawaai weg of gooi ik iets wat op dat moment binnen mijn bereik ligt.
Zoals twee maanden geleden, toen ik mijn laarzen zat aan te trekken op mijn terras. Ik zie die kat een plekje zoeken en gooi de laars die ik nog niet had aangetrokken richting plaats delict. Echter, zo’n rubberen volwassen mannenlaars laat zich moeilijk richten en belandde in de tuin van de andere buren. Zit ik daar met één laars aan mijn voet en de andere voor het schuurtje van de buren en ik kon er net niet bij. Daarbij kwam, dat de buren gewoon thuis waren en ik dan niet op slinkse wijze over de omheining ga klimmen.
Toen de buurman een half uurtje later niets vermoedend naar buiten kwam, vroeg ik hem mijn laars. Aan zijn gezicht zag ik dat hij dit uiterst vreemd vond, zodat ik enige uitleg verschuldigd was. Hij kende de kat. Schijnbaar gaat hij ook wel eens in hun tuin zitten.

Maar het allerergste zijn op dit ogenblik wel de slakken. Geen idee waar ze vandaan komen, maar ze blijven maar komen. Heb je net een paar prachtige plantjes gekocht bij het tuincentrum en heb je die vol trots op de juiste plaats gezet, wil je de volgende dag eens kijken hoe ze erbij staan, zijn ze voor de helft kaal gevreten door de slakken. Ze lusten niet alles, die slakken, maar wel heel veel.
Slakkenkorrels heb ik ervoor gekocht. Biologisch verantwoorde slakkenkorrels. Niet belastend voor het milieu en slakken sterven op vreedzame wijze. Geen idee hoe dat getest is, maar als er biologisch op de verpakking staat, zal het wel goed zijn. Ook kunnen de korrels een fikse regenbui doorstaan. Nou, geloof het maar niet, want na de eerste de beste regenbui zijn de korrels kwakjes geworden en na de volgende regenbui zijn ze weg.

Gisteravond ging ik even de tuin in om te kijken of de verlichting naar behoren werkte. Al gelijk werd mijn aandacht getrokken door een horde slakken die richting de gewassen trok. Niet zomaar eentje, nee, een berg en ik heb ze allemaal opgeschept en in de GFT-bak gedaan, want waar laat je ze anders ? Het is werkelijk een ware ramp aan het worden en ik ben bijna geneigd om alleen maar plantjes te kopen met een slakonvriendelijk blad. Dat vind ik echter te ver gaan, want ik moet in mijn eigen tuin toch zeker zelf kunnen bepalen wat ik erin zet. Toch ?

Wie een oplossing heeft, mag het mij melden. Ik zou er blij mee zijn. Wel een goede oplossing, dus geen schoteltjes bier en al die andere grappen. Vooralsnog lijkt het met de hand opruimen van die beestjes nog het meest effectief, alhoewel ik denk dat ze gewoon weer onder het deksel van de GFT-bak door kruipen en ik de volgende dag gewoon weer dezelfde makkers bij hun kladden vat.

Ik heb zomaar het vermoeden, dat, wanneer slakken lachen konden en langen neuzen konden trekken, het een vrolijke boel zou zijn in mijn tuin.