Ransomware


Op 28 augustus 2016, in Internet, door Ron

ransomwareInmiddels zijn we er al aan gewend geraakt. Je computer kan geïnfecteerd worden door virussen of malware als je je daar niet tegen wapent. Bijvoorbeeld met een goede virusscanner of een anti-malware-programma. Meestal is je computer daarna goed te herstellen en zal je geschrokken zijn en ervoor zorgdragen dat het je geen tweede keer gebeurt. Tenminste, zo ging dat bij mij ooit.

Bij een, met een virus, geïnfecteerde computer heb ik me vaak afgevraagd wie daar nu echt lol aan beleeft. Je maakt een destructief programaatje en probeert het op slinkse wijze op een computer te loodsen van een nietsvermoedende gebruiker, zodat het daar de nodige schade aan kan richten of ervoor zorgt dat er allerlei irritante pop-upjes verschijnen totdat je er moedeloos van wordt.

In die tijd kwamen de virusscanners in opmars, gratis of betaald, die elke computergebruiker toch wel moest hebben om zich veilig te wanen bij het surfen op internet. Ooit heb ik wel eens gedacht dat de makers van deze programma’s achter de virussen zelf zaten, maar dat is slechts een vermoeden. Ik gebruik geen virusscanner meer, ik heb altijd de gratis AVG gebruikt, maar vertrouw op het bij Windows meegeleverde Windows Defender. Tot op heden gaat dat goed. Voor de malware heb ik sinds jaar en dag Malwarebytes geïnstalleerd en dat werkt goed, alhoewel je bij de installatie moet oppassen dat je geen rotzooi installeert, door vinkjes wel of niet te laten staan.

Een serieuzer probleem op dit ogenblik, de plaatselijke courant bericht er zelfs over, is de zogenaamde ransomware. Het is geen virus, maar wel vergelijkbaar in die zin, dat je (al dan niet tijdelijk) geen baas meer bent over je eigen computer. In tegenstelling tot virussen, hebben de makers van deze ransomware er wel belang bij dat je computer geïnfecteerd raakt, doordat men, na betaling van een geldbedrag, je computer weer herstelt. Je bent dus tijdfelijk gekidnapt en voor losgeld (ransom) laten ze je weer vrij.

Ik heb al veel mails binnengekregen die, toch zeker een paar jaren geleden en wat louche indruk maakten. Ze kwamen bijvoorbeeld van een bank of creditkaartmaatschappij waarmee ik niets van doen had of ze waren in zeer slecht Nederlands in elkaar geknutseld. Vaak werd je dan aangespoord om een link uit die mail aan te klikken. Vervolgens moest je dan een wachtwoord of een pincode verifiëren van je bank- of creditkaartaccount. Daarna gebeurde er dan niets, behalve dan dat je onbekenden je wachtwoord en pincode had gegeven van je bank. Dit zijn voorbeelden van de zogenaamde fishingmails, waarin ‘gevist’ wordt naar je persoonlijke gegevens. Het lijkt mij dat daar Nederland tot en met voor gewaarschuwd is. Trouwens, wanneer je met de muis over het linkje gaat, dus niet erop klikken, zie je, bij mij is dat aan de linkerzijde van het mailprogramma, het webadres waar je naartoe wordt geleid. Achter de punt zie je de extensie van het land, dat vaak een Oostblok-land is, waar vanuit deze fortuinzoekers opereren.

Ik heb ook al heel wat ransomware-mailtjes binnengekregen. Ze zijn niet van echt te onderscheiden. De meeste kwamen van KPN, waarin astronomische bedragen stonden voor het gebruik van internet en telefonie. De factuur wordt meegestuurd in de bijlage. En dan hoopt men er maar op dat je zo schrikt van dat bedrag, dat je perse wilt weten hoe dat bedrag zo hoog kan zijn. Je klikt op de pdf-file (zo lijkt het tenminste) en vervolgens opent zich geen pdf. Er gebeurt niets, totdat je na een minuutje of wat een scherm krijgt, dat aangeeft dat je bestanden encrypted (versleuteld) zijn. Wat je ook probeert, de bestanden zijn niet meer te openen. Teksten, powerpoints, muziek, of noem maar op. Je kunt er alleen weer bij, wanneer je een bedrag betaalt en in ruil daarvoor een sleutel krijgt, waarmee je je computer weer kunt herstellen. Ik heb bedragen gehoord van driehonderd tot achthonderd euro. Ik heb ook gehoord dat je dan in sommige gevallen geholpen wordt, maar ook dat je vervolgens niets meer hoort en met de gebakken peren blijft zitten.

Maar wat kun je nu het beste doen, wanneer je onverhoopt getroffen wordt door deze ransomware ? Men adviseert niet te betalen en aangifte te doen bij de politie (cybercrime). En dan ? De politie heeft in Europees verband een site in het leven geroepen, waarop je de nodige informatie kunt vinden. Het beste is gewoon een goede back-up te maken van je bestanden op een los systeem, bijvoorbeeld een externe harde schijf die je later loskoppelt van je computer, want alle bestanden op aangesloten drives worden meegenomen in de encryptie, of een cloudopslag. Ook een zogenaamde ‘inage’ maken van het besturingssysteem is handig, zodat je er op voorbereid bent om de gehele computer weer opnieuw te installeren, want dat is de simpelste oplossing en geeft de cybercrimineel geen kans.

En nu niet denken dat je met Mac of Ubuntu niet kwetsbaar bent. Ook dan kan er een berg schade aangericht worden. Oppassen dus !

 

Sinclair


Op 14 augustus 2016, in Ooit, door Ron

ZX81En gisteren ging ik de zolder op. Om te kijken of er nog wat bouwmateriaal lag dat ik mogelijk kan gebruiken bij wat renovatiewerkzaamheden. Ik weet niet hoe dat bij jullie gaat, wanneer je de zolder opgaat, maar ik wordt altijd afgeleid door het één of ander. Dan zie ik weer een doosje staan, waar ik in moet kijken, of ik verdwaal in oude correspondentie of ik stuit op oude boeken. Er is altijd wel iets waardoor het zoeken langer gaat duren dan verwacht.

Zoals gisteren, zie ik daar een oud plastic tasje staan met daarin allemaal oude cassettebandjes. Niet met muziek, maar met computerprogramma’s. Jawel, ik kom uit een tijd waarin computercommunicatie nog geluid maakte, een kakofonie aan gepiep van nullen en eentjes. Na even verder gezocht te hebben, vond ik de bijbehorende computer: een Sinclair ZX Spectrum. Eén van de eerste thuiscomputers van Engelse makelij. Later weggeconcurreerd door Commodore. En deze Spectrum was de eerste die een kleurenbeeld gaf, als je al een kleurentelevisie had natuurlijk.

De computer kende ik, maar was niet van mij. Ik vermoed van mijn broer. De Spectrum had een geheugen van achtenveertig kilobyte, terwijl ik ooit een Sinclar ZX 81 had met één kilobyte aan boord. Die moest je aansluiten op je televisie en daarna naar het signaal zoeken dat het apparaat uitzond. Het had verder geen geluid of kleur. Maar voor honderdvijftig gulden had je dan wel je eerste thuiscomputer. Je kon er een eenvoudig spelletje in laden, maar het apparaat onthield niets. Dus als de voeding eraf ging, was je alles weer kwijt. Maar in die tijd wist je niet beter.

Ik leerde mezelf programmeren. Basic was de taal die je daarvoor moest kennen en ik schreef er eenvoudige programmaatjes mee voor op school. Tafels liet ik de kinderen ermee oefenen en eenvoudige plus- en minsommetjes op een oud zwart-wit televisietje. Geloof het of niet, dat was voor die tijd, negentieneenentachtig, heel wat. Later kocht ik er een uitbreidingsmodule bij, zodat het apparaat zestien kilobytes kon leveren. Ik weet het, in een tijd waarin we gigabytes en terabytes hanteren is dat moeilijk voor te stellen. Wat is nu zestien kilobytes ? Daar schrijf je nu nog geen documentje mee. Toch ?

Later kwamen de Commodores op school. Zelf had ik een Vic 20, maar op school kwam de bekende Commodore 64 en daar hebben we best een tijd mee gedaan. Zelfs tot het moment dat je er een floppydrive op aan kon sluiten. Grote floppy’s gingen erin, van die buigbare. Tjee, waar is de tijd gebleven ? Op internet zag ik dat er nog altijd interesse is voor die oude computers, de spelletjes of de randapparatuur. Er zijn zelfs clubs van. Waarschijnlijk mensen die hangen aan nostalgie en die niet kijken op een pixeltje minder, Donky Kong willen blijven spelen of een pingpong-spelletje met twee streepjes en een rondje.

Ook ik kijk met plezier terug naar die tijd en vind het goed dat ik het heb meegemaakt, maar daar blijft het bij. Het was een tijd zonder internet. Kun je je dat voorstellen ? Nu halen we megabytes per seconde binnen, draadloos als het moet en installeerde ik van de week een memorykaartje van honderdachtentwintig gigabytes in mijn telefoon. Het kaartje is zo groot als een kwart van een postzegel en er kan zoveel muziek op dat je je daar vroeger een breuk aan tilde aan lp’s of cd’s.

Ik kan me goed voorstellen dat sommige (met name oudere) mensen het allemaal niet meer kunnen volgen …

 

Druilweer


Op 12 augustus 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

regenplas‘En Meuldijk, kom je je vakantie een beetje door ?’, zou je je wellicht af kunnen vragen en ik moet daarop helaas antwoorden dat ik nog niet datgene aan het doen ben, waarvan ik gedacht had, dat ik daar nu toch zeker mee bezig zou zijn. Jawel, ik heb me weer een sjouwbakje aangeschaft voor een meeneemprijsje, een Volkswagentje Caddy uit tweeduizendentwee, en er staat een steiger gereed achter mijn huisje, maar het weer weerhoudt me eigenlijk van het verrichten van werkzaamheden aan mijn dak. Het is nu niet echt de zwoele zomer waarvan ik gedacht had dat we die met zijn allen hadden verdiend na al dat rotweer.

Ondertussen tut ik maar een beetje aan met andere zaken. Zoals af en toe eens oppassen op mijn kleinzoon. Die zit met zijn ouders op een camping in Arnemuiden. Daar was het gisteren zo koud en nat, dat kleine Oliver en ik maar een ochtendje vanonder een dekbed allerlei tekenfilmpjes hebben liggen/zitten kijken. Het regende de hele dag. Toen ik naar huis wilde, bleek dat het raam van de Saab de halve dag had opengestaan op het parkeerterrein van die camping en aan passagierszijde kletsnat was. Dat kon er ook nog wel bij, want soms zit het mee, maar soms zitten er ook wel eens dingen tegen.

Ik heb geleerd dat je in je eentje geen steiger op moet zetten met een dure mobiel in je borstzak. Die kletterde op de grond en daar kon het scherm niet zo goed tegen. Probeer ook geen steiger op te zetten op terrastegels, die niet vlak liggen, want op grote hoogte is dat spelen met je leven. Daarnaast, het werkt ook niet prettig op een wiebelsteiger. Ik wacht nu op twee stabilisatoren. Dat zijn van die schuine poten, waarmee je wat stevigheid verkrijgt.

De goedkope Caddy bleek geen super onderhouden bestelwagentje te zijn. Koud loopt hij lekker, maar eenmaal warm loopt hij niet bijster goed. De plaatselijke garage kan niets vinden en daar zegt men dat hij goed rijdt. Ze testen hem wanneer die koud is en gaan er geen twintig kilometer in rijden. En dat was nu juist het probleem. Eén van de achterdeurtjes ging niet meer open, dat test je ook niet als je zo’n autootje koopt, dus die heb ik helemaal uit elkaar gehaald. Gelukkig gaat dat deurtje nu wel open, anders heb je bar weinig aan de laadruimte.

En zo ben ik bezig allerlei puin te ruimen, behalve bouwpuin. Gelukkig hebben we de Olympische Spelen nog. Ik ben geen sportliefhebber, maar ik ben wel blij dat er wat te zien is op druilerige vakantiedagen. En als je er eenmaal naar gaat kijken, dan boeit het ook wel weer, vind ik. Tussen de bedrijven door houd ik me bezig met watchfaces te ontwerpen. Een leuk programmaatje waarmee je je digitale horloge kunt voorzien van zelf ontworpen wijzerplaatjes. Ik houdt me wel bezig op die manier, maar nu hoop ik toch werkelijk dat het binnenkort wat beter weer wordt.

Straks ga ik even wat kostuums naar de stomerij brengen. Ik draag op dit ogenblik geen kostuums, maar T-shirts en een afritsbroek van de Dirk. Het ziet er niet uit, maar zit zo lekker. Je hoeft ook niet op te letten of iets vuil wordt of kapot gaat. Als ik nog tijd over heb, ga ik op de zolder op zoek naar bouwmaterialen, die van pas kunnen komen. Ik meen dat er nog wat balken liggen en stukken underlayment.

Dan ga ik nu eerst eens kijken of de Saab al droog is vanbinnen …

 

Dagje met de trein


Op 3 augustus 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

ns-appAfgelopen weekend bedachten kleine Oliver en ik dat het wel eens leuk zou zijn om met de trein op pad te gaan. Hij had nog nooit in de trein gezeten en dat leek ons wel een belevenis. Een retourtje Bergen op Zoom moest genoeg zijn om kennis te maken met de trein. Dinsdag leek een goede dag, omdat dan beide ouders werken, maar van tevoren wist ik natuurlijk niet dat het die dinsdag zo’n beetje aan één stuk door regende.

En dan zou het wel leuk zijn wanneer de conducteur de kaartjes kwam knippen, dacht ik, maar dat is natuurlijk helemaal niet meer van deze tijd. Er staan immers automaten op het station, waar je gelijk je vervoersbewijs kunt kopen en pinnen. Als je snel bent tenminste, want ook die gaan verdwijnen. Ik ben al een paar keer op stap geweest met een zelf uitgeprint biljet. Online kopen, betalen en een pdf-je in je mailbox, dat je uit kunt printen.

Ik besloot me maar eens helemaal bij te lezen op de site van NS. Ik heb geen OV-kaart en het leek me ook niet zinvol er eentje aan te schaffen voor een retourtje Bergen op Zoom. En jawel, je kunt nog steeds online een kaartje kopen, betalen en uitprinten. Als je tenminste een printer hebt en die heb ik niet (meer). Ik las ook dat de NS geen pdf op een telefoon of een tablet accepteert als geldig vervoersbewijs. Ik besloot mee te gaan werken aan een nieuwe proef.

Daarvoor moest je een app downloaden van de NS. Je plant er je reis, het aantal personen, eventuele kortingen en daarna rekent de app uit wat je moet betalen. Als dat klopt ga je betalen en dat kan met de bankieren-app waar het programma automatisch naar verwijst. Je voldoet het bedrag en vervolgens kun je kiezen: of je kunt het bewijs downloaden om het uit te printen of je haalt een QR-code binnen, die de conducteur, bij wijze van proef, kan scannen, omdat hij op je scherm verschijnt van je telefoon. Deze code laat eventueel ook poortjes openen op het station, maar dat kennen we niet in de buurt.

Dus ik heb de kleine verder niet gek gemaakt met kaartjes of uitgeprinte biljetten. Hij heeft gewoon kennis gemaakt met een moderne manier van het tonen van een vervoersbewijs. Opa Ron laat gewoon zijn QR-code zien. Ik denk dat hij het nog gewoner vond dan onze medereizigers, want die waren verbaasd dat dit kon. De conductrice moest eens lachen en aan haar handelen kon ik merken, dat ze het ook nog niet zo vaak had gedaan, dat scannen met een nieuw apparaat.

Het was een regenachtige dag, gisteren, maar Bart Smit en Top Toys maakten veel goed en ook de lunch bij Délifrance ging erin als koek …

 

20160802_111208