Sorry


Op 25 september 2016, in Politiek, door Ron

sorryAfgelopen week was het weer Prinsjesdag. De regering presenteert de begroting voor het komend jaar. Een begroting, die tot die dinsdag geheim moet blijven, maar dat blijkt maar niet te lukken. Elk jaar weer lekt die begroting uit en weten diverse kranten of televisiezenders er al iets over te zeggen. En elk jaar weer verbaast de politiek zich over dit feit. Een toespraak van de koning begeleidt de presentatie. Zo gaat dat op Prinsjesdag.

Ik heb me niet verdiept in de begroting en weet, net als zovelen die af en toe een krant lezen, dat we er wat op vooruit gaan en dat de economische situatie van ons land iets rooskleuriger wordt. En in tegenstelling tot voorgaande jaren wordt het begrotingsdebat door politici gebruikt om zichzelf en hun partij te promoten richting de Tweede Kamerverkiezingen van het volgend voorjaar. Er wordt positie gekozen, er ontstaan vrijages en zie je dat de regeringspartijen elkaar stevig bevragen over uitlatingen die in het openbaar gemaakt zijn.

Sommige politici grijpen de gelegenheid zelfs aan om publiekelijk ‘sorry’ te zeggen voor het niet behalen van verkiezingsbeloften. Ik zie het maar als zoete broodjes bakken bij de bevolking. ‘Stem op mij, want ik ben ook meer een mens’. Ik denk dat het hele beleid van de afgelopen acht jaar rijp is voor een ‘sorry’.

Sorry dat je werkloos bent geworden en dat de werkloosheidsvoorzieningen ernstig zijn aangepakt, maar gelukkig hebben we de banken gered. Sorry dat je nu te weinig huishoudelijke hulp hebt en dat je een beroep moet doen op je familie. Bedankt dat je langer zelfstandig wilt blijven wonen en sorry dat je pensioen gekort wordt. Sorry voor de bezuinigingen in de psychische gezondheidszorg, we vinden het ook vervelend dat er zoveel mensen met een stoornis onbehandeld over straat blijven lopen.  Sorry dat we het onderwijs belast hebben met gedrochten van regelingen, waarvan we eigenlijk wel wisten dat we daarmee leerkrachten onevenredig belast hebben. Sorry dat je toneelvereniging geen geld meer krijgt. Sorry dat je nu een beroep moet doen op de voedselbank en moet aankloppen bij een gemeentelijk fonds om de eindjes aan elkaar te kunnen knopen. Sorry, sorry, sorry, maar gelukkig is het land nu financieel gezond en is er reden voor optimisme.

Ik heb mijn vertrouwen in de landelijke politiek nu ook een eind verloren, mensen, ik heb teveel sociale zekerheden zien verdwijnen. Zaken waarop we ooit zo trots waren dat ze zo goed geregeld waren. De poppenkast, die zich Tweede Kamer noemt, heeft de sociaal zwakkeren dusdanig geparkeerd, dat voor sommigen de wanhoop nabij is en elke opmerking van een politicus, die beweert dat er reden is voor optimisme, als een scherp mes door de oren snijdt.

 

Vouwfiets


Op 18 september 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

vouwfietsGisteren heb ik een vouwfietsje gekocht. Nooit gedacht dat ik dat ooit zou gaan doen, maar veranderende omstandigheden vragen om dit soort oplossingen. Als je alleen al kijkt naar de uren die ik dit en afgelopen schooljaar bij de gemeente Goes heb zitten vergaderen en wat dat gekost heeft aan parkeergelden, dan heb je zo’n fietsje er al uit.
Binnenkort gaat het bestuurskantoor verhuizen. Van de prachtige en rustige locatie in Wilhelminadorp (een mooi verbouwde boerenschuur) met genoeg parkeerplaatsen voor de deur, naar het druk bezochte Stationspark in Goes. Een park waar elk bedrijf eigen parkeerplaatsen claimt met wegsleepregeling en je dus een behoorlijk eind weg moet gaan parkeren om ergens te gaan zitten vergaderen. Ik weet dat, want ik moet in het gebouw, waar we gaan zitten, vaak genoeg vergaderen in de ruimte van een ander schoolbestuur. Rondom dat gebouw is parkeergelegenheid, maar dat staat veelal vol, tenzij je er om zeven uur ‘s morgens moet zijn.

Ik had mijn besluit al aangekondigd bij de collega-directeuren en er werd maar eens cynisch gelachen. Ron op de fiets, dat moeten we nog maar eens zien. Begrijpelijk, want ik fiets nooit. Er staat er één voor de deur, maar daarop heb ik alleen een testritje gemaakt. Hij staat dus alleen maar voor het huis en dient veelal als foto-onderwerp voor langslopende toeristen die het waarschijnlijk een idyllisch plaatje vinden. Maar nu ? Nu voel ik me toch genoodzaakt een fiets te gaan gebruiken om me een berg ergernis en geloop te besparen. En dan het liefst eentje die niet in de weg staat en die in een hoekje van de school geparkeerd kan worden, zonder dat er iemand over struikelt.

Afgelopen week ben ik dus op zoek geweest naar een vouwfietsje. Dat leek me een aanvaardbare oplossing. Het blijkt dat deze fietsjes best populair zijn, vooral in de stad. Voor een goede gebruikte betaal je dan honderd tot honderdvijftig euro en blijft de vraag of het zadel hoog genoeg uitgeschoven kan worden om er plezierig gebruik van te maken en je er niet op zit als een onnozele poppenkastspeler. Ik hoef verder geen extra’s; een eenvoudig model zal voor mij volstaan. Ik deed een bod op een veilingsite, maar hoorde daar verder niets van. Tot ik op een site van een grote sportwinkelketen een fietsje tegenkwam (zie foto), dat nieuw ongeveer evenveel kostte.

Dus toog ik gisteren naar Breda om de winkel van Decathlon te bezoeken. Een soort Aldi voor sportartikelen. Mijn navigatie liet mij echter in de steek. Doordat de software al vier jaar oud is, kent de navigatie de meeste nieuwe straten niet en moet ik altijd een straat intypen waarvan ik denk dat die er al wat langer ligt om in de buurt van mijn bestemming te komen. Ik typte ‘Bavelseparklaan’ in, maar de navigatie kende alleen de ‘Bavelselaan’. ‘Dan die maar’, had ik gedacht, maar die bracht me niet waar ik zijn moest. Op mijn telefoon zocht ik mijn huidige locatie en mijn gewenste locatie en zocht de dichtstbijzijnde oudere straat. Daarvan kende mijn navigatie er twee, dus ik koos er, ienemienemutte, eentje. Verkeerd dus. Dus gaf ik de straatnaam weer in om de andere locatie te zoeken, maar maakte daarbij een typfoutje en kwam in the middle of nowhere uit. Balen dus. Rijd je daar een uur in Breda, soms langs dezelfde gebouwen, maar je komt nergens.
Dan maar verder op de telefoon. De winkel gegoogled, routebeschrijving opvragen en je via Maps te laten navigeren, met steminstructie. Wat is dat ideaal. Zonder probleem kom je op je bestemming. Google is altijd up-to-date. Waarom bouwen ze dat niet in auto’s. Zo makkelijk.

Nu maar hopen dat de schoolfiets gaat bevallen. Ach, eigenlijk draait het niet om die vraag. Het is pure noodzaak.
We gaan het morgen zien, want dan moet ik op dat Stationspark zijn ..

 

Nieuwbouw


Op 11 september 2016, in School, door Ron

tekentafelGisteren heb ik ontwerpen zitten bekijken. Geen exacte tekeningen, maar ontwerpen om over te denken, ontwerpen die een denkrichting aangeven. Komende donderdag zullen de vijf genodigde architecten hun schetsen toelichten in een presentatie aan mensen die daar wat van mogen vinden. Uiteindelijk zal er één geselecteerd worden, die kan gaan tekenen om een nieuwe school te realiseren. Dit is een prachtige uitdaging voor iedereen en ik ben blij dat ik zo’n proces in mijn loopbaan als directeur een keer mag meemaken. Dit keer heb je niet te maken met het feit dat je onderwijsconcept stopt bij de begrenzing die het gebouw dicteert, maar kun je een gebouw realiseren dat gegoten zit rondom je onderwijsconcept. Jawel, het moment dat we de zestig jaar oude school vaarwel kunnen zeggen komt dichterbij.

En dan is het ongelooflijk wat architecten kunnen doen, soms lijkt het goochelen, met de genormeerde vierkante meters. Daarbij wordt rekening gehouden met het onderwijsconcept, maar ook met de wens om in het gebouw een integraal kindcentrum te verwezenlijken en zelfs met een eventuele uitbreiding of een inpandige oplossing om met een extra groep te kunnen werken, want wij zitten met onze honderdzeventig leerlingen, dat groeit tot honderdnegentig, juist op de ‘wip’ om zeven of acht groepen te kunnen vormen.
Het is ongelooflijk hoe er met duurzame materialen kan worden gewerkt, die gewoon na een eventuele sloop gerecycled kunnen worden. Er kan dusdanig gebouwd worden dat het hele gebouw energieneutraal huisvesting kan bieden. Maar het fascinerendste zijn nog wel de ontwerpen zelf. Dus hoe het gebouw oogt aan de binnen- en buitenzijde en waardoor men zich heeft laten inspireren.

Er is een locatie waarvan het college van de gemeente Goes vindt dat het uitermate geschikt is voor nieuwbouw van onze school. Er staat momenteel een kinderopvang op, dat huist in een voormalige kleuterschool. Dus de bestemming blijft dan ongewijzigd. De totale oppervlakte van het perceel zou groot genoeg moeten kunnen zijn, wanneer er ‘tweelaags’ gebouwd wordt. We hebben nu ook een verdieping en er staan in de buurt van de toekomstige locatie ook al wat hogere gebouwen. Toch denkt (een deel van) de buurt er anders over en heeft men inmiddels al een actiecomité gevormd om het ongenoegen te kunnen verzamelen en uit te kunnen dragen. Het venijn zit hem in de aanzienlijk toenemende verkeersbewegingen in de straat en dat was al toegenomen met de komst van het nieuwe Pontes, omdat fietsende leerlingen eenvoudig via die weg bij hun school kunnen komen. Wanneer we dus op die locatie gaan bouwen, dienen we de verkeerssituatie nauwkeurig te bekijken.

Ik bemoei me daar niet mee. Dat is moeilijk, toch zeker wanneer je een periode van acht jaar als gemeenteraadslid achter de rug hebt, waarbij je niet anders deed dan kijken naar bestemmingen en verkeersbewegingen. Vooralsnog bemoei ik me alleen met onderwijs en de mate waarin de nieuwbouw daarbij past. De rest is aan anderen. Niet dat ik daar geen mening over heb, maar die doet nu even niet ter zake.

Na donderdag weten we meer en op termijn zal de gemeente een website in het leven roepen, waarop de ontwikkelingen te volgen zijn. Tegen die tijd zal ik je van hieruit linken, want de gemeente blijft graag de informatie-voorzienende partij. Ik vroeg me zelfs al af of ik een stukje als dit mocht schrijven.

Maar ja, als je enthousiast geworden bent van de ontwerpen, moet je dat toch ergens kwijt.
Vind je niet ?

 

Het zit er op …


Op 4 september 2016, in School, door Ron

backtoschoolDe vakantie zit er weer een eind op. De meeste onderwijsmensen in de regio Zuid zijn al weer op hun school begonnen. Zonder kinderen weliswaar, maar elk kind wil toch kunnen zitten op de eerste maandag van het schooljaar. Toch ? Klassen staan klaar en in ons geval zijn ze ook weer lekker schoongemaakt. Dit soort fikse schoonmnaakbeurten zitten niet meer in het pakket van de schoonmaakdienst, dus hebben we afgelopen woensdag zelf de emmers, sponzen en ander materiaal gehanteerd om de lokalen weer spik en span te maken. Een aantal enthousiaste ouders heeft ons daarbij geholpen. Niet alleen nuttig, maar ook best leuk om samen zo te starten.
Het begon allemaal wat hilarisch, want meester Ron in zijn zwarte korte broek met daaronder witte beentjes in zwarte sokken en sportschoenen, krijg je niet zo vaak te zien. Mensen kennen me immers niet anders dan in een net pak. In de vakantie trek ik maar sporadisch een kostuum aan.

Dit keer hield ik wat minder vakantie over dan voorgaande Zomervakanties. De eerste en de laatste week lever je sowieso al deels in, vanwege het afronden van zaken en het voorbereiden van een nieuw schooljaar, maar deze keer moest ik in de tweede week stand-by staan in verband met het het ophangen van touchscreens op de diverse scholen. Niet dat je daar bij hoeft te zijn, met uitzondering van onze eigen school, maar je moet er wel rekening mee houden. Je kunt niet weg.
Anderen wel, Zo ook mijn directeur, die zich prima vermaakte in donker Afrika en tussen de bedrijven door app-te: ‘Hé Ron, gaat alles goed met de nieuwe borden ? Hier is het fijn toeven !’
Ach, ik haal de schade nog wel eens in.

En nee, ik ben nog niet klaar met de verbouwing. Het was ingrijpender dan ik dacht. Ik heb moeten zagen in de dragende constructie en dat was het meest enge dat ik de laatste tijd heb moeten doen. Natuurtlijk had ik alles goed uitgedacht en gestut, maar op het moment dat je daadwerkelijk de zaag erin zet, is dat toch wel erg spannend. Maar goed, de meeste rotte delen in de constructie zijn vervangen en behandeld. En ik moet eerlijk zeggen dat dat in je eentje niet meevalt. Sjouwen met loodzware balken en aldoor steiger op en af te moeten gaan, was voor dat oude lijf van me soms toch wat veel van het goede. Op heel warme dagen deed ik alleen ‘s morgens wat, want hoe je het draait of keert, je hebt toch een medisch verleden.
De resterende werkzaamheden kan ik van binnenuit doen of in droge weekenden. Warm weer hoeft niet, droog weer wel.

Dat zien we dan wel weer. Vooralsnog heb ik best zin in het nieuwe schooljaar. Ik ben benieuwd hoe het nieuwe rooster in de praktijk gaat werken, hoe de gezamenlijke aanpak met betrekking tot het pedagogisch klimaat in de eerste weken gestalte gaat krijgen, hoe de nieuwe groepsbezetting gaat bevallen (er zijn wat leerkrachten van plaats gewisseld), hoe hjet traject richting een kindcentrum verder gaat verlopen of hoe de nieuwbouwplannen gaan uitpakken. Niet zomaar wat uitdagingen, maar belangrijke ontwikkelingen voor de toekomst van de school en het dorp Kloetinge.

Afgelopen donderdag trapten we af met een fikse teamvergadering en een teametentje aan het strand van Vrouwenpolder. Iedereen heeft er weer zin in. Mijn taak is om dat zo te houden gedurende het schooljaar. Ik heb veel vertrouwen in ons team, dus dat gaat goedkomen hoop ik. Al is het soms wel wat roeien met de riemen die we hebben, vanwege de gedateerdheid van het gebouw en de erbarmelijke staat van onderhoud.

Als jij ook in het onderwijs zit, wens ik jou ook een fijn schooljaar toe. Vergeet niet in de eerste weken jouw grenzen aan je nieuwe klas duidelijk te maken, houd je teugels een beetje kort, want het is zo jammer om ze al na een paar weken ternauwernood aan te moeten trekken.