Vergeten


Op 30 oktober 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

sony_vaio_duoRuim drie jaar maak ik gebruik van mijn Sony Vaio Duo Ultrabook en dat is best lang voor een gadget-freak als ik. Maar het doet wat ik wil, ik kan ermee lezen en schrijven, het is handzaam en bovenal, het blijft mensen imponeren als je met zo’n glasplaat aan tafel zit en hem op enig moment openklapt om hem als laptop te gebruiken. Met een digitizer schrijf ik erop en sla die bestanden gewoon op. Ik gebruik al drie jaar nagenoeg geen papier meer bij vergaderingen en overal waar WIFI is, kan ik via de cloud bij alle bestanden die ik nodig heb. Ik denk dat het ook zo hoort te werken.
Ik zal op het eind een filmpje plaatsen van de Sony van het moment dat het apparaat drie jaar geleden als redelijk opzienbarend werd beschouwd.

Want het gaat deze keer niet over mijn Sony. Begin deze week haalde ik het apparaat uit mijn tas om hem eens netjes schoon te maken en alle vegen eraf te poetsen. Toen ik hem openklapte en de achterzijde ervan bekeek, die zie ik normaal gesproken niet, ontdekte ik een SIM-kaartje. Dat was waar ook, ik nam destijds, drie jaar geleden, een mobiel breedband abonnement, waarmee je in Zeeland geen schijn van kans maakt. Tenminste, niet waar ik woon. Maar aangezien ik dat abonnement voor een jaar afsloot zat ik daar nog even aan vast. Ik heb de SIM laten zitten en ben het daarna eigenlijk vergeten. In de praktijk heb je die ook niet nodig, er is overal WIFI. Op mijn bankrekening zag ik dat Vodafone daar elke maand achttien euro voor afschreef. En dan rijzen bij mij de vraagtekens.

Ziet Vodafone niet dat er op dat abonnement totaal geen activiteit is ? En mag Vodafone een abonnement zomaar stilzwijgend verlengen ? Ik dacht dat daar een nieuwe wet voor was ontworpen, dat je niet zomaar abonnementen stilzwijgend mocht verlengen. Jawel, die wet is er en geldt bijvoorbeeld voor tijdschriften of sportscholen, maar niet voor telefoonabonnementen. Voor de klantenservice van Vodafoon is een gratis nummer beschikbaar, dus besloot ik dat maar eens te bellen. De eerste vraag die je krijgt is om je mobiele nummer in te toetsen, zodat ze je daarna beter van dienst kunnen zijn. Oké, een mobiel nummer, dat weet ik dus niet. Het was mobiel breedband en ermee bellen deed ik niet. Maar als je niets intoetst bij die klantenservice, kom je niet verder.

Dus ik mailen, met mijn relatienummer om te vragen wat mijn nummer is en hoe ik in ‘My Vodafone’ kwam. Maar dat nummer gaven ze niet, maar ik kon wel een mailtje verwachten met een nieuwe inlogmogelijkheid voor ‘My Vodafone':

vodafone

En dat was dus niet helemaal de bedoeling. Ik wilde alleen toegang en geen nieuw abonnement. De mevrouw die dit afhandelde verzekerde mij dat ik geen nieuw abonnement had afgesloten.

Bij de inlogprocedure moest je weer een mobiel nummer ingeven en dat wist ik niet. En ik werd het beu en nog beuer (is dat Nederlands ?) en besloot, met de wetenschap dat ik dat soort contracten toch nooit zou weggooien, mijn hele papieren administratie ondersteboven te gooien. Ik moest en zou dat vinden. En uiteindelijk, in het onderste laatje, helemaal op de bodem, vond ik een contract. Ingegaan op september tweeduizend en dertien voor de periode van één jaar. Ik betaal dus al drie jaar voor niets, maar dat is mijn eigen schuld, had ik het maar moeten opzeggen. Maar hoe doe je dat even snel ?

Ik mailde naar Vodafone met de mededeling dat het abonnement direct moest stoppen, maar dat kan niet per mail, je moet daar een papier voor downloaden of naar een nummer bellen en ik bofte, zo stelde men, het nummer was op zaterdagen tot zes uur bereikbaar. Dus ik gebeld en allerlei menu’s doorgelopen. Totdat ik kwam bij ‘vragen over je abonnement’. Daar kon je kiezen uit ‘verlengen’, ‘opzeggen’ of ‘andere vragen’. Dat is tricky natuurlijk, maar ik besloot toch maar voor optie twee te gaan en hing vervolgens vijfentwintig minuten aan de lijn, omdat ‘alle medewerkers bezet’ waren. Vermoedelijk werd optie twee vaak gekozen, concludeerde ik, en als je zo lang aan het lijntje wordt gehouden ben je al snel geneigd op te hangen. Maar ik hield vol.

Een jongeman aan de andere kant, die me vriendelijk te woord stond. Ik vertelde hem mijn mobiele nummer, dat ik ondertussen van het contract had overgenomen, en dat vond hij vreemd, want op zijn display zag hij toch een ander nummer. Jawel, ik belde met een ander nummer dan hetgeen ik bij hen had. En of ik een zakelijk abonnement had. Dat had ik niet en daarop vertelde de jongeman dat ik toch echt met de afdeling particuliere abonnementen moest bellen.

En ondertussen maar rustig en aardig blijven, mensen. En de jongeman begreep dat ik al zo lang in de wacht had gestaan en zette me door naar een interne lijn. Toen was het in drie minuten gepiept. Tenminste, ik denk dat het gepiept is. Ik zal de afschrijvingen op mijn bankrekening goed in de gaten houden de komende tijd. Wellicht moest ik dat altijd maar doen, want dat was toch vierentwintig (maanden) keer achttien euro goedkoper geweest.

 

 

 

IKC I


Op 23 oktober 2016, in School, door Ron

tekening_ikcHet zal best nog even duren tot het moment dat de nieuwbouw van de school in Kloetinge gerealiseerd zal zijn. Op de planning staat augustus tweeduizend achttien, maar dan moet er ook werkelijk niets tegen zitten. Uiteindelijk zal het MFA, zoals dat zo mooi heet, onze school, de kinderopvang en de peuterspeelzaal huisvesten. Er is gezocht naar andere partners, daar was ruimte voor, maar dat is niet gelukt. Men bleef liever zitten waar men zat. Aan de ene kant is dat lekker veilig, je weet dan tenminste wat je hebt, aan de andere kant kon men zich geen voorstelling maken wat het voordeel zou zijn om samen op te trekken. Jammer, maar geen van de deelnemende participanten had zin om te trekken aan een dood paard.

Al vanaf het begin had ik de wens uitgesproken om verder te gaan dan alleen het delen van een nieuw dak. Verder dan een multifunctionele accommodatie en dus verder dan een brede school, die overigens niet zo breed zou worden door de afwezigheid van deze participanten. Ruimte hiervoor blijft er eigenlijk nog steeds. Daarbij kun je denken aan bijvoorbeeld logopedie, huiswerkbegeleiding of bibliotheek. Ook kan het nieuwe gebouw ‘s avonds gebruikt worden door verenigingen of voor vergaderingen.

Al in een vroeg stadium besloot ik de partij die het voorschools traject verzorgt, in ons geval is dat Kibeo, te polsen of men, samen met ons, de lat wat hoger wilde leggen en daarbij te willen werken aan een vergaande samenwerking. Op dat moment is besloten om de tijd tot de afronding van de nieuwbouw te gebruiken om een integraal kind centrum, afgekort IKC, in de steigers te zetten. De voorwaarde die ik daarbij stelde was dat er een intentieverklaring zou worden opgesteld, die door beide participanten ondertekend zou worden. Dit om latere teleurstellingen in het traject te voorkomen. Door zowel door NoBeGo, onze stichting, als Kibeo is hier positief op gereageerd en is deze week officieel, in het bijzijn van de beide teams en de wethouder, de intentieverklaring ondertekend.

Een IKC gaat in de praktijk iets verder dan een brede school. In de praktijk, want op papier blijft het gewoon een voorschools en schools traject onder één dak. In de praktijk krijgen ouders te maken met een instituut dat open is van zeven tot zeven, dat een totaalaanbod verzorgt in één gebouw met één aanspreekpunt en één team. Er zal gewerkt worden vanuit één pedagogische visie. Er zal sprake zijn van één doorgaande lijn van 0 tot 13 jaar, waarbij kinderen deskundig begeleid worden naar hun plekje in de wereld. Specialismen van begeleiders kunnen breed ingezet worden, zodat er gewerkt kan worden in een krachtige pedagogische omgeving die kinderen uitdaagt om hun talenten te ontdekken en te ontwikkelen.

De termen ‘school’ of ‘peuterspeelzaal’ zullen vervagen en alleen nog op papier blijven bestaan. Het wordt één pedagogisch instituut. Hoever we daarbij willen gaan, zal de toekomst uitwijzen. De basis zal gelegd worden en daarna zullen we zien. Maar in feite wordt het mogelijk om tweeënvijftig weken open te zijn (alleen met Kerst dicht), waarbij ouders zelf hun tijden en vakanties kunnen kiezen binnen het kader van verplichte uren onderwijs. In het voorschools traject is dit nu al mogelijk.

Voor het totale team en het management is het één grote uitdaging, die echt wel wat hobbels zal kennen. Wat mij deze week, op de avond van de ondertekening, duidelijk werd is dat iedereen er erg veel zin in heeft, de voordelen ervan inziet en bereid is om daar samen de schouders onder te zetten.

 

Poppenkast


Op 16 oktober 2016, in Opmerkelijk, door Ron

vote-buttons-bannerOp acht november gaan de inwoners van de Verenigde Staten naar de stembus om aan te geven wie hun favoriete kandidaat is voor het presidentschap. En ik ben blij dat ik daar niet woon, want ik had me geen raad geweten. Sterker nog, ik zou me als Amerikaanse staatsburger vreselijk schamen vanwege het potentieel aan kandidaten en hun capaciteiten.

Ik zou me schamen voor het feit hoe deze mensen in het wereldnieuws Amerika vertegenwoordigen als een soort Jan Klaassen en Katrijn en een serieuze verkiezing verlagen tot een volksvermaak van de bovenste plank. Ondertussen krabt de rest van de wereld zich eens achter de oren. ‘Moet één van deze twee kandidaten deze wereldmacht gaan besturen ? Zijn er in heel de Verenigde Staten nu geen betere kandidaten te vinden ?’

Blijkbaar niet en zal de bevolking daar moeten kiezen uit twee mensen, die ik, tot op heden, maar bar weinig zinnige dingen heb horen roepen. Debatten ontaarden in een soort over-en-weer spelletje: ‘Tikkie, jij bent hem’. En zo weet de Amerikaanse bevolking alle roddels en achterklap van deze mensen, maar waar het gaat om kwaliteiten blijft, het gissen.

Misschien heb jij, net als ik, ook wel moeten lachen toen meneer Trump ten tonele verscheen en hebben gedacht: ‘Amusant, maar dit gaat hem niet worden. Dit kan hem werkelijk niet worden’. Toch schijnt een groot deel van de Amerikanen achter hem te staan, ondanks het feit dat hij inhoudelijk niet ingaat op kwesties en het laat bij zomaar wat roepen. Kandidaat Clinton heeft als minister van buitenlandse zaken laten zien dat ze wel wat in haar mars heeft, maar een presidentschap is toch andere koek en zolang ze uitgelokt wordt om met modder te blijven gooien, want meer is het op het ogenblik niet, zal ze niet kunnen beargumenteren waarom zij de uitgelezen kandidaat is en moet ze vertrouwen op de aanhang van het emancipatoir belang om de eerste vrouwelijke president te kunnen kiezen.

Ik houd in ieder geval mijn hart vast. Amerika is een wereldmacht, een grote speler en van belang in economisch opzicht, maar ook in het kader van de wereldvrede. Als deze wereldmacht onkundig geleid wordt, dan kunnen de gevolgen daarvan wel eens wereldwijd merkbaar worden.

 

Proefkonijn af


Op 9 oktober 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

reageerbuisjesRuim twee jaar lang heb ik mezelf een proefmedicijn toegediend. In september tweeduizendveertien werd mij dat gevraagd en ik weet nog wel dat ik destijds daar best wel mijn twijfels over had. Het feit dat ik regelmatig gecontroleerd zou worden en ik af en toe nader onderzocht werd, had mij destijds over de streep getrokken.
Ook het feit dat ik daadwerkelijk kon bijdragen aan de medische wetenschap, speelde daarbij een rol.

Sinds het overlijden van mijn broer in tweeduizendvijf doneer ik jaarlijks een bijdrage aan fondsen, omdat ik me er in die tijd van bewust werd dat de medische wetenschap ernstig tekort schoot. Geen grote bedragen hoor, maar wel iets meer dan de jaarlijkse euro in de collectebus. Ik denk dat meer mensen dit doen, wat de aanleiding ook is. Ik doe het, omdat ik het missen kan en collectanten vaak mis loop, maar in feite is die ene euro aan de deur net zo belangrijk.

Bijdragen met je eigen lichaam is net iets anders. Het is mooi dat je kunt bijdragen aan de ontwikkeling van een medicijn waarmee veel mensen geholpen zijn, maar ja, het is wel je lijf, weet je. Ik ging er destijds maar van uit dat men heus wel wist wat men deed en niet zomaar proefmedicijnen zou uitreiken, die ernstige schade zouden kunnen aanrichten. Ik heb mezelf dus braaf elke twee weken geïnjecteerd met een vloeistof. Drie keer per jaar werd ik dan lek geprikt en werden de buisjes opgestuurd voor analyse. Ik heb daar zelf nooit feedback op gehad. Was het goed of niet goed ? Geen idee. Ook, denk ik, kreeg mijn huisarts geen inzage in dat dossier, ondanks de afspraak dat dit wel zou gebeuren.

Bij het consult, drie maanden geleden, werd mij verteld dat het medicijn goedgekeurd was en op de markt ging komen. Wel vroeg men mij om het medicijn nog tot januari volgend jaar te blijven gebruiken. Dat vond ik vreemd en er ontstond een discussie. Kijk, je weet niet of ik mezelf het echte medicijn toedien of een placebo. Dan kun je toch veel beter de patiënten monitoren die nu in aanmerking komen voor het echte medicijn ? Daar wordt je dan toch veel wijzer van ?
Niet iedereen zou in aanmerking komen voor het gebruik van het medicijn en proefpersonen kregen geen streepje voor. Dat wilde ik ook niet hoor, mijn cholesterolwaardes zijn te reguleren met de gangbare medicijnen. Het nieuwe medicijn zou veel te duur zijn om dit aan alle patiënten voor te schrijven.

En dan volgt er weer een discussie over waarom dat medicijn dan zo duur moet zijn. De mevrouw had het over ‘naar schatting tweehonderd euro per injectie’. Wat blijkt nu ? De farmaceut heeft nu een patent op dit geregistreerde medicijn. Tien jaar lang heeft men het alleenrecht en kan men vragen wat men wil. Onder het mom van: ‘We moeten de ontwikkelkosten terug kunnen verdienen’, wordt de prijs fors verhoogd.  Ik, en waarschijnlijk velen met mij, heb gratis mijn medewerking verleend, ben kosteloos naar het ziekenhuis op en neer gereden en ik ben tientallen keren geprikt. En dat vaak onder schooltijd. Begrijp me niet verkeerd, ik heb dat er graag voor over gehad, maar nu werd ik onprettig verrast met de wereld die farmacie heet.

Ik heb de laatste maanden nog meegewerkt aan de proef, maar veel minder gemotiveerd dan anders. Ik kreeg meer het idee dat ik niet meer bijdroeg aan de medische wetenschap, maar meewerkte aan het zakkenvullen van farmaceuten, die prijzen dusdanig opjagen, dat het niet in de basisverzekering voor ziektekosten wordt opgenomen en zodoende onbereikbaar wordt voor ‘normale’  patiënten.

Vorige week heb ik gezegd dat ik mijn medewerking niet meer verleen.

 

Zelfbeschikking


Op 2 oktober 2016, in Politiek, door Ron

zelfbeschikkingEén van de fundamentele rechten van de mens is het recht op zelfbeschikking. Wereldwijd. Overheden mogen nooit verplichten iemand iets met zijn of haar lichaam te doen. Recht op eigen keuzes, eigen denken en zelfstandigheid. Overheden mogen mensen nooit dwingen om te kiezen of te denken.
Dat sommige overheden dat wel proberen, kennen we uit landen waar een dictatuur heerst of in gebieden waar oorlog de dienst uitmaakt.
Natuurlijk is het recht op zelfbeschikking veel meer omvattend, ik noem maar een aantal aspecten, waarvan ik denk dat dat recht in onze Westerse samenleving goed lijkt geborgd.

Lijkt, want de laatste tijd verbaas ik me soms over zaken waarmee de overheid denkt zich te moeten bemoeien. Euthanasie is nog steeds erg omstreden en balanceert op het gegeven of iemand wel of niet in staat is te kunnen beschikken over het eigen lot. Ik had daar al eerder een stukje over geschreven.
Een paar weken geleden werd iedereen in Nederland orgaandonor, tenzij men anders aan zou geven. Ook dat komt erg dichtbij, vind ik. In die zin, dat ik vind dat de overheid niets over mijn lichaam heeft te zeggen. In mijn ogen schendt dit ook het recht op zelfbeschikking. Oké, je kunt aangeven dat je het niet wilt, maar dan is hert hek wel erg van de dam. Dan kan de overheid allerlei zaken gaan verzinnen, waartegen je dan bezwaar kunt gaan maken. Dat is geen politiek bedrijven. Je hoort in de Tweede Kamer af te blijven van iemands lichaam of recht van zelfbeschikking, tenzij dat een gevaar voor de samenleving oplevert. Daarbij denk ik aan penitentiaire straffen.

Gisteren was er iets anders in het nieuws. Ouders waarvan geacht werd dat men geen kinderen kan opvoeden, moeten gedwongen kunnen worden om anticonceptionele maatregelen te treffen. Ook nu begeeft de overheid zich op bijzonder glad ijs. Wie bepaalt dat ? Wie bepaalt dat ouders dat wel of niet kunnen ? Jeugdzorg ? Of de aldoor falende psychische gezondheidszorg ? Wie ? Wie ben jij om te bepalen of mensen wel of niet iets met hun lichaam moeten doen ? En als je dat al mag, waar ligt dan de grens ? Ik weet niet of ik wel in zo’n land zou willen wonen.

Gelukkig heeft het voorstel het niet gehaald. Er was slechts één partij voor, de PvdA, die daarmee in mijn richting alleen maar bevestigt dat men het padje werkelijk kwijt is.
Kijk, ik begrijp hoe zo’n voorstel tot stand komt. Er bestaan schrijnende situaties, misschien ook wel bij jou in de buurt, waarbij je misschien zou denken: ‘Hoe is het mogelijk dat’. Dat mag echter nooit een vrijbrief zijn om mensen te gaan verplichten iets te doen met hun lichaam. Er zou naar mijn mening meer energie gestoken kunnen worden in voorlichting of overtuiging van de mogelijke doelgroep.

Als dat niet lukt, zal je anders moeten proberen, want het dan maar schenden van een mensenrecht is onaanvaardbaar.