Guild


Op 27 november 2016, in Muziek, door Ron

guild12stringGuild is een Amerikaans gitaarmerk, dat kwalitatief goede instrumenten produceert, die thuishoren in het rijtje Gibson, Martin of Taylor, maar vaak niet in dat rijtje worden genoemd. Hoewel de kwaliteit vergelijkbaar is, is de marketing rondom dat merk het niet. Het merk bestaat al zo’n vijfenzestig jaar, maar heeft een roerige tijd achter de rug, waardoor het een tijdje in handen is geweest van Fender en later van Cordoba. In die tijd werd er ook in Azië geproduceerd, maar sinds een paar jaar produceert men er weer op de oude ambachtelijke manier en levert men modellen als hommage aan het ooit zo legendarische merk.
Muzikanten als Stephen Stills, John Lennon, David Gilmour, Eva Cassidy of Johnny Cash bespeelden een Guild gitaar en vooral de twaalf-snarige versie kreeg lof vanuit de hele muziekwereld. Nummers als ‘Wish you were here’ of ‘Hotel California’ werden gespeeld met deze prachtige sound.

Mijn twaalf-snarige gitaar staat op school. Het is een ideaal instrument om met een klas kinderen te zingen, door het volle, maar ook forse geluid. Mijn eerste twaalf-snarige was van het merk Takamine en bleek na een tijdje onbespeelbaar. Ik had het instrument weggegeven aan iemand die zei dat hij er nog wel wat mee kon. Nu heb ik een Ibanez, die redelijk bespeelbaar is als die goed gestemd staat. Het euvel bij dit soort instrumenten is het feit dat er toch een behoorlijke spanning op die snaren staat. En dan geen zes snaren, zoals bij een normale gitaar, maar twaalf. Ik heb me laten vertellen dat dit zorgt voor een constante trekkracht van zestig kilo. En vroeger zette ik een gitaar nogal eens weg zonder standaard tegen een muur en dat zorgde ervoor dat de hals van het instrument een tikkeltje krom ging staan en met een kromme hals is het moeilijk spelen. Op de Ibanez op school speel ik alleen op het bovenste gedeelte van de hals met een capo (een soort snarenklem) en dat is net redelijk te doen.

‘Tijd voor een andere’, dacht ik gisteren, want het geluid van een twaalf-snarige gitaar vind ik geweldig. Niet zo zeer om volume te krijgen voor een volle klas, maar zomaar een stukje tokkelen geeft zoveel voldoening. En nee, het is niet zo heel erg moeilijk om op zo’n instrument te spelen, hoewel veel mensen dat denken. Je gebruikt dezelfde gitaargrepen als bij een gewone gitaar, alleen moet je nu twee snaren tegelijk indrukken. Dat is vrij makkelijk, want die snaren zitten redelijk dicht bij elkaar. Wel kost het je iets meer kracht en dien je iets nauwkeuriger te spelen.

De nieuwe Guild, want dat is het geworden, komt komende week binnen. Er wordt een koffer en een onderhoudssetje meegeleverd, hetgeen eigenlijk al aangeeft dat de prijs iets meer is dan normaal. Ook is het instrument voorzien van elektronica, zodat je het in kunt pluggen in een versterker. De kleur is vrij donker en doet wat denken aan koa-hout, maar ik dacht dat het mahonie of palissander was. De vorm is van het type dreadnought, dus ouderwets groot. Wel heb ik de term ‘dreadnought’ eens opgezocht, want je kent het type gitaar wel, maar de term blijft wat raar.
Dreadnought komt van een Engels oorlogsschip, de HMS Dreadnought, dat aan het begin van de vorige eeuw een flinke vernieuwing betekende. Het schip was groter en krachtiger dan een normaal slagschip uit die tijd. Speciaal voor de maker van dit schip maakte de gitaarfabrikant Martin een gitaar. Vijftien jaar later bracht Martin de dreadnought-modellen uit voor het publiek.

Weet je dat ook weer …

 

 

Houtrook


Op 20 november 2016, in Ergernissen, door Ron

vuurkorfVorige week was het onderwerp houtrook een nieuwsitem bij Omroep Zeeland. Ik meen dat dit vorig jaar in de Terneuzense gemeenteraad ook al een punt van discussie was. Op provinciaal niveau wil Groen Links de uitstoot van houtrook door burgers aan banden leggen, omdat dit de luchtkwaliteit van Zeeland erg negatief zou beïnvloeden. Als boosdoeners worden barbecues, houtkachels, vuurkorven, open haarden en natuurlijk ook kampvuurtjes genoemd.

Jawel, ik kan me voorstellen dat je daar als buren van elkaar wel eens last van kan hebben. Bij de juiste wind ben ik ook niet blij met het feit dat mijn buurman speklapjes op de barbecue legt, maar zolang dat niet elke dag is, heb ik daar niet zoveel moeite mee. Leven en laten leven. Toch ? Ik stook ook wel eens graag. In de tuinhaard of in mijn kacheltje in de winter en zo zijn er zovelen die dit doen. En hoewel ik zelf ook lichte astmatische klachten heb, vind ik het lekker ruiken. Doet me een beetje denken aan een lekkere gerookte ham of aan prettige vakanties in de Ardennen of in Frankrijk, waar houtstook aan de orde van de dag is.

Zulk soort berichten verrassen mij altijd. Houtrook ? Oké, wanneer we allemaal tegelijk wat in de fik steken, zal dat de luchtkwaliteit van Zeeland geen goed doen, maar wat dacht je van Engeland ? Aangezien we hier vaak westenwind hebben, zal de invloed van de uitstoot van de Engelse industrie een veel groter effect hebben dan we denken. Nu Engeland uit de EU is gestapt hebben we daar heel wat minder grip op. Zelf denk ik dat je onder de rook van Rotterdam per saldo ongezonder woont dan in Zeeland, waarvan ik denk dat de luchtkwaliteit tot één van de beste in Nederland behoort.

Wat beweegt zo’n politieke partij om dit soort activiteiten te scharen bij zaken die ernstig milieuvervuilend zouden zijn ? En eigenlijk geldt dit voor meer zaken, die op het vlak balanceren van leven en laten leven. Laat ik eerlijk zijn, de Zwarte Pietendiscussie (waar ik het niet over ga hebben ook al moet ik op mijn handen gaan zitten om er niets over te typen) is ook begonnen door iemand wiens moeder terloops was uitgemaakt voor Zwarte Piet. En zo krijg ik het vermoeden dat kleine persoonlijke ongenoegens ten grondslag liggen aan dit soort discussies en dan ongetwijfeld door mensen die zeeën van tijd hebben om die zaken aanhangig te maken en ja, er komen steeds meer mensen die zeeën van tijd hebben om zich hiermee bezig te houden.

Zo hadden we hier in de zomer een stel gepensioneerde wandelaars, die een protesttocht liepen tegen de deelname van militairen aan de vierdaagse in Nijmegen (een oud PSP-standpunt). Ze vonden dat ongepast, ze stoorden zich aan het beeld, ook al lopen ze niet meer met wapens. Er is onlangs een actie gestart door een oude meneer uit een andere gemeente tegen plannen in onze gemeente. Die heeft ongetwijfeld tijd zat om zich hierin te verdiepen. Zelf heb ik het niet zo op die bejaarde bemoeizucht.

En dan is nu de houtrook aan de beurt. Zelf ken ik geen mensen in mijn omgeving die daar structureel last van hebben, maar ze schijnen er te zijn. Als roker heb ik al diverse maatregelen meegemaakt en heb mij aldoor geschikt, omdat de reden van de maatregel (tot nu toe) begrijpelijk was, behalve de rookpaal op het station natuurlijk. Ik snap dat mensen daar veel last van kunnen hebben, met name de mensen die gestopt zijn en er niet meer aan herinnerd willen worden (die zijn namelijk het ergst). In mijn optiek hoef je geen last te hebben van houtrook, tenzij je met bepaalde windrichting toch perse met het raam open wil slapen. Ik ga ervan uit dat dit niet elke dag gebeurt. Zo vieren mijn buren ook niet elke dag feest, maar mag het een paar keer per jaar ?
Is het echt last hebben van of is het gewoonweg niet willen gunnen ?

Alsjeblieft, wanneer ik de pensioengerechtigde leeftijd haal en me ga bezighouden met dit soort geneuzel, geef me dan een seintje ?

 

Schiereiland


Op 13 november 2016, in Politiek, door Ron

schiereilandJe kunt het geen gebrek aan doorzettingsvermogen noemen; de energie die die ondernemer heeft om een plan te ontwikkelen aan het Veerse Meer op de hem toegewezen hotspot lijkt oneindig. In ieder geval was het weer groot nieuws in Zeeland gedurende de afgelopen drie weken. In tijden dat ze in Amerika streden om de presidentskandidaat, in Nederland zich druk maakten over de kleur van Zwarte Piet, ging het in Zeeland voor een groot deel over een plan van een recreatie-ondernemer.

‘Is dat niet dezelfde man als die van die hoteltoren destijds ?’ vraag je je misschien af. Jawel, dat is dezelfde man. Ik denk zelfs dat het zachtjesaan zijn tiende plan is. De man had ooit een goed lopend restaurant op de Veerse Dam onder de ‘rook’ van Vrouwenpolder. Het stond goed aangeschreven, je kon er heerlijk eten. En het was gesitueerd, samen met een gebakken viskraam, op een mooie locatie. Achter de dam de Noordzee en vanuit het restaurant een mooi uitzicht op het Veerse Meer. Een toplocatie.

Totdat de provincie op enig moment, zo’n veertien jaar geleden, bepaalde dat de locatie waarop beide horecagelegenheden gevestigd waren, terug gegeven moest worden aan de natuur. Nu is die hele Veerse Dam geen natuur natuurlijk, maar men vond dat de natuur er haar vrije gang moest kunnen gaan. De viskraam mocht ter zijner tijd verhuizen naar een locatie aan de oostkant van de dam nabij Veere en de eigenaar van het restaurant kreeg een plek toegewezen, ook aan de oostkant van de dam, maar dan aan Noord-Bevelandse zijde. Later werd dat een hotspot genoemd.

De eigenaar van de viskraam heeft waarschijnlijk gedacht ‘het zal mijn tijd wel duren’ en zit er nog steeds en doet goede zaken. De eigenaar van het restaurant heeft zijn handel verkocht en is aan het ontwerpen geslagen. Er was hem immers een mooie nieuwe locatie toegezegd. En daarmee is eigenlijk de hele poppenkast begonnen. Er zijn diverse plannen gemaakt en ik heb er, in mijn periode als raadslid, een aantal voorbij zien komen. Mooie plannen, gewaagde plannen, futuristische plannen en allemaal even spraakmakend. Maar goed, in ons fossiele Zeeland is iets al gauw spraakmakend als het even afwijkt van wat er is. ‘Het is goed zoals het is, daar moet je niets aan veranderen’, wordt hier vaak gedacht. En met termen als weidsheid, zichtlijnen of rust wordt elk ambitieus plan van tafel geveegd.

Voor een ondernemer, die een belofte op zak heeft, zou het iets moeten zijn waar je doodmoe van wordt. Het is dan weer te groot en dan weer te hoog en dan weer te beeldbepalend en dan zijn er weer mensen die Veere niet meer kunnen zien vanaf een bepaald punt op de dam en dan zijn er weer lui die klagen dat daar de wind weg gaat vallen en dat er dientengevolge niet meer gesurft kan worden.
Destijds hebben we er in de gemeenteraad ook redelijk wat energie ingestoken en hadden we gemeend om aanvaardbare kaders te moeten opstellen waarbinnen een nieuw plan moest blijven. Allerlei belangenorganisaties hebben daar mee meegekeken. Oké, dan krijg je dus een uitgekleed kader waarbinnen je elke mogelijkheid om je ambitieus te profileren wordt ontnomen. Toch is die ondernemer ermee aan de slag gegaan en heeft nu een plan dat binnen de kaders past. Is het dan weer niet goed ?

Hoe lang kun je iemand aan het lijntje houden, mensen. Wat moet een ondernemer met een locatie vol onmogelijkheden ? In feite kan hij er niet veel meer mee dan er te gaan zitten met een vishengel. Zowel Noord-Beveland als de provincie Zeeland zouden zich moeten schamen. Zo ga je toch niet met mensen om ? En als je daar geen plan wilt, zeg het dan en stel de man verder schadeloos.

‘Het is goed zoals het is, daar moet je niets aan veranderen’, zegt de vergrijzende massa. ‘Dat onze kinderen en kleinkinderen wegtrekken begrijpen we echt niet, het is hier zo mooi en rustig en weids.’

 

Wantoestanden


Op 6 november 2016, in School, door Ron

wegwijzerAfgelopen week kopte Omroep Zeeland dat er maar liefst dertienhonderd Zeeuwse leerlingen een schooladvies voortgezet onderwijs kregen dat beduidend lager ligt dat het advies dat bij de behaalde eindtoets-score hoort.
In het artikel refereert Omroep Zeeland aan eerdere uitspraken van staatssecretaris Dekker, die dit feit classificeert als wantoestanden. Hij doelde hiermee op het feit dat leerlingen uit een lager milieu tekort zouden worden gedaan, waar het gaat om het vervolgschooladvies. Omroep Zeeland gaat nog een stapje verder en koppelt het voorzichtig aan het zogenaamde ‘Franka Treur-complex’, dat te maken heeft met het feit dat meisjes, op basis van geloof, doelbewust een lager advies zouden krijgen dan jongens binnen hetzelfde geloof.

Sander Dekker lijkt een beetje dwalende. Drie jaar geleden de eindtoets naar een later tijdstip verhuizen, omdat de mening van de leerkracht leidend zou moeten zijn en nu die leidend is (en dus kan afwijken van het resultaat van de eindtoets) is het weer niet goed. Het zou fijn zijn wanneer deze meneer eens voet bij stuk zou houden en zich niet laat leiden door de meningen van allerlei belangenpartijtjes.

Oké, ik geef toe dat de overgang naar de nieuwe manier van adviseren ook bij ons tot veel meer gesprekken heeft geleid, omdat ouders probeerden te onderhandelen en het onderste uit de kan wilden voor hun kind, maar uiteindelijk is gebleken, wij krijgen die gegevens vanuit het voortgezet onderwijs teruggekoppeld, dat de meeste kinderen toch daar zaten waar ze hoorden. Maar, als je puur naar de cijfers kijkt, kan dat vraagtekens oproepen.

Juist daar wordt nu de fout gemaakt, en dat is het nadeel van het maar klakkeloos publiceren van lijstjes, want het cijfer kijkt niet naar de leerling die er achter zit. Net zo min dat dit gebeurt met lijstjes waarop de eindtoetsscores te bekijken zijn. Om deze gegevens nu te linken aan milieu of geloof, vind ik erg ver gaan. Tenzij je, zoals Omroep Zeeland poogt te doen, dit feit wilt uitmelken tot nieuws.

Het komen tot een schooladvies gebeurt weloverwogen. Dat is niet de mening van één iemand, maar gebeurt vaak op basis van de meningen, tenminste bij ons, van directie, intern begeleider en de huidige leerkracht. Daarbij wordt gekeken naar het leerlingvolgsysteem, wij monitoren elke leerling vanaf groep één, waarin de toetsresultaten staan, maar ook de gegevens op sociaal-emotioneel gebied. Daarnaast is het heel goed mogelijk dat er bepaalde karaktereigenschappen van een leerling een rol spelen. Ik kan me echter niet voorstellen, dat op scholen zaken meetellen als milieu, afkomst of geloofsovertuiging. Ook niet in het reformatorisch onderwijs, waar voornoemd complex op doelt. Wellicht dat dit vroeger een issue was, en dan spreek ik van voor mijn tijd, maar nu lijkt me dit uitgesloten. Er is altijd nog een onderwijsinspectie, die op enig moment tekst en uitleg wil.

Worden er dan geen adviezen bijgesteld ? Jawel, het komt voor dat we in twijfelgevallen bij het advies vermelden dat we het resultaat van de eindtoets mee willen wegen. In feite gebeurt dat bij leerlingen waarvan we eigenlijk weten dat het zou moeten kunnen, maar bij wie de resultaten reden geven tot twijfel. Ik denk dat dit op de meeste scholen wel eens voorkomt. We willen immers allemaal, dat de leerling daar komt waar hij het best op zijn plaats is. Het is jammer dat hieraan getwijfeld wordt en dat er vermoedens zijn dat er andere belangen van invloed zouden zijn.

Ik heb er al eerder voor gewaarschuwd, onderwijs is een dienstverlening, we werken met kinderen en die willen we allemaal zo goed mogelijk begeleiden naar hun plekje op de wereld. Het publiceren van cijfers als winstresultaten heeft totaal geen zin en brengt alleen maar verkeerde discussies op gang. Daarbij is het ook nog eens jammer van onze energie om telkens weer in de verdediging te moeten gaan.