Gelukkig Nieuwjaar !


Op 31 december 2016, in Algemeen, door Ron

2xchampagne

 

The Fall of a Rebel Angel


Op 25 december 2016, in Muziek, door Ron

enigma8

Vorige maand is er een nieuw album uitgekomen van Enigma, The Fall of a Rebel Angel. Liefhebbers van de muziek van Enigma hebben even geduld moeten betrachten, want het laatst uitgebrachte album, Seven Lives – Many Faces, dateert van tweeduizendenacht. Natuurlijk zijn er tussentijds nog albums uitgebracht, maar dat waren compilaties van eerder werk.

Michael Cretu, van oorsprong een Roemeen, maar later werkzaam en woonachtig in Duitsland, is de grote drijfveer achter het Enigma-project, dat ooit begon eind december negentiennegentig en meteen een groot succes werd door het album ‘MCMXC a D’ met hits als Sadeness en Mea Culpa.
Ik heb door de jaren heen alle albums van Enigma aan mijn verzameling toe kunnen voegen, want ik vind het prachtige muziek, die boeit maar ook inspireert.

Door de jaren heen is de muziek van Enigma wel wat meebewogen met de tijd. Zo werd het, in mijn ogen dan, wat meer dance, gelikter, dansbaarder en makkelijker te consumeren. Ondanks dat bleef de muziek boeiend en origineel. Maar menig Enigma-fan zal regelmatig teruggeluisterd hebben naar dat allereerste album met zijn sinistere, mysterieuze en licht erotische inslag. Het lijkt erop dat Cretu voorzichtig is teruggegaan naar de Enigma-roots uit de beginperiode. Het nieuwe album heeft veel herkenbaars en neemt je, bijna als met dat eerste album, mee naar een andere wereld, betoverend en meeslepend.

Cretu heeft zich laten inspireren door een gedicht van Michael Kunze en wanneer je de CD in de winkel koopt, dan krijg je er ook nog eens een boekje met toepasselijke schilderijen en teksten bij. Ik heb de CD niet in de winkel gekocht, maar, zoals tegenwoordig mijn gewoonte is, online. Dan is de CD iets goedkoper, maar mis je daardoor wel de extra’s. Op de Enigma-site vind je overigens meer dan genoeg extra’s voor bij dit album.

Ergens krijg ik de indruk dat dit wel eens het laatste album van het project zou kunnen worden. De muziek keert terug naar waar het ooit begon, het eerste nummer heet ‘Circle Eight’ en zou kunnen verwijzen naar het feit dat met het achtste album de cirkel rond is. Het laatste nummer krijgt de titel ‘Amen’.

 

IKC II


Op 18 december 2016, in School, door Ron

ikc7Afgelopen maandag vond er een informatieavond plaats in onze school. De gemeente, de architect, en de participanten in het nieuw te bouwen IKC waren aanwezig om de voorlopige plannen te onthullen en toe te lichten. De avond was er speciaal voor omwonenden en geïnteresseerde ouders. Er was besloten om de avond in twee shifts te organiseren, vanwege de te verwachten grote belangstelling.
Veel nieuwsgierige ouders, die nu eindelijk wel eens wilden zien in wat voor een gebouw hun kind  onderwijs gaat krijgen en veel nieuwsgierige omwonenden, die wilden weten wat er voor hun deur of in hun wijk gaat gebeuren.

In totaal bezochten zo’n negentig mensen de bijeenkomst. Waar het in de eerste shift er erg rustig aan toe ging, ging het er in de tweede shift wat rumoeriger aan toe. Onze hal zat afgeladen, onder andere met mensen die hun gram kwamen halen, vanwege de gevolgde procedure.. Zij willen het gebouw op een andere locatie en in geen geval voor hun deur. De zes of zeven bezwaarmakers drukten hun stempel in ieder geval op het begin van deze tweede ronde. Er werden voornamelijk cynische opmerking geplaatst richting de gemeente.

Na afloop bereikten mij gelukkig tal van enthousiaste reacties. Er waren heel veel mensen die complimenten gaven vanwege het uiterlijk van het gebouw en de manier waarop het op de locatie paste. Complimenten vanwege het feit om de knoop door te hakken en te gaan voor een IKC in plaats van een brede school. En veel wensen van succes. Waarvoor dank, want er zitten een berg extra uren in om tot zover te komen.

ikc3

Links komt het baby-dreumes-gedeelte, in het midden komt het peuter-kleuter-gedeelte, rechts onder komt ons middenbouw gedeelte en rechts boven het midden-bovenbouw-gedeelte. Het dak is voorzien van zonnepanelen in de zuid richting (rechts) en de ramen in de daken zitten aan de noordzijde, zodat we de hele dag gebruik kunnen maken van rustig en mooi licht.
Het gebouw zal één ingang hebben voor alle kinderen. Dat moet kunnen, wanneer je daarover goede afspraken maakt. We moeten sowieso goede afspraken maken, want alle ruimtes zijn voor iedereen te gebruiken. Zo kan een ruimte tot twee uur dienst doen als onderwijsruimte en daarna als bijvoorbeeld BSO-ruimte of atelier.

ikc4

Op dit moment zijn we de laatste puntjes op de ‘i’ aan het zetten voor wat betreft de plattegrond. Hoe ga je efficiënt om met de geboden ruimte ? Waar kun je clusteren en waar niet ? Wat zijn de behoeftes, waar komt de berging, hoe zit het met garderobes en moet er een lift in komen ? Dat soort zaken moeten nog besproken worden. Verder zal er in het gebouw veel glas aanwezig zijn en zal je vanaf diverse punten door het hele gebouw kunnen kijken. Ook naar boven.

Over twee jaar moet het er staan, dus er is nog even tijd. We zijn wel al begonnen met het brainstormen, met het gehele team (dus niet alleen het schoolteam), over een gemeenschappelijke visie, die leidend zal zijn voor het werken in het hele gebouw.

ikc5

We zijn er nog lang niet, maar dat dit een prachtige uitdaging is, zal iedereen kunnen begrijpen. We zijn in ieder geval al erg tevreden met het voorlopige ontwerp en zijn vast van plan om er een fantastische voorziening voor het dorp van te maken. Iets waar de gemeente Goes, maar in het bijzonder het dorp Kloetinge, met recht trots op kan zijn.

ikc6

 

Dead Rose


Op 11 december 2016, in Gedichten & Verhalen, door Ron

deadrose2Vandaag plaats ik een gedicht, ter nagedachtenis aan mijn lidmaatschap van een politieke partij. Ik zie teveel armoede om me heen om me te kunnen vereenzelvigen met hun gedachtengoed en vraag me werkelijk af of hetgeen nu is bewerkstelligd op te lossen is met mooie woorden over de sociaal democratie. Want laten we eerlijk zijn, de laatste jaren waren zo sociaal niet en brede schouders hebben helemaal geen zwaardere lasten gedragen. In plaats daarvan  zijn veel mensen bij mij en jou in de straat nog verder aan lager wal geraakt, maar er is schijnbaar geen politicus die daar wakker van ligt.

 

Dead Rose

O Rose! who dares to name thee?
No longer roseate now, nor soft, nor sweet;
But pale, and hard, and dry, as stubble-wheat,—
Kept seven years in a drawer—thy titles shame thee.

The breeze that used to blow thee
Between the hedgerow thorns, and take away
An odour up the lane to last all day,—
If breathing now,—unsweetened would forego thee.

The sun that used to smite thee,
And mix his glory in thy gorgeous urn,
Till beam appeared to bloom, and flower to burn,—
If shining now,—with not a hue would light thee.

The dew that used to wet thee,
And, white first, grow incarnadined, because
It lay upon thee where the crimson was,—
If dropping now,—would darken where it met thee.

The fly that lit upon thee,
To stretch the tendrils of its tiny feet,
Along thy leaf’s pure edges, after heat,—
If lighting now,—would coldly overrun thee.

The bee that once did suck thee,
And build thy perfumed ambers up his hive,
And swoon in thee for joy, till scarce alive,—
If passing now,—would blindly overlook thee.

The heart doth recognise thee,
Alone, alone! The heart doth smell thee sweet,
Doth view thee fair, doth judge thee most complete,—
Though seeing now those changes that disguise thee.

Yes, and the heart doth owe thee
More love, dead rose! than to such roses bold
As Julia wears at dances, smiling cold!—
Lie still upon this heart—which breaks below thee!

Elizabeth Barrett Browning

 

Nimbyisme


Op 4 december 2016, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

nimbyNimbyisme, mijn spellingscontrole raakt ervan in de war en keurt het aldoor af. Ik ook, maar dan niet vanwege het feit dat mijn spellingscontrole het niet herkent, maar meer vanwege de inhoud van deze moderne uitdrukking voor een eeuwenoud begrip.
En jij kent ze ook, de nimbyisten onder ons, de mensen die stelselmatig tegen allerlei vernieuwingen zijn, vanwege het feit dat het te dicht bij komt. Letterlijk te dicht bij.

Nimby staat voor ‘Not In My Back Yard’ en kenschetst het idee dat mensen aanhangen dat alles goed en wel is, alles is mooi en aardig, maar dan wel ergens anders. Als ik er maar geen last van heb en kan genieten van de dingen zoals ze altijd al waren. Mensen die tegen een schiereiland in het Veerse Meer zijn, maar met hetzelfde gemak een huisje huren op een schiereiland in bijvoorbeeld het Sneekermeer, want ergens anders, tja dat is wat anders. Weet je nog die maffe hoteltoren die ooit gepland was aan de Veerse dam. Wedden dat die hordes toeristen trekt als die ergens anders zou staan ? Dat er in de rij gewacht moet worden om de lift te nemen om vanaf de bovenste etage te kunnen genieten van het prachtige uitzicht ? Nee, niet in Zeeland, maar ergens anders, tja dat is anders. Daar maken we een dagje uit van.

Nee, ik ga weer niet beginnen over de plannen aan de Veerse dam, daar heb ik onderhand genoeg over gezegd. Nee, een toppunt van nimbyisme maakte ik deze week mee, toen ik aanwezig was bij een presentatie van verontruste dorpsbewoners van Kloetinge, die tegen de komst van een IKC zijn bij hun in de buurt. ‘Met de raad om tafel’ heet het tweewekelijkse inspraakmoment van de gemeente Goes, waar burgers in kunnen spreken en hun ideeën kenbaar mogen maken aan een afvaardiging van de gemeenteraad. Ze kunnen er iets presenteren of op een andere wijze hun mening kenbaar maken. Op die manier kunnen raadsleden direct hun vragen stellen en hun licht opsteken. Ik vond dat wel een mooi voorbeeld van hoe het zou kunnen, die burgerparticipatie.

Dus toog ik donderdagavond naar het gemeentehuis in Goes om er te gaan luisteren naar het ‘actiecomité’. Ik was samen met een bestuurder van Kibeo, onze partner bij de IKC-ontwikkeling. Zij woont in Kloetinge en weet, net als ik, dat er heel veel mensen het nieuwe plan toejuichen. Maar mensen die voor zijn hoor je nu eenmaal niet zo hard roepen als mensen die tegen zijn. Zoals het viertal, dat de presentatie die avond gingen verzorgen. Een aantal daarvan kende ik. In het kort ging de presentatie, die overigens begon met een voorpagina waaruit opgemerkt kon worden dat het ging over de mening van de bewoners van Kloetinge, over het feit dat de procedure tot op heden niet goed verlopen was en dat men niet gekend was in de nieuwe ontwikkelingen. Dat er andere plaatsen waren waar je beter een IKC kon bouwen en dat dat beter was voor de jeugd, Beter bereikbaar ook. Alles was eigenlijk beter dan de locatie die de gemeente voor ogen heeft om de doodeenvoudige reden dat daar al een bestemming onderwijs op zit, het gemeentegrond is en er daardoor dus geen grond gekocht hoefde te worden of mensen te onteigenen.

Eigenlijk werden de meeste argumenten door de raad gepareerd door het stellen van de juiste vragen en met de wetenschap van feiten die ik tevoren al verstrekt had. Toen werd de vraag gesteld dat, wanneer de gemeente de procedure in hun ogen juist had gevolgd en er echt geen optie over zou blijven dan de geplande locatie, het actiecomité daar dan mee in zou stemmen. Daarop was het antwoord ‘nee’. Daarmee werd de presentatie direct gedegradeerd tot een sluier van argumenten over de belangrijkste reden: NIMBY.

Want eigenlijk wil dat handjevol bewoners geen IKC voor hun deur of in hun achtertuin. Men is daar immers komen wonen voor hun rust en zit men er helemaal niet te wachten op halende en brengende ouders, om de zoveel tijd geluidsoverlast van spelende kinderen of, en dat hebben we letterlijk kunnen vernemen, op bepaalde dagen een rij kinderen op de stoep voor hun huis om op weg te gaan naar de gymzaal.

Wen er maar aan, er is een categorie mensen die ergens hun oude dag willen slijten of iets gekocht hebben van hun centen die ze hebben verdiend door de verkoop van hun business en dat plekje het liefst zeer ruim willen omheinen en alles dat mogelijk last kan geven willen uitbannen. Maar niet op de heide of ergens diep in de polder, maar tussen de mensen waarbij hun voorwaarden leidend zijn.

Waren de ouderen vroeger dan zo anders ? Ik weet nog wel dat we op mijn oude schooltje vroeger een bejaardentehuis tegenover ons hadden. En dat de mensen tegen mij zeiden, dat het speelkwartier voor hen een moment was om met een kopje koffie voor het raam te gaan zitten om te genieten van de spelende kinderen. En we maakten Kerstkaarten voor hen of gingen er optreden met een toneelstukje en als dank kregen we een snoepje.

Is de tijd dan zo veranderd ?