The Internet of Things


Op 29 januari 2017, in Internet, door Ron

iotWas het woord ‘smart’ zo’n vijftien jaar geleden nog een belangrijk ezelsbruggetje om je nieuw op te stellen doelen te bereiken: specifiek, meetbaar, acceptabel, realistisch en tijdgebonden, nu is het meer en meer een kwalificatie voor een apparaat dat meer kan dan alleen hetgeen waarvoor het ooit bedoeld was. Een smartphone is hiervan een goed voorbeeld. Naast telefoneren kun je met het apparaat nog veel meer. Natuurlijk is het apparaat van zichzelf niet ‘smart’, maar is het slim bedacht door mensen.

Wat je op dit ogenblik steeds meer leest en hoort is het internet of things (IOT) en dat heeft alles te maken met allerlei apparaten die verbonden zijn met het internet om het de mensen nog makkelijker te maken. Zo kennen we voorbeelden van het op afstand bedienen van je verwarming of verlichting door middel van je smartphone, maar ook het bekijken van beelden van je beveiligingscamera’s, het doen van boodschappen  of het afspelen van muziek die je thuis op schijf hebt staan.

En ook hierin blijft men zaken ontwikkelen en is er steeds meer sprake van autonome apparaten, die het van jou overnemen, zodat je aan bepaalde zaken niet meer hoeft te denken en andere, wellicht belangrijkere zaken kunt gaan doen. Er wordt druk gesleuteld aan zelfrijdende auto’s of zelfdenkende koelkasten, die automatisch voor jou de boodschappen doen, wanneer er iets niet meer op voorraad is.
Eigenlijk zijn de mogelijkheden plenty. Ik heb al gelezen over met de film meebewegende banken, pannen die recepten kennen, robotstofzuigers of zelfstrijkende kasten. Een huis dat voorzien is van dit soort apparaten, die met elkaar en jou communiceren via het internet, heet tegenwoordig een ‘smart-home’. Je hebt ook ‘smart-cities’ en dat is dan meer op stadsniveau, bijvoorbeeld om verkeer beter te laten doorstromen, energie te kunnen besparen of bijvoorbeeld het ontdekken van kapotte lantaarnpalen. Hoe gek wil je het hebben. Het gaat een beetje richting de Knight Rider, die zijn auto oproept via zijn horloge en met spraak dat ding bestuurt. Dertig jaar geleden fantasie, nu wordt het redelijk werkelijkheid.

Hoewel ik zelf altijd dol ben op gadgets, gaat het me iets te ver. Of misschien moet er aan wennen, dat kan natuurlijk ook, maar ik heb graag zelf dingen onder controle en bepaal graag zelf wat er gebeurt. Jawel, ik heb een thuis netwerk met een smart-TV, waarmee je internetten kunt. Een horloge waar je iets meer mee kunt dan alleen klokkijken en ik kan de TV, de muziek of mijn fotocamera bedienen vanaf mijn smartphone of horloge. Overal zijn wel handige apps voor, maar na één of twee keer gebruiken, geloof ik het wel en doe ik dingen gewoon op de ouderwetse manier. Ook in mijn Saab zijn er veel dingen spraakgestuurd. De radio, de navigatie of het telefoneren. Ik probeer het dan wel uit, maar het idee dat ik een beetje in mijn auto zit te praten tegen een virtuele vrouw, gaat me iets te ver. De wetenschap dat het kan is voor mij blijkbaar genoeg.

Dus nee, ik ben helemaal niet zo’n modern mannetje wat dit betreft, want ik vraag me aldoor dingen af. Er zijn tegenwoordig ook zoveel slimme grappenmakers, die jou op deze manier het leven wel heel erg zuur kunnen maken. Zo kan er digitaal bij je worden ingebroken en liggen je documenten die je op je thuisserver plaatste eenvoudig op straat, is de code van je alarminstallatie ineens veranderd, staat er een vrachtwagen met boodschappen voor je deur of is je verwarming op hol geslagen. Ik heb daar dus nog niet zoveel vertrouwen in en zal het best even duren voordat ik ga denken aan een zelfrijdende auto. Daarbij komt dan ook nog het feit dat ik best graag zelf auto rijd.

Over privacy zullen we het dan maar niet hebben. Op deze manier is de kans groot dat er wel heel veel van jezelf op straat komt te liggen. Maar goed, wanneer je kijkt wat mensen al niet van zichzelf op internet zetten, is privacy inhoudelijk ook niet meer hetzelfde als dertig jaar geleden. Kijk alleen maar eens naar wat een app wil kunnen als je hem installeert op je telefoon. Toegang tot je camera, je contacten, je locatie en ga zo maar door. En toch installeer je hem, want je wilt de app zo graag.

Zou het echt zo zijn dat we over vijftien jaar tegen elkaar zeggen: ‘Weet je nog dat we ooit zelf moesten strijken ?’

 

 

Inauguratie


Op 22 januari 2017, in Opmerkelijk, door Ron

the-beast1Afgelopen vrijdag kon ik het niet laten om toch even een stukje mee te pikken van de inauguratie van de nieuwe president van Amerika. Een paar maanden geleden besteedde ik er wat aandacht aan en schetste ik de verkiezingsstrijd als een ‘poppenkast’, waarin twee mensen elkaar stonden af te kraken op een bijzonder laag niveau, dat een nieuwe president eigenlijk niet waardig was.

Er viel niet zoveel te kiezen voor die Amerikanen, tenminste, dat dacht ik. En hoewel ik Trump bij voorbaat al afschreef en min of meer concludeerde dat het uiteindelijk Clinton zou gaan worden, is het tot mijn grote verbazing toch Trump geworden. En veel mensen zijn er blijkbaar blij mee en veel mensen zijn er helemaal niet blij mee. Zijn dat slechte verliezers of zijn het allemaal mensen die zich ernstige zorgen maken ? Wereldwijd wordt er geprotesteerd tegen deze nieuwe president, zijn houding en zijn uitspraken.

‘America first’,  schijnt het nieuwe motto te zijn en de bevolking krijgt het weer voor het zeggen, zo kon je opmaken uit zijn inauguratiespeech. In aanloop naar zijn presidentschap tweette de man er al lustig op los en de reactie vanuit de wereld op een paar van die zinnetjes was ongekend, beïnvloedde zelfs de beurs en dat alleen al is linke soep. Waar gaat dat naartoe ?

Vanmorgen las ik op internet dat het Witte Huis boos is op de media. Volgens de president was er aardig geknoeid met de opkomstcijfers op de dag van de inauguratie. Terwijl men in het Witte Huis vindt dat het de grootste opkomst ooit was voor een inauguratie, spreekt de media van wat tegenvallende cijfers in vergelijking met de inauguratie van de vorige president.
Mij viel het ook op dat er, toch zeker aan het begin van de tocht, veel tribunes gewoon leeg waren. Ook waren verschillende omheinde locaties niet heel erg volzet. Dat kan, er kan te groots gedacht zijn, maar er kunnen ook minder mensen zijn geweest. Maar of je je daar als nieuwe president druk over moet maken ? En dan maar de media de schuld te gaan geven ? Journalisten gelijk maar de meest oneerlijke mensen op aarde te gaan noemen ? Hoe kinderachtig kun je starten ?

Jawel, ik houd ook mijn hart vast en kan de protesten maar al te goed begrijpen. Er zijn nu eenmaal uitspraken gedaan, waar of niet waar, ze zijn gemaakt, die beangstigend zijn als ze uit de mond van de president van Amerika komen. Vrouwen, anders geaarden, vluchtelingen, kleurlingen, om maar een paar voorbeelden te noemen, vrezen voor hun rechten. Laten we hopen dat het allemaal wat milder uitpakt en dat dit kinderachtige, bijna seniele gedrag gecompenseerd kan gaan worden door een kundig parlement.

Geld en macht. Daar gaat het, denk ik, voornamelijk om draaien. Begrippen als eerlijk, sociaal en humaan, gaan wellicht het onderspit delven.
Laten we hopen dat ik me daarin vergis …

 

Controle


Op 15 januari 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

foto2In een eerder stukje had ik aangegeven om niet meer mee te willen doen aan het uitproberen van proefmedicijnen. Ik heb dat destijds duidelijk uitgelegd aan de research coördinator, een vriendelijke en gezellige mevrouw, die alle begrip had voor mijn keuze. Toen ik twee weken later mijn spullen in kwam leveren werd er echter met klem gevraagd toch maar door te gaan met het experiment. Meestal ben ik vastberaden en laat mij zelden verleiden om van standpunten af te wijken, maar het lukte de mevrouw. ‘Dan doe ik het voor u’, had ik de mevrouw gezegd en zij zegde me een gratis cholesterol-controle toe. In dat geval was dat gewoon een extra buisje vullen. Dat gaat in één moeite door, als je er toch ligt. En wat is gratis als je het grootste deel van je eigen risico per jaar toch al kwijt bent aan medicatie,

Achteraf bleek het goed te zijn om toch nog maar even door te gaan bij die research coördinator, want zij spitte mijn gegevens nog eens door en zag dat ik al lang voor een controle naar de cardioloog had moeten gaan. En nee, het was niet mijn fout, dat hoef je zelf niet in de gaten te houden, maar er was nogal wat gerommel op de afdeling cardiologie in het ADRZ, waardoor de afspraken met patiënten wat in het honderd waren gelopen. Niet lang daarna kreeg ik mijn afspraak al op de deurmat. Toen ik aangaf niet te kunnen, de afspraak was juist in een drukke week, was dat geen probleem en ik kreeg snel een nieuwe afspraak in de week voor de Kerstvakantie. Zo snel was ik het niet gewend van dat ziekenhuis.

Op het afsprakenformulier stonden twee functie-onderzoeken gepland en een gesprek met een cardioloog. Ik vermoedde dat dit een ECG en een echo zouden zijn. Ik was ruim op tijd aanwezig, maar zat daar te twijfelen of ik me nog ergens aan had moeten melden. De vorige keer kon dat aan een soort receptie op de afdeling zelf, maar die was er niet meer. Juist toen ik dacht maar eens te gaan zoeken, kwam de research mevrouw uit haar kamer en heette me hartelijk welkom. Ja, ik had me wel moeten melden, maar dat gaf allemaal niets en of ik mee wilde komen, want als ik daar en daar ging zitten zou ik snel aan de beurt zijn.

En zo ging het. Ik was snel aan de beurt en moest me half blootgeven vanwege de zuignapjes van de machine. Bloeddrukmeter om de arm en blijven liggen. En niet zoveel bewegen werd me nadrukkelijk kenbaar gemaakt. Na vijf minuten was het klaar en moest ik naar een ander kamertje, de kleding hoefde niet weer aan. En waar ik een echo-apparaat verwachtte stond er een mevrouw naast een hometrainer. Ik was verbaasd en er ook helemaal niet op gekleed. Nu had ik de bovenkleding al niet meer aan, maar ik was wel in mijn nette broek, met mijn nette schoenen en ik had helemaal geen zin om me daarin in het zweet te gaan werken.

Er bleek niets te kiezen, hup, op die hometrainer en trappen. En dat werd zwaarder en zwaarder en waar de sportschoolmeneer al panisch werd wanneer mijn hartslag honderddertig per minuut ging, ging deze mevrouw rustig door tot honderdzeventig. Ik stelde me gerust met het feit dat, wanneer ik van die hometrainer af zou kukelen, ik redelijk dicht bij de specialisten zat. ‘Geen pijn op de borst meneer ?’, werd er vriendelijk gevraagd. ‘Nee hoor’, antwoordde ik, ‘alleen de benen gaan niet meer, ik krijg het niet meer weggetrapt’. Daarna vond ze het genoeg en mocht ik wat uittrappen. Oh nee, ik mocht er niet direct af.
Daarna kreeg ik een voorbevochtigd wegwerpwashandje om me wat op te frissen en een handdoekje. En of het meegevallen was. Het ging wel, had ik de mevrouw gezegd, maar als ik het van tevoren had geweten, had ik op zijn minst wat makkelijkers aangetrokken.

Ook de afspraak met de cardioloog volgde snel. Weer de bovenkleding uit, want hij wilde ook nog even luisteren. En welke medicijnen ik gebruikte. Ik weet het niet. Ik weet hoe ze eruit zien en waarvoor ze zijn, maar die namen ga ik niet onthouden. Hij had ze in de computer staan, hij had eigenlijk alles in de computer staan, dus geen idee waarom hij het vroeg.
Alle testen waren goed (voor iemand van mijn leeftijd), ook het herstellen na de inspanning, want daar kijken ze blijkbaar ook naar. Maar het opvallendst vond de man mijn cholesterolwaarden, die waren schijnbaar voorbeeldig. En ik vertelde hem dat ik proefmedicijnen gebruikte, maar dat ik de indruk altijd had dat ik een placebo kreeg. Hij was een andere mening toegedaan.

En hij wenste mij fijne feestdagen en we babbelden even over zijn geloof en dat hij daardoor gedurende de feestdagen waarschijnlijk gewoon werkte, maar wel probeerde met de familie gezellig samen te zijn. En ik merkte aan de man, dat hij het fijn vond om daarover te praten en ik vond het leuk, omdat het even niet ging over dat hart van mij. Jawel, een cardioloog is ook maar een mens.

 

 

Digitaal opnemen


Op 8 januari 2017, in Muziek, door Ron

tascamdp24sdAls kleine jongen was ik er al mee in de weer, bandrecorders. In de jaren zestig hadden wij thuis een oude Philips recorder, die nog moest opwarmen vanwege de buizen. Later werden casettedecks wat meer algemeen, maar die spoelenrecorders zijn eigenlijk altijd blijven trekken. Ik heb er zelfs nu nog eentje in de kast staan, een AKAI, maar die gebruik ik niet meer.
Eind jaren zeventig gebruikte ik bandrecorders voornamelijk om muziek op te nemen met mezelf. In mijn eentje complete nummers maken door steeds over te spoelen en er muziek bij te voegen.

Gezien het krappe budget destijds was ik aangewezen op goedkope apparaten, muziekkwaliteit deed me in die jaren waarschijnlijk minder dan nu. Maar ik weet nog goed dat ik met enige jaloezie naar de mooie TEAC tapedecks zat te staren, die je nogal eens in een horecazaak tegenkwam. Onbetaalbaar waren die, maar ze hadden destijds wel multi-track aan boord. TEAC was destijds een grote speler op het veld voor het vastleggen van geluid op band. In Amerika ontstond er, begin jaren zeventig, een bedrijfje dat zich ging toeleggen op TEAC en de toepassing ervan in de muziekindustrie: TEAC Audio Systems Corp. America, of wel TASCAM. Later is dit bedrijf opgegaan in het grote TEAC-bedrijf in Tokyo, maar zit nog steeds in Amerika. Een groot aandeel in het bedrijf is onlangs opgekocht door Gibson, ook een grote jongen in de muziekindustrie.

TASCAM lanceerde speciaal voor muzikanten een aantal innovatieve apparaten, zoals de Portastudio. Een multi-trackrecorder met casettebandjes, zodat je op locatie kon opnemen en afmixen. Een tiental jaren geleden kwamen ze met zo’n zelfde apparaat, maar daarmee kon je afmixen op harde schijf en daarna direct een CD branden. Onlangs brachten ze een vierentwintig- en tweeëndertigsporenrecorder uit, de SD-series, die alles doen op een SD-kaartje. En omdat mijn Boss BR recordertje, waar ik overigens jarenlang plezier van heb gehad, zijn haast zeldzame CF-kaarten niet meer kon lezen, heb ik de vierentwintig sporen versie in huis gehaald en daar amuseer ik me de afgelopen dagen kostelijk mee.

Het principe is eenvoudig. Je neemt je muziek op, laat het afspelen en neemt gelijktijdig nieuwe muziek op. Daartoe heb je vierentwintig fysieke sporen, maar ook nog een aantal virtuele sporen, waarvan je het geluid afzonderlijk kan regelen. Aan het einde kun je je song afmixen, eventueel nog wat effecten toevoegen, en klaarzetten om ingelezen te worden op je computer. Maak je een foutje, dan is dat niet erg, je kunt je acties weer ongedaan maken met een geschiedenis van tien acties. Dus als je een spoor hebt weggehaald, omdat het je niet beviel, maar na twee nieuwe opnames je bedenkt dat het jammer is dat je het gewist hebt, dan kun je dat gewoon weer terughalen. Dat kost alles bij elkaar nogal wat geheugen, maar met een SD-kaartje van tweeëndertig gieg aan boord, heb je nogal wat speelruimte.

Voor relatief weinig geld, nog geen vijfhonderd euro, heb je een zeer compleet apparaat, waarbij eigenlijk alleen je eigen creativiteit de grenzen bepaalt. Alle acht de ingangen hebben een combiconnector (zowel XLR als jack in één) en beschikken allen over phantompower. Het scherm is overzichtelijk, in kleur, maar heeft geen touchscreen. Door het eenvoudig overzetten van je SD-kaart naar je computer, heb je verder geen USB-connectie nodig, maar het kan wel. De effecten zijn redelijk van kwaliteit en de weggeschreven bestanden zijn gelijk bruikbaar (WAV-files). Je kunt geluiden kopiëren, verplaatsen, knippen en plakken, maar dat is best een opgave op dat schermpje. Dat doe je het best op je computer zelf.

Als je op zoek bent naar een digitale opnamemogelijkheid, dan is dit zeker een kwalitatief goede optie.