Stemmen


Op 26 februari 2017, in Politiek, door Ron

stemmen-720x426Nog even en het is weer zover. Dan mogen we weer gaan stemmen voor een nieuw kabinet. Wonder boven wonder heeft het huidige kabinet de termijn uitgezeten en ik denk dat het nieuwe kabinet er hoe dan ook anders uit gaat zien. Wie en waar, zal nog de grote vraag blijven. Natuurlijk heb ik de stemwijzer al ingevuld om te kijken bij welke partij mijn mening het best aansluit. Bovenaan mijn top drie verscheen de Ondernemerspartij en ik had werkelijk geen idee wat dat voor een partij was en dat ze meededen aan de verkiezingen van dit jaar. Op de tweede plaats stond een andere onbekende partij en op de derde plaats stond de PvdA. En dat laatste vond ik wat vreemd, omdat ik inhoudelijk een beetje van die partij vervreemd ben.

In de media kan je het ook niet ontgaan zijn, er komen verkiezingen aan en elke partij zet weer het beste beentje voor. En het kan aan mij liggen, maar de geluiden van elke partij lijken wat rechtser te zijn dan de ideeën die de partij vroeger voorstond. Oké, je moet met je tijd mee, maar ik denk dat er vooral met een scheef oog naar Wilders wordt gekeken en het succes van zijn partij. Iedereen zou dat succes wel willen, zodat men besloten lijkt te hebben het partijprogramma maar een beetje te larderen met wat populisme. En ik denk dan: ‘Hé, ze lijken dan toch te weten wat er onder het volk leeft’. Iets dat ik de meeste grote partijen verwijt, omdat men schijnbaar niet lijkt te beseffen wat er daadwerkelijk omgaat in dit land. Er wordt gesproken van een betere economie en dat we het allemaal beter hebben, maar ik kan dat ‘allemaal’ niet zo plaatsen, omdat er maar weinig mensen zijn, die ik ken, die het goed of beter hebben. Verre van dat zelfs.

Er is een grote mate van ontevredenheid bij mensen, vanwege werkloosheid, armoede, zorg of veiligheid. En ik begin nu te begrijpen dat elke partij dit nu ineens heel goed weet of zegt te weten. Blijft natuurlijk het feit dat, wanneer er een nieuw kabinet zit, we met compromissen te maken gaan krijgen en dat er water dat bij de wijn moet worden gedaan. Vaak is dat juist het water, dat zo nodig is om die ontevredenheid weg te nemen.
Ik moet daar eerlijk in zijn, op deze manier is de PvdA haar sociale gezicht verloren en heeft de, ooit fel bevochten sociale zekerheden te grabbel gegooid. Dat vinden velen met mij en een nieuw sociaal geluid heb ik tot op heden nog niet gehoord bij een partij. Dat maakt mij tot op heden nog een zogenaamde zwevende kiezer en dat is nog niet zo vaak voorgekomen.

In ieder geval houden de verkiezingen me weer een dagje van de straat. De gemeente heeft mij benaderd om te helpen om een stembureau te bemannen. Dat doe ik met plezier, maar ik heb wel laten weten dat ik niet meer verbonden ben aan een politieke partij en in die zin wellicht een vreemde eend in de bijt ben. Dat bleek geen punt te zijn. Gelukkig, want ik wil geenszins een partijnaam onderaan mijn naambordje, omdat ik eenvoudigweg niet kan uitleggen waar de sociaaldemocratische ziel van die partij is gebleven.

 

Knopen


Op 19 februari 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

cropped-stropdassen

Tegenwoordig draag ik weer regelmatig een stropdas. Gewoon, omdat ik het leuk vind en ook wel een beetje omdat ik nog een beetje old fashioned in elkaar zit. Net als bij mijn kostuums houd ik het niet alleen bij zwart, maar soms ook grijs, antraciet of combinaties daarvan en een stropdas vind ik mooi staan op een strak gestreken overhemd. En als je stropdassen dragen wilt, zal je ook moeten knopen, tenzij je een ‘fake’ das neemt met een elastiekje en voorgefabriceerde knoop. Ik weet niet of die veel gedragen worden, maar ik vind dat niks.

Dus ik ben zo af en toe in de weer met een stropdas om die te voorzien van een nette knoop. Meestal een snelle klassieke knoop, zoals op het bovenstaande plaatje, maar de laatste tijd probeer ik ook eens wat andere knopen. Nu kende ik de Windsor al, ook best een klassieker, of de hele snelle Duitse knoop. De soort knoop is voor mij afhankelijk van de das. De lengte van de das en de soepelheid van de stof spelen daarbij een rol, want ik wil geen dik ding.

En als je zo wat knopen bestudeert, dan leer je ook wat stropdastermen. Jawel, die zijn er. Zo heet in het Nederlands het smalle en het brede deel van een geknoopte stropdas het achterbeen en het voorbeen. In het Engels hebben ze het over de ‘tail’ (smal) en ‘blade’ (breed). Het lusje achterop de ‘blade’ waar je de ‘tail’ meestal doorheen haalt, heet ‘passantino’ en dat klinkt weer wat Italiaans.

De meeste knopen voor stropdassen begin je met de das om te doen, de lengte af te meten en met het brede stuk van de stropdas de knoop te maken. Het smalle stuk houd je daarbij kort, omdat je daarmee de knoop aantrekt en het dus vanzelf langer wordt. Aangezien het niet netjes staat om het smalle deel onderuit het brede deel te laten hangen, kost dit wat oefening. Zelf knoop ik nogal eens een das door hem om mijn been te doen en dan te knopen. Dat gaat wat makkelijker dan het gefrutsel onder je kin in de spiegel. Als laatste fatsoeneer je natuurlijk de knoop, waarbij zoveel mogelijk symmetrie wordt nagestreefd. en de das mooi bol uit de knoop komt.

De laatste tijd ben ik wat aan het stoeien met alternatieve knopen, zoals de Eldredge of de Trinity. Trendy knopen, die bijna een uitdaging zijn om te maken. In tegenstelling tot de klassieke knopen, knoop je deze knopen met het smalle deel. Je hangt de das dus om, met het brede deel af (die lengte zal het ook ongeveer houden) en gaat knopen met het dunne gedeelte. Naarmate de knoop vordert, wordt dit deel steeds korter. Totdat je nog een heel klein stukje overhoudt en dat laat je verdwijnen onder het boord van het overhemd. Je hebt dus alleen het brede deel  voor je overhemd.

stropdasHiernaast zie je de Eldredgeknoop en in deze gouden uitvoering vindt ik hem heel mooi. Nu heb ik geen gouden stropdassen, wel zilveren, maar ik heb deze knoop al een aantal keren geknoopt in een mooie glimmende zwarte stropdas, maar dan valt hij toch te weinig op. Niemand ziet het, maar dat kan ook aan mij liggen. Niemand ziet sowieso of ik wat anders aan heb of iets nieuws. Het zijn allemaal ‘shades of grey and black’.
Deze knopen kun je uitstekend maken met dassen in uni-kleur. Heb je een das met een print of streepjes, dan moet je eerst maar eens proberen. Het kan dan namelijk erg rommelig worden in die knoop en dan verliest de knoop wel wat schoonheid.
Ook het laatste stukje van het dunne deel van je das moet je goed onder je boord wegwerken. Als je daaraan twijfelt, dan zit je de hele dag te voelen en te corrigeren.

Draag jij ook regelmatig stropdassen en wil je eens wat anders, dan moet je even Googelen. Het internet staat er vol mee. Op YouTube heb je handige filmpjes, die je stap voor stap door de knoop loodsen.

 

 

Girl, Interrupted


Op 12 februari 2017, in Kunst en cultuur, door Ron

Girl,_Interrupted_Poster

Aangezien het dit weekend buiten wat glad was en ik daar helemaal niet van houd, had ik besloten mijn lijstje met opgenomen films maar eens af te werken. Eén film, ik weet niet op welke zender die is uitgezonden, maakte nogal wat indruk op me: ‘Girl, Interrupted’. Niet alleen vanwege de mooie opnames, maar zeer zeker ook vanwege de herkenbaarheid. De film handelt over een jongedame die, zo later bleek, een BPD had. Een Borderline Personality Disorder. Mensen die zo’n stoornis hebben worden nogal eens weggezet als compleet geschift, onberekenbaar, suïcidaal of hopeloos.
Ik denk juist dat vanwege die herkenbaarheid, ik heb ooit een vriendin gehad met BPD, de film me zo aansprak en zelfs wat emotioneerde.

Borderline is een stoornis waarvan men tot eind vorige eeuw dacht dat je er maar mee moest leren leven, dat er geen remedie was en je er heel je leven mee opgezadeld was. Begin deze eeuw kwam men er gelukkig achter dat BPD heel goed behandelbaar is, in de meeste gevallen, en dat therapieën je kunnen leren om te gaan met de paniek, de radeloosheid of de neiging tot het uitvoeren van destructieve acties. Om te leren gaan met stemmingswisselingen die snel kunnen variëren van ontzettend gelukkig tot intense woede, verdriet of radeloosheid.
Voor een partner is dat niet eenvoudig. Zo kan de relatie zomaar, zonder enige aanleiding beëindigd worden, terwijl er niet veel later spijt betuigt wordt. En wanneer dit aldoor gebeurt is het voor de partner in kwestie erg moeilijk vol te houden. Met name de onvoorspelbaarheid is erg zwaar.

BPD kan allerlei oorzaken hebben die meestal met ervaringen in het verleden te maken hebben. Dit, in combinatie met het karakter van de persoon, kan leiden tot deze stoornis en de heftigheid ervan.

Ik kan je de film aanraden. Niet alleen het verhaal, dat gebaseerd is op een periode uit het leven van schrijfster Susanna Kaysen, is de moeite waard, maar ook de muziek, die gebruikt wordt in de film is goed en, op dat moment in de film, toepasselijk. Zo wordt er een nummer van Wilco gebruikt. Eerlijk gezegd zou de naam mij niet zo nieuwsgierig maken om eens verder te luisteren, maar het is de naam van een band, die toch heel verdienstelijk musiceert.

Het nummer, dat in de film gebruikt wordt is: ‘How to Fight Loneliness’.
De filmbeelden in de clip zijn niet uit de film.

 

 

 

Koffie


Op 5 februari 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

koffieKoffie, daar slurp je gaandeweg de dag nogal wat van weg. Tenminste, ik wel. En dan heb je nogal eens verschillende bakjes voor je neus. De thuiskoffie, de schoolkoffie, de vergaderkoffie, de terraskoffie, de ziekenhuiskoffie, de cafékoffie of, als je dat zou willen, de supermarktkoffie, die je hier en daar gratis kunt pakken in de supermarkt. Ik neem die nooit, evenals stukjes chocolade of samples chips die je kunt pakken op verschillende plaatsen, omdat ik boodschappen aan het doen ben en ook wel een beetje vanwege het feit dat iedereen daar zo lekker ongegeneerd in staat te graaien met zijn handjes.

Maar van koffie werk ik per dag heel wat kopjes of bekertjes weg. En ja, dan kom je heel wat koffiesmaken tegen en dan vraag je je wel eens af: ‘Waarom drink je die koffie, terwijl je weet dat de smaak zoveel te wensen over laat ?’
Ongemerkt denk ik dat je thuiskoffie je referentie is. Op die smaak heb je invloed en laten we eerlijk zijn, je gaat thuis geen koffie drinken die niet te drinken is en waarvan de smaak je niet bevalt. Toch ? Al die andere koffie moet je maar nemen zoals die is.

Ondanks het feit dat ik thuis al twee mokken koffie heb gedronken, neem ik op school steevast een kopje koffie om mee te nemen naar buiten tijdens de pleinwacht. Dat doe ik elke dag. Onze schoolkoffie is niet om over naar huis te schrijven, het is een soort oploskoffie van Nescafé uit een apparaat, maar het is warm en niet supervies. Sommige leerkrachten denken daar anders over en nemen zelf gemalen koffie mee om boven een mok zelf koffie te zetten met waterkoker-water. Ook wanneer er mensen komen geef ik ze een kopje koffie, maar weet welhaast zeker dat ze het ook maar niets vinden en waarschijnlijk ook zitten te refereren aan hun eigen thuiskoffie. Maar het heeft ook wel iets sociaals, ondanks de matige kwaliteit. Daarbij komt dat je van onze schoolkoffie best wel wat kan wegdrinken zonder dat je er last van krijgt. Je wordt er ook niet echt wakker van.

Gemeentekoffie daarentegen is vaak niet te pruimen. Dat geldt zowel voor de gemeente Noord-Beveland als voor de gemeente Goes. Maar je neemt het wel, iedereen neemt het, en ik vermoed dat het gemeentepersoneel er ondertussen wel aan gewend is en dat gasten vooralsnog de kwaliteit zit af te zetten tegen de kwaliteit van thuis. Eén kopje volstaat dan meestal ook. Ook in de zomer, op een terras, drink ik zelden koffie waarvan ik denk: ‘Zo, dat is een lekker bakkie !’ En dan heb je het toch over gerenommeerde merken, als je de opdruk op het kopje mag geloven.
Soms mag je, als je ergens zit te wachten, je zelf voorzien van koffie. Dat doe ik dan weer niet. Meestal zit je er alleen te wachten en is er naast een eventuele zin in koffie ook geen socialiserende reden.

Ik denk dat voor veel mensen de thuiskoffie de norm is. Ooit zette ik koffie met kokend water. Ja echt, maar dan moet ik wel heel erg terugdenken. Toen ik pas op mezelf ging, zo’n veertig jaar geleden, toen deed ik dat. Al snel kreeg je dan een koffiezetapparaatje, je was in die tijd best afhankelijk van krijgertjes , en later kocht je dan een apparaat dat echt naar je zin was. Jaren heb ik koffiezetapparaten gebruikt met papieren filters en gemalen koffie. Zo’n pruttelding, dat op het laatste wat zucht en steunt, liefst met een tijdklokje, zodat ik direct koffie kon nemen na het wakker worden. Heerlijk ! Nu gebruik ik al geruime tijd een volautomaat van Siemens, zo’n apparaat met koffiebonen en ik moet je eerlijk zeggen, dat ik niet anders meer zou willen. Oké, er zit wat onderhoud aan zo’n apparaat, maar de koffie is, met de juiste bonen, echt heel lekker.

Dus ik snap heel goed dat collega’s de schoolkoffie niet pruimen. Als ik alleen ben op school neem ik ook zelden koffie. Daar is niets lekkers, gezelligs of sociaals aan, want ik denk dat dit de drie redenen zijn om koffie te drinken. Wanneer we naar een nieuw gebouw verhuizen, heb ik het team beloofd een bonenmachine te zullen aanschaffen. Als ik hem maar niet schoon hoef te houden.

Over een nieuw gebouw en een nieuwe school gesproken, ik heb dit weekend van heel veel mensen dezelfde link toegestuurd gekregen. Via SMS, Twitter of Whatsapp. Van Youp van ‘t Hek, een column in het NRC van zaterdag. Je kun het hier lezen. Heel herkenbaar ….