Internet & Privacy


Op 26 maart 2017, in Internet, door Ron

google-privacyAl geruime tijd ben ik een fervent Google-gebruiker. Ik gebruik er niet alles van, bijvoorbeeld de Chrome-browser, maar veel zaken wel. Gewoon, omdat ze handig zijn en je vaak niets kosten. De gratis cloud-opslag bijvoorbeeld, die ik niet zozeer gebruik om documenten te bewaren, maar om eenvoudig telefoonfotootjes te uploaden en ze op een andere computer weer te downloaden. Of wanneer ik thuis aan een document werk om het vervolgens op school even te printen. Voor de rest van mijn documenten gebruik in Microsoft OneDrive, die is voor ‘lang parkeren’ van bestanden.

Maar dat Google, is dat wel zo safe ? Dat heb ik me ook wel eens afgevraagd, omdat ik hele dagen ben ingelogd op Google. Het synchroniseert eenvoudig mijn agenda, zodat ik hem op al mijn devices kan raadplegen en aanpassen. Als ik ergens parkeergeld moet betalen met mijn parkeren-app, dan weet Google precies waar ik ben, zodat ik dat niet meer hoef in te geven. En als mijn navigatie mij even in de steek laat, dan gebruik ik de Google-navigatie en dan vertelt mijn smartphone me hoe ik moet rijden. Niet zo gelikt als de ingebouwde navigatie van de auto, maar wel altijd up-to-date.

Ik besef dat ik een deel van mijn privacy opgeef vanwege het gemak van de functionaliteit en betrap mezelf er af en toe op dat ik er blind op vaar. Omdat privacy en internet de laatste jaren een belangrijk en serieus issue is geworden, is Google gestart met een privacy-tour door Nederland. Een soort reclamekaravaan voor internetprivacy, want wat weet Google zo ondertussen van je en wat gebeurt er met die kennis. En dat heb je deels zelf in de hand.

Elke Google-gebruiker kan inloggen op zijn of haar account. Wat je daar vindt is één bonte verzameling van gegevens. Zo kon ik er mijn Google-zoekgeschiedenis best een eindje terug in de tijd bekijken. Ik kon ook precies zien waar ik de afgelopen twee tot drie jaar geweest was, want mijn telefoon zorgde voor het makkelijke traceren. Ik kon mijn telefoon vinden, wellicht handig wanneer ik hem kwijt ben, en ik kon er al mijn privacy instellingen beheren. Jawel, je kunt het ook allemaal uit zetten. Dan wordt er niets van je bijgehouden, maar dan heb je er verder ook geen gemak van.
Je leest het misschien wel tussen de regels door, ik heb daar zelf niet zo’n moeite mee. Het enige waar ik moeite mee blijf hebben zijn die vervelende advertenties op basis van je zogenaamde interesses en zoekgeschiedenis. Ook dat kun je uit zetten, maar daarmee ben je die reclames nog niet kwijt.

Welke reclames ? Ga maar eens naar bijvoorbeeld Coolblue en klik er eens een wasmachine aan, maakt eigenlijk niet uit wat je aanklikt, maar je bent wel verzekerd van irritante reclames over dat apparaat gedurende de komende dagen. Zo zijn er nog wel wat van die bedrijven, die denken dat je daarmee klanten trekt. Niet alles is door Google geregisseerd, maar veel wel. Waarschijnlijk zorgt dit ervoor dat er veel diensten gratis zijn, maar vervelend is het wel.

Ik blijf dus wel een Google-fan, omdat ze in mijn ogen er mede aan bijdragen dat internet gebruikt kan worden door iedereen, arm of rijk, en niet alleen door een klein select gezelschap. Dan neem ik die kleine ergernissen maar op de koop toe.

 

Stembureau


Op 19 maart 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

stembureau_kortgeneEn ? Ben jij gaan stemmen afgelopen woensdag ? Gelukkig kunnen veel mensen deze vraag positief beantwoorden. De opkomst was hoog. Hoger dan voorgaande jaren, al moet ik zeggen dat het opkomstpercentage in onze gemeente altijd wel iets hoger ligt dan het landelijk gemiddelde.
En, zoals ik wel vaker doe de laatste tien jaren, heb ik de hele dag meegekregen van achter de tafel van het stembureau. Want die stembureaus moeten bemand worden en geloof me, dan heb je het niet over een paar uurtjes geconcentreerd aan het werk, maar een fiks aantal uren.

Zoals gewoonlijk ging mijn wekkertje om half zes af. Ik heb een radiowekker, met een dubbele alarmfunctie opdat je niet door de eerste keer heen slaapt, en die heel fijn, heel zachtjes, een radiozender laat horen, waarvan het volume steeds harder wordt. Die knalt er dus niet in, zoals de meeste wekkers, waardoor je gelijk rechtop zit, maar deze laat je even wennen aan het wakker worden.
Half zes is mijn standaard wektijd, dan heb ik lekker de tijd om uit de kreukels te komen en om kwart over zeven in de auto te stappen richting Kloetinge. Maar niet afgelopen woensdag. Kwart voor zeven weg, zodat je even voor zevenen paraat bent bij het stembureau.

De dag begint met het checken van de opstelling, het tellen van de geleverde formulieren, het ophangen van bordjes en potloden, het vergrendelen van de stembussen, waarvan we er deze keer twee hadden en het drinken van een kopje koffie en het doornemen van de taken. Eén van de stembureauleden is de voorzitter en die checkt doorgaans de identiteitsbewijzen en neemt beslissingen in gevallen dat dit nodig is. Gelukkig komen calamiteiten zelden voor. Het vierde stembureaulid is vaak een ambtenaar, die tussendoor nog even gaat werken. Drie mensen achter de tafel is verplicht en de hulp van deze ambtenaar is erg handig om even te kunnen pauzeren of van taak te wisselen.

Normaal is een stembureau draaien een lange zit. Toch zeker op een klein dorpje, waar je af en toe eens iemand ziet. Maar in Kortgene hadden we van half acht ‘s morgen tot negen uur ‘s avonds altijd wel iemand binnen. Soms een enkeling, soms een hele lange rij. Ondertussen werden we door de beheerster van het dorpshuis voorzien van de nodige versnaperingen en maaltijden. Je komt echt niets te kort. Een broodje ‘s ochtends, een bolus bij de koffie, een kroketje bij de lunch en een toetje na de avondmaaltijd.

We hebben zo’n twaalfhonderd stemmers voorbij zien komen, een bont gezelschap. Oud-leerlingen, oud-ouders van school, kennissen die je al jaren niet meer hebt gezien, collega’s uit het onderwijs of ooit uit de sport, opvallend veel jongeren en best veel kinderen. Voor de laatste categorie hadden we een schaal met versnaperingen, waaruit ze mochten kiezen na het ‘helpen’ van hun ouders. En door die constante aanloop, was de dag redelijk snel voorbij. Daarbij hielp het bezoek van Omroep Zeeland ook een beetje (zie foto inzet) en even na vijven kwam een ambtenaar van de gemeente met een delegatie van de jongerenraad om hen uit te leggen hoe zo’n dag in zijn werk ging en wat de bezigheden van de stembureauleden inhielden. Omdat ik vond dat uitleggen niet voldoende was, heb ik mijn plaats tijdelijk afgestaan aan één van de jongeren. Even later zaten ze gedrieën achter de tafel om het werk zelf te ervaren. Leuk dat er vanuit de jeugd interesse is in dit soort werk, dat in mijn ogen toch redelijk in de buurt komt van vrijwilligerswerk.

‘Maar je krijgt er toch geld voor ?’, zou je zeggen. Als je dat omrekent naar een uurloon, de instructieavond bij de gemeente meegerekend, dan kun je maar beter gewoon naar je werk gaan, want dat levert meer op. Voor het geld moet je het niet doen. Je moet het vooral doen omdat je het leuk vindt, omdat je het fijn vindt om met mensen om te gaan.

Om kwart voor negen ‘s avonds verschijnen de extra tellers. Die heb je nodig, omdat je zelf al een eindje gaar bent na ruim dertien uur stembureau en er best veel geteld moest worden. Om negen uur sluit het stembureau (deze keer moesten we om een paar minuten over negenen iemand weigeren, dat had ik nog niet eerder meegemaakt) en kon het tellen beginnen. Eerst de formulieren, die onhandig groot bleken, sorteren op partij en tellen voor een eerste uitslag. Daarbij is het de bedoeling dat er net zoveel formulieren geteld worden als dat er die dag uitgegeven zijn, maar bij ons zat er een verschil van vijf. Onacceptabel, het moet kloppen. Nogmaals geteld en het verschil bleek geen vijf, maar twee. Nog niet goed, want er mag namelijk geen verschil zijn.

En de tijd verstreek en het werd maar later en later. Toen we de formulieren hertelden op naam, want dat moet ook gebeuren, bleek het onder de streep precies te kloppen. Grote verzuchting daar in dat dorpshuis in Kortgene, om één uur ‘s nachts klopte het. Inpakken dus, verzegelen en om half twee konden we onze spullen afleveren in het gemeentehuis. Ik dronk nog even een colaatje met de enkeling die er nog was op dat uur en vertrok naar huis. Daar, waar ik de deur om kwart voor zeven ‘s ochtends achter me dicht deed, deed ik hem nu om twee uur ‘s nachts, ruim negentien uur later, weer open.

Ik denk dat ik omstreeks half drie de slaap vatte en verzonk in drie uurtjes slaap, waarmee ik de volgende dag door moest komen.
Jawel, dat is prima gelukt.

 

Michael Kiwanuka


Op 12 maart 2017, in Muziek, door Ron

Kiwanuka

Heel af en toe koop ik weer eens een nieuw album. Dat was vroeger wel anders. Er waren tijden dat ik wel vijf cd’s per week kocht, maar dat lijkt voorgoed verleden tijd. Ten eerste kan ik putten uit gigabytes aan opgeslagen muziek en ten tweede heb ik jammer genoeg erg weinig tijd om me te verdiepen in nieuwe muziek. Jawel, ik hoor af en toe wel eens wat voorbij komen dat ik zeer de moeite waard vind, maar daar blijft het dan meestal bij.
Als ik dan al iets nieuws koop, dan is dat meestal iets van een artiest waar ik al veel van heb en dat ik eigenlijk, zonder te luisteren, toevoeg aan mijn verzameling.

Een poosje geleden kwam er iets voorbij, ik dacht op TV, waardoor mijn nieuwsgierigheid weer eens ouderwets geprikkeld werd. Een Afrikaans uitziende man met een enorme jazzgitaar, die met een prachtige warme stem het nummer ‘One more night’ vertolkte. Een nummer met een duidelijk knipoog naar vroeger, tenminste, ik hoorde er de nodige nostalgie in, dat weer eens ouderwets boeide. Na een kleine speurtocht op internet bleek het de Oegandees Michael Kiwanuka te zijn. Ooit bekend geworden met het nummer ‘Home again’. Dat nummer kende ik wel, eigenlijk kent iedereen dat nummer, waarvan ik vermoed dat het in diverse hitlijsten stond, maar dat was meer iets van ‘leuk’, luistert makkelijk, maar ook wel een beetje van dertien in een dozijn.

 

 

Toen ik besloot het album Love and Hate, het tweede album van deze man, wat beter te beluisteren, was ik overtuigd van de kwaliteiten van deze, van origine, soulzanger. Hier en daar hoor ik een vaag stukje Pink Floyd, ook wat Engelse folk, maar vooral veel warmte en bevlogenheid. Michael Kiwanuka bewijst dat je je in de hedendaagse overvloed aan muziek, nog best kunt onderscheiden.
Google hem maar eens of luister een stukje van de mp-drie die ik hieronder zet.

 

 

Volkslied


Op 5 maart 2017, in Politiek, door Ron

wvoIn deze tijd, zo vlak voor de verkiezingen, zie je elke dag wel iets politieks voorbij komen. En natuurlijk worden er allerlei zaken beloofd en weet iedereen hoe het beter moet, maar er worden ook zaken genoemd waarvan ik ga twijfelen of de politicus in kwestie nog wel met beide benen in het moderne Nederland staat.
Zo opperde de lijsttrekker van het CDA dat het weer tijd wordt dat de Nederlandse jeugd op de basisschool het Wilhelmus moet leren zingen. En dan niet zomaar zingen, maar staand en met de hand op het hart. Buiten het feit dat ik vind dat het maar eens klaar moet zijn om allerlei volwassenproblemen te parkeren op een basisschool, denk ik dat onze gemiddelde leerling daar toch wat moeite mee gaat krijgen. Ook veel leerkrachten ga je nu niet direct een plezier doen met deze maatregel.

Op de pedagogische academie protesteerde ik al fel, omdat ik geenszins van plan was om kinderen liedjes te leren waarvan ze de inhoud niet snappen of te gek is voor woorden. Geen liedjes over advocaatjes die in het liedje sterven aan een graat in de keel of liedjes, die al te veel wijzen in de richting van een dubieus verleden bijvoorbeeld. Tenzij het liedje een illustratie zou kunnen zijn in een geschiedenisles.

Zelf, en de meeste inwoners van ons dorp die wel eens bij de opening van een Koninginne- of Koningsdag waren weten dat, zing ik het volkslied niet mee. Hoewel ik de melodie één van de mooiste volksliedmelodieën vind, kan ik me niet vinden in de inhoud van het lied en velen met mij. Het vertegenwoordigt te weinig de stem van het volk. Het zegt daarnaast bar weinig over het land en roept, behoudens de melodie, weinig saamhorigheid op.

Vermoedelijk schreef ene Philips van Marnix van Sint Aldegonde (heer van West-Souburg) in 1572 een gedicht voor Willem van Oranje (Willem de Zwijger, zie inzet). Een gedicht van vijftien coupletten, waarvan de beginletters de naam van die Willem vormden. Over de auteur van het gedicht lopen de meningen nogal uiteen, over de inhoud niet. Het gedicht was voor Willem van Oranje geschreven vanuit zijn perspectief in die tijd. Ook de verwijzingen hier en daar kun je beter begrijpen wanneer je je verdiept in de persoon Willem van Oranje en de tijd waarin hij leefde. En hij was van ‘Duitschen bloed’ en hij eerde, op het moment van het schrijven van het gedicht, de koning van Hispanje (Filips II). Wie de geschiedenis kent, weet dat deze Filips redelijk snel vijand nummer één werd van Willem van Oranje. Het gedicht was dus in dezelfde eeuw al achterhaald.

Het gedicht zit dus vol met verwijzingen naar een stuk geschiedenis van de Nederlanden van die tijd. Ik denk dat juist daardoor het volkslied, dat sinds 1932 wordt gezongen, zo onpopulair is. Het zegt niets over het land anno nu en over de mensen die er leven, het is slechts een mooie illustratie van de geschiedenis.

En dat er niemand zich eens achter de oren krabt, wanneer die Nederlanders zingen dat ze de Prins van Oranje zijn en dat ze de koning van Hispanje eren, heeft mij altijd tot en met verbaasd. Dus nee, als het aan mij ligt gaan we geen Wilhelmus inoefenen en blijven we op onze eigen manier werken aan respectvol omgaan met elkaar.