Verrassingsdagje


Op 25 juni 2017, in School, door Ron

keysAfgelopen vrijdag stond er een verrassingsdagje gepland voor de directeuren van onze stichting. In eerste instantie had ik daar niet zoveel zin in. Enerzijds was het verzamelpunt bij de bovenschools directeur thuis en dat vind ik altijd een beetje klef; ik houd werk en privé strak gescheiden en verwacht dat ook een beetje van anderen, anderzijds houd ik niet zo van verrassingsdagjes, want wat staat er op het programma ? Kanovaren ? Lange Jan beklimmen ? of andere zaken waarvoor ik waarschijnlijk zal bedanken.

Het ergste vond ik nog wel dat ik door dit uitstapje het programma op onze school moest missen. Er stonden de hele dag workshops gepland van werkelijk top-of-the-bill muzikanten, die normaal gesproken verbonden zijn aan het Bimhuis in Amsterdam. En geloof me, er stonden geen workshops met woodblocks of bellenraampjes op het menu, maar onder andere het spelen met elektronica en dat is voor een synthesizerliefhebber, zoals ik, erg leuk om mee te maken.
Onze school wordt jaarlijks getrakteerd door de ambachtsvrouwe van Kloetinge (ze woont er in een groot jachthuis) op een stukje cultuur, omdat ze het belangrijk vindt dat onze leerlingen daar kennis van nemen. Het zijn dan ook vaak optredens of workshops van hoog niveau.

Ik toog dus vrijdag naar Middelburg om er te beginnen met een kopje koffie bij iemand thuis. Niet veel later parkeerden we op de Dam en werden we daar opgewacht door een man die ons door Middelburg ging leiden. Niet over de gewone straten, maar door allerlei steegjes. Tijdens de wandeling vertelde hij allerlei wetenswaardigheden die veelal met een stukje geschiedenis van doen hadden. Nu heb ik vrij lang in Middelburg vertoefd in mijn jonge jaren en wist ik best al wat, maar ik kwam nu al wandelend op plekjes waar ook ik nog nooit was geweest.

Tijdens de koffiepauze op een terras sprak ik wat verder met de rondleider. Over cafés die er ooit waren, over de Middelburgse muziek scene uit de zeventiger jaren en we kenden zo dezelfde gelegenheden en muzikanten. Even was ik weer terug in die tijd. Leuk !
De tocht eindigde aan de Loskade bij een restaurantje, waar we een eenvoudige lunch nuttigden. Geen supergezellig tentje, maar als je daar zo met je clubje zit is het al gauw gezellig.

Toen was het tijd voor een escaperoom. Dat had ik nog nooit gedaan, kende het principe wel, maar wist niet goed wat er van te verwachten. Er waren twee rooms, de Las Vegas-room en de Music-room. Je kon kiezen en ik koos voor de muziekkamer. Met kennis van muziek had je er echter weinig voordelen, de opdracht was hetzelfde: zorg ervoor dat je binnen een uur buiten staat.
Ik ga je verder niet zo heel veel van die kamer vertellen, want wellicht beland je er zelf nog eens, maar leuk is het wel, toch zeker als je zelf graag wat puzzelt of crypto’s oplost. Ik was best goed in oplossingen en we hadden iemand in ons gezelschap met engelengeduld. Die ontfermde zich over het openen van de cijfersloten met de verkregen getallen.

We wonnen nipt van het andere team en hebben veel gelachen. We sloten af met een drankje op het terras bij Desafinado onder de Lange Jan en grapten nog wat over en weer. Het was een leuk dagje waarop je elkaar weer eens anders leert kennen. Dat is ook wel eens leuk zo aan het einde van een superdruk schooljaar.

 

Caramel


Op 18 juni 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

caramelschijfNu heb ik in mijn leven al heel wat gereedschap in mijn handen gehad en het komt maar zelden voor dat ik nog niet van een naam had gehoord, maar gisteren ben ik met iets bezig geweest dat toch helemaal nieuw voor me was: een zogenaamde caramelschijf. Oké, met zo’n naam zou je eerder verwachten dat het om iets lekkers gaat, een zoete koek, maar het is toch echt een stuk gereedschap.

In de deurpost van een auto zitten vaak stickers waarop het één en ander staat, bijvoorbeeld over de bandenspanning. Die sticker zit er bij mij ook, maar daarboven had nog een andere sticker gezeten, die de vorige eigenaar er niet helemaal lekker heeft afgekregen. Het enig dat er nu nog zat was een plakkerige smoezelige vieze plek. En dan ga je op internet eens rondkijken waarmee je die vieze stickerlijm kunt verwijderen. Je komt tips tegen over ammoniak of wasbenzine, föhnen zou ook aan te bevelen zijn en je hebt natuurlijk de kant en klare stickerverwijderaars.

Maar je bent wel met je auto bezig en wat niet wilt is het beschadigen van de lak. Daar ga je het liefst niet met chemicaliën op zitten boenen. Jawel, misschien gaat het goed, maar het kan ook niet goed gaan. Uiteindelijk kwam ik, via poetsbedrijven, uit bij een zogenaamde caramelschijf. Met zo’n schijf op je boormachine zou je stickers of lijmresten kunnen verwijderen zonder de lak van de auto te beschadigen. Zo’n schijf is niet heel duur, dus heb ik hem laten komen onder het motto: ‘baat het niet dan schaadt het niet’. Maar toch eerst proberen op een plekje dat uit het zicht zit.

Wanneer je met zo’n schijf bezig bent, het is een soort rubber, dan hoef je niet lang na te twijfelen over de naam van de schijf. Het ruikt heerlijk naar caramel. En of het werkt ? Het werkt geweldig. Als sneeuw voor de zon, zonder je lak te beschadigen. De schijf slijt wel snel, maar het resultaat mag er zijn.

Dus, mocht je ergens een sticker hebben zitten die je er veilig af wilt krijgen, koop dan een caramelschijf in plaats van agressieve goedjes.
Ik kan het je aanbevelen !

 

PO in Actie


Op 11 juni 2017, in School, door Ron

poinactieIk denk dat het ondertussen voor veel mensen duidelijk is, een baan in het primair onderwijs kies je niet om redelijk te kunnen verdienen of om relaxt je werk te doen. Al jaren koppen de kranten dat de werkdruk in het onderwijs veel te hoog is en dat daar tegenover een miniem salaris staat. Er gebeurt echter niets dat structureel een verbetering oplevert. Vakbonden krijgen maar bar weinig voor elkaar. Een paar procenten salarisverhoging waarmee je de inflatie nog niet gecompenseerd krijgt, laat staan de jaren dat onderwijzend personeel op de nullijn is gebleven. Het resultaat is een salaris dat erg veel achterblijft bij soortgelijke banen in de het bedrijfsleven of zelfs het voortgezet onderwijs.
Daarnaast hebben mensen die in het primair onderwijs werkzaam zijn een CAO waar geen touw aan vast te knopen is; niemand snapt het document.

Kijk, van lesgeven is nooit iemand rijk geworden. Dat mag ook geen reden zijn om voor het vak te kiezen, vind ik, maar iets aantrekkelijker had het wel gekund. Daarnaast moet je keihard werken voor die paar centen en ook dat is geen issue, maar constant te moeten dealen met onmogelijkheden is zo frustrerend. Je constant in een spagaat bevinden tussen wat de overheid van je verwacht en wat daadwerkelijk op de werkvloer mogelijk is zorgt ervoor dat het ziekteverzuim in het primair onderwijs momenteel zo hoog is. ‘Je wilt wel, maar je kunt niet’.

Wat staat er te gebeuren met PO in Actie ? Het enige dat men wil is de overheid met de neus op het feit drukken dat het niet langer kan op deze manier. Lage salarissen, hoge werkdruk en overvolle klassen. Daar zijn niet alleen leerkrachten de dupe van, maar ook de leerlingen, want de kwaliteit van onderwijs heeft er vaak onder te lijden.
Om de daad bij het woord te voegen gaat er gestaakt worden. Op zevenentwintig juni is er een mini-stakinkje afgekondigd: zoveel mogelijk scholen openen hun deuren een uur later. Nu ligt Den Haag al niet wakker van een dag staken, dus al helemaal niet van een uur. Wat dat betreft gaat het alleen leerlingen en ouders raken. Maar men moet wat. Hopelijk wordt de aandacht in de media zo groot, dat men er niet omheen kan. De eis is structureel meer geld opnemen voor onderwijs in het regeerakkoord.

Of ik iets merk van de zaken die genoemd worden op onze school ? Jawel. De werkdruk is behoorlijk groot en dat weerhoudt mij er soms om van leerkrachten nog wat extra’s te vragen; ik spring vaker zelf bij omdat ik vind dat de teamleden het al druk genoeg hebben. Dit jaar hebben we moeten draaien met twee klassen van drieëndertig leerlingen, want het getelde aantal leerlingen gaf geen recht op meer formatie. Die leerlingen telt men in oktober, aan het begin van het schooljaar. Dan tellen wij ongeveer honderdvijfenzestig leerlingen, maar niemand schijnt te beseffen dat dit gedurende het jaar groeit naar honderdnegentig en dat aantal moet je dus managen met dezelfde formatie.
Daarnaast heeft ons bestuur al meer geld uitgetrokken voor personeel. Heel goed, maar dan kan het zijn dat je schoolgebouw wat minder wordt schoongemaakt, want dat geld moet ergens vandaan komen. Dus het gevolg is dat leerkrachten ook nog staan schoon te maken, omdat de honden er geen brood van lusten. En ja, ze doen het allemaal en nee, ik heb geen buitensporig ziekteverzuim, maar ik ken scholen die dat wel hebben.

En sinds kort kennen leerkrachten het zogenaamde lerarenregister, waarbij je moet aantonen dat je je regelmatig bijschoolt. Normaal gesproken is dat een goede zaak, maar geef leerkrachten dan wel de tijd om zichzelf te kunnen laten nascholen. Het is allemaal CAO-geregeld. Een regeling vol dode mussen, waar je blij van zou moeten worden en waarvoor je wel wat extra’s moet doen.

Ik kan me voorstellen dat mensen daardoor het vak laten voor wat het is. Tel daarbij op dat het onderwijs vergrijst en dat er binnen nu en tien jaar veel leerkrachten met pensioen gaan (of wellicht eerder), dan hoef je niet erg geleerd te zijn om te kunnen voorspellen dat er, ondanks de krimp, een groot lerarentekort dreigt.

Is het vijf voor twaalf ?
Vermoedelijk wel, wanneer er niets verandert.

 

App-killer


Op 4 juni 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

TaskKillerTwee weken geleden kwam er een collega in mijn kantoor, die bemerkte dat de batterij in zijn telefoon redelijk snel aan het leeglopen was. Ik hoor er soms wel meer mensen over, dat ze amper een dag doen met een opgeladen accu. Nu heb je natuurlijk telefoongebruikers en telefoongebruikers. Bewuste collega gebruikt zijn telefoon nogal eens, maar om in de loop van de middag al op vijf procent te zitten, dat kan nooit de bedoeling zijn.

Ik ben niet zo’n actieve telefoongebruiker. Een paar telefoontjes per dag, wat parkeeracties, constant bluetooth aan en redelijk wat whats-app-berichtjes. Google-synchronisatie in verband met mijn agenda en locatiegeschiedenis aan. In het begin gebruikte dat ook redelijk wat accupower, maar had ik nog wel zo’n twintig procent accu aan het einde van de avond. Acceptabel, zou je zeggen. Maar als ik je vertel dat mijn telefoon nu gewoon op tafel ligt en hij gisteren om een uurtje of elf ‘s morgens van de lader is gepakt en dat ik nu nog vijfentachtig procent accupower heb, dan zal je dat misschien verbazen. Veel telefoons halen dat niet, ook niet als je hem niet of nauwelijks gebruikt.

Omdat zowat elke nieuwe telefoon apps heeft waarmee je eigenlijk niets doet en ik me daar vreselijk aan stoor (vooral een Facebook-app, maar ik heb geen Facebook en ik krijg hem niet verwijderd – hoe kan dat ? – het is toch mijn telefoon ?), had ik een half jaar geleden besloten om maar eens een app-killer aan te schaffen. In mijn geval heet de app ‘Package Disabler Pro’, daar moet je een kleinigheid voor betalen, maar er zijn ook gratis app-killers. En mijn app-killer liet mij haarfijn zien wat er allemaal op de achtergrond draaide op die telefoon van mij. Ik kreeg een lijst van meer dan tweehonderd processen.

En dan loont het de moeite om er eens even voor te gaan zitten en je af te vragen of jij dat allemaal wel nodig hebt. Gebruik je geen outlook op je telefoon, maar zit het er wel op ? Disable’n die handel, zo ook Facebook, Amazon, printservices, spelletjes, update-services en andere zaken, die je nooit gebruikt. Dat zijn er heel wat. Dit heeft ertoe geleid dat ik makkelijk twee dagen doe met een opgeladen accu (afhankelijk van het gebruik). En blijkt dat je iets toch nodig had, dan zet je hem weer terug aan. Zo blijf je baas over je eigen telefoon.

Andy Rubin, de ontwerper van Android, hoorde ik onlangs in een talkshow zeggen dat je tegenwoordig pas gemak hebt van je Android, nadat je ermee de strijd bent aangegaan. En is dat ook niet zo wanneer je een nieuwe computer koopt ? Wat je er allemaal niet af moet halen aan gratis proefprogramma’s, die irritant in beeld komen met de melding dat je je moet registreren en dat het nu toch echt geld gaat kosten. Het is toch te gek voor woorden.
Gelukkig ben ik handig genoeg om deze bloatware, zoals dat heet, te verwijderen en een computer (bijna) helemaal naar mijn hand te zetten.

Andy Rubin, op zijn beurt, is bezig met de ontwikkeling van een nieuwe telefoon, de Essential Phone, die binnenkort in de VS geïntroduceerd wordt. Naar verluid, draait die puur op Android, zonder ongevraagde rommel, tenzij je dat wilt.
Het lijkt een geduchte concurrent te gaan worden van marktleiders als Apple en Samsung.