Doek


Op 27 augustus 2017, in Algemeen, door Ron

rooddoekMeer dan zestien jaar schrijf ik nu berichtjes op internet. Nadat ik aan het begin van het jaar tweeduizend een website voor de school ontworpen had, toen stond het hele internet nog in de kinderschoenen, schreef ik vanaf maart tweeduizend en een diverse stukjes in verschillende vormen.
Eerst als een (veel besproken) dagboek, waarbij ouders mee konden lezen hoe het leven en werken op school er aan toe ging, later in een blogvorm als een blik op de week en daarna als ‘losse flodders’ van onderwerpen die ik op dat moment interessant of opmerkelijk vond.

Nu, zo’n zeventien jaar later en inmiddels een inleidende zes in mijn leeftijd, heb ik besloten te stoppen. Enerzijds is het best een belasting om elke week wat te schrijven, het is geen knip- en plakwerk, en anderzijds denk ik dat het bloggen op de manier zoals ik dat doe wat achterhaald is. Het is, denk ik, een sociaal medium dat iets te traag en te uitgebreid is voor onze snelle maatschappij, waarin ‘even snel’ een steeds vaker voorkomend begrip is. Ik vind dat best jammer, maar wellicht ben ik hierin wat te ouderwets.

Hoe dan ook, ik ga mijn trouwe lezers bedanken voor hun jarenlange interesse. Ik heb het graag gedaan, maar de koek is op; ik sluit het doek. Tijd voor andere dingen, waarvan ik nog niet weet wat, maar geen internetactiviteiten van gelijke strekking. Wel behoud ik mijn Twitter, waarvan ik ook eerlijk moet toegeven dat mijn interesse ervoor wat wegebt, en mijn YouTube-kanaal, waarop het ook al een tijdje erg stil is.

De site en de domeinnamen blijven in de lucht totdat de termijnen verstreken zijn.

Het gaat jullie goed !
Nogmaals bedankt voor jullie interesse.

 

 

 

Water


Op 20 augustus 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

WaterLaten we het vandaag maar eens over water hebben en dan niet over al dat water dat de afgelopen tijd naar beneden is komen vallen en mijn schilderwerk danig in de war bracht, maar over het leidingwater. Ik probeer al een tijdje zuinig aan te doen met water. Een beetje spaarzaamheid is immers beter voor het milieu en voor de portemonnee.

Anderhalve maand geleden moest ik mijn watermeterstand doorgeven. Een akelig werkje in een donker vochtig kruipgat. Niet mijn favoriete bezigheid, maar met de wetenschap dat ik wellicht minder water had verbruikt dan voorgaande jaren, ging het me iets makkelijker af.

Aangezien de gemiddelde Nederlander volgens de statistieken vijftig kuub water per jaar verbruikt, zat ik met mijn drieëntwintig kuub al redelijk zuinig. Deze week viel de afrekening in de bus en ik viel werkelijk van de ene verbazing in de andere. Mijn verbruik was inderdaad minder. Vier kuub minder en daar was ik best blij mee. Diverse maatregelen hebben vruchten afgeworpen. Ik dacht dus, net als met de afrekening van de elektriciteit, wel wat terug te krijgen van mijn betaalde voorschotten van negen euro per maand. Dat is op zich al niet zoveel natuurlijk. Toch berekende ik een besparing van een dikke vijftien procent.

Reken je maar niet rijk mensen. Wanneer je bespaart op je waterverbruik levert dat bar weinig op. Een kuub water kost je grofweg negentig cent. En hoe ze het berekenen, dat weet ik niet, maar van het jaarbedrag van honderd en zes euro kreeg ik drieënzestig cent terug. Ondanks mijn zuinigheid blijft het maandbedrag hetzelfde.

Hoe komt het dan dat je voor negentien kuub dan geen negentien keer negentig cent moet betalen ? Dat komt omdat dit de prijs is voor het water alleen. Dan is het nog niet bij je binnen en heeft de staat er nog niets aan verdiend. En de gemeente.
In mijn geval zijn de leveringskosten een dikke vijftig euro per jaar. De staat pakt daar nog eens zes euro vijftig vanaf in de vorm van belasting op leidingwater en de gemeente rekent een precarioheffing van achttien euro. Daar bovenop komt nog eens zes euro BTW. Dit terwijl mijn water mij zeventien euro kostte.

Er zijn dus heel wat extra posten die bij dat water komen kijken. En percentagegewijs is dat stempel van die extra posten zo groot, dat je je kunt besparen wat je wilt, maar dit nooit gaat kunnen voelen in de portemonnee. Dus is er maar één conclusie te trekken. Als je water bespaart dan is dat beter voor het milieu. Daar moeten we het dan mee doen en op zich een nobel streven.

Maar voor al die bijkomende kosten mag je, denk ik, wel verwachten dat het water van een goede kwaliteit is. Daarover zijn inmiddels twijfels, want ook in Zeeland worden er waardes verontreiniging gemeten, die in feit niet in leidingwater thuis horen. Dit dankzij lozingen van fabrieken elders in het land. Ik lees hier al maanden over, de zogenaamde GenX-kwestie, maar daar wordt schijnbaar niets aan gedaan. De hoeveelheden zijn te gering.

 

Groen II


Op 13 augustus 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

groen2Als je een beetje opzien wil baren of om aanspraak verlegen zit, dan moet je je huis maar eens groen gaan schilderen, mensen, want je krijgt geheid commentaar. Een aantal mensen vonden het ‘apart’. Nou, dan weet je al genoeg. De buurvrouw van twee huizen verderop vroeg zich af of de grondverf van tegenwoordig groen was. Nee buurvrouw, die kleur gaat het worden. Een andere buurvrouw vond de combinatie met het wit best mooi. Nee buurvrouw, dat is de grondverf.
Sommige fietsers, en ze rijden hier met bosjes voorbij, want hier zit een fietsknooppunt, proesten nog net niet en zeggen glimlachend gedag. Even later hoor je dan: ‘Groen !’ of ‘Grün !” En als ik mensen dan vertel dat ik me heb laten inspireren door de tuin, dan zie je dat ze met moeite de hand naar beneden houden om niet tegen het hoofd te gaan tikken met de vinger.
Het zal mij verder een worst wezen, ik vind het mooi en geloof me, als het af is, is het een plaatje.

Op de inzet zie je de combinatie van groen die ik gebruik. Je kunt tegenwoordig de meest fraaie kleuren laten mengen bij de bouwshop met namen als ‘Schaduw’, ‘Steen’ of ‘Nacht’. De gevel is schaduwgroen, hert paaltje is nachtgroen en de buis is steengroen (olijfkleurig). De ouderwetse spatstrook onderaan heb ik zelf gemengd en is heel erg donkergroen, bijna zwart. Een regenpijp, die wat verderop van boven naar beneden loopt, heb ik grijs gedaan en tegen die groene muur krijgt dat grijs ook iets groens. Best mooi.

Voorlopig zit het werk er nog niet op, maar ik hoop de onder-voorgevel klaar te krijgen en als het meezit een nieuwe goot te hangen. En zoals gedacht zijn de kozijntjes een eind op, dus is het schilderen en restaureren. Ik vind dat best leuk werk, maar het houdt nogal op door al dat schuren en plamuren. Vroeger had ik overal gewoon overheen geschilderd, maar nu, het zal de leeftijd zijn, denk ik, wil ik het wat degelijker en nauwkeuriger.

En omdat ik niet zo vaak schilder, loop ik nog al eens tegen dingen aan waarvan ik denk: ‘Moet dat nou ?’ Zoals een goed uitgespoelde kwast met terpentine, die dan bij een volgende klus toch nog oude verfkleur laat zien. Eigenlijk zou je bij elke pot een toegewezen kwast moeten houden. Oh ja, plak een vers geschilderde muur niet af met afplakband; je trekt de hele zooi eraf bij het verwijderen. Schuur geen grondverf die nog net niet droog is en denk nooit dat iets in één keer dekt. En een bordje ‘NAT’ is geen overbodige luxe wanneer de postbode gewoontegetrouw zijn fiets tegen je buis parkeert.

Maar het allervervelendst zijn toch wel de vliegen. Die zijn er een heleboel, want de luizenplak uit de bomen lijken ze heerlijk te vinden. En een keertje zo’n vlieg op je arm of je hoofd tijdens het schilderen is nog te doen, maar om de haverklap is echt vervelend. Je wuift die beesten ook niet zomaar weg, want je staat met een kwast in je hand op een trapje. En steeds maar letten op de deur. Dat die niet open blijft staan. Anders heb je de hele handel binnen. En wie dacht dat muggen alleen maar ‘s nachts prikken, die heeft het toch echt mis. Ook tijdens het schilderen zoeken ze een gelegenheid om even bij te tanken. Om het even welk uur.

Verder beleef ik er een berg plezier aan hoor. Zomaar een beetje in de weer zijn met verf en spul is heerlijk. Je hoeft namelijk alleen maar aan dat te denken, dus je hoofd wordt lekker leeg. En doordat ik tussendoor ook al schilder (wat echt niet slim is), zie je het ‘worden’. En in gedachten etaleer ik al mooie potten met planten voor die aparte gevel van me. Dat zal het af moeten maken.

Slakken vinden het ook mooi. Die heb ik er al een paar van de muur moeten halen. Die zijn een beetje in de war, denk ik. Zoveel groen is te mooi om waar te zijn. Ook voor een slak.

 

Groen I


Op 6 augustus 2017, in Dagelijkse beslommeringen, door Ron

groenIk denk dat het een maand of twee geleden is toen er bij mij in de brievenbus een foldertje zat van de gemeente Noord-Beveland. De strekking was dat mensen die binnen een beschermd dorpsgezicht wonen in aanmerking komen voor subsidie wanneer ze besluiten hun woning op te knappen of te onderhouden.

En het vreemde is dat je je eigenlijk wel een beetje aangesproken voelt. Jawel, de staat van onderhoud kan beter en het wordt hoog tijd daar wat aan te doen. Dat was ik eigenlijk al van plan en subsidie hoef ik daar niet voor. Ik heb geen zin om in de weer te gaan met bonnetjes, plannen of foto’s. Als ik aan de slag ga, dan doe ik dat op mijn manier. Lekker relaxt en planloos.

Kortom, ik ben al een week bezig aan de voorzijde van het huis. Voornamelijk met schuren, plamuren en opruimen van zooi. Tussen de buien door, want het weer heeft geeft zin om mee te doen, lijkt het. De staat van de kozijntjes is nog net te doen. Ze zijn te restaureren, maar of ze het tien jaar gaan houden, dat weet ik niet. Als het kan, probeer ik het plaatsen van kunststof kozijnen zo lang mogelijk uit te stellen. Ik vind dat niet mooi.

De muur is gedaan met een staalborstel, lekker stoffig. Hier en daar was bijwerken noodzakelijk. Met dank aan Beamix, Knauf en Albastine is het weer heel geworden. De goot is kapot, zag ik. Dankzij de buurman die zich ooit eens verstapte toen hij zijn dak op ging, maar zei dat hij het gerepareerd had. Niet dus. Er zal een nieuwe goot geplaatst moeten worden. Dat gaat goed in je eentje, maar voor dat kleine dakkapelletje zal ik de hulp van mijn zoon in moeten roepen, denk ik. Dat is wat hoger en ingewikkelder.
Als laatste ga ik mijn deur restaureren, want ook daar gaat geen kunststof in, nog niet. Ik ben dus nog even bezig en ik heb er geen kijk op of dat allemaal in deze vakantie gaat lukken.

En dan gaat het over kleur. Ik hoef niet te overleggen met iemand, dat is makkelijk en al schurende kom je een leuke geschiedenis aan kleuren tegen. Grijs met bordeaux-rood  of blauw met room-wit. Ik vond dat mooie combi’s en het lag een beetje voor de hand dat het zo’n zelfde combinatie ging worden, totdat ik op een dag met een bakkie in de tuin zat. Eigenlijk is dat groen met al haar nuances best mooi en aangezien je bij elke bouwmarkt nu je eigen kleuren kan laten mengen, heb ik nu drie kleurtjes groen klaarstaan. De muurverf op waterbasis, maar de andere verf toch zeker op terpentinebasis. Lakverf op waterbasis is wellicht milieuvriendelijk, maar is niet duurzaam.

Ik heb geen idee of het mooi gaat worden. Je ziet het ook niet zoveel. Maar ik denk dat het niet lelijk kan zijn, wel een tikkie vreemd. Een paar mooie potten voor de gevel met planten moet een beetje tuingevoel geven aan de voorkant. In mijn hoofd zie ik het al een beetje voor me, maar mocht de praktijk erg tegenvallen, dan zijn een paar potten verf zo gekocht.